@@@///--มุ่งมั่นต่อไปก็เพื่อชีวิต--///@@@
Group Blog
 
<<
สิงหาคม 2548
 
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031 
 
13 สิงหาคม 2548
 
All Blogs
 
10 มกราคม 2548


วัดบ้านหนองหิ้ง ม. 9
ต. อำนาจ อ.ลืออำนาจ
จ.อำนาจเจริญ 37000

10 มกราคม 2548

นำพรแด่…..น้องโอ๋

เวลาเที่ยงของวันใหม่หลังจากที่มีเมฆครึ้มฟ้าในยามเช้าแต่ตอนนี้ท้องฟ้าสว่างจ้าเป็นสีฟ้าแสงแดดสดสวยร้อนแรงทีเดียว เด็ก ๆ ทยอยกลับไปกินข้าวเที่ยงที่บ้านและบางส่วนก็ทยอยจากบ้านกลับไปสู่โรงเรียนกำลังรออยู่ว่าบ่ายวันนี้จะมีจดหมายมาถึงบ้างหรือเปล่า สมมุติถ้ามีก็จะได้ฝากจดหมายฉบับนี้ฝากไปด้วยและฝากให้คราวหน้าถ้าผ่านมาอีกจะขอซื้แสตมป์สักสิบดวง ก็ใช้ซองปัจจัยแทนซองจดหมายได้เพราะโยมนำเงินปัจจัยใส่ซองจดหมายถวายมาเลยมีซองเพียบเลยแต่ขาดแสมป์ คิด ๆ ไปก็คล้ายชีวิตที่ไม่มีอะไรจะครบสมบูรณ์พร้อมไปเสียทุกอย่างให้พินิจคิดจารณาดูให้ดี ๆ ชีวิตมันไม่มีอะไรสมบูรณ์ไปหมดทุกอย่างจริง ๆ มันต้องมีขาดบ้างนั่นแหละและก็เกินด้วยโดยเฉพาะหนี้สินก็มีเกินกันเกือบทุกคน เดี๋ยวรอจังหวะดี ๆมาถึงก็คงมีครบเองและก็ค่อยขาดทีหลัง

เมื่อวานมีโอกาสได้ดูทีวีช่อง 9 จำชื่อรายการไม่ได้แต่เนื้อหาเกี่ยวกับการหาคู่นี้แหละ เอ..ชื่อรายการน่าจะพรหมลิขิตบทที่ 1 อะไรประมาณนี้ มีหนึ่งชายจมูกโตที่ไร้แฟนมาปีนึง และสามสาวที่สมัครมาหวังจะมีโอกาสทางจอแก้วบ้างแน่ ๆ ส่งมาให้ชายจมูกโตอ่านประวัติ แต่ยังไม่พบหน้า ได้แต่พิจารณาลายมือว่าคนนั้นน่าจะเป็นอย่างนั้นคนนี้น่าจะเป็นอย่างนี้ แต่แน่นอนล่ะจะนำมาออกรายการโทรทัศน์สาว ๆ ก็ต้องหน้าตาดี ส่วนหนุ่มจมูกโตก็หน้าตาดีแต่จมูกโต ดูไปก็ขำไปลุ้นกับเขาไปด้วยมันจั๊กจี้หัวใจดี สาวคนแรกเคยมีแฟนทีเดียว 12 คนในเวลาเดียวกัน ส่วนอีกคนก็เป็นนักร้องทำงานกลางคืน ส่วนคนสุดท้ายเป็นนักศึกษามั้งทำงานแล้วหรือเปล่าจำไม่ได้แต่ละคนอายุไม่เกิน 24 ปีแน่ ๆ แต่ก็ไม่ต่ำกว่า 21 ดู ๆ ไปแล้วรู้สึกพอแต่งตัวแล้วผู้หญิงดูแก่ไวพิกลแต่ก็นั่นแหละไว้มีโอกาสก็ดูต่ออาทิตย์หน้าแล้วกันจะได้รู้ว่ามันเป็นอย่างไร แต่ในความคิดหรือความรู้สึกส่วนตัวว่ามันเป็นเพียงมายาภาพอย่างหนึ่งที่นำมาทำการค้าทางสื่อ อาศัยความอยากรู้อยากเห็นเรื่องส่วนตัวของชาวบ้านมากระทบอารมณ์และการมีอารมณ์ร่วมไปกับเหตุการณ์ที่ปรากฎอยู่ตรงหน้าจอ และการได้ชื่นชมหรือซ้ำเติมกับตัวละครนั้นก็เป็นการเรียนรู้ที่ดีอีกอย่างหนึ่งเหมือนกัน Live Show มันแสดงความมีชีวิตจริง ๆ ของคนธรรมดา ให้เห็นความรู้สึกความสัมพันธ์และความเป็นไปแต่อย่างชีวิตของเราเองก็เช่นกันจะว่าไปมันก็เหมือน Live Show เหมือนกันเพียงแต่แสดงแล้วไม่ได้ค่าตอบแทนเป็นตัวเงินแต่ได้เป็นประสบการณ์ชีวิตแทน

บางครั้งเราชอบที่จะชื่นชมได้มอง ได้ชิดใกล้ ก็พอใจแล้ว แต่อาจไม่ต้องการครอบครองเป็นเจ้าของบางคราวก็อยากได้มาเป็นเจ้าของและมีอาการหวงแหน บางครั้งเราก็ใจหายเมื่อรู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ที่จะมีโอกาสมองหรือชื่นชมอีก บางคราวเราเพียงแค่อยากมีโอกาสรู้จักได้มีโอกาสพูดคุยทักทายแต่แรงขับเคลื่อนหลักถ้าเรามองให้ลึกๆในความคิดนั้น ๆ อาจเป็นเรื่อง Sex อาจเป็นเรื่องทางอารมณ์ทางจิตใจแท้จริงก็เพื่อสนองความต้องการทาง ตา หู จมูก ลิ้น กาย และใจ นั่นเอง คือ รูป เสียง กลิ่น รส สัมผัส และธรรมารมณ์ก็เหมือนก่อนที่ยังไม่เจอก็ยังมีชีวิตอยู่ได้ เจอแล้วก็ยังอยู่ได้ และไม่เจออีกครั้งมันก็ยังอยู่ได้ ก็อยู่ที่การจัดการกับอารมณ์ของตนเองเท่านั้น เรามีความทุกข์เพราะเราไม่ได้อย่างที่ใจเราต้องการ ดังนั้นถ้าใจไม่ต้องการแล้วเราก็ไม่น่าจะทุกข์ใช่ไหม แต่เราก็ยังมีข้ออ้างต่าง ๆ นานาอีกมากมายที่จะนำกล่าวอ้างเพื่อเข้าข้างตัวเองอีกนั่นแหละ ก็เพราะเรามันจัดการกับความอยากไม่ได้นั่นเองมันจึงทุกข์ ไม่ได้มาไม่สมดังใจก็ทุกข์ ได้มาแต่ไม่ถูกใจก็ทุกข์อีก ใจเรากำหนดเองทั้งนั้น ก็ลองพิจารณาดูนะ เพราะถึงอย่างไรจุดสุดท้ายก็ต้องสูญเสียหรือจากไปอยู่ดี ไม่จากตายก็จากเป็น เราไปก่อนหรือเขาไปก่อนมันก็ต้องไปอยู่ดี

แต่ก็นั่นแหละรายละเอียดระหว่างมีชีวิตอยู่ ระหว่างใช้เวลาอยู่ด้วยกันหรือรู้จักกัน รายละเอียดชีวิตความนึกคิด ความรู้สึก ประสบการณ์ในการเรียนรู้ ระหว่างหรือขณะนั้นมันก็มีรสชาติอีกแบบที่ยั่วเย้าให้หลงไหลใฝ่หาอีกเช่นกัน มันจะขมชื่นหรือหวานชื่น ตื่นเต้นหรือน่าเบื่อหน่าย ก็เหมือนวิวทิวทัศน์ระหว่างสองข้างทางที่เราอาศัยสัญจรไป จะใกล้หรือไกลมันก็เป็นภาพบรรยากาศสองข้างทาง ขึ้นอยู่กับว่าเราจะมองหรือไม่มอง เมื่อมองดูแล้วจะคิดหรือไม่คิด จะจดจำหรือลบเลือน จะเปลี่ยนจากเพียงความรู้สึกนึกคิดมาเป็นการกระทำคือกลับไปเดินทางสายเก่าอีกหรือเดินทางสายใหม่เพื่อที่จะชื่นชมภาพบรรยากาศสองข้างทางที่เหมือนเดิมหรือแตกต่างแต่เพียงว่าปล่อยให้เดินทางผ่านเลยไปก็จะว่าไร้รสชาด ไร้รสนิยม ก็เรานั่นแหละที่ดีว่าให้มัน มีมันเป็นบางสิ่งบางอย่างมีค่ายิ่งสำหรับคนบางคนแต่กลับอีกคนไร้ค่าเลยก็ได้ อันนี้ลองพิจารณาดู

พอดีตอนบ่ายโมงครึ่งบุรุษไปรษณีย์มาส่งจดหมายได้รับจดหมายของโอ๋ลงวันที่ 7 ม.ค. แล้วแต่ก็ส่งฉบับนี้ไปให้ไม่ทันได้แต่ส่งของเพื่อนที่เขียนหาล่วงหน้าไปก่อน ของโอ๋คงต้องวันต่อไปแล้วแหละ สำหรับบทกลอนหลวงพี่คงไม่แต่งต่อแล้วแหละ กลอนที่ยังไม่จบหรือยังไม่เสร็จคือแต่งไม่เสร็จมันมีเสน่ห์ของมันอยู่ทำให้ผู้อ่านมีจินตนาการเวลาได้อ่าน ฝากโอ๋ Post ลงบน Board ในเว็บของหลวงพี่ด้วยนะเพราะดี ไว้ลาสิกขาแล้วค่อยกลับมาว่ากันต่อในเรื่องนี้ ส่วนที่โอ๋จะมาใส่บาตรหลวงพี่ก็แล้วแต่โอ๋ตัดสินใจแล้วกันอันนี้ให้คิดเอาเองนะ เพราะบอกกำหนดหารไปในจดหมายฉบับก่อนแล้ว

การได้รับจดหมาย การอ่าน การเขียน มันให้ความรู้สึกที่ดีนะเพราะในปัจจุบันนี้คือความตั้งใจ คือการทวนกระแสเทคโนโลยี หลวงพี่ว่าได้รับ Massage หรือ E-mail หรือโทรหา ก็ไม่เท่าได้รับจดหมายแม้เป็นเนื้อความเดียวกันแต่อรรถรสต่างกันเยอะ ยิ่งอยู่ในหมู่บ้านและกำลังอยู่อย่างโดดเดี่ยวเช่นนี้นี่คือกำลังใจยังมรใครคนหนึ่งที่คิดถึงเรา จากเวลาที่ผ่านมาโอ๋คงเข้าใจได้นะ

เวลามันก็เดินผ่านไปของมัน เผลอเดี๋ยวเดียวเดี๋ยวก็ได้มีโอกาสได้เจอกันแล้วและก็ลาจากอีกธรรมดาเพราะชีวิตมีหน้าที่ที่เราต้องทำตามหน้าที่ให้ดีที่สุดอย่างรับผิดชอบ และมีความสุขกับการได้ทำหน้าที่นั้น ๆ นั่นเอง รักษาสุขภาพนะ

ธรรมะสวัสดี

จิรสก.โกภิกขุ

“ความสุขสูงสุดในชีวิตนั่นก็คือ ความเชื่อมั่นว่ามีคนที่เรารัก”
วิกตอร์ อูโก หรือ วิคเทอร์ อยูโก

จากใจ ……
“ความรักคือเครื่องมือทรมานที่หวานชื่น”
“การรักใครสักคนไม่ใช่การเข้าไปวุ่นวายในชีวิตคนอื่น……..แต่คือการที่ให้คนอื่นเข้ามามีส่วนร่วมในชีวิตเรา”

18 มกราคม 2548

โอ๋



Create Date : 13 สิงหาคม 2548
Last Update : 21 สิงหาคม 2548 10:36:29 น. 4 comments
Counter : 409 Pageviews.

 
แวะเวียนมาอ่านค่ะ


โดย: to be continued วันที่: 13 สิงหาคม 2548 เวลา:13:38:28 น.  

 


แอบมาดูด้วยค่ะ ทำไมชื่อเรามันไม่ยอมเป็น link



โดย: Chapter 1-17 (Chapter 1-17 ) วันที่: 13 สิงหาคม 2548 เวลา:23:12:28 น.  

 
อ้าวเป็นแหะคราวนี้

เขียนในวัดเหรอคะ ? หลวงพี่มีคำแนะนำสำหรับคนฟุ้งซ่านมั๊ยคะ แนวทางทำให้เกิดสมาธิโดยไม่ต้องนั่งสมาธิ



โดย: Chapter 1-17 วันที่: 13 สิงหาคม 2548 เวลา:23:19:49 น.  

 
ทำยังไงจะเขียนได้ยาวขนาดนี้


โดย: Sing IP: 203.188.30.138 วันที่: 15 สิงหาคม 2548 เวลา:17:02:11 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

naigod
Location :
นนทบุรี Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




เพราะชีวิตมีความฝัน..
..จึงเป็นความงดงามของการมีชีวิต
Friends' blogs
[Add naigod's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.