เช้าวันนี้ นทสรวงถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาด้วยกลิ่นหอมของอาหารเช้าที่ช่วยให้หัวใจหนักอึ้งจากความฝันผ่อนเบาลงโดยไม่รู้ตัว

     ระหว่างเดินเรื่อยตรงไปยังห้องครัว วูบหนึ่ง..เขารู้สึกเหมือนย้อนเวลากลับไปในวันเก่าๆ เมื่อเขาเดินเลี้ยวเข้าครัวไป ใครบางคนจะกระโดดออกมาจากมุมที่แอบซ่อนตัวอยู่ แกล้งกอดรัดเขาแรงๆ จูบเขาจนแทบลืมหายใจ  แล้วปิดท้ายด้วยคำทักทายแจ่มใสของเด็กนักเรียนตัวอย่าง

    ‘กู๊ด มอร์นิ่ง ทีชเชอร์’

    ชายหนุ่มสะดุ้ง ภาพนั้นหายวับไปราวกับโทรทัศน์ที่ถูกดึงปลั๊กออกกะทันหันเมื่อมือใครบางคนแตะลงบนแขน

    นทสรวงพยายามคิดเค้นอย่างหนักหน่วง อยากเห็นภาพต่อจากนั้น เขาตอบรับเช่นไรกับคำทักทายล้อเลียนและรอยยิ้มสว่างจ้าบาดนัยน์ตาของคนที่มีกลิ่นหอมเหมือนเค้กเพิ่งอบเสร็จใหม่ๆ แต่สิ่งที่ปรากฏกลับมีแต่ความดำมืด

    “คุณเป็นอะไรหรือเปล่าคะ” เสียงถามอ่อนเบาด้วยความไม่แน่ใจดังขึ้นใกล้ๆ

    ค้อนในหัวเริ่มทำหน้าที่ของมันอีกครั้ง เขาสะบัดแขนออกจากเกาะกุม ไม่อยากให้อะไรหรือใครมาทำลายสายใยบางๆ ที่เชื่อมต่อระหว่างเขากับพริมพริมา

    นีราผงะด้วยความตกใจ พึมพำขอโทษแผ่วเบา แล้วถอยห่างออกไปเงียบๆ

    ชายหนุ่มยกมือขึ้นกุมศีรษะ รีบเดินไปทรุดตัวลงนั่งที่โต๊ะทานข้าว อยากเอ่ยอะไรสักอย่างเพื่อให้อีกฝ่ายรู้สึกดีขึ้น แต่ไม่มีกะจิตกะใจจะแก้ไขความเข้าใจผิดในขณะที่กำลังปวดหัวจนแทบระเบิด

    “คุณดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่”
    “ผมปวดหัว”
    “ปกติแล้ว ปวดหัวทุกเช้าไหมคะ”
    “ไม่...” เพิ่งปวดวันที่ตื่นขึ้นมาเจอคุณนี่ล่ะ!

    อารมณ์พาลทำให้นึกอยากตอบออกไปแบบนั้น แต่พอเหลือบเห็นหน้าเซียวๆ ของคนที่ยืมกุมมือรอรับคำสั่งอย่างเรียบร้อยก็พูดไม่ออก

    “คุณทำอาหารเช้าให้ผมเหรอ”
    “ค่ะ”
    “ทำทั้งที่ผมยังไม่ได้ตกลงใจว่าจะรับคุณเข้าทำงานเนี่ยนะ”

    “ยังไงคุณก็เป็นคนป่วย ส่วนฉัน...เป็นพยาบาล ฉันทำไปโดยสัญชาตญาณทางวิชาชีพน่ะค่ะ”
    “อ้อ...” คนหาเรื่องงันไปอย่างคาดไม่ถึงกับการโต้กลับนิ่มๆ แต่เชือดเฉือน 

    อย่าไว้ใจนางพยาบาล อย่าวางใจหน้าตาท่าทางซื่อๆ หงอๆ  เชียว

    นีราเดินกลับไปยกถ้วยซุปมาวางลงตรงหน้าว่าที่นายจ้าง ชายหนุ่มลองตักชิมนิดนึง นึกอยากหาเรื่องมาตำหนิ แต่รสชาติมันไร้ที่ติจนพูดอะไรไม่ออก

    “ขอสาหร่ายทอดด้วย”
    “ไม่มีค่ะ”
    เจ้าของบ้านตวัดสายตาขึ้นมองอย่างงุนงง “พี่สาวผมเพิ่งเอามาให้เมื่อวานนี้เอง”
    “ฉันทิ้งไปแล้ว” หญิงสาวตอบหน้าตาเฉย
    “อะไรนะ!?”

    “ฉันบอกว่าฉันทิ้งไปแล้ว มันไม่ดีต่อสุขภาพของคุณ ไม่ใช่แค่สาหร่ายทอดนะคะ ชีส ผงปรุงรส ทุกสิ่งทุกอย่างที่ไม่ดีต่อสุขภาพคุณ    ฉันทิ้งไปหมดแล้วตอนที่จัดตู้เก็บของให้คุณใหม่”

    คนได้รับคำตอบรู้สึกได้ถึงลาวาร้อนๆ ของความโกรธที่พุ่งปราดขึ้นมาจากปลายเท้าทะลุหนังศีรษะออกมาเป็นควันลอยกรุ่นเหนือหัว

    “คุณอยากโดนไล่ออกใช่ไหม”

    “คุณยังไม่ได้จ้างฉันเลยไม่ใช่หรือคะ แล้วคุณจะไล่ฉันออกได้ยังไง” อีกฝ่ายย้อนถามหน้าเรียบ เสียงเรียบ

    ยิ่งพูด ยิ่งกวนประสาทชะมัด!
    “งั้นที่คุณทำแบบนี้ ก็แปลว่าไม่อยากให้ผมจ้างคุณสินะ”

    “ตรงกันข้ามค่ะ ฉันคิดว่าคุณควรจ้างฉัน เพราะฉันกำลังทำหน้าที่ของตัวเองอย่างซื่อสัตย์และตรงไปตรงมา”

    “ซื่อสัตย์เหรอ ตรงไปตรงมาเหรอ ผมว่าคุณกำลังก้าวก่ายชีวิตส่วนตัวผมเกินไปมากกว่า”
    “ฉันก้าวก่ายเฉพาะเรื่องที่เกี่ยวข้องกับสุขภาพร่างกายคุณเท่านั้นค่ะ ไม่ต้องกลัวว่าฉันจะเข้าไปยุ่งเรื่องอื่น”

    “ให้ตาย! รู้ไหม ตอนนี้ผมอยากพูดคำว่าอะไรมากที่สุด”
    “ออกไปจากบ้านผมเดี๋ยวนี้...มั้งคะ”

แม้ตอนที่พูดคำนั้น พยาบาลสาวก็ยังทำหน้าตายได้อย่างน่าอัศจรรย์ หล่อนหมุนตัวเดินกลับไปหยิบแก้วบรรจุน้ำสีเขียวขุ่นมาวางลงตรงหน้าเขาด้วยอาการสงบเหมือนเพิ่งเดินออกมาจากโบสถ์ เอ่ยด้วยน้ำเสียงโทนเดิมโทนเดียวว่า

    “น้ำใบบัวบกค่ะ ดีต่อความจำของคุณ”
    “ผมไม่กิน!”
    อีกฝ่ายไม่ได้ผงะงันขวัญผวา เพียงหมุนตัวเดินหลังตรงกลับไปยกจานใส่ใบอะไรสักอย่างมาวางข้างชามโจ๊กด้วยท่าทางไม่รู้สึกรู้สา...เช่นเดิม

    “ต่อไป คุณควรโรยใบแปะก๊วยลงบนอาหารแทนสาหร่ายทอดกรอบ แม้ว่ามันจะดูเหมือนขยะไม่ต่างกัน แต่คุณค่าทางอาหารของมันแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง”

    “ขยะ?”
    ชายหนุ่มเค้นเสียงถามแทบไม่เชื่อหูตัวเอง อีกฝ่ายเลิกคิ้ว ย้อนถามเสียงนิ่ง
    “แล้วมันดูไม่เหมือนหรอกหรือคะ ฉันว่ามันดูเหมือนเศษใบไม้ที่ลอยอยู่ในท่อระบายน้ำทิ้งออกค่ะ”
    โอเค นอกจากเถียงคำไม่ตกฟากแล้ว เจ้าหล่อนยังปากเสียเปรียบเทียบอาหารเช้าของเขากับน้ำเน่าในท่อน้ำทิ้งอีกด้วย

    นทสรวงนึกว่าหัวตัวเองจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ  เพราะความตรงไปตรงมาของคุณพยาบาลเสียแล้ว แต่ปรากฎว่าสมองของเขายังคงทำหน้าที่ของมันอย่างสมบูรณ์ มีแต่หัวใจเท่านั้นที่เต้นตุ้บๆ ด้วยความโกรธ

    สาบานได้  เพราะความโกรธตัวเดียวเท่านั้น ไม่มีความรู้สึกอื่นเจือปนแม้แต่นิดเดียว!



    หลังผ่านพ้นมื้อเช้าไปโดยที่ไม่มีใครต้องเสียเลือดเสียเนื้อ ก็ถึงเวลาตัดสินชะตาชีวิตใครบางคน นทสรวงคิดว่าจะได้เห็นท่าทางสำนึกผิดสงบเสงี่ยมเจียมตนมากขึ้น แต่อีกฝ่ายกลับแต่งตัวเรียบร้อยพร้อมออกเดินทาง นั่งหลังตรงคอแข็งรออยู่ในห้องรับแขกพร้อมกระเป๋าใบโต

    “ดูเหมือนคุณจะสรุปการตัดสินใจของผมด้วยตัวเองไปเรียบร้อยแล้ว”
    อีกฝ่ายไม่ตอบ แต่วางซองเอกสารสีน้ำตาลที่อัดแน่นด้วยปึกธนบัตรลงตรงหน้าเขา
    “ค่าจ้างที่ฉันได้รับมาก่อนหน้าค่ะ คุณจะนับก่อนก็ได้”

    ชายหนุ่มหยิบมาเปิดดู แต่ไม่ได้นับ แค่ลากสายตาผ่านๆ ก็พอจะรู้ว่ามากโขอยู่ทีเดียว   

    “ค่าตัวคุณแพงมากสำหรับเวลาสองถึงสามวัน”
    “ค่าจ้างนั้นสำหรับระยะเวลาหนึ่งเดือนค่ะ”

    “เดือนนึง? หมายความว่าพี่สาวผมจ้างคุณมาดูแลผมเดือนนึงเชียวเหรอ” ชายหนุ่มถามด้วยความตกใจ อะไรทำให้นวมลลิ์มั่นใจขนาดนั้นว่าพยาบาลสุดแสนจะเย็นชารายนี้จะอยู่กับเขาได้ยาวนานถึงหนึ่งเดือน แค่วันเดียว ไม่สิ! แค่ไม่กี่ชั่วโมง หล่อนก็ทำเขาหัวเสีย หงุดหงิด ปั่นป่วน ความดันขึ้นจนแทบทะลุปรอทอยู่แล้ว

    “ค่ะ เธอบอกว่าถ้าคุณ..เอ่อ...ถูกใจการทำงานของดิฉัน คุณอาจอยากจ้างต่อจนถึงเวลาที่ฉันจะไป”

    “คุณจะไปไหน” เขาเผลอหลุดปากถาม
    อะไรดลใจให้เขาถามออกไปแบบนั้นกันนะ ก็แค่คนผ่านมาที่กำลังจะผ่านไป
    “ฉันได้งานดูแลเด็กเล็กคนหนึ่งที่ต่างประเทศค่ะ แต่กว่าทางนั้นจะพร้อมให้เริ่มงานก็อีกเกือบสามเดือน ระหว่างนี้ฉันจึงมีเวลาทำอย่างอื่นก่อน”

    “แปลว่าคุณมีเวลาสามเดือนอยู่ที่นี่”
    “ค่ะ”

    ชายหนุ่มนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ ก่อนระบายลมหายใจยาวเหยียด

    “เงินก้อนนี้มีความสำคัญกับคุณมากใช่ไหม”
    หญิงสาวหลุบสายตาลงต่ำ ก้มหน้ามองมือตัวเองที่บีบกันแน่นอยู่บนตัก  ไม่ตอบ แล้วจะให้เขาแปลความหมายเป็นอื่นได้อย่างไร

    “ตอบผมมาตามตรง”
    “มันเป็นค่าเดินทางทั้งหมดของฉัน”

    นทสรวงระบายลมหายใจยาวเหยียด เขาพินิจท่าทางพยายามเข้มแข็งแต่ซ่อนความเปราะบางเอาไว้ไม่มิดด้วยความรู้สึกผสมปนเปกัน ทั้งหมั่นไส้ทั้งสงสาร รู้ดีว่าต่อให้ได้งานที่อื่น ก็ไม่มีที่ไหนจ่ายค่าจ้างให้มากเท่านี้อีกแล้ว

    “ผมไม่ได้ป่วยถึงขนาดให้ใครต้องมาดูแล” เขาเปรย
    “ฉันถึงได้คืนเงินทั้งหมดให้คุณไงคะ” หญิงสาวบอกเรียบๆ ทำท่าจะลุกขึ้นคว้ากระเป๋าออกไป และเขาก็หลุดปากรั้งเอาไว้โดยไม่รู้ตัว

    “เดี๋ยวก่อน!”
    อีกฝ่ายเลิกคิ้ว มองเขาด้วยแววตาว่างเปล่าที่ซ่อนความรู้สึกมากมายเอาไว้ข้างใน ให้ตาย..ผู้หญิงคนนี้กำลังจะทำให้เขาเป็นบ้า!

    “ขอผมโทรปรึกษาพี่สาวก่อน”
    “คุณอายุเท่าไหร่แล้วคะ”
    นทสรวงยังไม่ทันได้ลุกออกไป เสียงย้อนถามนิ่มๆ ก็ฉุดรั้งเขาเอาไว้พร้อมความโกรธที่แล่นขึ้นมาเป็นริ้ว

    “ถามทำไม!?”
    “ฉันแค่แปลกใจที่คุณตัดสินใจอะไรด้วยตัวเองไม่ได้”
    “คุณคิดว่ายังไงผมก็คงไม่จ้างคุณ คุณถึงได้กล้าพูดกับผมแบบนี้ใช่ไหม”

    “ต่อให้คุณจ้างฉัน ฉันก็จะพูดตรงๆค่ะ ฉันบอกแล้วไงคะว่าฉันเป็นคนซื่อสัตย์และตรงไปตรงมา”
    นทสรวงนับหนึ่งถึงสิบในใจช้าๆ อารมณ์เดือดพล่านของเขายังไม่ลดลง จนต้องย้อนนับสิบถึงหนึ่งใหม่อีกครั้ง

    “งั้นช่วยวิจารณ์นิสัยผมอย่างซื่อสัตย์หน่อยสิ ถ้าคุณพูดได้ถูกใจ ผมจะจ้างคุณจนกว่าคุณจะไปเมืองนอก”

    “คุณเห็นแก่ตัว...” หญิงสาวเอ่ยขึ้นทันทีราวกับรอเวลาอยู่แล้ว

    นีราเหลือบสายตาขึ้นมองเขา เห็นสันกรามขบกันแน่นจนกว่าว่าฟันน่าจะหัก แต่หล่อนยังคงพูดต่อไปเรื่อยๆ โดยไม่นำพากับบรรยากาศเขม็งตึงจนแทบปริแตก
    “คุณใช้ความอ่อนแอดึงพี่สาวเอาไว้กับตัวโดยไม่สนใจว่าเธอเองก็มีครอบครัวของตัวเองที่ต้องดูแลเหมือนกัน”

    “อย่าพูดเหมือนคุณรู้ดี ในเมื่อคุณยังอยู่ที่นี่ไม่ครบยี่สิบสี่ชั่วโมงด้วยซ้ำ”

    “ฉันเคยเห็นคนแบบคุณมาเยอะ พวกที่คิดว่าตัวเองเป็นศูนย์กลางของจักรวาล คนอื่นๆ ต้องโคจรอยู่รอบตัวคุณเท่านั้น คุณมีหลานสาวไม่ใช่หรือคะ ไม่อายแกเหรอ ที่แย่งแม่แกมาเป็นของตัวเอง”
    “ผมไม่ได้แย่ง!”

    นีรายิ้มมุมปากกับท่าทางเดือดดาลจนแทบนั่งไม่ติดนั้น

    “การที่คุณบอกปฏิเสธพยาบาลที่จะมาดูแลคุณ ไม่ใช่เพราะว่าคุณอยากให้พี่สาวรีบกลับมาหรอกเหรอ คุณรู้ดีว่าทันทีที่คุณโทรศัพท์ไปหาเธอ เธอก็จะกินไม่ได้นอนไม่หลับ แล้วรีบบินกลับมาดูแลคุณทันที”

    “หุบปาก!”
    หญิงสาวปิดปากตัวเองตามคำสั่ง  แต่แววตาของหล่อนไม่ได้หยุด  มันย้อนถามเขาอย่างท้าทายว่า...ทนฟังไม่ได้ เพราะฉันพูดแทงใจดำคุณใช่ไหมล่ะ!

    มือของชายหนุ่มสั่นจนต้องกุมกันเอาไว้แน่น อาการปวดเริ่มลุกลามจากท้ายทอยอย่างช้าๆ จนสายตาเขาพร่าเลือนไปชั่วขณะ

    จ้างเจ้าหล่อนเอาไว้ คงเหมือนจ้างฆาตกรเอาไว้ใกล้ตัว อายุเขาคงสั้นลงเรื่อยๆ จากวาจาบั่นทอนเชือดเฉือน

    “อยากให้ฉันพูดต่อไหมคะ”  
    “พอได้แล้ว!”
    “งั้นฉันไปได้หรือยัง”

    นทสรวงจ้องคนรอฟังคำตอบด้วยสายตาเดือดดาล ริมฝีปากเม้มแน่นขบกันจนแทบห้อเลือด
    “เอากระเป๋าไปเก็บในห้อง!”

    “โอ...” แม้แต่คนได้ฟังคำตัดสินยังแปลกใจ ทว่าสีหน้าคงเฉยชาราวกับสวมหน้ากากยามเปรยด้วยน้ำเสียงไม่ยินดียินร้าย “หมายความว่าฉันพูดได้ถูกใจคุณ”

    คนโดนย้อนศรไม่ลดราวาศอกกำมือแน่น เค้นเสียงลอดไรฟัน

    “ผมจ้างคุณ เพราะผมจะพิสูจน์ให้คุณเห็นว่าผมไม่ได้เป็นอย่างที่คุณคิดต่างหาก!”




 

Create Date : 30 พฤศจิกายน 2560
1 comments
Last Update : 30 พฤศจิกายน 2560 10:09:14 น.
Counter : 66 Pageviews.
(โหวต blog นี้) 

 

ดีจ้า มาทักทายนะจ้ะ sinota ซิโนต้า Ulthera สลายไขมัน SculpSure เซลลูไลท์ ฝ้า กระ Derma Light เลเซอร์กำจัดขน กำจัดขนถาวร รูขุมขนกว้าง ทองคำ ไฮยาลูโรนิค Hyaluronic คีเลชั่น Chelation Hifu Pore Hair Removal Laser freckle dark spot cellulite SculpSure Ultherapy กำจัดไขมัน ร้อยไหม adenaa ลบรอยสักคิ้วด้วยเลเซอร์ ลบรอยสักคิ้ว Eyebrow Tattoo Removal เพ้นท์คิ้ว 3 มิติ สักคิ้วถาวร
ให้ใจหายใจ สุขภาพ วิธีลดความอ้วน การดูแลสุขภาพ อาหารเพื่อสุขภาพ ออกกำลังกาย สุขภาพผู้หญิง สุขภาพผู้ชาย สุขภาพจิต โรคและการป้องกัน สมุนไพรไทย ขิง น้ำมันมะพร้าว ผู้หญิง ศัลยกรรม ความสวยความงาม แม่ตั้งครรภ์ สุขภาพแม่ตั้งครรภ์ พัฒนาการตั้งครรภ์ 40 สัปดาห์ อาหารสำหรับแม่ตั้งครรภ์ โรคขณะตั้งครรภ์ การคลอด หลังคลอด การออกกำลังกาย ทารกแรกเกิด สุขภาพทารกแรกเกิด ผิวทารกแรกเกิด การพัฒนาการของเด็กแรกเกิด การดูแลทารกแรกเกิด โรคและวัคซีนสำหรับเด็กแรกเกิด เลี้ยงลูกด้วยนมแม่ อาหารสำหรับทารก เด็กโต สุขภาพเด็ก ผิวเด็ก การพัฒนาการเด็ก การดูแลเด็ก โรคและวัคซีนเด็ก อาหารสำหรับเด็ก การเล่นและการเรียนรู้ ครอบครัว ชีวิตครอบครัว ปัญหาภายในครอบครัว ความเชื่อ คนโบราณ

 

โดย: สมาชิกหมายเลข 4245812 30 พฤศจิกายน 2560 12:47:23 น.  

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 


BlogGang Popular Award#13


 
oadban
Location :
กระบี่ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




ลิขสิทธิ์งานเขียนทุกชิ้นในบล็อกนี้เป็นของผู้เขียน
ห้ามคัดลอก ดัดแปลง ทำซ้ำหรือนำไปเผยแพร่ต่อ
เว้นแต่จะได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษร ©


Group Blog
 
 
พฤศจิกายน 2560
 
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
2627282930 
 
30 พฤศจิกายน 2560
 
All Blogs
 
Friends' blogs
[Add oadban's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.