ขอต้อนรับสู่โลกของนิยายยูริ สาระน่ารู้ เรื่องสั้น และทำนายดวงชะตา โดย นิ้วนาง-เดียนา-ลำดวนพยากรณ์
Group Blog
 
 
ตุลาคม 2561
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031 
 
22 ตุลาคม 2561
 
All Blogs
 
รักเกินต้าน Can't Resist บทที่ ๒ (Yuri)



สาวหวานเดินออกจากช่องผู้โดยสารขาเข้าก่อนจะเจอกับชุติมา สาววัยสามสิบเศษสวมแว่นสายตาหนาเตอะดูแล้วคล้ายกับอาจารย์ฝ่ายปกครองยืนรอรับอยู่ จึงรีบลากกระเป๋าเดินทางใบเดียวเดินตรงรี่ไปหา

“สวัสดีค่ะพี่ชุ”เปมิกาทักขึ้น พร้อมยกมือทำความเคารพอย่างนอบน้อม คุ้นเคยกับอีกคนเป็นอย่างดีด้วยอยู่ร่วมบ้านเดียวกันมานาน

“สวัสดีค่ะคุณแปมการเดินทางเรียบร้อยดีใช่ไหมคะ?” เลขาฯ สาวถามไถ่ หลังรับไหว้

“ค่ะ” หล่อนตอบสั้นๆก่อนถามถึงเรื่องร้อนใจอยากรู้ จนทำให้ต้องรีบบินกลับมาโดยเร็ว“คุณย่าเป็นยังไงบ้างคะ?”

“หมอบอกว่าอาการไม่น่าห่วงอีกไม่กี่วันก็กลับบ้านได้ค่ะ เมื่อคืนนี้คุณอินเธออาสานอนเฝ้าคุณท่านค่ะ” ชุติมาตอบอย่างละเอียด“วันนี้คุณท่านบอกให้คุณแปมกลับไปพักผ่อนที่บ้านก่อน ช่วงบ่ายค่อยไปเยี่ยมท่านก็ได้ค่ะ”

“เข้าใจแล้วค่ะ”เปมิการับคำ เบาใจที่อย่างน้อยญาติผู้ใหญ่อาการไม่น่าห่วงแต่คาดไม่ถึงว่าจะได้ยินชื่อ ‘ใครคนนั้น’ ทำเอาใจเต้นแรงรัวแบบไม่มีเหตุผล

จะไปสนใจทำไมเขาก็อยู่ส่วนเขา...เราก็อยู่ส่วนเรา

สาวหวานเตือนตัวเอง

ทั้งที่คิดว่าตนเข้มแข็งมากแล้วแต่เอาเข้าจริงแค่ได้ยินชื่ออีกฝ่าย...จิตใจก็สั่นคลอนแทบหลอมเหลว

“เชิญทางนี้ค่ะ”เลขาฯ สาวผายมือ เดินนำอีกคนไปขึ้นรถที่จอดรอในลานจอด ซึ่งมีคนขับรออยู่ เธอปรายหางตามองเปมิกาที่นั่งนิ่งเงียบประสานสองมือไว้บนตักจากเด็กสาวกลายเป็นหญิงสาวแสนงดงามสง่างาม ดูเพียบพร้อมราวกับเจ้าหญิง สมดั่งที่คุณสมรปรารถนา

...ทว่าชุติมาไม่มั่นใจนักว่าหล่อนจะมีความสามารถมากพอที่จะแบกรับอนาคตของโรงเรียนประถม ‘รุ่งนพคุณ’ ไหว ด้วยอ่อนอาวุโสและด้อยประสบการณ์

ขนาดคุณท่านยังเต็มมือเหนื่อยทั้งกายเหนื่อยทั้งใจแล้วคุณแปมจะไหวเหรอ?

สาวแว่นอดที่จะเคลือบแคลงใจไม่ได้แต่ไม่มีความคิดแปรพักตร์ไปเข้าข้างมนตรีกับมนต์ธรสองพ่อลูกนั่นเด็ดขาด เธอถูกป้าแจ่มสอนสั่งกรอกหูเรื่องความซื่อสัตย์และความกตัญญูตั้งแต่เล็กแต่น้อย จนซึมซับเข้าสู่กระแสเลือด

เจ้านายของเธอจึงมีเพียงคุณสมรและทายาทคนต่อไป...เปมิกา

เมื่อคิดถึงตรงนี้ชุติมาอดเป็นห่วงกับอนาคตของโรงเรียนประถม‘รุ่งนพคุณ’ ไม่ได้ ด้วยพื้นที่แห่งนั้นกำลังกลายเป็น‘ดินแดนทองคำ’ในสายตาของนักพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ ที่จ้องมองน้ำลายยืด ทำเลเหมาะจะสร้างเป็นคอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมืองมูลค่าที่ดินของโรงเรียนตอนนี้ ไม่น่าต่ำกว่าห้าร้อยล้านบาท

ขณะที่โรงเรียนได้เงินจากค่าเทอมและค่าบำรุงการศึกษาซึ่งถือว่าให้อัตราผลตอบแทนต่ำมาก หากเทียบกับมูลค่าที่ดิน ซึ่งมีแนวโน้มสูง ขึ้นเรื่อยๆนายหน้าหลายคนมาติดต่อกับผอ.อาวุโส เพื่อขอซื้อที่ดินของโรงเรียนแต่โดนปฎิเสธอย่างสิ้นเชิงคนพวกนั้นจึงเบนเข็มไปติดต่อมนตรีกับมนต์ธรแทน คาดว่าคงเสนอผลตอบแทนให้ไม่น้อย ลูกกับหลานจึงมาเจรจากับสมรทว่าผลลัพธ์ก็ไม่ต่างจากเดิมนัก

...เงินทองไม่เข้าใครออกใครแม้กระทั่งพ่อแม่ปู่ย่าตายาย จึงไม่แปลกที่จะมีข่าวญาติพี่น้องฉ้อโกงกันอยู่บ่อยๆ

คุณแปมคนเดียวจะรับมือพ่อกับพี่ชายตัวแสบไหวเหรอ?

ชุติมายังคงกังวลกับเรื่องนี้ไม่น้อยรู้ดีว่า สาวสวยขัดแย้งกับบิดาพอสมควรหลังเขาแต่งงานใหม่กับอรนภา...พี่สาวของอินทุอร

มนต์ธรพี่ชายมีอุปนิสัยต่างกับสาวสวยลิบลับทั้งที่โตกว่าหลายปี ชายหนุ่มโดนตามใจอย่างมาก ไม่ใส่ใจเรียน กว่าจะจบปริญญาต้องอาศัยเงินของมนตรีซื้อแผ่นกระดาษนั้นมาแบบทุลักทุเลวันๆ เขาทำแต่เรื่องไร้สาระ ไม่ทำงานเป็นชิ้นเป็นอัน คบหาเพื่อนเกเรดื่มน้ำเมาและควงสาวไม่ซ้ำหน้า สร้างความเสื่อมเสียให้กับวงศ์ตระกูลมากมาย ทำให้คุณสมรปวดหัวกับหลานชายคนโตไม่น้อย

...ล่าสุดเขาทำลูกสาวคนใหญ่คนโตท้องซึ่งผู้ใหญ่ฝ่ายหญิงเองก็อยากจะจับมนต์ธร เพื่อหวังมรดกของคุณสมร

ขณะที่น้องสาวใฝ่รู้ชอบเรียนหนังสือ และมีจิตใจอ่อนโยน โชคดีตรงที่หล่อนอยู่ภายใต้การดูแลของสมรมาตั้งแต่เด็กหลังกำพร้าแม่ตั้งแต่ยังไม่รู้ความด้วยซ้ำ สมรจึงเปรียบเป็นทั้งพ่อแม่ของเปมิกา

แต่ที่ชุติมายังคงคาใจก็คือเหตุใดหล่อนถึงยอมไปเรียนที่อังกฤษ ทั้งที่ตอนแรกปฏิเสธเสียงแข็ง แต่แล้วยอมเปลี่ยนใจอย่างง่ายดายและอีกประเด็นคือ ทำไมเปมิกาถึงไม่ยอมติดต่อกับอินทุอร ทั้งที่ก่อนหน้านั้นสนิทสนมกันมาก...ถ้าเจอคนหนึ่งมักจะเจออีกคนเสมอ

คุณแปมโกรธคุณอินเรื่องอะไร?

“พี่ชุคะ” เสียงหวานๆของหล่อนดังขึ้น

ชุติมาหลุดจากภวังค์หันไปมองสาวสวยอย่างสงสัย

“คะ?”

“ถึงบ้านแล้วค่ะไม่ลงเหรอคะ?” สาวสวยเอ่ยยิ้มๆ

“เอ่อ ขอโทษค่ะพี่คิดอะไรเพลินไปหน่อย” สาวแว่นรีบพูด แล้วเปิดประตูลงจากรถ เพื่อเข้าไปยังคฤหาสน์หลังใหญ่ของคุณสมรซึ่งเธอพักอยู่ในเรือนเล็กด้านหลังกับป้าแจ่มแม่บ้าน เลขาฯสาวเดินตามมายังประตูบ้าน ซึ่งมีสาวใช้คนหนึ่งคอยต้อนรับ

“พี่ชุไปพักเถอะค่ะเดี๋ยวแปมขึ้นห้องเองได้” คนอายุน้อยกว่าพูดอย่างเกรงใจ ด้วยตอนนี้เป็นเวลาหกโมงกว่าในเช้าวันหยุด

“เอางั้นเหรอคะ?”

หล่อนยิ้มมุมปากก่อนพูดขำๆ

“รับรองแปมไม่หลงทางหรอกค่ะ”

ผ่านไปกี่ปีก็ยังกวนไม่เปลี่ยน

เลขาฯสาวส่ายหน้ากับคำพูดแบบเด็กๆ ที่ไม่ค่อยได้ยินบ่อยนัก ดีใจที่อีกฝ่ายยังมีอารมณ์ขันเหลืออยู่มาก

“ไว้คุณแปมพร้อมก็เรียกพี่นะคะ จะได้ไปเยี่ยมคุณท่านกัน”

“ได้ค่ะ ขอบคุณค่ะ”สาวสวยกล่าวเสียงหวาน

“ยินดีต้อนรับกลับบ้านค่ะ”

“ค่ะ” เปมิกายิ้มสวยหมุนตัวเดินตรงไปยังบันไดขึ้นชั้นสอง โดยไม่ยอมให้สาวใช้ช่วยยกกระเป๋าให้

ชุติมายืนรอส่งจนกระทั่งอีกฝ่ายขึ้นชั้นสองจึงเดินไปยังเรือนพักของตนบ้าง อมยิ้มในหน้ากับความสุขของย่าหลานที่จะได้เจอกันไม่ต่างจากเป็นความสุขของตนเอง

บ่ายๆ คุณท่านต้องดีใจมากที่เจอคุณแปมดีไม่ดีเมื่อคืนไม่ยอมหลับยอมนอน ตื่นเต้นนั่งรอนอนรอหลานสาว

สาวสวยกวาดตามองรอบห้องนอนของตนซึ่งยังคงอยู่ในสภาพเหมือนตอนก่อนไปอังกฤษทุกอย่าง เพิ่มเติมคือความสะอาดเอี่ยมหญิงสาวลากกระเป๋าใบโตไว้หน้าประตูห้อง ก่อนหาวหวอดออกมาสองตาเริ่มจะลืมไม่ค่อยขึ้นออกอาการแบตเตอรี่หมดจากการเดินทางไกล จึงหาชุดนอนในตู้เสื้อผ้า รีบอาบน้ำอย่างเร็วจากนั้นซุกใต้ผ้าห่มบนเตียงใหญ่ แล้วหลับสนิทในไม่กี่นาที

แม้จะเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทางแต่หญิงสาวตื่นเต้นที่จะพบกับคุณย่ามากกว่า จึงรีบลุกขึ้นอาบน้ำแต่งตัวเสร็จก่อนเที่ยงสาวสวยปล่อยผมยาวสลวยที่ยาวเกือบถึงกลางหลังแต่งกายในชุดลำลองเสื้อเชิ้ตกางเกงขายาวพร้อมออกไปข้างนอกลงบันไดก็พบกับอีกคนสำคัญ จึงยกมือทำความเคารพแม่บ้านเก่าแก่ของคุณย่า ที่ทำงานที่นี่ตั้งแต่ยังสาวจนบัดนี้หกสิบกว่ายังดูกระฉับกระเฉงแข็งแรง เธอคนนี้คอยดูแลเอาใจใส่หล่อนไม่ต่างจากมารดาอีกคน

...ป้าแจ่มเป็นป้าแท้ๆของชุติมา

“สวัสดีค่ะป้าแจ่ม”

“คุณแปมทูนหัวของป้าแจ่ม ไม่ได้เจอกันตั้งหลายปี ป้าคิดถึ๊งคิดถึง” แม่บ้านมองคนตรงหน้าอย่างรักใคร่เอ็นดูประหนึ่งเป็นลูกหลานของตน ยกมือเหี่ยวย่นลูบแก้มเนียนของหล่อนเบาๆ “โตขึ้นแล้วสวยกว่าเดิมอีกอนาคตเป็นนางงามจักรวาลได้เลยนะคะเนี่ย”

ขนาดนั้นเชียว

หญิงสาวยิ้มสวยเต็มหน้าสัมผัสได้ถึงความรักความห่วงใยของแจ่มได้เป็นอย่างดี

“แปมก็คิดถึงป้าแจ่มม๊ากมาก”เอ่ยล้อๆ เสียงใสกังวาน กอดเอวอีกคนแบบที่เคยทำสมัยเด็ก

“โตเป็นสาวแล้วนะคะยังจะมาพูดล้อเลียนคนแก่อีก” แจ่มอดที่จะค้อนน้อยๆ ไม่ได้ “นอนหลับสบายไหมคะ?”

“หลับสนิทมากค่ะ”

“ดีค่ะ มาทานอะไรก่อนแล้วค่อยไปเยี่ยมคุณท่าน ป่านนี้คุณย่าคงนั่งรอนอนรอคุณแปมแล้วละค่ะ”

“ค่ะ” สาวหวานรับคำคลายวงแขนที่กอดออก เดินตามอีกคนไปยังห้องอาหารที่มีโต๊ะยาวสำหรับแปดที่นั่ง ทรุดนั่งเก้าอี้ใกล้หัวโต๊ะซึ่งเป็นที่ประจำของตัวเอง

“วันนี้เป็นข้าวต้มหมูนะคะเครื่องดื่มกาแฟหรือน้ำส้มดีคะ?” แจ่มถามอย่างใส่ใจ

“กาแฟดีกว่าค่ะขอบคุณค่ะ” หญิงสาวเสพติดคาเฟอีนมาหลายปี หลังต้องอดหลับอดนอน เพื่ออ่านหนังสือเตรียมสอบจนกลายเป็นความเคยชินที่ต้องดื่มทุกเช้าหรือในยามที่ต้องการให้ร่างกายตื่นตัว

รู้ทั้งรู้ว่าบางอย่างไม่ค่อยมีประโยชน์...แต่ชีวิตก็ขาดมันไม่ได้

“ได้ค่ะ”แจ่มรับคำ ก่อนหันไปผงกหัวให้สาวใช้ให้จัดการตามสั่งโดยเร็วส่วนตัวเองก็อยู่สนทนากับหญิงสาวต่อ โดยเลือกนั่งเก้าอี้ว่างที่อยู่ใกล้ๆ “แล้วนี่คุณพ่อทราบหรือยังคะว่าคุณแปมกลับมาแล้ว?”

“คงไม่มั้งคะเว้นแต่พ่อจะทราบจากคุณย่าหรือพี่ชุ” เปมิกากล่าวเสียงเรียบ เหมือนไม่ยินดียินร้ายที่เขาจะรู้เรื่องนี้หรือไม่

เฮ้อ! ผ่านไปสี่ปี บางอย่างก็ยังเหมือนเดิม

แม่บ้านนึกในใจกับความสัมพันธ์ฉันท์พ่อลูก ที่ไม่ค่อยจะผูกพันรักใคร่สนิทสนมเหมือนพ่อลูกบ้านอื่น

สมรนึกสงสารหลานสาวหลังเสียแม่ไปมนตรีสนใจแต่เรื่องธุรกิจส่วนตัว ผอ.อาวุโสจึงเอ่ยปากขอเปมิกากับมนต์ธรมาดูแลเพื่อไม่ให้เด็กน้อยไม่รู้อีโหน่อีเหน่กลายเป็นเด็กมีปัญหา แต่มนตรียอมยกให้แค่เปมิกาคนเดียวส่วนมนต์ธรเขาขอดูแลเอง

ผ่านไปสิบกว่าปีมนตรีแต่งงานใหม่ มีภรรยาใหม่ และมีลูกสาวคนใหม่

ตลอดหลายปีที่ผ่านมาเขาไม่เคยสนใจการเรียนของลูกสาวคนโต ไม่ค่อยสนใจถามไถ่ว่า หล่อนเป็นอยู่อย่างไรสุขหรือทุกข์พ่อจำวันเกิดของลูกสาวคนนี้ไม่ได้ด้วยซ้ำ ตลอดเวลาที่หล่อนอยู่อังกฤษ คาดว่าคนเป็นพ่อคงติดต่อไปหานับครั้งได้

ผิดกับคุณสมรซึ่งให้ชุติมาเขียนไปคุยทุกวันบางวันวีดิโอคอลคุยด้วย เธอไม่อยากให้หลานสาวว้าเหว่ หรือรู้สึกเหมือนโดนทอดทิ้ง หล่อนเปรยอยากได้อะไรคนเป็นย่าก็จัดส่งไปให้โดยเร็ว

...แล้วจะไม่ให้เปมิการักสมรมากได้อย่างไร

ลึกๆ สาวหวานรู้สึกว่าตนไม่ใช่ลูกที่พ่อต้องการ เป็นแค่คนนอกที่บังเอิญมีความเกี่ยวพันทางสายเลือด การที่หญิงสาวเฉยชาใส่บิดาจึงไม่ใช่เรื่องแปลกในความคิดของแจ่ม ซึ่งรู้เรื่องราวเป็นอย่างดีตั้งแต่ต้น

หล่อนที่ดูเพียบพร้อมทุกอย่างทั้งรูปสมบัติและทรัพย์สมบัติทว่าในหัวใจนั้นเหมือนขาดอะไรบางอย่างที่สำคัญไป

แม่บ้านสูงวัยเฝ้ามองความเป็นไปของอีกฝ่ายอย่างเป็นห่วงกับการสร้างเกราะขึ้นมาป้องกันตัวเอง แต่ว่าพูดอะไรมากไม่ได้ กลัวหล่อนตะแบงได้แต่หวังว่า จะมีใครสักคนมาช่วยสมานแผลใจของเปมิกา

ถ้าไม่มีคุณท่านซะคนคุณแปมจะเป็นอย่างไร? ไม่กล้าจะคิดเลยฉัน

สาวใช้ยกถาดอาหารมาเสิร์ฟตรงหน้าพร้อมเครื่องปรุงสองสามอย่าง กลิ่นความอร่อยก็โชยออกมาเตะจมูก

“หอมมากค่ะ”เปมิกาชมขึ้น ตอนเรียนอยู่อังกฤษ หล่อนแอบคิดถึงข้าวต้มหมูบ่อยๆ แม้จะเป็นอาหารที่หาทานได้แต่รสชาติไม่ถึงกับถูกปากถูกใจ ยังไงก็สู้อาหารบ้านเราไม่ได้

“ป้าเข้าครัวเองค่ะไม่รู้จะมือตกหรือเปล่า?”แม่บ้านรีบออกตัว ไม่มั่นใจในฝีมือตัวเองนัก

“งั้นแปมขอชิมก่อน”เปมิกาตักข้าวต้มใส่ช้อน เป่าไล่ความร้อนเล็กน้อย ก่อนชิมแล้วกลืนลงลำคอพยักหน้าเร็วๆ “อืม อร่อยค่ะ เติมกระเทียมเจียวกับแม็กกี้อีกนิด เหลาก็สู้ไม่ได้ข้าวต้มป้าแจ่มอร่อยสุดๆ” พูดแล้วก็เติมเครื่องปรุง แล้วเริ่มรับประทาน

คนฟังหน้าดีใจแต่อดถามย้ำไม่ได้

“จริงเหรอคะ?”

“ค่ะอร่อยเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน”

“ค่อยยังชั่วหน่อย”เชฟใหญ่ผุดยิ้มเต็มหน้าหลังได้รับคำชม

หล่อนทานอาหารเช้าจนกระทั่งหมดก่อนจิบกาแฟแสนอร่อย ไม่ทันจะขยับตัวชุติมาก็ปรากฎตัวขึ้น จึงเอ่ยชวนขึ้น

“มาทานด้วยกันสิคะพี่ชุ”

“พี่เรียบร้อยแล้วค่ะ”เลขาฯ สาวยิ้มออกมา ไม่คิดว่าอีกคนจะตื่นเร็วขนาดนี้ ทั้งที่น่าจะมีอาการ Jet Lag จากการเดินทางข้ามประเทศ แต่ดูแล้วหญิงสาวไม่เป็นอะไรเลยคาดว่าคงอยากไปเจอกับคุณสมรมาก

“แป๊บนะคะ” เปมิกายกกาแฟขึ้นดื่มจนหมดก่อนวางลงตามเดิม “ขอบคุณค่ะป้าแจ่มอร่อยมากแล้วป้าแจ่มจะไปเยี่ยมคุณย่าด้วยกันไหมคะ?” เอ่ยชวนเผื่อว่าแม่บ้านสูงวัยอยากจะไปด้วยกัน

“ไปสิคะป้าเตรียมน้ำขิงไปให้คุณท่านด้วย เมื่อวานคุณท่านบ่นว่าอยากดื่ม อยู่บ้านได้ดื่มทุกวัน”สาววัยหกสิบเศษพูดอย่างกระตือรือร้น ด้วยรักเคารพคุณสมรมากเหลือเกิน

หล่อนกับชุติมาจึงรอผู้อาวุโสพร้อมช่วยถือของเยี่ยมไปใส่ในรถ

ไม่นานทั้งสามขึ้นรถเก๋งคันหรูออกจากบ้านเปมิกานั่งเบาะหลังคู่กับแจ่ม ชุติมานั่งเบาะหน้า หล่อนเหม่อมองออกนอกหน้าต่าง ใบหน้ารูปไข่นิ่งเฉยคล้ายรูปสลักแสนสวยในใจขุ่นมัวเมื่อหวนคิดถึงใครคนหนึ่ง

บ่ายป่านนี้...คงกลับไปแล้วมั้ง

“คุณท่านอยู่ชั้นสิบห้อง ๑๐๒๕ ค่ะ” ชุติมาบอก ขณะทั้งสามเข้าไปอยู่ในลิฟต์ของโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่งอยู่ไม่ห่างจากบ้านนัก ซึ่งคุณสมรถือหุ้นอยู่จำนวนหนึ่งจึงได้สิทธิพิเศษพอสมควร

“ค่ะ” สาวหวานพยักหน้าน้อยๆตื่นเต้นดีใจเหลือเกินที่จะพบกับคุณย่า หลังจากไม่ได้เจอตัวเป็นๆ มาเกือบสี่ปี

กำลังจะได้เจอกับคุณย่าแล้ว

...ส่วนอีกใจก็ลุ้นว่าจะเจอกับอินทุอรหรือเปล่า?

ก๊อก! ก๊อก!

ชุติมาเคาะประตูห้องที่มีป้ายชื่อ‘คุณสมร’ ก่อนเปิดเข้าไป หลังได้ยินเสียงคนด้านในอนุญาต

“เชิญค่ะ”เธอพูดกับหล่อนเบาๆ

เปมิกาผงกหัวน้อยๆเดินเข้าไปในห้องคนแรก เห็นคุณสมรที่นั่งพิงหมอนบนเตียงหันมองมา จึงก้าวยาวๆเข้าไปหา แล้วโผเข้าสวมกอดอย่างคิดถึงสุดหัวใจ

“คุณย่าคะแปมกลับมาแล้วค่ะ”

“แปมเหรอลูก” ผู้อาวุโสเรียกชื่อหลานสาวคนโปรดเบาๆลูบหลังลูบผมนุ่มของอีกฝ่าย ก่อนพูดเตือนขึ้น “เบาๆ ลูก เดี๋ยวย่าหลังหัก”

หญิงสาวรีบคลายวงแขนออกพร้อมกระเถิบออกห่าง

“ขอโทษค่ะแปมลืมตัว”

“ไม่เป็นไรลูก”สมรยิ้มอย่างเอ็นดู ปรายตามองไปยังป้าหลานที่เดินตามเข้ามาก่อนกวาดตาไปยังอีกคนที่อาสานอนเฝ้าตนเมื่อคืน “แปมดูสิว่า คนนั้นใคร?”

หืม?

หล่อนนึกฉงน เหลียวมองตามสายตาของคุณย่าแล้วหัวใจดวงน้อยต้องกระตุกแรงๆ เมื่อเห็นเจ้าของใบหน้าคมสวย ที่คอยหลอกหลอนมาตลอดหลายปีนั่งบนโซฟาจ้องเขม็งมายังตน

อาอิน!

OoXoO

ขอบคุณที่กรุณาติดตามค่ะ

มีคนถามว่า อินทุอรเป็นใคร

...อินทุอร นางเอกเรื่องนี้ เป็นเพื่อนสนิทของสินาถ จากเรื่อง 'รักออกฤทธิ์' นะคะ สนใจก็ลองไปอ่านดูค่ะ

พบกันใหม่ตอนหน้า

นาง ^^

OoXoO




Create Date : 22 ตุลาคม 2561
Last Update : 22 ตุลาคม 2561 17:43:30 น. 0 comments
Counter : 146 Pageviews.

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

นิ้วนาง-เดียนา
Location :
พิษณุโลก Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 6 คน [?]




งานเขียนทั้งหมดใน blog นี้ สงวนลิขสิทธิ์ตามกฎหมาย พระราชบัญญัติ พ.ศ.2537 ห้ามนำไปพิมพ์ เผยแพร่ หรือลอกไปกระทำการใดๆ ก็ตาม หากผู้ใดกระทำการผิด เจ้าของ blog จะเอาผิดท่านตามกฏหมาย ได้ทุกกรณี


Friends' blogs
[Add นิ้วนาง-เดียนา's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.