@@@///--มุ่งมั่นต่อไปก็เพื่อชีวิต--///@@@
Group Blog
 
<<
สิงหาคม 2548
 
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031 
 
10 สิงหาคม 2548
 
All Blogs
 
3 มกราคม 2548


วัดบ้านหนองหิ้ง ม. 9
ต. อำนาจ อ.ลืออำนาจ
จ.อำนาจเจริญ 37000

3 มกราคม 2548

นำพรแด่…..น้องโอ๋

ข้ามเขตแดนอีสานอีกครั้ง ผ่านปีใหม่มาได้ 3 วันแล้วขณะที่เขียนจดหมายฉบับนี้อยู่ หลวงพี่ก็ขอสวัสดีปีใหม่กับโอ๋ด้วย ขอให้มีความสุข สุขภาพแข็งแรงสมบูรณ์ทั้งกายใจ และเรียนเก่ง ๆ มีปัญญาดีตลอดปีและตลอดไปนะ เออ…และมีเงินทองจับจ่ายใช้สอยไม่ขาดมือด้วยแล้วกัน
วันนี้ก็ครบสัปดาห์พอดีที่ได้กลับมาเยี่ยมหมู่บ้านสมัยครั้งที่เคยใช้ชีวิตเป็นบัณฑิตอาสาสมัครถึงแม้จะเป็นพระชาวบ้านก็ให้การต้อนรับดีแถมยังนิมนต์ให้อยู่จำพรรษาที่นี่อีก แต่หลวงพี่คงขอบาย เพราะคิดว่ากำหนดจะลาสิกขากลางเดือนกุมภาพันธ์นี้แหละ

ออกเดินทางจากวัดชลประทานฯ ปากเกร็ดเมื่อวันที่ 27 ธันวาคม 47 มาถึงเช้าวันที่ 28 ธ.ค.47 อากาศหนาวเย็นมากช่วงที่มาถึงใหม่ ๆ บิณฑบาตรวันแรก ลุ้นว่าชาวบ้านจะจำเราได้ไหม ส่วนใหญ่จำไม่ได้มีโยมพ่อบางคนที่จำหลวงพี่ได้ (อยู่ที่นี่สมัยนั้นเรียกพ่อเรียกแม่กับผู้ใหญ่กว่าเราทุกคน ส่วนผู้สูงอายุก็เรียกพ่อใหญ่-แม่ใหญ่) จนวันต่อ ๆมาถึงจะเริ่มรู้ข่าวว่าบัณฑิตก๊อตที่เคยอยู่บ้านผู้ใหญ่นิพนธ์บวชและมาอยู่วัดบ้านเราแล้วพ่อใหญ่แม่ใหญ่ที่หลวงพี่สนิทคุ้นเคยสมัยก่อนนั้นก็มาใส่บาตรกันมากมายและได้พบหน้าพบตากันเกือบทุกคนในวันทำบุญขึ้นปีใหม่ และวันทำบุญเบิกบ้านต้อนรับปีใหม่ในหมู่บ้าน ก็ได้พูดคุยแนะนำตัวกันอีกรอบ แล้วก็กล่าวธรรมมะให้ฟังกันตามสมควร และวันนี้วันพระก็มีโอกาสเทศน์ให้ญาติโยมที่มาทำบุญที่วัดฟังกันด้วยนะ พูดไปก็สั่นไปเพราะอากาศมันเย็น คิดว่าที่บ้านโอ๋ก็คงอากาศหนาวแล้วด้วยเหมือนกัน ระวังสุขภาพด้วยนะ ส่วนหลวงพี่มาอยู่ที่หมู่บ้านสองสามวันแรกน้ำมูกลงตลอด แพ้อากาศ แต่ก็พอเอาตัวรอดได้อยู่หรอก

อยู่มาได้สองสามวันก็มีเด็ก ๆ มาเล่นด้วย สมัยมาอยู่เมื่อปี 42 น้อง ๆ อยู่เด็กก่อนเกณฑ์แต่พอมาวันนี้อยู่ ป.3 แล้ว ส่วนพวก ป.4-ป.6 สมัยก่อนก็เป็นวัยรุ่นขี่รถเครื่องเลาะรอบบ้านแล้ว มันก็ตั้ง 5 ปีกว่าแล้วนะอะไร ๆ มันก็เปลี่ยนแปลงไป เหมือนที่หลวงพี่เจอโอ๋ครั้งนั้นยังเป็นนักเรียน ม. ปลายพอมาเดี๋ยวนี้เป็นนักศึกษามหาลัยแล้ว คนเราเปลี่ยนแปลงไปตามวัยตามเวลา ปีนี้หลวงพี่ก็จะ 30 แล้ว แก่แล้วแหละ

เทศกาลปีใหม่เค้าฉลองกันในหมู่บ้าน แต่หลวงพี่ก็ได้แต่อยู่ในวัดจะออกไปก็ดูไม่งาม มีความอยากจะออกไปเล่นสนุกกับน้อง ๆ เค้าเหมือนกัน ดื่มกินกับคนคุ้นเคยกับผู้ใหญ่ที่เคารพนับถือแต่ปีนี้ต้องใช้ความอดทนเป็นที่ตั้ง ได้แต่ดูเค้าและฟังเสียงเครื่องไฟเอาเท่านั้น ปีใหม่โอ๋ไปเที่ยวหรืออยู่บ้านแต่ก็คงมีความสุขดีอยู่นะไม่ว่าจะเป็นที่ไหน แต่ก็อย่าลืมการศึกษาเล่าเรียนล่ะ ค่อย ๆ ประคับประครองไป เรามีโอกาสกว่าคนอื่นตั้งมากมายนัก อย่างน้อยเด็ก ๆ ที่บ้านนี้ก็ไม่ค่อยได้เรียนต่อ ป.ตรีกันมากนัก แถมขาดการวางอนาคตของตนเองด้วยอาศัยการแก้ปัญหาเฉพาะหน้าเอาไปตามเหตุการณ์ที่เผชิญที่ถาโถมเข้ามา

พอมาอยู่ต่างจังหวัดโดยเฉพาะภาคอีสาน ทำให้นึกย้อนความหลังไม่ว่าจะอยู่ที่บ้านหนองหิ้งนี้สมัยก่อน เคยสนุกสนานก่อนเที่ยวตามงานบุญ งานศพ ดูหมอลำ แล้วก็เมาหน้าฮ้าน ซ้อนรถเครื่องพี่ ๆ เค้าไปเที่ยวยามมีงาน ทั้งลงนาเกี่ยวข้าว สีข้าว แบกข้าว แล้วก็จบลงด้วยดีกรีทุกที อาหารค่ำเลิศรส (แป๊ะซะปลาช่อน) อยู่ที่หมู่บ้านนี้หลวงพี่สมัยนั้นก็ขวัญใจเด็ก ๆ เฉพาะเด็กเล็กและเด็กประถม ส่วนเด็กมัธยมและหนุ่มสาวก็ไม่ค่อยเท่าไหร่เพราะไม่ค่อยมีเลยไม่มีโอกาสเป็นเขยบ้านนี้ เพราะไม่เข้าตากรรมการ นั้นเป็นอดีตที่ผ่านไปแล้ว

หรือแม้แต่สามปีที่ร้อยเอ็ด กับกิจกรรมต่าง ๆ ที่ทำเพื่อเด็ก ๆ ความสงบเงียบของที่ทำงาน ค่ำคืน หลวงพี่มักมองดูดาว และทอดถอนอารมณ์กับสีเงินยวงของควันบุหรี่ การได้อยู่คนเดียว คุยกับตนเองภายในก็คงมีแต่เจ้าบิ๊กและโอ๋ที่มักมาเล่นด้วย ยามนี้หลวงพี่ก็ดูดาวที่วัดนะ จำได้ว่าตอนเรียน รด. เคยแต่งกลอนขณะนอนอยู่กลางป่าอ้อยที่เมืองกาญจน์นี้แหละ แต่มันก็นานมาแล้ว….

“มองดาวที่พราวฟ้า ทุกทั่วหล้าวาววับแสง
ล้วนงามยามสำแดง ทุกหนแห่งแสงดวงดาว
ระยับจับแสงต้อง แสงนวลผ่องส่องแสงดาว
คืนดึกรู้สึกหนาว น้ำค้าวพราวร้าวคนคอย”

สมัยเรียนช่างกล หลวงพี่แต่งกลอนเก่งนะ คงเก่งเพราะแต่งเพ้อหาสาวนั่นแหละ ความไม่สมหวังในความรักมักชักพาให้คนเราทำอะไรได้อย่างนึกไม่ถึง เคยรวบรวมกลอนที่แต่งรวมเป็นหนังสือเล่มเล็ก ๆ เล่มแรกในชีวิตให้เพื่อนคนนั้นเลยนะ แต่มันก็เป็นอดีตไปแล้ว ไว้มีโอกาสจะเล่าให้ฟัง

“นานนานครั้งก็คิดถึง นานนานนึกจึงถามหา
นานนานครั้งบางเวลา อยากบอกว่าคิดถึงเธอ”

นี่เป็นกลอนแรกในชีวิตที่แต่งถึงเพื่อนที่แต่งสมัยตอนเรียนประถม มันบอกความเป็นตัวของตัวเองของหลวงพี่ได้ตรงที่สุด และเป็นคนแบบนี้เรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน เวลาเราวุ่นวายอยู่กับสิ่งใดนาน ๆ ก็จะลืมบางสิ่งไปแต่แท้ที่จริงในส่วนลึกภายในยังรำลึกถึงอยู่ เป็นแบบนี้บ่อยมาก ก็เล่าสู่ฟังแหละ พิจารณาเอาแล้วกัน

คิดคำขึ้นต้นกลอนบางบทได้ อยากให้โอ๋ช่วยแต่งต่อ ดูว่ามันจะคล้ายที่หลวงพี่กะไว้หรือเปล่า

“ค้ำคืน….นี้ยังคงหนาว
ดวงดาว….ยังคงพราวฟ้า
นึกอยากย้อนเวลา
………………….”

ลองเขียนต่อให้ทีนะ ขึ้นปีใหม่แล้วดูแลตัวเองให้ดีนะ

ธรรมะสวัสดี
จิรสก.โกภิกขุ

จากใจ……….

หลวงพี่ได้กลับมาสัมผัสชีวิตชาวอีสาน ชีวิตโอ๋คงไม่ต่างจากชีวิตเด็กแถวนั้นเพียงแต่มีโอกาสดีกว่าทุกคนที่ได้เกิดมาเป็นลูกของพ่อของแม่ และโอ๋จะพยายามไม่ทำให้คนที่โอ๋รักผิดหวังในตัวโอ๋

7 มกราคม 2548
โอ๋



Create Date : 10 สิงหาคม 2548
Last Update : 21 สิงหาคม 2548 10:37:18 น. 1 comments
Counter : 399 Pageviews.

 


โดย: ไม่ได้ตั้งใจโสด วันที่: 11 สิงหาคม 2548 เวลา:8:11:55 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

naigod
Location :
นนทบุรี Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




เพราะชีวิตมีความฝัน..
..จึงเป็นความงดงามของการมีชีวิต
Friends' blogs
[Add naigod's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.