ไอ๊ ถามวัต สุทธิพงศ์
<<
มีนาคม 2560
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031 
 
18 มีนาคม 2560
 
 
เรื่องของไอ๊ EPISODE 51

2 มีนาคม 2560
โดย ถามวัต สุทธิพงศ์

คนที่มีนิสัยดี มีการกระทำดี และมีวาจาดี ไอ๊มักพูดถึง หรือให้พื้นที่บนสื่อสังคมออนไลน์ เพื่อเป็นการเชิดชูค่อนข้างน้อย ผิดกับการให้พื้นที่เพื่อตำหนิผู้อื่น ไอ๊รู้สึกว่า ตนเองจะให้ความสำคัญเป็นพิเศษ อาจคงเป็นเพราะ “มนุษย์เป็นลูกอีช่างติมาแต่โดยสันดาน” ก็ได้มั้ง เป็นต้นว่า มีร้านอาหารตามสั่งเจ้าหนึ่ง ทำข้าวราดกะเพราหมูสับ มาเสิบให้กับคุณผู้ชายนักกินกะเพราตัวยง ทว่า คุณผู้ชายคนนี้นั่งกินไปบ่นไป ‘ทำไมมันไม่มีใบกะเพราเลยวะ เห็นแต่ถั่วฝักยาว ข้าวโพดอ่อน และพริกที่นอนอยู่โดยรอบจาน’ ทั้ง ๆ ที่ร้านอาหารตามสั่งเจ้านี้ก็เคยชินกับการทำข้าวราดกะเพราสูตรนี้มานานช้า

ดังนั้น ไอ๊จะ “พยายาม” เขียนอะไรที่สามารถจรรโลงใจให้กับคนทั้งโลก อันจะนำมาสู่ความผาสุกแก่มวลมนุษยชาตินับแต่ “เรื่องของไอ๊” ใน EPISODE ครึ่งร้อยหลัง ไอ๊ “ไม่” สัญญา...

เมื่อวานนี้ (1 มีนาคม 2560) เป็นวันออกสลากกินแบ่งรัฐบาล (วันหวยออก...นั่นแหละ) ซึ่งไอ๊ก็ไม่ได้มีส่วนร่วมในกิจกรรมเพื่อ “ช่วยราษฎร์เสริมรัฐยืนหยัดยุติธรรม” แม้แต่น้อย (รู้สึกว่าตนเองยังเป็นพลเมืองที่ไม่ดีสักเท่าไหร่วุ้ย) เอาเป็นว่า แม้ไอ๊จะไม่ได้ทำตนเองให้เป็นประโยชน์แก่รัฐบาล แต่ไอ๊ก็ยังประโยชน์แก่ใครบางคนที่เราต่างได้นัดหมายกัน

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ที่ห้างสรรพสินค้า “มาบุญครอง” ชั้น 6 ผู้คนจำนวนมากคลาคล่ำภายในศูนย์อาหาร ทำให้แทบทุกโต๊ะถูกจับจองโดยผู้คนที่หิวโหยอาหาร ปานประหนึ่งว่านี่คือโรงทานอย่างไรอย่างนั้น

บริเวณด้านหน้าของศูนย์อาหาร ชายชุดดำสองคนรูปร่างท้วมกำลังมุ่งหน้าเข้าสู่ศูนย์อาหาร จุดหมายปลายทางของพวกเขานั่นคือ ร้านอาหารอะไรก็ได้ที่พอจะยัดลงกระเพาะที่กำลังส่งเสียงโครกคราก ดูน่ารำคาญ โดยที่หนึ่งนั้นเป็นชายสูงวัยรูปร่างสันทัด แม้จะดูท้วมก็เพียงเล็กน้อย กำลังเดินนำทางอีกหนึ่งซึ่งเป็นชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ผมสั้นเกือบเกรียน หากมีคนมองมาคงเห็นว่าชายหนุ่มคนนั้นกำลังเดินเกาะข้อศอกชายตรงหน้า โดยที่ตลอดทางฝ่ายที่เดินตามยังคงพูดคุยไม่หยุด ส่วนอีกฝ่ายทำได้เพียงตอบรับเป็นระยะ แน่นอนคงหนีไม่พ้นเรื่องราวเกี่ยวกับอาหารการกิน

สุดท้าย ผู้มากวัยกว่าก็ตัดสินใจพาผู้ติดตามมาหยุดรอโต๊ะตัวหนึ่งซึ่งคนที่นั่งอยู่เดิมเพิ่งลุกออกไป โดยที่มีแม่บ้านกำลังเก็บกวาดเศษอาหารบนโต๊ะอย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มขยับตัวอย่างอึดอัด เขาไม่แน่ใจว่าแม่บ้านจัดการสิ่งต่าง ๆ บนโต๊ะแล้วเสร็จหรือยัง เขารู้เพียงว่ายังคงมีความเคลื่อนไหวบางอย่างบนโต๊ะตัวที่เขากำลังจะใช้งาน เสียงจานและถาดกระทบกันก๊อกแก๊กทำให้เขารู้ว่าที่นี่ใช้ภาชนะที่ทำมาจากพลาสติกเนื้อแข็ง

“นั่งเถอะไอ๊” ชายร่างสันทัดบอกกับชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ พลางจับมือของอีกฝ่ายมาสัมผัสขอบโต๊ะ ละม้ายให้รู้ว่านี่คือที่นั่ง วิธีการที่ถูกต้องเขาไม่รู้หรอกว่าจะต้องดูแลคนตาบอดอย่างไร เอาเป็นว่า แค่อีกฝ่ายเข้าใจก็พอแล้วล่ะ

ไอ๊นั่งลงอย่างว่าง่าย มือข้างหนึ่งจับขอบโต๊ะ ส่วนข้างที่เหลือจับพนักพิงของเก้าอี้ เขาหมุนตัวช้า ๆ ปล่อยมือจากขอบโต๊ะ แล้วค่อย ๆ เอาตูดหย่อนลงเบาะ ศิลปาการนั่งด้วยความนิ่มนวลหากแต่สง่าไม่ได้ถูกสั่งสอนจากโรงเรียนใดนอกจากประสบการณ์ชีวิตและการเข้าสังคม

“กินอะไรดี” ไอ๊ย่นคิ้วเล็กน้อย เพียงชั่วฟ้าแลบแป๊บเดียว ก่อนจะคลายออก บ่งบอกถึงความไม่สบอารมณ์ต่อคำถามจากอีกฝ่ายที่เข้ามากระทบโสต โดยลืมไปว่าอีกฝ่ายคงไม่คุ้นชินกับการปฏิบัติตัวต่อคนตาบอด ครั้นเมื่อนึกขึ้นได้จึงปรับท่าทีให้เป็นปกติ

“มีอะไรบ้างล่ะพี่” ไอ๊ปลดกระเป๋าเป้บนหลังไหล่แล้ววางไว้บนเก้าอี้ข้างตัว ไม่วายเอาหลังมือสัมผัสฟองน้ำด้านหลังเป้ที่ชื้นจากเหงื่อของผู้เป็นเจ้าของ ขณะที่ปากก็ทักถาม “พี่” ด้วยความใจเย็น

“ข้าวมันไก่ ข้าวหมกไก่ อาหารตามสั่ง อ้อ...มีข้าวราดแกงด้วย”
“โอเคเอาข้าวราดแกงแหละพี่ อะไรก็ได้ ที่ไม่ใช่เนื้อ” ไอ๊ตอบทันควันคล้ายว่าถ้าหากเสียเวลาไปสักนาทีแม่ค้าอาจเปลี่ยนใจปิดร้านหนีเสียดื้อ ๆ ก็เป็นได้

เพียงไม่นาน จานแบขนาดใหญ่ บรรจุข้าวสวยร้อน ๆ ปลาดุกราดพริกแกงแดงเถือกบริเวณมุมขวาของจาน พร้อมด้วยไข่ดาวที่มีไข่แดงเป็นยางมะตูมบริเวณมุมซ้าย...พร้อมชก (เอ๊ย!!! ไม่ใช่หรอ) ก็มาวางรอตรงหน้า

“นี่ช้อนกับซ่อมครับไอ๊” ยังไม่ทันที่ไอ๊จะรับช้อนซ่อมจากอีกฝ่ายที่หันด้านปลายมาให้จับอย่างถนัดถนี่ ซ่อมที่ควรอยู่ด้วยกันกับช้อนก็หลุดจากมือของไอ๊ไปยังเป้ากางเกงอย่างน่าตกใจ ซ่อมคงจะร่วงลงพื้นไปแล้ว ถ้าความตกใจจะไม่ทำให้ขาทั้งสองของไอ๊หุบเข้าหากันโดยอัตโนมัติ “หล่นพื้นหรือเปล่า” อีกฝ่ายถามไถ่ด้วยความอาทร ไอ๊คิดว่า นอกจากชายสูงวัยคนนี้จะไม่ประสาเรื่องการปฏิบัติตัวต่อคนตาบอดแล้ว เขาคงไม่เคยต้องมานั่งดูแลปรนนิบัติใคร นอกเสียจากจะมีแต่คนกุ้มรุมเอาใจเขา ความเก้กังที่แม้แต่การยื่นช้อนส้อมให้กันจึงเกิดมีขึ้นด้วยความไม่รู้เป็นธรรมดา

เมื่อช้อนและซ่อมกลับมาอยู่ในแห่งที่ที่ควรจะเป็น สงครามช้อนส้อมจึงเริ่มโรมรัน “ขออนุญาตเริ่มเลยนะครับ” ไอ๊กล่าวเมื่อคนตรงหน้ากลับมาประจำที่ ภายหลังจากที่ผู้มากวัยกว่าไปเอาช้อนมาอีกหนึ่งคัน เนื่องจากความไม่ระวังเผลอทำช้อนตนเองร่วงจากจานข้าว

ไอ๊สำรวจทุกสิ่งอย่างภายในจานข้าว ทำให้รู้ว่ามันมีขนาดใหญ่นัก และสิ่งใดอยู่ตรงไหน เพราะชายตรงหน้าบอกเมนูอาหารให้กับไอ๊เมื่อไอ๊สำรวจเองเสร็จแล้ว (ไม่บอกตอนไอ๊กินแล้วเสร็จไปเลยล่ะครับ)

อาหารมื้อนี้เผ็ดนัก คือ อีกหนึ่งความรับรู้เมื่อแรกรสสัมผัสที่ชำแรกต่อมรับรสของผู้ชายตัวโต ๆ อย่างไอ๊ “ขอบคุณนะครับที่พาไอ๊มากินอาหารที่นี่ ยอมรับเลยว่าอร่อยมาก เครื่องแกง เครื่องพริก ถึงรสชาติจริง ๆ” ด้วยความจริงใจทั้งสีหน้าและคำพูดที่ตรงกัน ทำให้อีกฝ่ายสูดน้ำมูกแรง ๆ สองสามปื้ด “ความจริงคนตาบอดโดยมากไม่ค่อยกินปลา โดยเฉพาะปลาดุก เท่าไหร่นะครับ ยิ่งถ้าเป็นอาหารนอกบ้าน จำพวกเมนูปลา พวกเขาจะเลี่ยง” ผิดกับไอ๊ที่ตักมาเพียงชิ้นเล็กกว่าปกติ แล้วค่อย ๆ ใช้ลิ้นกับฟันช่วยดุนและดันเนื้อปลาและก้างปลาให้แยกออกจากกัน ก่อนจะส่งก้างออกทางมุมปากแล้วใช้นิ้วโป้งและนิ้วชี้ช่วยหยิบออกไปวางบนโต๊ะ แล้วทำอย่างนั้นทุกครั้งจนหมดจาน “นึกว่าจะกินปลาไม่ได้นะเนี่ย” ที่สุดเขาก็เผยไต๋ว่าจงใจ “ทดสอบ” การรับประทานอาหารของไอ๊ “ไอ๊ชอบอาหารมื้อนี้มากเลยครับ อย่าไปรำคาญเหงื่อที่มันไหลเลย ถือว่าได้ละลายไขมันทางอ้อมก็แล้วกัน” ไอ๊ตัดบทการสารภาพบาปของเขาอย่างไร้เยื่อใย ไม่ต้องการให้เขารู้สึกผิดไปมากกว่านี้

สุดท้าย เมื่อคนตรงหน้าทนความเผ็ดไม่ไหว เลยชักชวนไอ๊นั่งกินซาลาเปาไส้หมูสับด้วยกัน และมีหรือครับที่ไอ๊จะปฏิเสธ ในเมื่อคนออกค่าใช้จ่ายอาหารมื้อนี้ไม่ใช่ไอ๊ ไอ๊จึงสวาปามอย่างเต็มที่ มิหนำซ้ำยังมีการนัดหมายกันอย่างไม่เป็นทางการในการนัดพบครั้งต่อไป



Create Date : 18 มีนาคม 2560
Last Update : 18 มีนาคม 2560 10:28:09 น. 0 comments
Counter : 304 Pageviews.
(โหวต blog นี้) 

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ
 

BlogGang Popular Award#13


 
อาณาจักรแห่งเรา
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 3 คน [?]




เราเป็นนักแสวงหา...
เรายังคงค้นหาอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

เมื่อหามาแล้ว...
เราจะนำมาเล่า
New Comments
[Add อาณาจักรแห่งเรา's blog to your web]

 
pantip.com pantipmarket.com pantown.com
pantip.com pantipmarket.com pantown.com