ขอต้อนรับสู่โลกของนิยาย สาระน่ารู้ เรื่องสั้น และทำนายดวงชะตา โดย นิ้วนาง-เดียนา-ลำดวนพยากรณ์
<<
พฤศจิกายน 2561
 
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
252627282930 
 
9 พฤศจิกายน 2561
 
 
รักเกินต้าน Can't Resist บทที่ ๘ (Yuri)



เปมิกาไม่เห็นหน้าของครูสาวหลายวันทราบจากชุติมาว่าอีกคนแวะไปบ้านสวนที่จังหวัดนนทบุรี เป็นสวนทุเรียนหมอนทองที่เธอเคยพาหล่อนไปหลายปีก่อนยายกับแม่เสียไปแล้วหลายปี ปัจจุบันจึงเหลือแค่น้าสาวกับคนงาน ช่วงไหนที่เธอว่างจะแวะไปหาญาติผู้ใหญ่เสมอ

จะไปก็ไม่ยอมชวนกันสักนิด

นึกงอนและอดน้อยใจไม่ได้

ตึ้ง!

เสียงข้อความเข้าดังขึ้น หญิงสาวจึงเปิดออกดู เป็นข้อความจากเธอคนนั้นที่แลกเบอร์แลกไลน์กันไว้วันก่อน จึงอมยิ้ม

คนอะไรแค่คิดถึงก็รู้ด้วย

Kru In : อาไปบ้านสวนกลับมาจะเอาทุเรียนมาฝากนะคะ

สาวหวานยิ้ม ดีใจที่อีกฝ่ายจำได้ว่าตนชอบอะไรก่อนตัดสินใจพิมพ์อะไรบางอย่างลงไป

Pemika : ไปไม่ชวนกันเลยนะคะ

Kru In : คุณย่าสั่งงานน้องแปมไว้ไม่ใช่เหรอคะอาเลยไม่อยากรบกวน

Pemika : กลับเมื่อไหร่คะ?

Kru In : พรุ่งนี้ค่ะ

Pemika : แล้วอาทิตย์นี้ไม่ร้องเพลงขึ้นยูทูปเหรอคะ?

Kru In : เป็นแฟนคลับอาด้วยเหรอคะไม่ยักรู้ ปลื้มนะเนี่ย

เชอะ บ้ายอจริงเลยคนอะไร

หล่อนอดหมั่นไส้อีกฝ่ายไม่ได้แล้วพิมพ์ข้อความลงไป

Pemika : ขอเพลงได้ไหมคะ?

Kru In : อยากฟังเพลงอะไรล่ะ?

Pemika : เพลงอะไรก็ได้ที่อาอินอยากร้องให้แปม

ครูสาวนิ่งไปนานหลายวินาที ก่อนพิมพ์กลับมา

Kru In : จัดไปเพื่อแฟนคลับค่ะขอเป็นพรุ่งนี้ค่ำๆ นะคะ ถึงบ้านก่อน ที่นี่อัดคลิปไม่สะดวก

Pemika : (ส่งสติกเกอร์ OK)

Kru In : (ส่งสติกเกอร์ Goodnight)

Pemika : (ส่งสติ๊กเกอร์บ๊ายบาย)

อักษรอ่านแล้วขึ้นมา แต่ไม่มีข้อความตอบกลับจึงวางมือถือลง ทว่ารอยยิ้มเกลื่อนใบหน้าสวย

ฝันดีค่ะอาอิน

อีกวันตอนค่ำ อินทุอรทำตามสัญญา อัดคลิปร้องเพลงเล่นกีต้าร์เองลงยูทูปอย่างตั้งใจเป็นพิเศษโดยไม่ลืมส่งข้อความไปบอกสาวหวาน หลังโหลดเสร็จ

อยากรู้จังว่าอาอินจะร้องเพลงอะไรให้ฉัน?

เปมิกากดเปิดดูแทบจะทันทีหลังอยู่ตามลำพังในห้องนอนของตัวเองจ้องหน้าจอตาแทบไม่กระพริบ

“เพลงนี้อินตั้งใจร้องไห้กับแฟนคลับคนสำคัญ ขอเชิญรับฟังค่ะ และอย่าลืมกดไลค์ กดแชร์กดสับตะไคร้กันด้วยนะคะ” เธอพูดยิ้มๆ แล้วเสียงอินโทรของกีต้าร์โปร่งก็ดังขึ้น

เพลงนี้!

สาวหวานเบิกตาโต หลังนึกขึ้นได้ว่า เป็นบทเพลงที่เราเคยร้องร่วมกันในอดีต

“เหม่อมองไกล ไปถึงดาว…”

(เพลง ‘มีแต่คิดถึง’ ของ ธงไชยแมคอินไตย์)

เปมิกาน้ำตาซึม หลังได้ยินเสียงหวานๆ ซึ่งขับร้องในแบบของอินทุอรซึ่งไพเราะจับใจไม่ซ้ำแบบใคร ฟังไปเพียงไม่กี่ท่อน น้ำใสๆ ก็ไหลรินอาบสองแก้ม หญิงสาวสัมผัสได้ถึงความคิดถึงของอินทุอรตลอดสี่ปีที่เราห่างกันได้อย่างชัดเจน

แปมขอโทษค่ะแต่เชื่อเถอะว่า ตลอดสี่ปีแปมคิดถึงอาอินไม่น้อยกว่าอาอินแน่ๆ เชื่อเถอะ...

สาวสวยยกมือขึ้นปาดน้ำตาทิ้งหลังฟังเพลงจบร้าวใจไม่น้อยไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรกับความรักต้องห้าม ที่เคยคิดว่ามันตายไปแล้วแต่กลับฟื้นคืนกลับมา หลังได้รับหยดน้ำทิพย์จากอินทุอรในเวลาเพียงสั้นๆ

แสนดีแบบนี้ แล้วแปมจะตัดใจจากอาอินได้ยังไงกัน?

นึกครวญครางในใจอย่างทรมาน

วันแรกของการทำงาน เปมิกาติดรถไปกับสมรตั้งแต่เช้าโดยมีชุติมาติดตามไปด้วยเช่นปกติแม้ระยะทางจากบ้านไปโรงเรียนประถมจะห่างประมาณสิบกว่ากิโลเมตร แต่ถ้าฝนตกหรือรถติดมากๆอาจใช้เวลาเดินทางเป็นชั่วโมง

...ทางแก้ปัญหาที่ดีที่สุดคือ ออกให้เช้าไปเลย

“ไม่ต้องตื่นเต้นมากนะครูที่นี่ส่วนใหญ่รู้จักลูกอยู่แล้ว” คนเป็นย่าพูดให้กำลังใจหลังเห็นหลานสาวนั่งตัวแข็ง เก็บอาการไว้ไม่มิด

“ค่ะคุณย่า” หล่อนแต่งเสื้อสูทชุดใหม่กระโปรงทรงเอประมาณเข่า ที่เลือกซื้อกับอินทุอรหลายวันก่อน แต่งหน้าอ่อนๆตามที่เธอแนะนำ

“ช่วงบ่ายย่าจะเรียกประชุมฝ่ายบริหารเพื่อแนะนำหลานให้ทุกคนรู้จักเป็นทางการ” ผอ. อาวุโสบอก“ห้องทำงานก็ใช้ห้องของผู้ช่วยคนเก่าอยู่ใกล้กับห้องย่าถ้ามีอะไรขาดตกบกพร่องก็บอกพี่ชุนะ”

“ค่ะ”  

ไม่นานรถคันงามแล่นผ่านประตูรั้วโรงเรียน ‘รุ่งนพคุณ’เห็นเสาธงสูงตระหง่านตั้งอยู่ ห่างออกไปอีกหน่อยเป็นสนามเด็กเล่น คนขับนำรถไปจอดเทียบที่หน้าอาคารสี่ชั้นซึ่งใช้เป็นห้องทำงานฝ่ายบริหาร และห้องพักครู โดยชั้นล่างของตึกปล่อยโล่งเพื่อใช้เป็นลานกว้างทำกิจกรรม

ชุติมารีบลงจากเบาะหน้ามาเปิดประตูหลังให้สองย่าหลาน โดยประคองแขนข้างนึงของเจ้านายไว้

“เปลี่ยนไปเยอะเหมือนกันนะคะ”สาวสวยกล่าวขึ้นหลังกวาดตามองไปรอบโรงเรียนที่คุ้นเคยมาตั้งแต่จำความได้

นอกจากตึกบริหาร ‘รุ่งนพคุณ’ มีอาคารเรียนสามตึกๆละสองชั้น โดยแต่ละตึกมีนักเรียนสองชั้นเรียน ตึกหนึ่งสำหรับประถม 1-2 ตึกสองของประถม 3-4 และตึกสามเป็นชั้นประถม 5-6 รวมแล้วมีนักเรียนเกือบห้าร้อยคนทีเดียว

ด้านหลังเป็นโรงอาหาร ถัดไปเป็นตึกอเนกประสงค์ชั้นเดียวซึ่งมีห้องซ้อมดนตรีสากล ห้องซ้อมดนตรีไทย ห้องอัดเสียง รวมถึงห้องว่างใช้อเนกประสงค์

“ต้นปีย่าเพิ่งให้คนมาปรับแปลงดอกไม้หน้าเสาธงใหม่น่ะเลยรื้อแพงพวยออกหน่อย” สมรบอก

“สวยค่ะ” หญิงสาวชอบดอกมะลิเป็นพิเศษนอกจากสวยยังหอมด้วย เอาไปบูชาพระก็ได้

“ไปดูห้องทำงานกันดีกว่าไม่ได้มาเป็นอาทิตย์ ฝุ่นคงหนาเตอะ” ผอ.อาวุโสเอ่ยชวน

รักงานบ้างานไม่เปลี่ยน

เปมิกาส่ายหน้ากับอุปนิสัยของย่าตัวเอง

ทั้งสามไม่ทันที่จะขยับตัวไปไหนก็มีเสียงใครทักขึ้น

“อรุณสวัสดิ์ครับผอ.หายดีแล้วเหรอครับ?” บุญชัยทำงานเป็นครู ที่โรงเรียนแห่งนี้ตั้งแต่เรียนจบใหม่ๆจนบัดนี้อายุห้าสิบปลาย เขาขยันขันแข็งมาแต่เช้าทุกวันเป็นคนที่ลาหยุดลาป่วยน้อยมาก นิสัยซื่อตรง เสมอต้นเสมอปลาย และสมถะ

“มาแต่เช้าเลยนะบุญชัย” สมรทักทายอย่างเป็นกันเอง คุ้นเคยกับทั้งครอบครัวของอีกฝ่ายด้วยลูกสาวของเขาก็เคยเรียนที่นี่ด้วย

“ผมกลัวรถติดน่ะครับ” พูดตอบอย่างอารมณ์ดี แล้วปรายตามองไปยังหญิงสาวที่ยืนข้างเจ้าของโรงเรียน“นี่น้องแปมใช่ไหมครับ

เปมิกายกมือทำความเคารพเขาอย่างอ่อนน้อม

“สวัสดีค่ะครู”

“โตขึ้นแล้วสวยมากเลยนะ” ครูสูงวัยชมไม่ขาดปาก

“ขอบคุณค่ะ” หล่อนผุดยิ้มสวยออกมา

“แปมเพิ่งเรียนจบกลับมาฉันก็เลยว่าจะให้มาทำงานที่นี่” สมรพูดออกมาตรงๆ

“ก็ดีสิครับ” เขาไม่ได้แปลกใจทายาทสมควรมารับช่วงต่อธุรกิจ

“ยังไงก็ฝากแปมด้วยนะ”

“ครับผอ.”

“แล้วค่อยคุยกันนะ” เอ่ยขอตัว

“ครับ”

สมรหันไปพยักหน้าชวนสองสาวขึ้นอาคาร

ผอ.มีหลานสวยขนาดนี้เชียวเหรอเสียดายจริงๆ ที่ฉันดันไม่มีลูกชายหลานชายสักคน...เฮ้อ!

เขาถอนใจยาวหลังมองตามหลัง คิดเสียดายไม่น้อยหากได้เป็นทองแผ่นเดียวกับลูกหลานเศรษฐี ก็จะสบายไปทั้งชาติ ไม่ต่างจากหนูตกถังข้าวสารสะบัดเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ออกไปจากสมอง แล้วส่งยิ้มทักทายเพื่อนร่วมงานที่เพิ่งมาถึง

“สวัสดีครับครูอิน มาเช้าจังนะครับบ้านก็อยู่ใกล้ๆ นี่เอง” บุญชัยไม่ถือตัวว่าอาวุโสกว่าอีกฝ่ายที่อายุพอๆ กับลูกสาว เขาถือว่าครูทุกคนเสมอภาคกันในเรื่องของคุณวุฒิหน้าที่และความรับผิดชอบ ซึ่งควรให้เกียรติกัน ไม่ใช่มองแค่วัยวุฒิ

“สวัสดีค่ะครูบุญชัยแบบหนูคงไม่เรียกเช้าแล้วค่ะ เพราะครูมาเช้ากว่าหนูเกือบทุกวันนะคะ” เธอพูดเล่นด้วยอย่างคุ้นเคย

“ผมแก่แล้วไง ก็เลยต้องขยันหน่อยเดี๋ยวเดินตามสาวๆ ไม่ทัน โดยเฉพาะตอนขึ้นบันได”

ครูสาวหัวเราะคิกคักกับมุขตลกของอีกฝ่าย

“เดี๋ยวหนูเดินช้าๆ เป็นเพื่อนครูก็ได้ค่ะวันนี้หนูไม่รีบ”

เขาหัวเราะบ้าง แล้วทั้งสองเดินคุยไปอย่างถูกอัธยาศัย

บุญชัยสังเกตเห็นถุงของในมือสาวหน้าคม

“หอบอะไรมาเยอะแยะเลย?”

“อ๋อ ทุเรียนจากบ้านสวนค่ะ เอามาฝากทุกคน”

“ว้าว! แบบนี้ผมก็มีลาภปากสิ มาผมช่วยถือ”

“ไม่เป็นไรค่ะ อินถือไหวค่ะ” เธอปฏิเสธอย่างสุภาพประกอบกับเขาเป็นครูบาอาจารย์ของตนด้วย

ทั้งคู่เดินไปคุยไป ขึ้นบันไดจนถึงห้องพักครูชั้นสองก่อนแยกไปห้องพักของตัวเอง

ห้องพักครูของที่นี่เป็นห้องรวมใหญ่กินเนื้อที่เกือบทั้งชั้นสองติดเครื่องปรับอากาศ มีพาทิชั่นกั้นแบ่งโซนเป็นล็อกๆ แต่ไม่มีประตูทำให้ทุกคนมีความเป็นส่วนตัวในระดับหนึ่ง แต่ละห้องมีพื้นที่ใกล้เคียงกัน มีโต๊ะเก้าอี้ และตู้หนังสือให้เหมือนๆ กัน

อินทุอรเดินส่งยิ้มทักทายทุกคนที่เจอ แจกถุงทุเรียนที่เอามาให้จนเกือบหมดก่อนเข้าห้องตัวเอง พลันเหลือบเห็นกระดาษโน๊ตวางไว้บนโต๊ะจึงหยิบมาอ่าน

‘แวะมาหาท่านผอ.ด้วยค่ะ ชุติมา’

หืม?

ครูสาวกลอกตาไปมาอย่างฉงนฉงาย นึกไม่ออกว่าสมรมีธุระอะไรกับตนแต่เช้า จึงเก็บกระเป๋าถือกับข้าวของใส่ตู้ล็อคกุญแจ คว้าถุงของฝากเปมิกาและสมรแล้วขึ้นบันไดไปชั้นสี่ ซึ่งเป็นชั้นของผู้บริหาร

ช่วงนี้เป็นการมาทำงานก่อนเปิดเทอมเพื่อให้ครูเตรียมการสอนสำหรับวิชาใหม่ บังเอิญว่าอินทุอรสอนวิชาเหมือนปีก่อน จึงแทบไม่ต้องปรับเปลี่ยนอะไรมากนอกจากเช็คเครื่องดนตรี จะมีเวลาว่างตลอดทั้งวัน

ก๊อก! ก๊อก!

“เชิญค่ะ” เสียงคนในห้องกล่าวอนุญาต

อินทุอรเปิดเข้าไป แล้วปิดประตูลงตามเดิมชะงักเล็กน้อยหลังเห็นชุติมาและเปมิกานั่งอยู่ก่อน

“ครูหาอินเหรอคะเธอถามเจ้าของห้องอย่างสุภาพ

“นั่งก่อนสิ”

ครูสาวก้าวไปนั่งเก้าอี้ว่างหน้าโต๊ะ

“หมอนทองจากบ้านสวนค่ะครู”

“ขอบใจนะ” สาวหน้าคมวางถุงของฝากบนโต๊ะโน้มไปกระซิบกับหล่อน “มีของน้องแปมด้วยนะคะ”

“ขอบคุณค่ะ” เปมิกาพึมพำเบาๆ

สมรเริ่มพูดเข้าเรื่องหลังเห็นว่าทุกคนพร้อมแล้ว

“ครูลองถามความเห็นเรื่องปรับปรุงโรงเรียนจากแปมแล้วหลานเสนอว่าให้พวกเด็กๆ เป็นคนโชว์ผลงาน โชว์ความสามารถ จะน่าเชื่อถือกว่าการซื้อโฆษณา...อินคิดว่ายังไง?”

เอ่อ ถามยากไปนะคะ

ครูสาวทำตาปริบๆไม่เข้าใจว่าเกี่ยวอะไรกับตน ด้วยงานพวกนี้น่าจะเป็นของฝ่ายบริหารไม่ใช่หน้าที่ครูดนตรีตัวน้อยแบบเธอ

“แล้วครูอยากให้อินช่วยอะไรคะ?”

“ครูอยากส่งเสริมให้พวกเด็กๆที่เก่งดนตรีกับร้องเพลง ออกไปร่วมข้างนอกมากขึ้น เช่น ร่วมเวทีประกวดต่างๆอินคิดว่าดีไหม?” โทนเสียงที่ถามนุ่มนวลชวนฟัง ไม่ได้บีบบังคับแม้แต่น้อย

อินทุอรนิ่งคิดตามความประสงค์ของคนตรงหน้า

“หมายถึงร้องเพลงเล่นดนตรีประกวด?”

“ใช่” สมรผงกหัวน้อยๆ“ครูอยากให้อินรับผิดชอบเรื่องนี้ เพราะอารักษ์คนเดียวคงไม่ไหว”

‘อารักษ์’ที่ผอ.สูงวัยกล่าวถึง คือครูดนตรีหนุ่มรูปหล่อที่อายุน้อยกว่าอินทุอรสองสามปีซึ่งสมรประเมินว่า เขามีความสามารถทางดนตรีน้อยกว่าครูสาว รวมถึงเข้ากับเด็กไม่เก่งนักมีบางเทอมนักเรียนขอย้ายชั่วโมงดนตรีมาเรียนกับอินทุอร แทนที่จะเรียนกับอารักษ์เพราะเด็กติดหญิงสาวแจ

หวังว่าอินจะยอมช่วย

ผอ.อาวุโสยกแขนเท้าโต๊ะคาดหวังคำตอบรับ แต่ไม่คิดหักหาญน้ำใจ ถ้าหากอีกฝ่ายปฏิเสธ

อาอินจะยอมช่วยไหม?

เปมิกาเดาใจเธอไม่ถูกได้แต่นั่งลุ้นอยู่ใกล้ๆ

“อินคิดว่าจะรับทำงานนี้ได้ไหม?”สมรถามอีกครั้ง

ทำไมต้องเป็นฉันด้วย?

ครูดนตรีทำหน้าลำบากใจด้วยงานนี้นับเป็นงานใหญ่ ที่หวังผลสูงมาก อันมีผลต่ออนาคตของโรงเรียนก่อนตัดสินใจตอบตรงๆ

“อินอินไม่แน่ใจว่าจะทำงานนี้ได้ อินขอโทษค่ะ”

เจ้าของโรงเรียนถอนหายใจเฮือกเอนหลังพิงเก้าอี้ จ้องหน้าคมของอดีตลูกศิษย์ ก่อนกล่าวเสียงเรียบออกมา

“ไม่เป็นไรครูเคารพการตัดสินใจของอิน”

“ขอบคุณค่ะที่เข้าใจ”สาวหน้าคมพนมมือไหว้คนตรงหน้า โล่งใจที่อีกคนไม่ถือสาเอาความ“ถ้าไม่มีอะไรอินขอตัวก่อนนะคะ”

“อืม...” เจ้าของห้องขานรับเสียงต่ำในลำคอ

ทุกคนรอจนอินทุอรออกไปจากห้องผู้อำนวยการพอประตูปิดลง เปมิกาก็หันมาคุยกับญาติผู้ใหญ่

“แปมไม่เห็นเข้าใจเลยว่าทำไมอาอินถึงไม่ยอมช่วยหล่อนพูดเสียงหงุดหงิด

“ย่าว่าอินต้องมีเหตุผลนะ” สมรแก้แทน “ไว้ย่าจะลองคุยกับอินอีกทีก็แล้วกันเผื่อว่าอินจะมีไอเดียดีๆ” เธอถูกคอถูกใจอินทุอรมากเป็นพิเศษหลายครั้งที่นำข้อเสนอแนะมาปรับใช้ได้ผลดีการปรับภูมิทัศน์ของโรงเรียนใหม่ก็เป็นไอเดียของครูสาวคนนั้นด้วย

คุณย่าเข้าข้างอาอินตลอด

หลายครั้งที่หญิงสาวนึกน้อยใจที่ย่าแท้ๆเอนเอียงเข้าข้างคนอื่นมากกว่าตน

“แล้วแบบนี้จะทำยังไงต่อคะ?”น้ำเสียงสาวสวยแฝงความผิดหวังไม่น้อย ที่คนกันเองไม่ยอมให้ความช่วยเหลือ

น่าโมโหอาอินจริงๆ

“คงต้องลองถามครูดนตรีอีกคนดูว่าจะช่วยไหม” สมรตอบเสียงเนือยๆ ไม่คาดหวังว่าอารักษ์จะทำได้ดีเท่าอินทุอร

แต่สิ่งที่เธออยากรู้คือเหตุผลที่ครูสาวไม่ได้พูดออกมามากกว่า

ไว้มีโอกาส ฉันคงต้องคุยกับอินเรื่องนี้ให้ได้

OoXoO

ขอบคุณที่กรุณาติดตามค่ะ

ตอนนี้เปิดจองหนังสือแล้วนะคะ สนใจดูได้ที่หน้า 'สินค้า'

E-book จะอัพขึ้น MEB ภายในอาทิตย์หน้าค่ะ ฝากติดตามด้วยนะคะ

นาง ^^

OoXoO




Create Date : 09 พฤศจิกายน 2561
Last Update : 9 พฤศจิกายน 2561 17:37:19 น. 0 comments
Counter : 40 Pageviews.
(โหวต blog นี้) 

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 
 

BlogGang Popular Award#14


 
นิ้วนาง-เดียนา
Location :
พิษณุโลก Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 6 คน [?]




งานเขียนทั้งหมดใน blog นี้ สงวนลิขสิทธิ์ตามกฎหมาย พระราชบัญญัติ พ.ศ.2537 ห้ามนำไปพิมพ์ เผยแพร่ หรือลอกไปกระทำการใดๆ ก็ตาม หากผู้ใดกระทำการผิด เจ้าของ blog จะเอาผิดท่านตามกฏหมาย ได้ทุกกรณี


[Add นิ้วนาง-เดียนา's blog to your web]

 
pantip.com pantipmarket.com pantown.com
pantip.com pantipmarket.com pantown.com