การเดินทางของชีวิตสิ้นสุดที่ความไม่แน่นอน
การเดินทางของชีวิตนั้นทุกคนนั้นต่างมีความฝันความปรารถนาเป็นของตัวเอง เมื่อมีความฝันความปรารถนานั้น คุณก็จะใช้ชีวิตไปตามที่ปรารถนานั้น คุณมีชีวิตเพื่อทำตามเส้นทางที่คาดหวังเอาไว้ ไม่ว่าทางข้างหน้าจะเป็นยังไง จะไปสิ้นสุดตรงไหน ก็ไม่อาจจะรู้ได้ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ต้องสู้ชีวิตต่อไปเพื่อวันข้างหน้า
แต่สิ่งหนึ่งที่คนเราได้มาเหมือนกันก็คือ ความไม่แน่นอน ไม่ว่าจะชีวิตดีหรือโหดร้าย ก็ล้วนอยู่บนพื้นฐานของความไม่แน่นอนทั้งสิ้นทั้งปวง คุณไม่สามารถรู้ได้เลยว่าจุดสิ้นสุดของชีวิตของคุณจะเกิดขึ้นเมื่อไหร่ เกิดขึ้นตอนไหน กว่าจะรู้ตัวคุณก็ไม่มีตัวตนอยู่บนโลกใบนี้อีกต่อไปแล้ว
ผู้หลักผู้ใหญ่จึงคอยพร่ำสอนอยู่เสมอว่าให้ใช้ชีวิตอยู่บนความไม่ประมาทสิ่งดีๆที่ทำต่อกันได้ก็ทำได้เลยไม่ต้องรีรออะไรทั้งสิ้น เพราะไม่อาจรู้ได้เลยว่าวันสุดท้ายของชีวิตจะมาถึง ไม่ว่าจะเป็นตัวคุณ หรือเป็นตัวผมเอง ก็ไม่อาจรู้ได้เลยว่าเมื่อไหร่จะถึงจุดสิ้นสุดของชีวิต นั่นก็คือ ความตาย
ความตายเป็นสิ่งที่ไม่อยากให้เกิดขึ้นกับใครก็ตามแต่ความสัจจริงของจักรวาลนั้นคือ ความตายและความไม่แน่นอนคือวัฎจักรของชีวิตไม่มีใครจะหนีพ้นได้ไม่ว่าจะเป็นสัตว์หรือว่าเป็นมนุษย์ที่ประเสริฐเลิศเลอเป็นคนดีหรือไม่ดี ก็ไม่อาจจะหลีกหนีวัฎจักรนี้ไปได้และมิได้จำกัดว่าจะเป็นคนอายุมากหรือน้อย
เมื่อวานผมตื่นนอนเวลา 17.10 น. ผมก็ไถ Facebook ไปตามปกติผมเผลอไปเห็น Story Instargram ของรุ่นน้องหนึ่งว่ารุ่นน้องที่ผมรู้จักมาตั้งแต่เด็กได้เสียชีวิตลงแล้ว ตอนแรกผมยังไม่แน่ใจเท่าไหร่ ผมเลยทักไปถามแม่ของผม เพราะถ้าเป็นเรื่องจริง แม่ผมต้องรู้แน่นอน เพราะแม่รู้จักทั้งตัวน้องและพ่อแม่ของน้อง
พอแม่ของผมยืนยันว่าน้องนุ่นได้จากไปแล้วจริงๆผมรู้สึกช็อคและเสียใจอยู่ไม่น้อยเลย เพราะผมรู้จักน้องมาตั้งแต่ยังเด็กมากๆเลย เคยเล่นด้วยกันมาตั้งแต่ตอนยังอายุไม่ถึง 10 ขวบ ตอนนั้นผมและน้องสาวน้องชายยังอยู่กับพ่อแม่ที่บ้านพักตำรวจ จนวันหนึ่งพ่อกับแม่ผมแยกทางกันผมและน้องๆจึงย้ายตามแม่มาอยู่บ้านพักครู เลยไม่ค่อยได้เจอกันเท่าไหร่
ถ้าได้เจอกันก็เจอกันตอนนั่งรถรับส่งไปโรงเรียนเพราะนั่งรถคันเดียวกันไปโรงเรียนและได้เจอประปรายบ้างในโรงเรียน พอผมจบ ป.6 จนย้ายไปเรียนโรงเรียนมัธยมใกล้บ้าน เลยทำให้ผมไม่ได้เจอกับน้องอีกเลย แต่ได้เห็นความเคลื่อนไหวของน้องบ้างในโซเชียลมีเดีย และได้พูดคุยบ้างในบางเวลาแต่ว่าน้อยมากเลย ผมได้คุยกับนุ่นครั้งสุดท้ายเมื่อ 6 ปีที่แล้ว(พ.ศ.2563) ซึ่งเป็นการพูดคุยเรื่องสัพเพเหระทั่วๆไปและหลังจากนั้นผมก็ไม่ได้คุยกับน้องอีกเลย
และไม่ค่อยได้เห็นความเคลื่อนไหวของน้องอีกเลยจนมาถึงเมื่อวานผมได้ทราบข่าวการเสียชีวิตของน้อง ผมเศร้าใจอยู่ไม่น้อยที่น้องมาจากไปในตอนที่อายุน้อยมาก ในวัยย่างเข้า 21 ปี(น้องจะอายุ21ในเดือนพฤศจิกายน) ผมได้แต่ขอให้น้องไปสู่สุคติที่ดีไม่ต้องห่วงอะไรทางโลกอีกต่อไปแล้ว หลับให้สบายไม่ต้องกังวลเรื่องใดอีกแล้ว
 | | |
| Create Date : 24 มิถุนายน 2569 |
| Last Update : 24 มิถุนายน 2569 4:46:55 น. |
|
10 comments
|
| Counter : 785 Pageviews. |
|
 |
|
|
| ผู้โหวตบล็อกนี้... |
| คุณนายแว่นขยันเที่ยว, คุณmultiple, คุณcyberlifenlearn, คุณหอมกร, คุณ**mp5**, คุณกะว่าก๋า, คุณอาจารย์สุวิมล, คุณสายหมอกและก้อนเมฆ, คุณสองแผ่นดิน, คุณtoor36, คุณThe Kop Civil, คุณnewyorknurse, คุณปรศุราม, คุณทองกาญจนา, คุณชีริว |
โดย: multiple   วันที่: 24 มิถุนายน 2569 เวลา:6:01:42 น. |
|
|
|
โดย: หอมกร  วันที่: 24 มิถุนายน 2569 เวลา:6:24:53 น. |
|
|
|
| โดย: multiple วันที่: 24 มิถุนายน 2569 เวลา:15:45:17 น. |
|
|
|
โดย: กะว่าก๋า  วันที่: 24 มิถุนายน 2569 เวลา:17:49:33 น. |
|
|
|
โดย: สองแผ่นดิน  วันที่: 24 มิถุนายน 2569 เวลา:21:51:31 น. |
|
|
|
โดย: คุณต่อ (toor36  ) วันที่: 24 มิถุนายน 2569 เวลา:21:59:26 น. |
|
|
|
| โดย: กะว่าก๋า วันที่: 25 มิถุนายน 2569 เวลา:4:53:11 น. |
|
|
|
โดย: ชีริว  วันที่: 5 กรกฎาคม 2569 เวลา:10:02:17 น. |
|
|
|
|
|
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
ผู้ติดตามบล็อก : 5 คน [
ชีวิตกับความตายเป็นของคู่กันจริงๆนะครับ
การใช้ชีวิตต้องมีสติและประมาทไม่ได้เลยจริงๆนะครับ