การผจญภัย (เล็กๆ) ของลูก

ลูกแม่…คงเวียนหัวน่าดู หนึ่งเดือน อยู่กะคนเลี้ยง 5 คน เหอๆๆ เริ่มต้นในเดือนตุลาคม แม่กลับมาทำงาน น้าชิวกับเหล่าซิ้มรับดูแลลูก แม่ก็เบาใจที่ได้ญาติกันช่วยดูแล แต่ก็เป็นห่วงลูกอยู่เหมือนกัน เพราะนี่จะเป็นครั้งแรกที่ลูกต้องอยู่ห่างแม่เกือบ 10 ชม.ต่อวัน ฮือๆ แถมลูกยังคงเป็นแฟนพันธ์แท้...เต้าแม่ อย่างเหนียวแน่นอีกต่างหาก ช่วงเดือนนี้ลูกไม่ค่อยยอมกินนมจากขวดเลย ทำให้ดูซูบไปหน่อย แต่ลูกก็ยังคงร่าเริงดี ส่วนแม่นั้น...ในแต่ละวัน ใจจดจ่ออยู่กับเวลา อยากกลับไปรับลูกเร็วววววๆๆๆๆจังเลย ลูกจะน้อยใจแม่มั้ย หนอ...แม่นู๋หายไปไหนน๊า ลูกคงใช้สายตาถามน้าชิวและเหล่าซิ้ม...ทุกวัน



การผจญภัย (เล็กๆ) ของลูก เริ่มขึ้นในเดือนพฤศจิกายน นี่เอง (มาพร้อมกะน้องน้ำ) เนื่องจากช่วงปลายเดือนน้องน้ำเริ่มทำทีว่าจะคืบคลานมาเยื่อนแถบๆที่พักของเรา น้าชิวก็เลยโทรมาบอกแม่ว่า...ขอลี้ภัยหนีน้องน้ำก่อน ไว้น้ำลดแล้วค่อยว่ากันใหม่...โอ้ว ล่ะ แม่... ทำไงดีวันอังคารก็ต้องไปทำงาน เอาล่ะซิ ได้กระเตงลูกไปที่ทำงานแหง๋มๆ ไม่มีทางเลือกแล้ว ว่าแล้วช่วงเช้าก็ตระเวนไปดูเนิสใกล้ๆที่ทำงานกันก่อน แล้วค่อยเข้าไปขอความเห็นใจเจ้านาย ขอลาเลี้ยงเจ้าตัวเล็กซัก วัน สองวัน ส่วนเนิสที่ไปดู บางที่เห็นแล้วเสียวหลังวาบบ..บ ก็พี่เลี้ยงทั้งหลาย คุณเธอเล่นตบหลังเด็กให้นอน ยั่งกะทุบเด็กที่ขนมติดคอก็ไม่ปาน ถอยยย...ดีกว่า 5555+ ส่วนอีกทีนึงดีมากๆๆ สะอาด น่าอยู่ ดูเป็นมืออาชีพ แต่...เต็มค่ะ เห็นมั้ยว่ามืออาชีพจริงๆๆ ไม่รับเด็กเกินจำนวน มีจรรยาบรรณดีจัง แม่ก็ทำได้เพียงฝากชื่อเอาไว้ หากว่างทางเนิสก็คงติดต่อกลับมา


“มีญาติพี่เขยเค้าว่างอยู่ จะช่วยเลี้ยงให้เอามั้ย” พี่สาวโทรมาบอก แม่ก็คิดว่าก็ดีเหมือนกันนะ อย่างน้อยก็ถือได้ว่าเป็นญาติห่างๆ งั้นวันอาทิตย์นี้ลองมาเลี้ยงเลย กับป้าติ๋มลูกค่อนข้างจะงอแงมาก จากคำบอกเล่าของเพื่อนบ้าน (ที่หวังดี) อ่อ ตอนน้าชิวเลี้ยง แม่ไปส่งลูกอยู่ที่บ้านเค้า ส่วนป้าติ้มมาเลี้ยงให้ที่บ้าน ลูกร้องไห้ตลอดทั้งวันเลย จนลุงที่อยู่ปากซอยต้องเดินมาดูว่าบ้านนี้มีนักร้องเสียงดีมาอยู่หรอ...ส่วนป้าข้างๆกันก็คิดว่าลูกไม่สบายแล้วแม่ไม่ยอมพาไปหาหมอ (คิดไปนั่น....) ฟังอย่างนี้แล้วแม่ก็ใจไม่ดี กลับบ้านเร็วทุกวัน สงสารลูก แต่ดีหน่อยที่ป้าติ๋มพยายามป้อนนมลูกให้ได้มากๆ ทุกวิถีทาง ทั้งแก้ว ทั้งช้อน เพราะลูกยังคงไม่ปลื้มขวดเหมือนเดิม แต่แล้วโชคชะตาก็เล่นตลก ป้าติ๋มเลี้ยงลูกได้แค่ 5 วัน แกก็โทรมาบอกว่าจะลาไปผ่าตัด เพราะตรวจเจอนิ่วในถุงน้ำดี 23 เม็ด งานเข้า!!!อีกแล้ว แล้ววันศุกร์แม่จะเอาไงล่ะนี่ ที่หมายเดิม...ที่ทำงาน 5555 หอบหิ้วกันไป แม่รู้สึกตื่อๆในใจอย่างบอกไม่ถูก อดคิดไม่ได้ว่า “อะไรกันว่ะเนี้ยยยยยย”


แม่ไม่อยากให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้อีกเลย...พอดีว่ามีเนิสเล็กๆอยู่ท้ายซอยหมู่บ้านของเรา ซึ่งก็เตรียมเก็บของหนี้น้องน้ำเหมือนกัน จึงตัดใจพาลูกไปคุยกะเค้า มีลูกคนเดียวที่เป็นเด็กเล็ก เพราะน้องอีกคนที่อยู่ประจำ (อายุเท่าลูกเลย) พ่อแม่เค้าพาเผ่นหนีน้ำไปแร้ววว อย่างนี้ก็ดีเลยซิ เค้าจะได้ดูแลลูกแม่อย่างดี ยิ้มหน้าบานอยู่ในใจ วันอังคารก็เลยพาลูกไปฝากเป็นรายวันก่อน เผื่อน้องน้ำมาจะได้ลี้ภัยกันไป ตอนบ่ายๆแม่ก็โทรไปถามพี่เลี้ยง ตามประสาแม่ที่ห่วง(มากๆๆ)ลูก พี่เลี้ยงบอกว่าตอนเช้าลูกหลับตั้ง 2 ชม. ...โห...ทำได้ไงเนี่ย ปกติลูกไม่ชินกับการนอนพื้น ต้องนอนบนรถโยกๆ พอรู้ตัวก็โยกๆ หลับต่อ แต่นี่นอนคว่ำบนพื้น ..ไม่ธรรมดา ...เก่งนะเนี่ย “ร้องไห้หาแม่ใหญ่เลย คงยังไม่คุ้น (ก็แน่ล่ะ) แต่น้องไม่ค่อยยอมกินนมนะค่ะ ก็เลยป้อนข้าว กินเยอะเหมือนกันค่ะ” ตอนเย็นใจจดจ่อที่จะไปรับลูก พอไปถึง อึ้ง อึ้ง อึ้ง ลูกตาบวมฉึ่งเลย โถ่ ลูกแม่ เค้าคงปล่อยให้ลูกร้องไห้จนเหนื่อย จนหลับ นี่งัยเหตุผลที่ลูกหลับตั้ง 2 ชม แม่คิดมากไปหรอ อยู่กะคนอื่นแรกๆก็ยังงี้แหละ.... ไม่นะ ลูกอยู่กะคนอื่นมา 2 คนแล้วแต่แม่ไม่เคยเห็นลูกตาบวมแบบนี้เลย แถมพี่เลี้ยงยังคุยให้ฟังแบบพูดไปหัวเราะไปอีกว่า ร้องเยอะค่ะ ก็เลยขู่ไปว่า ถ้าร้องมากอย่างนี้ แม่(พี่เลี้ยงเค้าแทนตัวเอง)ไม่สนใจนะ แล้วก็เดินหนีไป กลับมาอีกทีลูกก็หลับไปแล้ว โธ่ๆๆๆๆๆคุณขา  เด็ก 7 เดือนจะเข้าใจมั้ย พับผ่าซิ!!! เลิกแล้วต่อกัน ...แม่ไม่ปลื้ม... ซิส์


ยังโชคดีที่แม่ยังมีทางเลือก แม้จะได้เพียงชั่วคราวเท่านั้น ขับรถสู่ภูธร มุ่งหน้าเข้าสระบุรี..เลี้ยวขวา ไปหายาย... ที่ว่าโชคดีก็เพราะน้าสวย (เป็นญาติอีกน่ะแหละ ญาติทางพ่อลูก) ทำงานอยู่ที่นิคมโรจนะ ซึ่งถูกน้องน้ำท่วม หยุดงานอยู่ก็เลยคุยกันว่าจะจ้างมาช่วยยายเลี้ยงลูก แม้ว่ายายจะอดนอนไม่ค่อยไหว แถมเป็นโรคความดันสูงอีก แต่ด้วยความรักหลาน(มากๆๆ) “ลองดูซักตั้ง ไม่ลองก็ไม่รู้” ว่าจะตื่นมาป้อนนมหลานดึกๆได้ไหม และที่สำคัญกลางคืนลูกตื่นบ่อยมาก แม่ลางานอยู่กะลูกหลายวัน เพื่อให้ยายลองดูแลลูก แต่แม่ก็คอยช่วยอยู่ด้วย 2 คืนผ่านไป จะไหวมั้ย หนอ....  แม่ก็ตรึกตรองดู(คิดมาก ยิ่งกว่า คิดดู ซะอีก) กลัวยายจะไม่สบาย แต่อีกใจก็สงสารลูกหากต้องไปอยู่เนิส เกือบตัดใจพาลูกกลับ กทม สุดท้าย ยายตัดสินใจให้ “เอาไว้นี่แหละ เด๋วแม่ดูให้เอง” ถ้าจะพูดถึงความคิดถึง มีแน่นอน มากๆๆด้วย แต่หากเทียบกับสิ่งที่ลูกต้องเจอมา แม่ยอมเป็นฝ่ายคิดถึงลูก แต่ขอให้ในแต่ละวันลูกมีความสุข เพราะลูกคุ้นเคยกับยาย อากง ป้า ลุง และพี่ๆแสนซน อีก 2 คน ผลก็จริงตามนั้น ลูกไม่งอแง สนุกสนาน ร่าเริง เพราะมีคนเล่นด้วยเยอะ แถมลูกก็เริ่มกินขวดได้แล้วด้วย ต่อไปแม่ก็ไม่ต้องกังวลเรื่องนี้อีกแล้ว วันศุกร์..แม่ กะ พ่อ ก็ไปหาลูก
ปล. ยายบอกว่า กลางคืนอยู่กับยาย ลูกหลับดีตื่นมากินนมปกติ ไม่ร้องกวนเลย สงสัยลูกกลัวยายไม่สบายล่ะมั้ง อิอิ


บทสรุป (ที่ยังคงสรุปไม่ได้) ตอนนี้ลูกกลับมาอยู่ กะ พ่อแม่ ที่กทม เพราะน้าชิวกลับมาจากลี้ภัยเรียบร้อยแล้ว ลูกกินขวดได้ แต่....ซนกว่าเดิม หุหุ


รายชื่อผู้มีอุปการะคุณ 55555+
1.ยาย
2.เหล่าซิ้ม กะ น้าชิว
3.ป้าติ๋ม
4.น้าปอ (บางวันที่แม่ไปทำงานครึ่งวันก็จะฝากน้าปอ)
5.น้าสวย



แม่รักลูกนะจ๊ะ..น้องแอล SmileySmiley 






Free TextEditor



Create Date : 30 พฤศจิกายน 2554
Last Update : 2 เมษายน 2555 15:24:28 น.
Counter : 305 Pageviews.

3 comment
แม่จ๋า...นู๋ไม่สบาย
กลับบ้านเราแล้วนะจ๊ะ...น้องแอลตัวรุมๆ(เขียนถูกป่าวหว่า) ตั้งแต่เย็นวันที่ 28 แม่เอายาลดไข้ที่ได้จากคลินิกคุณหมอผสมกะนมให้ลูกกิน ส่วนตัวแม่ก็กินพาราด้วย เผื่อจะได้ผ่านน้ำนมไปถึงลูก

จนคืนวันที่ 30 สองทุ่มกว่าลูกร้องขึ้นมา แม่แปลกใจเพราะทุกทีนู๋จะหลับสบาย ตื่นอีกทีก็ตอนหิวนมเกือบๆเที่ยงคืน เอาปรอทมาวัดไข้ อุ๊แม่เจ้า!!!! 38.1 องศาซี แย่แร้ววว คุณแม่มือใหม่ต๊กกะใจคร้าาา รีบวิ่งไปบอกยาย (ฮีโร่ของเรา)

ยายก็จัดแจงมานอนช่วยเช็ดตัวหลานกัน 2 คนกะแม่ เช็ดกันไปเช็ดกันมา ทั้งคืน จาก 38.1 เป็น 38.4 เป็น 38.5 พอรุ่งเช้า วัดได้ 38.7 กรำ อยู่ไม่ได้แล้ว เก็บกระเป๋าเตรียมแอดมิทเลย (ตอนหัวค่ำเห็นจุดแดงๆที่ฝ่าเท้าเจ้าตัวเล็ก)

พอถึง รพ คุณพยาบาลรีบเช็ดตัวเป็นการใหญ่ รอพบคุณหมอประจำตัว (ลูกเหมือนรู้เลยนะว่าคุณหมอนู๋ลงตรวจวัน พฤ ศ ! แม่มันก็คิดไปได้เนอะ) คุณหมอบอกว่าต้องเจาะเลือดไปตรวจ นอนรอดูอาการ ไข้ลูกก็ไม่ลดเลยคุณพยาบาลต้องคอยพานู๋ไปเช็ดตัว ไข้ลงมาหน่อยก็ตอนหลังกินยา พอหมดฤทธิ์ยาก็ขึ้นอีก

ตอนนี้ตัวลูกเป็นจุดแดงๆๆๆเต็มเลย กว่าไข้จะลงจริงๆจังๆก็ตอนกลางคืนแล้ว ลูกแม่ก็อดทนจริงๆ ไม่โยเย แถมคุยเล่นอีก พอเช้าคุณหมอมาสรุปว่าลูกเป็นไข้ แบบที่โบราณเค้าเรียกว่า ส่าไข้ (แม่ก็ไม่ค่อยรู้เท่าไหร่ เด๋วจะเสิร์ซหาในอากู๋ เป็นความรู้ไว้) กลับบ้านได้แต่ก็ต้องดูแลไม่ให้ไข้กลับมาสูงอีก ฉงฉานลูกจังงงงง






Create Date : 03 กรกฎาคม 2554
Last Update : 2 เมษายน 2555 15:23:49 น.
Counter : 268 Pageviews.

4 comment
เวลากับลูกรัก

เริ่มต้นการดูแลลูกหลังจากครบกำหนดลาคลอด 90 วันต่อด้วยลากิจเพื่อเลี้ยงดูบุตรโดยไม่ได้รับเงินเดือนอีก 150 วันทำการ โดยมิได้รับเงินเดือน Smiley (แม่จะรอดมั้ยเนี่ย!!!!!)
 
..เพื่อลูกแม่ตัดสินใจถูกที่สุดแล้ว--Smiley-- จากที่ฝึกให้ลูกดูดนมขวด แม่ก็กลับมาให้ลูกเข้าเต้าเหมือนเดิม (มีความสุขที่ซู๊ดดดดดดดด) แล้วแม่ก็โดนยายบ่นไปตามระเบียบว่าทำให้ลูกสับสน ก็จริงแหระ เพราะเวลาที่แม่ให้ลูกดูดขวด ลูกก็ดูดไปบ่นไป น่ารักดี Smiley (อิแม่โรคจิตปล่อยให้ลูกทรมาน 55555)


..แต่จริงๆแล้วแม่รู้ว่าลูกของแม่เป็นคนเก่งรู้จักปรับตัว ตอนฝึกดูดขวดวันแรกก็เล่นเอาใจหายนะเพราะลูกทำท่าจะไม่ดูดจุกเลย ตอนนั้นแม่ก็จะกลับไปทำงานด้วย (ด้วยเหตุการณ์พี่เลี้ยงสปอย แม่เลยต้องลางานต่อ ต้องขอบคุณพี่เลี้ยงคนนี้จริงๆ) แต่พอช่วงบ่ายๆ ยายก็ปลอบประโลมสำเร็จ รอดตัวไปลูกแม่ ^^ นู๋ดีใจมั้ยแม่ได้อยู่กะนู๋อีก 7 เดือนแหนะ... SmileySmileySmileyรักลูกที่สุดเลยSmileySmileySmiley




น้องแอลคร้า กระต่ายน้อยมีนา



>.....




แม่ศิกะน้องแอล




Create Date : 29 มิถุนายน 2554
Last Update : 2 เมษายน 2555 15:23:20 น.
Counter : 249 Pageviews.

6 comment

มีบุญเป็นพร
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]



น้องแอลกะแม่ศิคร้าาา