ขอต้อนรับสู่โลกของนิยายยูริ สาระน่ารู้ เรื่องสั้น และทำนายดวงชะตา โดย นิ้วนาง-เดียนา-ลำดวนพยากรณ์
Group Blog
 
<<
พฤศจิกายน 2561
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
252627282930 
 
13 พฤศจิกายน 2561
 
All Blogs
 
รักเกินต้าน Can't Resist บทที่ ๑๐ (Yuri)



๑๐

“น้องแปมคะ เดี๋ยวสิรออาด้วย”เธอพยายามร้องเรียกสาวสวย ที่เดินจ้ำอ้าวทิ้งกันไว้ข้างหลัง

ใจคอไม่คิดจะช่วยกันเลยใช่ไหมเสียแรงที่ไว้ใจเชื่อใจ

เปมิกาที่กำลังหงุดหงิด ไม่คิดจะสนใจเสียงเรียกก้าวขายาวๆ ออกจากโรงอาหารตรงดิ่งไปยังตึกบริหาร ไม่สนใจเรื่องมารยาทนัก โกรธที่อินทุอรรู้ทุกอย่างแต่จงใจปิดบังเอาไว้แถมขอร้องก็ไม่ยอมช่วยด้วย

ขี้งอนจริงๆ กี่ขวบเนี่ย

สาวหน้าคมทำหน้าเซ็งสุดขีด แต่ไม่คิดจะไปง้อตอนนี้เพราะอย่างไรอีกคนก็คงไม่ยอมฟังแน่ จึงเดินไปกับเพื่อนสองคน เพื่อกลับไปทำงานต่อที่ห้องพัก

เมื่อกี้ก็เห็นนั่งทานกันอยู่ดีๆเกิดอะไรขึ้น?

อารักษ์ทำหน้าสับสน ไม่เข้าใจสักนิดว่าอาหลานทะเลาะกันเรื่องอะไร...ผิดกับผู้หญิงอีกคนที่ยิ้มกริ่ม

นิสัยเด็กๆ นี่เปลี่ยนยากจริงๆ

“โดนหลานทิ้งเสียแล้ว น่าสงสารน้องอินจัง”พราวพรนึกสนุกจึงแกล้งพูดแซวขึ้น ฉวยโอกาสควงแขนครูสาวไว้หลวมๆ“แต่ไม่เป็นไรนะ เดี๋ยวพี่พราวดูแลอินเองค่ะ”

ยังจะมาล้อเล่นอีก...กว่าจะง้อสำเร็จคราวก่อนตั้งหลายวัน

เธอหันขวับจ้องหน้าสาวรุ่นพี่ ชักแขนที่โดนเกาะกุมออกไม่มีอารมณ์จะเล่นสนุกด้วย

“เพราะพี่พราวนั่นแหละไปพูดอย่างนั้นทำไม น้องแปมเลยโกรธอินเลย”

“อ้าว! พี่ทำผิดเหรอเนี่ย” ครูห้องพยาบาลแสร้งทำหน้ามึน ยกยิ้มมุมปาก “แต่พี่เชื่อนะว่าแปมจะผ่านเรื่องยุ่งๆ พวกนี้ไปได้...แต่อาจจะรุ่งริ่งไปสักหน่อย”

เธอมองเรื่องสงครามในที่ทำงานเป็นเรื่องปกติมีทุกแห่งไม่มีใครแพ้ชนะอย่างเด็ดขาด กว่าจะเสร็จศึกต้องมีบาดเจ็บล้มตายบ้าง เป็นเรื่องธรรมดาเว้นแต่ผู้อำนวยการจะกล้าแจกใบแดงพวกคิดล้มอำนาจ นั่นก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง แต่ผลลัพธ์ที่ตามมา...ไม่รู้ว่าจะได้คุ้มเสียหรือเปล่า?

“กลัวแต่ว่ามันจะมากกว่ารุ่งริ่งน่ะสิ”ครูดนตรีถอนหายใจยาว ไม่ค่อยมั่นใจนักด้วยเปมิกาอ่อนด้อยทั้งฝีมือและประสบการณ์ แถมยังไม่มีใครเป็นพวก ถึงจะมีคุณสมรหนุนหลังก็ไม่ถือว่าได้เปรียบฝ่ายอื่น

...กระดูกคนละเบอร์เลย

อินจะไม่ยอมให้แปมเป็นอย่างนั้นแน่...พี่เชื่อหุหุ

เธอสนิทกับชุติมา จึงรู้จักอุปนิสัยของครูสาวคนนี้เป็นอย่างดีว่าไม่มีทางทอดทิ้งหลานสาวนอกไส้คนนี้แน่

“ถ้ามีครูอินทุอรคอยช่วยอยู่ทั้งคนยังไงแปมก็สบายอยู่แล้ว” ครูห้องพยาบาลกล่าวอย่างสบายใจ

“อินไม่เก่งขนาดนั้นหรอกค่ะจะไปมีปัญญาช่วยอะไรใครได้” ครูสาวพูดอย่างเจียมตัว

“อย่าถ่อมตัวนักก็ได้ค่ะอินมีความสามารถเยอะจะตายไป” พราวพรหลิ่วตาให้แบบกวนๆ

อารักษ์ที่ฟังอยู่เริ่มเข้าใจสถานการณ์มากขึ้นยกมือตบอกตัวเอง

“ผมจะคอยช่วยพี่อินกับคุณแปมอีกแรงอยากให้ทำอะไรบอกผมนะครับ ไม่ต้องเกรงใจ”

เขามีอุปนิสัยพวกเถรตรง ไม่ค่อยชอบการแบ่งพรรคแบ่งฝ่ายในที่ทำงานอยากให้เพื่อนร่วมงานรักใคร่ปรองดองกัน และช่วยกันทำเพื่อประโยชน์ของส่วนรวมตามประสาพวกอารมณ์ศิลปินมองโลกสวยทนไม่ได้ที่จะเห็นพวกอาวุโสใช้อำนาจบาตรใหญ่เล่นงานใคร

ผมไม่ยอมให้ใครรังแกคุณแปมแน่

ครูห้องพยาบาลหัวเราะดังกว่าเดิม

“เห็นไหมแป๊บเดียวแปมมีคนช่วยตั้งสองคนแล้ว อีกไม่นานก็คงมีคนสนับสนุนเพิ่มแน่ คอยดูสิ”

“ขอให้เป็นอย่างนั้นเถอะ” สาวหน้าคมพึมพำเบาๆ เหมือนพูดกับตัวเอง คำพูดของพราวพรไม่ได้ทำให้อินทุอรรู้สึกดีขึ้นนัก

แล้วฉันจะง้อน้องแปมยังไงดีละเนี่ย?

ไหนบอกว่าจะช่วยสุดท้ายก็เชื่อไม่ได้ คนไม่รักษาคำพูด

เปมิกานั่งหน้าหงิกโกรธกระฟัดกระเฟียดอยู่ในห้องทำงานของตัวเอง รู้สึกเหมือนตัวเองโดนอินทุอรทอดทิ้งไม่ต่างจากสี่ปีก่อน ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมงหล่อนแทบไม่มีสมาธิที่จะคิดอ่านหรือทำอะไร พลิกแฟ้มเปิดผ่านตาไปแบบนั้น

ก๊อก! ก๊อก!

เสียงเคาะประตูดังขัดจังหวะขึ้น

สาวสวยถอนหายใจยาวปั้นหน้ายิ้มแล้วเอ่ยอนุญาตเสียงหวาน

“เชิญค่ะ”

ชุติมาเดินเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารวางที่ริมโต๊ะ

“เอกสารของคุณแปมค่ะ”

เจ้าของห้องทำหน้างง

“อะไรคะ?”

“มีคนฝากมาให้ค่ะบอกให้คุณแปมลองอ่านเผื่อจะได้ไอเดียบ้าง”

พูดอะไร ไม่เห็นรู้เรื่องเลย

เปมิกางงหนักกว่าเดิม เอื้อมมือหยิบแฟ้มสีดำนั้นมาเปิดข้างในเป็นกระดาษขนาด A4 ที่เขียนด้วยดินสอและปากกาความหนาไม่เกินยี่สิบหน้า มีโพสต์อิทสีชมพูแปะไว้ที่กลางหน้าแรกเขียนข้อความว่า

‘ไว้เป็นแนวทางค่ะเผื่อจะได้ประโยชน์บ้าง’

...จำได้ว่าเป็นลายมือของอินทุอร

ส่งอะไรมา?

หญิงสาวนึกสงสัยจึงเริ่มอ่าน

“ในงานไหว้ครูประจำปีหากให้มีการประกวดพานไหว้ครู อ่านทำนองเสนาะไม่ว่าจะเป็นกลอน โคลง หรือเสภาฟ้อนรำอวยพรหรือเล่นดนตรีไทย ก็จะเพิ่มสีสันให้น่าสนใจมากขึ้น ถ้ายิ่งมีการถ่ายทอดสดหรืออัดคลิปลงสื่อโซเชียลจะเยี่ยมมาก...” ด้านล่างมีรูปถ่ายประกอบแปะไว้หลายรูป

หล่อนพลิกกระดาษหน้าถัดไป

“งานประจำปีของโรงเรียน จัดให้มีกิจกรรมการกุศล เช่นวิ่งหรือปั่นจักรยาน จูงใจให้นักเรียนและผู้ปกครองเข้าร่วมรวมถึงจัดประมูลของจากคนสำคัญคนดัง เอาเงินที่ได้บำรุงโรงเรียน หรือช่วยโรงเรียนน้องนอกจากได้เงินอุดหนุนพิเศษ โรงเรียนก็จะได้ชื่อเสียงอีกด้วย”

ฯลฯ

สาวหน้าคมเขียนรายละเอียดทุกงาน ที่จะมีกิจกรรมพิเศษของโรงเรียน‘รุ่งนพคุณ’พร้อมเขียนไอเดียเพิ่มเติมเอาไว้ หากฝ่ายบริหารสนใจสามารถเอาไปประยุกต์ใช้ได้ทันทีเป็นการสร้างชื่อเสียงให้โรงเรียนโดยใช้กิจกรรมที่ทำเป็นประจำทุกปีอยู่แล้ว แค่ปรับรูปแบบนำเสนอให้ดูน่าสนใจมากขึ้นกว่าเดิม

เยี่ยมไปเลย

เปมิกายอมรับและชอบความคิดของอินทุอรไม่น้อย พลิกดูจนจบก่อนเงยหน้าขึ้นมองเลขาฯ สาวของคุณย่า

“เอามาให้แปมทำไมคะ

“คุณอินอยากให้คุณแปมลองศึกษาดูค่ะ”ชุติมาตอบยิ้มๆ “พี่ขอตัวก่อนนะคะ”

“ค่ะขอบคุณค่ะ” สาวหวานมองอีกฝ่ายออกไปจากห้องก่อนหันกลับมามองแฟ้ม รู้สึกผิดขึ้นมาทันที ที่แสดงท่าทีไม่ดีกับเธอเมื่อกลางวัน

อาอินพยายามช่วยฉันอยู่สินะฉันนี่แย่จริงๆ เลย เข้าใจอาอินผิดเหรอเนี่ย

“เป็นอะไรหรือเปล่าลูก? นั่งเงียบเชียว” สมรถามอย่างเป็นห่วง ขณะเดินออกจากห้องทำงานเพื่อเตรียมกลับบ้าน โดยมีชุติมาประคองอยู่ด้านหนึ่ง อีกด้านเป็นเปมิกา

“แปมแค่คิดอะไรเพลินๆ” หลานสาวตอบเสียงเหนื่อยๆ หลังใช้เวลาช่วงบ่ายนั่งคิดแผนปรับปรุงกิจกรรมโรงเรียนใหม่โดยใช้ข้อมูลจากอินทุอรเป็นคู่มือ ซึ่งช่วยหล่อนได้เป็นอย่างมากจึงเอาติดมือกลับไปบ้านด้วย เพื่อคิดงานต่อ

“ย่าคงไม่ได้ใช้งานแปมหนักเกินไปนะ”

“ไม่หนักหรอกค่ะ แปมคิดว่าทำได้ไม่ว่ายังไงก็ต้องทำให้ได้ค่ะ” หล่อนกล่าวอย่างหนักแน่น

“พูดแบบนี้ค่อยสมเป็นหลานย่าหน่อย”ผอ.อาวุโสยิ้มอย่างพอใจ “แล้วคิดไอเดียเพิ่มได้อีกไหม

“ได้นิดหน่อยค่ะ” เปมิกาตอบไม่เต็มเสียง แต่ไม่คิดจะเอาความดีความชอบใส่ตัวคนเดียว “พี่ชุเอาแฟ้มไอเดียของอาอินมาให้ แปมก็เลยคิดต่อได้อีกหลายอย่าง”

“ไอเดียอินหญิงสูงวัยย้อนถามพอรู้เรื่องแฟ้มจากชุติมาแล้วตั้งแต่บ่าย เธออยากรู้ว่าหล่อนจะทำอย่างไรกับอินทุอรหลังได้รับความช่วยเหลือ หลังเข้าใจผิดอีกฝ่ายไปเมื่อเช้า...คิดว่าไม่ยอมช่วย

“ค่ะ” สาวหวานทำหน้าอึกอักลำบากใจก่อนสารภาพผิดออกมา “แปมไม่รู้จะขอโทษอาอินอย่างไรค่ะคุณย่า”

“ถ้าหากย่ารู้ตัวว่าเป็นฝ่ายผิดย่าจะขอโทษตรงๆ ถึงแม้ว่าอินจะไม่ใช่คนที่โกรธง่าย แต่เป็นผู้หญิงก็คงต้องมีน้อยใจบ้างล่ะ”สมรพูดเตือนหลานสาว เพื่อให้สนใจความรู้สึกของคนรอบตัวบ้างการเอาแต่ใจตัวเองไม่ใช่เรื่องดีเลย นานวันไปคนอื่นจะเบื่อและถอยห่างสุดท้ายชีวิตอาจไม่เหลือใครเลย

หากอยากให้ใครรักเราจนตายต้องใช้ใจมัดใจ ใช้อย่างอื่นมัดไม่ค่อยจีรังยั่งยืน...ไม่นานก็ขาดสะบั้น

ง้อเหรอ?...แล้วทำไง?

เปมิกาทำหน้าเครียด คิดหนัก ไม่ถนัดกับบทบาทนี้เท่าไหร่ส่วนใหญ่อินทุอรจะเป็นฝ่ายง้อตนมากกว่า

“สิ่งที่แปมควรทำคือ เป็นผู้ช่วยผอ.ให้ดีที่สุดย่าคิดว่านั่นคือสิ่งที่อินอยากเห็น”

“ค่ะคุณย่า” หล่อนตั้งใจว่า จะปรับความเข้าใจกับเธอโดยเร็วที่สุดรวมถึงขอบคุณความช่วยเหลือที่เสนอไอเดียดีๆ ให้

“เขียนโปรเจคแผนงานให้ดีนะลูกในฐานะผู้ช่วยผอ.คนใหม่” คนเป็นย่าเตือน อีกไม่กี่วันเธอจะประกาศเรื่องแต่งตั้งหล่อนขึ้นรับตำแหน่งในที่ประชุม ซึ่งจำเป็นอย่างยิ่งที่คนใหม่ต้องแสดงวิสัยทัศน์เพื่อแสดงความพร้อมในการทำหน้าที่ แม้นไม่แน่ใจนักว่าจะมีคนค้านหรือเปล่าแต่สมรถือว่า อำนาจในการแต่งตั้งเป็นของตน

และเปมิกาคือว่าที่ผู้อำนวยการโรงเรียนคนต่อไป...ไม่ช้าก็เร็ว

“แปมจะตั้งใจทำเต็มที่ค่ะ”

ทั้งสามก้าวเข้าลิฟต์ลงมายังชั้นล่างเพื่อขึ้นรถคันงามระหว่างรอรถ หล่อนเหลือบไปเห็นอินทุอรกำลังยืนคุยกับวสันต์ ที่เจอหลายวันก่อน

มาทำไมยังไม่เปิดเทอมซะหน่อย?

สาวสวยหรี่ตามองอย่างไม่สบอารมณ์นักแม้ครูสาวจะปฏิเสธว่าเขาไม่ได้เป็นคนพิเศษ แต่ก็ยังอดคลางแคลงใจไม่ได้ มองออกว่าวสันต์คิดกับอินทุอรเกินกว่าฐานะครูของลูกสายตาของเขาแสดงชัดเสียขนาดนั้น...จ้องครูสาวเขม็งเหมือนจะจับกินเสียให้ได้

เผลอได้ที่ไหน...ดูเจ้าชู้ขนาดนั้น

แม้จะอยากรู้ว่า ครูสาวคุยอะไรกับเขาแต่การอยู่กับสมรทำให้ไม่สะดวกที่จะทำอะไร หากอยู่ลำพัง หล่อนคงหาข้ออ้างเข้าไปเป็นก้างขวางคอแล้วไม่ปล่อยให้ใครจีบอินทุอรต่อหน้าแบบนี้แน่

“นั่นอินนี่ คุยกับใคร?” สมรเปรยขึ้น หลังเห็นเข้า

“รู้สึกจะเป็นผู้ปกครองนักเรียนนะคะ” ชุติมาคุ้นหน้าวสันต์เคยเห็นรูปถ่ายในเพจของโรงเรียน

“อย่าบอกนะว่ามาขอย้ายห้องเรียนอีก”ผอ.อาวุโสเปรยขึ้นลอยๆ กับปัญหาโลกแตกของเด็กๆ ที่ติดครู จนไม่ยอมไปเรียนกับผู้สอนคนอื่นบางคนร้องไห้เป็นวรรคเป็นเวรขอให้ผู้ปกครองมาคุยกับทางโรงเรียน

“เป็นไปได้ค่ะ มีแบบนี้ทุกเทอม” เลขาฯ สาวยิ้มออกมา“พวกนักเรียนติดคุณอินมากจริงๆ”

เนื้อหอมขนาดนั้นเชียว

หล่อนหูผึ่ง ทำหน้าประหลาดใจกับสิ่งที่เพิ่งได้ยิน

“ฉันนี่อยากรู้จริงๆ ว่าครูอินทุอรของเราจะตกลงปลงใจกับหนุ่มคนไหน ลุ้นจะแย่อยู่แล้ว” สมรกล่าวขำๆมองเรื่องความรักหนุ่มสาวเป็นเรื่องดีงาม แต่ไม่คิดสอดมือไปยุ่ง อยากให้เด็กๆ เลือกกันเองไม่อยากถูกตำหนิ และโดนถอนหงอกภายหลัง “คิดว่าคนไหนล่ะชุ?”

“เดายากมากค่ะ คุณอินเธอไม่ค่อยพูดเรื่องนี้”ชุติมาตอบเสียงเรียบ จนปัญญาที่จะหยั่งรู้ แม้จะคุยกันบ่อยๆแต่อีกฝ่ายไม่เคยปริปากเรื่องหัวใจ ส่วนใหญ่จะคุยเรื่องงาน ไม่ก็เรื่องทั่วไปมากกว่า

“นั่นสิเนอะ สงสัยต้องรอต่อไป”ผอ.สูงวัยพึมพำอย่างเสียดาย

เลขาฯ สาวขยับตัวไปเปิดประตูรถคันงามที่มาจอดตรงหน้ารอจนเจ้านายก้าวเข้าไปนั่ง จึงปิดประตูเบาๆ ปรายตามองสาวสวยที่ยืนนิ่งเป็นรูปปั้น

“คุณแปมคะ”

“คะ?” เปมิกาสะดุ้ง หลุดจากภวังค์ความคิด หลังว้าวุ่นใจกับเรื่องของเธอเหลือเกินกลัวว่าจะตกลงปลงใจกับคนอื่นไปเสียก่อน

ก่อนที่หล่อนจะทันขยับตัวทำอะไร ชุติมาผายมือไปยังประตูหลังอีกด้านที่คนขับเปิดรอ

“เชิญค่ะ”

“อ๋อ ค่ะ” สาวสวยผงกหัว ปรายตามองไปยังเธอแวบหนึ่งก่อนก้าวขึ้นรถเบาะหลัง หัวใจดวงน้อยห่อเหี่ยวสิ้นหวัง กับทัศนคติของผู้ใหญ่ซึ่งส่วนใหญ่มองผู้หญิงต้องคู่กับผู้ชายเท่านั้นผิดจากนั้นคือไม่ใช่ และไม่ถูกต้อง

...ความคิดเห็นของคนรอบตัวเป็นอุปสรรคที่ยากจะก้าวผ่านที่สุด

ในสายตาคุณย่า ฉันคงไม่เหมาะกับอาอินเลยสินะแต่ฉันไม่ยอมหยุดแค่นี้หรอก

อิจฉา

เห็นคนสวยถูกหนุ่มจีบ

หัวใจลีบเจ็บหนักหนา

หนาวเย็นเยือกในอุรา

นึกอิจฉาอยากเป็นชาย.

OoXoO

ขอบคุณค่ะที่กรุณาติดตาม

E-book เรื่องนี้โหลดซื้อได้ที่ MEB แล้วนะคะ หากซื้อไม่เป็น ลองอ่านลิงค์ 'วิธีการสมัครซื้ออีบุค MEB' ที่อยู่ซ้ายมือบนนะคะ ไม่ยากค่ะ  

ส่วนหนังสือจองได้ถึง 2 ธันวาคมค่ะ

นาง ^^

OoXoO




Create Date : 13 พฤศจิกายน 2561
Last Update : 13 พฤศจิกายน 2561 18:01:19 น. 0 comments
Counter : 85 Pageviews.

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

นิ้วนาง-เดียนา
Location :
พิษณุโลก Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 6 คน [?]




งานเขียนทั้งหมดใน blog นี้ สงวนลิขสิทธิ์ตามกฎหมาย พระราชบัญญัติ พ.ศ.2537 ห้ามนำไปพิมพ์ เผยแพร่ หรือลอกไปกระทำการใดๆ ก็ตาม หากผู้ใดกระทำการผิด เจ้าของ blog จะเอาผิดท่านตามกฏหมาย ได้ทุกกรณี


Friends' blogs
[Add นิ้วนาง-เดียนา's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.