เมื่อเธอรักตัวเองเธอจะรักการอ่าน เมื่อเธอรักคนอื่น เธอจะรักการเขียน – เป้ สีน้ำ ...
Group Blog
 
<<
สิงหาคม 2562
 
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031
 
8 สิงหาคม 2562
 
All Blogs
 
Naruto-ความซับซ้อนของโลกนินจา



ตัวละครที่ชอบ

            อิทาจิ เพราะสไตล์การต่อสู้ด้านภาพลวงตาของแกสุดยอดมาก ทั้งกาดำที่ทั้งหลอนทั้งสะกดสายตา การใช้มีดคุไนกับปาดาวกระจายก็ใช้ได้อย่างมีแผนการ มีหลอกล่อ ดักทาง ส่วนเรื่องราวชีวิตนับว่าเขียนได้สะเทือนใจที่สุดในเรื่องแล้วมั้งในด้านโศกนาฏกรรม เป็นตัวที่ละครที่ฆ่าพ่อแม่แต่ทำให้แฟนๆส่วนใหญ่ไม่เกลียดแต่รู้สึกสงสาร เรานับถือในความเป็นคนใจเด็ด ใจแข็งของแก ถ้าจะมีใครคู่ควรกับคำว่า "หัวใจที่ไม่หวั่นไหว จิตวิญญาณแห่งไฟที่ไม่สั่นคลอน" นอกจากนารูโตะก็อิทาจินี่แหละ ความจริงโคโนฮะควรจะมีวันอิทาจิไม่ก็อนุสาวรีย์ให้แกสักหน่อย  อิทาจิถึงขนาดยอมเสียทุกสิ่งทุกอย่าง ทอดกายเป็น"รากนครา"ตัวจริงมากกว่ารากอย่างดันโซที่หาประโยชน์เข้าตัวด้วย ยอมตายเพื่อเป็นสะพานให้น้องก้าวข้ามไป ปลุกผีขึ้นมาใหม่ก็ยังยอมจากไปเพื่อการยุติสงคราม นอกจากความเป็นผู้ปิดทองหลังพระแล้ว เราชอบตอนที่กลับมาใหม่ แกยอมรับว่าตัวเองเป็นคนล้มเหลว ทำผิดเรื่องที่ปลูกฝังความแค้นใส่หัวน้องตั้งแต่เด็ก เป็นแรงกระดุ้นด้านลบทำให้ซาสึเกะเปลี่ยนไปในทางไม่ดี โกหกหลอกลวงน้องเสมอมา 


                 แต่แม้จะเสียใจเรื่องที่จำต้องทำแต่ก็ไม่มานั่งโทษนู่นโทษนี่ ไม่แค้นใคร ยังคงศรัทธาอุดมการณ์เสียสละเพื่อหมู่บ้านอย่างแท้จริง ไม่เคยลืมว่าตัวเองเป็นใคร ทำไปเพื่ออะไร คำพูดที่หลุดจากปากแกนี่เตือนสติได้ดีจริงๆ ตั้งแต่เตือนซาสึเกะว่าความจริงที่เห็นอาจไม่เป็นอย่างที่คิด เตือนนารูโตะให้เชื่อใจเพื่อน อย่าทะนงตัวว่ามีพลังมากมายแล้วแบกเรื่องไว้คนเดียวไม่งั้นจะล้มเหลวแบบแก  เตือนสติคาบูโตะและส่งผลถึงโอโรที่อยู่ในร่างว่า อย่าลืมว่าตัวเองเป็นใคร อย่าหลอกตัวเอง คนเรามีเรื่องที่ทำได้และทำไม่ได้  ถึงได้ต้องมีพรรคพวกไว้ช่วยเหลือกัน ต้องยอมรับความจริงไม่ใช่พึ่งพาแต่คาถา ถึงทำให้ทั้งคู่กลับตัวได้ในตอนท้าย อีกอย่างคำพูดที่ว่า     

   "คนเราไม่มีทางรู้ได้หรอกว่าตัวเองเป็นคนยังไงจนกว่าจะถึงวาระสุดท้าย"

ก็ไปกระตุ้นสำนึกของคิซาเมะ คู่หูของแกในแสงอุษาที่เป็นตัวร้ายมาตลอด แต่ยอมฆ่าตัวตายเพื่อไม่ให้ข้อมูลองค์กรรั่วไหลไป ดูโอ้โห เท่ขึ้นมาในทันใด คำพูดนี้ยังจริงไปถึงพวกวายร้ายที่กลับใจก่อนตายอย่างนางาโตะ กับโอบิโตะด้วย
 


                 ส่วนความรักน้องก็สมเป็นพี่ตัวอย่าง เราดูแล้วเข้าใจได้ว่าพ่อแม่ญาติพี่น้องคิดก่อกบฏจริง แกพูดเองว่าพ่อแม่ญาติๆน่ะคิดโง่ๆเพราะอุจิฮะให้เก่งแค่ไหนตระกูลเดียวก็ทำไม่สำเร็จ แต่น้องยังเป็นเด็กบริสุทธิ์ที่ไม่รู้เรื่องอะไรไม่ควรจะมาตายด้วยเรื่องนี้ เหมือนที่ฮาชิรามะเคยเสียใจที่น้องอายุแค่ 7 ขวบตายในสงครามนั่นแหละ มันไม่ควรเกิดกับเด็กตัวเล็กๆแบบนี้   ตั้งแต่ตอนฆ่าล้างตระกูลก็คงมีรู้สึกผิด รอให้น้องมาฆ่าตัวเองแล้วเอาผลงานไปดีกว่าฆ่าตัวตายเปล่าๆ อย่างชิซุยที่เลือกไม่ได้ระหว่างบ้านเกิดกับตระกูล


            ส่วนเกะที่ดูเก่งขึ้นแบบเทพทรู ส่วนหนึ่งก็เพื่อเปรียบเทียบกับโตะแหละ555  พระเอกมันต้องลำบากไม่งั้นเดี๋ยวคนไม่เชียร์555 ตัวประกอบมันไม่ได้มีแอร์ไทม์เท่าไหร่ แต่ถ้าไม่ฝึกหนักสามปีจะเก่งกว่าโตะตอนแรกหลังกลับมาได้ไง  ถึงเกะได้พลังมาเร็วกว่าแต่ไม่ได้ง่ายกว่า กลับยากแสนสาหัสในด้านจิตใจมากกว่า คิดดูว่าเหมือนตั้งเงื่อนไขจ่ายก่อนว่าต้องเสียคนรักที่สุดสามคนเพื่อให้ได้พลังมหาศาลมา เกะไม่ได้เลือกเลยแต่ชะตาลิขิต เพราะเนตรวงแหวนแรกเกิดจากเห็นพ่อแม่ตาย ลูกน้ำสองวงมาได้จะตอนช่วยโตะในป่า  ลูกน้ำสามวงมาตอนสู้กับโตะที่น้ำตก แล้วได้กระจกเงาหมื่นบุปผามาตอนรู้ความจริงเรื่องพี่  จากคนที่เขาแค้นมากที่สุดกลายเป็นคนที่รักเขามากที่สุด มันบีบคั้นจิตใจ ลองให้โตะเสียอิรูกะ คาคาชิ ซากุระ แลกพลังมหาศาล โตะก็คงไม่เอา เสียดายบทเกะที่เป็นพระรองตอนท้ายๆเรื่องเขียนให้มันขี้โวยวาย ขึ้นๆลงๆมากไป ตัวละครมีพัฒนาการแบบก้าวหน้าก้าวถอยหลังสามก้าว เลยไม่ค่อยน่าเชื่อหรือมีเหตุผลในการกระทำอย่างหนักแน่นน่าเห็นใจเท่าอิทาจิ



           คนที่ชอบรองลงมาก็ต้องคาคาชิ มาดทหารอาชีพมากๆ ดูแล้วใจเด็ดดี เก่งแบบจับต้องได้ไม่ได้เก่งเวอร์แบบคนอื่น ตอนวัยรุ่นที่สงครามยังไม่สงบคำสั่งฆ่าก็ฆ่าไม่มาง้องแง้งสมเป็นหน่วยลับ  เวลาจำเป็นต้องกำจัดก็ไม่ลังเลนักอย่างเกะหรือโอบิโตะที่ตอนนั้นกลายเป็นตัวร้าย เป็นคนธรรมดาที่มีความอ่อนแอและเข้มแข็งในตัว ใช้ทั้งไม้อ่อนไม้แข็งในการฝึกลูกศิษย์ เราชอบแกครั้งแรกตอนชิงกระพรวน พูดข้อคิดอย่างเท่ ต่อมาก็ตอนที่เกะหมดแรงในการประลอง กำลังจะล้มตัวลงนอนแล้วคาคาชิมายันหลังไว้ให้นั่งให้สง่าแล้วเกะยิ้มให้ ตอนที่พูดเตือนสติเกะไม่ให้จมกับความแค้น ตอนที่อุ้มโตะวัยเด็กขึ้นหลังแล้วก็ให้ขี่หลังอีกทีตอนวัยรุ่น  


                แม้เขาจะไม่ทำตัวใกล้ชิดอย่างอิรูกะ แต่เขาฉลาดมากทำให้โตะเก่งขึ้นได้รวดเร็วกว่าจิไรยะที่พาไปฝึกตั้งหลายปีอีก  หลังๆก็แทบจะกลายเป็นองครักษ์พิทักษ์โตะแบบตายแทนได้  หลายหนที่รู้สึกว่าแกจบจิตวิทยาเด็กและวัยรุ่นมารึเปล่า รักษาน้ำใจลูกศิษย์ได้ดีมาก รู้จักพูด ใจเย็นกับเกะทั้งๆที่เขาเหวี่ยงใส่ เรียกชื่อแกห้วนๆไม่เรียกอาจารย์เลย ทั้งๆที่รู้ว่าโตะไปขอร้องไรคาเงะแล้วจะไม่ได้อะไร ก็ยังจะพาไปเพื่อพิสูจน์ให้โตะได้เรียนรู้ด้วยตัวเอง เชื่อมั่นและไว้ใจโตะตลอด




ฉากที่ดูแล้วน้ำตาไหล

-ครูอาสึมะตาย แบบไม่ทันตั้งตัวเท่าไหร่เลยยังคิดว่าตายแน่เหรอ ดูสมจริงดี พอแกพูด "งั้นคงไม่ต้องเลิกบุหรี่แล้วสิ" โฮ ตายก่อน แล้วฝากฝังลูกเมียกับศิษย์เอก พอชิกามารุกลับมาบ้านเล่นหมากรุกกับพ่อแล้วปัดกระดานหมากทิ้งร้องไห้ น่าสงสารจริงๆ

-โตะคิดถึงจิไรยะ จิไรยะตายเราว่าสมศักดิ์ศรีหนีได้แต่ไม่หนี  เลือกจะแลกให้รู้ความจริงแล้วฮึดมาส่งสารบอกพวกโคโนฮะ ไม่ลุ้นเลยไม่ได้ร้องไห้  ความจริงน่าจะเอาตอนที่คุยกับสึนาเดะไปไว้ข้างหลัง   พอพูดเป็นลางนี่รู้เลยตายแหง  แต่พอโตะกลับมาแล้วคิดถึงไอติมที่อาจารย์แบ่งกันกิน  ไอติมละลาย น้ำตาหยดแหมะๆ แล้วอิรูกะมาแบ่งไอติมให้บ้าง มันซึ้งมาก

ตอนที่เจอกันครั้งแรกเรียกเซียนลามก ตอนพาไปซื้อเสื้อผ้า ดูตามแล้วน้ำตาไหลพรากเลย ดูเขาใกล้เคียงกับความเป็นพ่อ เขาเองก็เห็นโตะเป็นลูกเป็นหลาน มันอบอุ่นหัวใจที่สุดเท่าที่เด็กเหงาๆอย่างโตะจะหวังได้แล้วนอกจากครูอิรูกะที่ทำให้เขาชอบราเมงอิจิราคุ   มาหายเศร้าได้หน่อยที่ชิกามารุมาเตือนสติว่าถึงเวลาเเล้วที่เราจะโตขึ้น แล้วปกป้องหมู่บ้าน


-แม่เล่าเรื่องอดีตตอนเก้าหางบุกหมู่บ้าน คือจิตวิญญาณของคนเป็นพ่อเป็นแม่ที่ตายแทนลูกได้ รุ่นสี่ที่พูดว่าถ้าให้ทิ้งหมู่บ้านก็เหมือนทิ้งลูกตัวเองนี่อย่างเท่  ยิ่งตอนท้ายคุชินะที่รั่วๆพร่ำสอนลูกแบบรั่วๆดูแล้วน้ำตาซึม แบบวันที่น่าจะดีใจที่สุดในชีวิตกลับต้องมาตายจากกันเพื่อปกป้องหมู่บ้าน เศร้ามาก


-เนจิตาย คือโดนสปอยแล้วว่าแกจะตาย แต่นึกไม่ถึงว่าจะตายแบบนี้ แบบโตะเองก็นึกไม่ถึงว่าเพื่อนห่างๆจะทำเพื่อตัวเองขนาดนี้  เจ้าตัวก็พูดว่าเขารู้แล้วที่ว่าชีวิตของเราไม่ใช่ของเราคนเดียว เขาไม่เสียใจที่ใช้มันเพื่อปกป้องเพื่อนและน้องสาว แล้วนกก็บินออกไปจากกรง(รอยสักที่กักตระกูลรองไว้) เท่มาก มาน้ำตาซึมตอนที่ฮินาตะเตือนสติโตะที่กำลังเศร้าว่าเพื่อนจะตายจริงๆก็ต่อเมื่อเราลืมพวกเขาไปจากความทรงจำ แล้วโตะตอกกลับโอบิโตะว่า ฉันยอมรับความเจ็บปวดที่มีเพื่อนตายดีกว่าอยู่ในฝันกับเพื่อนปลอมๆอย่างที่นายจะทำ ถึงเนจิจะตายแต่เขาก็ยังอยู่ในหัวใจพวกเรา


-โอบิโตะตาย ย้อนอดีตส่วนของคาคาชิมันซึ้งมาก เสียดายที่เหตุผลในการเลวของแกมีแค่คนรักตายอย่างเดียว โทษระบบนินจาซะงั้น  แต่ช่วงโตะกล่อมมันซึ้งนะ แบบฉากโอบิโตะเห็นโตะและผองเพื่อนแต่หันกลับไปมองข้างหลังตัวเองไม่มีใครเลย  สุดท้ายแกสำนึกได้ ช่วยชีวิตคาคาชิอีกครั้ง แล้วเห็นภาพรินตอนเด็กยื่นมือมารับ บอกว่ามาสายเพราะมัวหลงทาง(ชีวิต)อยู่ล่ะสิ แต่ไม่เป็นไรหรอก นายทำเต็มที่แล้ว ยิ้มให้ น้ำตาไหลเลย พอตายแล้วยังมีกลับมาให้พลังคาคาชิได้อีก


-โตะลาวิญญาณพ่อ หลังได้ร่วมสู้ด้วยกันมาสักพัก มินาโตะเป็นพ่อที่อ่อนโยนมากบอกสุขสันต์วันเกิดนะลูก แล้วโตะก็พยายามบอกว่าตัวเองทำทุกอย่างที่แม่เคยสอนไว้แล้วแบบรั่วๆสารพัดสารพันไม่ต่างจากคุชินะ แต่เออ พูดเรื่องทั่วๆไปแต่อารมณ์มันได้ พ่อบอกแม่นะว่าไม่ต้องห่วงผม ดูแล้วน้ำตาคลอ 




ฉากที่ดูแล้วสะเทือนใจ

-เพนคุยกับโตะเรื่องประเด็นการล้างแค้นกับความถูกต้องแล้วเริ่มย้อนเล่าเรื่องอดีตของตัวเอง  จากเดิมที่มีอุดมการณ์เพื่อสันติภาพเป็นความหวังเรืองรอง กลับถูกหักหลัง เพื่อนพรรคพวกถูกฆ่าตายหมด แล้วดูทุกวันนี้ที่กลายเป็นองค์กรก่อการร้าย  ภาพที่เคยมีความสุขเรียบง่ายกับจิไรยะแล้วกลับต้องมาฆ่าอาจารย์ มันสะอึกแล้วเจ็บลึกๆในอก


-การตายของโคนัน เล่าย้อนไปสมัยยังเด็กอยู่กับจิไรยะอย่างมีความสุข แล้วสอนเรื่องป้ายพลิกสัญลักษณ์กลับมาแล้วสีแดง รูปกบแปลว่าออกไปข้างนอก สุดท้ายวิญญาณของเธอกลับไปรวมกับผองเพื่อน กระดาษเปื้อนเลือดสีแดงฉานกลับไปติดอยู่ เป็นอะไรง่ายๆที่ดูแล้วสะเทือนใจ


-วิธีที่คาคาชิได้เนตรวงแหวน เป็นช่วงย้อนอดีตที่ซึ้งน่าดู โอบิโตะเจ้าของประโยค นินจาที่ไม่ทำตามกฏเป็นสวะ แต่คนที่ทิ้งเพื่อนเป็นยิ่งกว่าสวะ โอบิโตะที่ขี้กลัวแต่รักเพื่อนพยายามไปช่วยริน คาคาชิเปลี่ยนใจตามไปช่วยเขาจนถูกฟันตาบอดไปข้าง โอบิโตะเลยฮึดสู้เบิกเนตรวงแหวนจนได้ พอไปช่วยรินกลับถูกหินถล่ม คาคาชิพลาดเพราะตาบอดไปข้าง โอบิโตะเลยเหวี่ยงรินกับคาคาชิออกมา ตัวเองถูกทับไปซีกรอความตาย เลยสละตาข้างที่เหลือให้คาคาชิเป็นของขวัญการเลื่อนตำแหน่งเป็นโจนินที่ตัวเองยังไม่ได้ให้ "ขอให้ตาของฉันได้ปกป้องและระวังภยันอันตรายให้นาย ปกป้องรินด้วยนะ" เราว่าสำหรับเด็กอายุสิบสองที่ตัดสินใจได้ขนาดนี้มันวีรบุรุษมาก


- ซาสึเกะเหม่อมองทะเลยามอาทิตย์ตกดิน คิดถึงพี่ชายที่ดีดหน้าผาก"ยกโทษให้พี่ด้วย นี่เป็นครั้งสุดท้าย" แล้วยิ้มอย่างโล่งใจก่อนตาย  นึกถึงคำพูดของโทบิที่ว่าทั้งหมดที่อิทาจิทำเพราะเขารักนายมากกว่าหมู่บ้าน มากกว่าตระกูลแล้วก็ร้องไห้สะอึกสะอื้น ก่อนจะหันมาตากลายเป็นกระจกเงาหมื่นบุปผา ดูแล้วเจ็บปวดใจ 


-อิทาจิร่างสัมภเวสีหมดห่วง  พี่แกทั้งเท่ทั้งหล่อจริงๆนะ พูดมาแต่ละประโยคแบบ "ไม่ว่าหมู่บ้านจะมืดมิดขัดแย้งยังไง แต่ฉันก็ภูมิใจว่าฉันคืออุจิฮะ อิทาจิแห่งโคโนฮะ"

 "ฉันไม่ฆ่ามันเพราะพอฉันเห็นคาบูโตะตอนนี้ก็เหมือนเห็นตัวเองในอดีต เราทั้งสองถูกโลกนินจาใช้เป็นเครื่องมือ เขายังกลับตัวได้ไม่ใช่คนที่ตายแล้วอย่างฉัน"

"ถ้าฉันพูดความจริงตอนนั้น ก็คงไม่ต้องมายืนต่อหน้านายเพื่อขอโทษในฐานะคนล้มเหลว ไม่ต้องยกโทษให้พี่หรอก ไม่ว่านายจะตัดสินใจยังไง พี่ก็รักนายเสมอ"

 ถ้าเป็นแบบฝรั่ง ทั้งคู่คงกอดกันแนบแน่นไปแล้วแหละ ไหนๆครั้งสุดท้าย แต่เอาหัวชนนี่หรือดีดหน้าผากนี่ก็เล่นน้อยได้มากจริงๆ  ที่ดูแล้วไม่ร้องไห้ คือมันตื้นตัน โล่งอกว่าอิทาจิสามารถจากไปโดยไม่มีอะไรติดค้างต้องเสียใจหรือห่วงกังวลอีกแล้ว


-รุ่น 1กับมาดาระทั้งหมด  ตั้งแต่ต่างโยนหินบอกความลับของตัวเองให้เพื่อนรู้ว่ามีการทรยศ   ต่อมาน้องรุ่น1ฆ่าน้องมาดาระ มาดาระยื่นคำขาดให้เพื่อนฆ่าน้องไม่ก็ฆ่าตัวตาย รุ่น1ยอมฆ่าตัวตายสั่งให้ญาติๆสาบานจะไม่ล้างแค้น  มาดาระเห็นแล้วยอมใจมายึดแขนไว้แล้วยอมสงบศึกระหว่างสองตระกูล  จนกระทั่งมาดาระตายตอนจบรุ่น1มาบอกให้ปล่อยวาง แล้วจากไปด้วยกันอย่างเพื่อน ดูแล้วรู้สึกถึงน้ำจิตน้ำใจอันกว้างขวางของฮาชิรามะ


-ซาสึเกะกลับตัว ถึงจะรู้ว่าคู่นี้ยังไงๆก็ต้องคืนดีกัน อุตส่าห์รำลึกอดีตกันมาตั้งนาน โตะที่นอนแบ็บอยู่บอกว่าจะต่อยเกะจนกว่าจะตาสว่าง เกะระเบิดเสียงหัวเราะออกมา แล้วยิ้ม เป็นรอยยิ้มจริงใจที่หาได้ยากของแกจริงๆ"ฉันยอมรับ ฉันแพ้แล้ว"   โตะที่เห็นเกะเป็นเพื่อนเสมอมาทำให้เกะซึ้งจนน้ำตาไหล  สภาพทั้งคู่แขนขาด เลือดไหลเชื่อมเป็นสัญลักษณ์การคืนดี พอเกะเล่าความรู้สึกไปมันโล่งใจสักทีนะ  คู่นี้กว่าจะเข้าใจกันได้ต้องแลกด้วยเลือดและน้ำตา ประสานอินคนละมือคลายคาถาอย่างเท่ ยิ่งทำให้โตะดูหล่อขึ้นเป็นกองที่เข้มแข็งขนาดนี้ ในที่สุดก็บรรลุเป้าหมายแล้ว



ฉากต่อสู้ที่ชอบ

โคนัน-โทบิ แหวกทะเล ภาพและซาวด์เสียงดูอลังมาก ยันต์ระเบิดหกล้านใบ ทำเอาโทบิต้องใช้อิซานางิแต่มันตาบอดอีกข้างอยู่แล้วเลยไม่เป็นไร

อิทาจิ-ซาสึเกะ ดวลภาพลวงตาทำอะไรกันไม่ได้ ต่อด้วยอาวุธ ค่อยๆไต่ระดับ แล้วพีคมากกับซูซาโนะโอครั้งแรกพร้อมอุปกรณ์ครบ  เกะวางแผนให้เกิดฟ้าผ่า เอาพลังมาช่วยสายฟ้าของตัวเอง สุดท้ายฝนตก จบด้วยความดราม่า

ห้าคาเงะ-ซาสึเกะ ดูโดนรุมดี555 คาเงะได้แสดงพลังของตัวเองดีหลังเอาแต่พูดข่มกันไปมาอยู่พักใหญ่   กาอาระมาช่วยแล้วเตือนสติเกะอย่างเท่

ซาสึเกะ-ดันโซ โชว์ความเทพอิซานางิ และการค่อยๆสังเกตแล้วแก้ทาง ความใจเด็ดของเกะ มีดาบ มีเหยี่ยวมาช่วย การใช้ทริคเล็กๆช่วยให้ชนะ

อิทาจิซาสึเกะ-คาบูโตะ โชว์ความเทพของแต่ละฝ่าย การวิเคราะห์สถานการณ์ อ่านใจคนของอิทาจิ  พลังเซียนของตาแว่น ความอยากช่วยพี่ชายของเกะ การแก้ทางของอิซานามิ

สงครามช่วงท้าย รุ่นสี่ รุ่นสองวาร์ปช่วยเกะโตะ  ถึงจะงงๆกะขั้นตอนการวาร์ปบ้างก็เหอะ  พ่อโตะโชว์ความเทพทั้งที่มีแค่วาร์ปกะวงจักรก็เทพได้

รุ่น1 กับมาดาระ สู้แล้วดูอลังการดี  มาดาระมีทั้งวงแหวน หมื่นบุปผา เก้าหางใส่เกราะซูซาโนะโอยังแพ้คาถาไม้

ส่วนโตะแกเคยดวลกับใคร1-1ด้วยเหรอนอกจากเกะ ส่วนใหญ่จะมาแนวแจมกับผองเพื่อนซะส่วนใหญ่ โดยเฉพาะกับคาคาชิ  กับจะมีกับเพน ใส่ชุดแดง ดำ ส้ม มาอย่างเท่ก็โดนปราบ ต้องไปใช้เก้าหางที่ตอนนั้นยังคุมไม่ได้



Create Date : 08 สิงหาคม 2562
Last Update : 8 สิงหาคม 2562 0:50:49 น. 0 comments
Counter : 126 Pageviews.
(โหวต blog นี้) 

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

BlogGang Popular Award#15


 
สมาชิกหมายเลข 2412014
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add สมาชิกหมายเลข 2412014's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.