ไม่มีชื่อเรื่อง
10 july 2010

การทำงานที่แสนจะนาเบื่อ งานบริการเป็นงานที่ต้องใช้ความอดทนมากๆๆ บางคนไม่เข้าใจหรือหัวสูงหน่อยก็จะคิดว่า เราเป็นอะไรก็ได้ ที่คุณจะแสดงกริยา หรือกระทำกับเค้าเหมือนเป็นอะไรที่แบบว่าฉันจะเอาแกต้องทำฉันเป็นลูกค้านะ แต่ตั้งแต่ทำงานตรงนี้มาส่วนน้อยนะ ที่เจอส่วนเค้าจะให้เกียรติเพราะเราดูแลเค้า แต่ไม่ใช่ปัญหามาจากลูกค้าอย่างเดียวหรอกมันมาจาก เพื่อนร่วมงานด้วยส่วนหนึ่ง
คุณลองนิยาม คำว่า ทีมเวิร์ค ซิ หรือนึกถึงความหมายของมันก็ได้
คุณนึกถึงอะไร เราทำงานนี้มานานพอสมควร ทุ่มเทให้มันมากเกินไปจนกลายเป็นอะไรที่มัน เป็นการกดดันตัวเอง เรารักน้องทุกคนที่ร้านช่วยเหลือทุกอย่างเท่าที่จะทำได้ถึงมีบางครั้งที่น้องหรือพี่คนนั้นจะทำนิสัยแย่ๆกับเรา เราคาดหวังให้ทุกอย่างออกมาดีแต่ลืมนึกไปว่าทำคนเดียวแล้วมันจะเหนื่อย ใช่ เหนื่อยจริงๆๆ แรกๆๆก็ไม่เป็นไรแค่นี้สบายอยู่แล้ว เราทำได้แต่พอนานเข้า มันเริ่มเหนื่อย แต่ก็ไม่เป็นไร ยังไหวอยู่ ทำไมนะ เราไม่น่าหันกลับมามองข้างหลังเลย ว่าสิ่งที่เราทำอยู่มันเป็นกหารทำอะไรหลายๆๆอย่างแค่คนเดียว ไม่ใช่จากคนอื่น มันเป็นความคาดหวังจริงๆๆ อยากให้ทุกคนรู้จักหน้าที่รับผิดชอบหน้าที่ตัวเอง แต่กลับไม่มีใครสนทำแค่เพียงผ่านไปวันๆๆ
มีคนสอนฉันว่า ถึงไม่อยากทำงานแค่ไหนแต่เมื่อลงงานแล้วเป็นลูกน้องเค้าแล้วก็ต้องทำอย่างเต็มที่ ใครจะได้ว่าเราไม่ได้ แล้วคุณหล่ะเคยถามตัวเองไหมว่า คิดอย่างไง



Create Date : 10 กรกฎาคม 2553
Last Update : 10 กรกฎาคม 2553 9:40:33 น.
Counter : 104 Pageviews.

12 comment
ตอนที่สอง ยิ่งแย่กว่าเดิม
3 july 2010

จัดปาร์ตี้เด็กวันนี้สนุกมากนึกว่าต้องเครียดแน่เลยกลับไม่แม้แต่นิดเดียว แต่สุดท้ายก็ต้องมาเหนื่อยหลังจากงานจบ กลับบ้านสามทุ่มครึ่งเพราะอยู่ช่วยเค้า แล้วแวะไปเล่นคอม พอกลับมาตอนเกือบตีสามได้เค้าเดินมาส่งสวนกับลูกพี่ลูกน้องเลยถามไปไหนเค้าบอกกลับบ้าน ก็ไม่เอะใจนะพอตอนเดินเข้าบ้านมามีผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่ เราเริ่มกลัวแล้วหล่ะ แต่รีบเดินมาสองคนก็เหอะ น่ากลัว เค้าถามมีบุหรี่ไหมเรายิ่งกลัวเพราะมันเกิดขึ้นมาแล้วพอเข้าบ้านเราเลยให้เพื่อนชายมารอข้างบนพอสักตีห้าค่อยกลับมาเห็นน้าทั้งสองคนนั่งอย่าบอกว่าลูกพี่ลูกน้องเมาจะกลับบ้าน พอเค้าเมาแล้วเหมือนคนบ้า
เราเลยถามว่าบอกพี่วิยัง เลยรู้เรื่องที่ไม่น่าเกิดขึ้นเลย โจร ขึ้นบ้านเราตกใจมากแต่ตอนนี้ต้องส่งเพื่อนกลับก่อนเลยขอให้น้าช่วยลงไปเป็นเพื่อนเพราะก่อนหน้านี้เค้าเดินมาส่งเราแล้วเจอวัยรุ่นสี่คนมันเดินมาขอบุหรี่ เค้าบอกไม่มีมันเลยต่อยหน้าเค้าแล้วแย่งโทรศัพท์ไป ตอนนั้นเราไม่รู้พอขึ้นห้องแล้วมีสายเข้าเป็นเบอร์เค้าเราก็รับเรานึกว่าเค้าก็คุยด้วย มันบอกว่าเราเลิกกันเหอะ เราถามทำไมพูดงั้นมันรู้สึกแปลกสำเนียงไม่ใช่แต่ไม่คิดทางร้าย มันบอกว่าเธอดีเกินไป เราถามว่าอยู่ไหน มันบอกว่าเซเว่นเราได้ยินเสียงนึกเค้าไปซื้ออะไรกินแต่ไม่ มีเบอร์02...โทรมาเราเลยเริ่มคิดสิ่งร้ายขึ้น มันเป็นจริงเค้าโทรมาเล่าให้ฟังว่าโดนต่อยแล้วแย่งโทรศัพท์เรามือสั่นทำอะไรไม่ถูกบอกให้เค้ารออยู่หน้าร้านวีดีโอปากซอยเค้า รู้ไหมมันยิ่งเจ็บปวดเพราะไอ้เลวนั่นมันโทรมากวนเรา เหมือนตอกย้ำมากๆๆ แล้วเราโทรแจ้งตำรวจบอกว่าเค้าอยู่ตรงไหนตำรวจไปถึงก็สอบปากคำแล้วบอกว่า จะไปดูให้แล้วกัน แค่นี้เหรอที่พึ่งของเรา ตอนเช้าเรารีบออกจากบ้านเจอเค้ารออยู่เราถามว่าเป็นไงบ้าง เห็นรอยช้ำที่จมูกเค้าพูดแค่ว่าดีนะที่ตัวเองไม่อยู่ตรงนั้นถ้าอยู่แล้วมีเรื่องอะไรคงแย่ เรื่องนี้ผ่านมาสองปีแล้ว แต่มันยังอยู่ในหัวเราตลอดเราเป็นคนขี้ระแวงขี้กลัวไปหมด แต่ก่อนเราชอบเลิกงานดึกแล้วมีวันหนึ่งประมาณตีหนึ่งมั่งก็เดินกลับบ้านปกติอยู่มาก็เจ็ดปีแล้วแต่ก็ระวังมองตลอด ตอนเดินผ่านหน้าคาร์ฟู มันมีมอเตอร์ไซด์มาจอดแล้วคุยโทรศัพท์เสียงเหมือนตั้งใจให้ได้ยิน มันบอกเดี๋ยวเจอกันที่โรงพักแล้วกัน เรารีบเดินมันโผล่มาตรงตู้โทรศัพท์แล้วบอกว่าเป็นตำรวจตรวจยาเสพติดย์จะขอค้นตัว มีมาถามอีกนะว่าเหมือนน้องกลัวๆพี่ เราก็เลยบอกว่าใช่ แล้วตอนนั้นไม่มีรถผ่านสักคัน ไฟตู้โทรศัพท์ก็ไม่ติด ไม่มีคนเดินผ่านเลย หน้าประกันสังคม เราเลยให้มันค้นตัว รู้สึกมันจับตรงด้านข้างหน้าอก แล้วมีการพูดอีกว่ากลัวมีที่ซ่อนตรงนี้เราไม่เชื่อแต่ถ้าขัดขืนอาจอันตรายกว่าเดิม หลังจากนั้นเรารีบเดินกลับเข้าบ้า ล็อคลูกกรงเหล็กข้างนอกแล้วมันโผล่หน้ามาแล้วถามว่าอยู่ที่นี่เหรอ เลยตอบว่าค่ะ มันถามอยู่ก็คนก็เลยบอก พี่สาวพี่เขยน้าชายน้าสาวแล้วก็คนงานที่เป็นผู้ชายอีกสามคน มันก็เลยไป หลังนั้นเราโทรแจ้งตำรวจ เค้าถามเราว่าจำอะไรได้บ้างเรามองไม่ชัด มันมืดเราสายตาไม่ดีรู้แต่ร่างท้วมใส่ชุดดำรถสีดำไม่รู้ว่ายี่ห้ออะไร เค้าบอกว่าถ้าตำรวจค้นตัวผู้หญิงต้องเป็นตำรวจหญิงเท่านั้น เราโทรหาเค้า เค้าบอกว่าต่อไปนี้ตัวเองจะมีเค้าตลอด เรื่องทำให้เกิดเรื่องกับเค้าเพราะเค้ามาส่งเรา เราเลยขอให้น้าลงไปส่งดูจนเค้าข้ามถนนไปแล้ว โทรหาพี่สาวพี่บอกว่าพี่เขยไปงานวันเกิดลูกเพื่อน พี่กลับมาประตูบ้านเปิดเลยตกใจขึ้นไปดูของโดนรื้อค้นกระจายมันยกเซฟที่พี่ใส่ทองใส่เพชรไปทั้งอันดีนะที่เค้าไม่เจอโจร เค้ารีบโทรหาพี่เขย เค้าเครียดมาก น้องสาวที่นอนข้างๆก็ไม่รู้เรื่องบ่นอยู่ได้ว่าจะนอน เพราะเราเดินไปเดินมาหารีโมทโทรทัศน์เราต้องดูดูเดี๋ยวนี้ เราเครียดมาก น้องเลยบอกว่าจะนอน เราเลยว่าไม่รู้หรือไงว่าพี่สาวโดนโจรขึ้นบ้าน ทอง เพชร เกือบแสน มันขโมย สามหลัง รปภ มีหน้าที่เปิดประตูอย่างเดียวเราเครียดจนนอนไม่หลับโทรไปเล่าให้ใครฟังเค้าก็ไม่ได้รู้สึกอะไรหรอก ไม่เจอกับตัวไม่มีใครรู้หรอก ทุกอย่างมันเกิดติดๆๆกันมากเกินไปเราแทบรับไม่ไหวแล้ว เราทั้งโกรธทั้งเกลียดคนพวกนี้ บ้านเราอยู่ห่างจากสถานีตำรวจแค่ไม่ถึงกิโล หมู่บ้านพี่สาวก็ขายห้าล้านเศษถึงจะไกล แต่ความปลอดภัยหล่ะ จ่ายส่วนกลางก็ไม่น้อยตอนนี้ก็รอให้น้องจัดการเรื่องฟ้องร้อง เพราะเราไม่มีความรู้เรื่องพวกนี้ แทบจะไม่เคยช่วยอะไรใครได้เลยด้วยซ้ำ นั่นแหละที่เจ็บปวดที่สุด



Create Date : 05 กรกฎาคม 2553
Last Update : 10 กรกฎาคม 2553 9:40:03 น.
Counter : 70 Pageviews.

0 comment
ทำไมมันเป็นอย่างนี้
29 june 2010

วันนี้ดีใจนะที่แฟนหรือเพื่อนชายที่สนิทดีหล่ะได้งานแล้วดีใจที่สุดเลย วันนี้เค้ามารับที่ร้านคนที่ร้านที่เราไม่ชอบก็มองแปลกๆๆประมาณว่า แต่ก่อนตอนยังเรียนไม่จบต้องเป็นลูกกระจ๊อกเค้าตอนนี้ใส่เชิ้ตผูกไทน์มาเลยงง แต่เรื่องนี้ไม่ใช่ประเด็น เพราะเราเชื่อใครทำอะไรไม่ดีก็จะได้รับอยากนั้น เราเชื่อมาตลอด เย็นวันนั้นเรากลับบ้านพร้อมกันมันเป็นทุกวันที่เหมือนเดิม ที่เราจะเห็นไม่ตรงกันต่างคนต่างพูดเรื่องของตัวเองเราเจนะว่าเป็นไงแต่ก็คิดตรงๆๆนะว่าเบื่อแล้ว แต่ก็แค่คิดหล่ะไม่อยากทำร้ายจิตใจฟังเท่าที่ฟังได้มากไปก็ต้องปรามบ้าง เค้าก็จะแกล้งทำเป็นคอตก ตลกจริงๆๆยังกับเด็กยอมรับนะว่าทุกเป็นวันที่มีความหวังกว่าเดิมจะได้ออกจากงานซะทีไปทำอะไรก๊อกๆแก๊กๆดีกว่า แต่ตอนลงจากรถเมล์สายสี่สิบแปดตอนลุกก็รู้สึกแปลกว่าผู้หญิงอายุเยอะแล้วหล่ะ มานั่งข้างอยู่ดีๆๆก็ลุกขึ้นแล้วลงจากรถเมล์ทั้งที่พึ่งนั่งยังไม่ถึงนาทีเลย ทำหน้าแปลกๆๆเราก็นึกว่าเจอคนโรคจิตเลยลุกขึ้น แต่ไม่ใช่เราลงมาจากรถ แฟนเราถามว่าโทรศัพท์ตัวเค้าหล่ะ เราเลยหยิบมือถือมาโทรติดนะแล้วกดรับด้วยเราได้ยินเสียงรถรอบข้างในโทรศัพท์มันเหมือนกับที่เราอยู่ เราเลยตะโกนบอกว่าอยู่รถ เค้าวิ่งไปแต่ไม่เจอ เราเลยโทรอีกครั้งก็ติดอยู่แต่ไม่รับสักพักก็ปิดเครื่องแล้วไม่ได้ดูถูกหรอกแต่ เหมือนคนใช้ไม่เป็นไม่น่าจะใช่มืออาชีพคงพยายามตัดสาย แต่เป็นรับแทน ลืมไป มันคือ ซัมซุง ทัชตอนนั้นเรารู้สึกแย่มาก คิดย้อยไป ลูกค้าในร้านลืมโทรศัพท์หลายครั้งแต่ไม่เคยคิดอยากได้เลย แม้จะมีบางครั้งที่จนตรอกจริง แต่พอเอาเข้าจริง พอเจอก็คืนทำไม่ลงคนอื่นไม่รู้แต่เรารู้
มันติดตัวไปจนวันตายเลยหล่ะ เค้าบอกไม่เป็นไรกลับเหอะเหนื่อยแล้ว แต่เราจะไปแจ้งความถึงแจ้งแล้ว จะไม่มีอะไรเกิดขึ้นก็เหอะ วันเริ่มงานวันแรก

30 june 2010

ทุกอย่างก็ดูจะเป็นอะไรที่น่าเศร้าเราไปทำงานแต่ใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเลย คนที่เล่าให้ฟังไม่กี่คนเค้าถามไหวไหม เราตอบไหวแต่ความจริงแล้ว ตอนเที่ยงคืนที่เกิดเรื่องเราคุยกับพ่อนานเลย เจอปัญหาในบ้านอีก เราราสึกแย่มากๆ ไม่รู้เพราะอะไรนะเราไปสต็อกของเตรียมขายเหมือนทุกวัน แต่เรากลับทำแก้วพลาสติกตกใส่เตาทอดอาหาร ด้วยความตกใจน้องข้างหน้าโดนน้ำมันไปนิดหนึ่งเลยร้อง โอ้ย ใครทำอะไรว่ะ พอหันมาเห็นเรา มันกระเด็นใส่หน้า เสื้อผ้าเรา เค้าตกใจ น้ำเสียงเค้าอ่อนลงแล้วถามว่าเราเป็นอะไรไหม บอกตรงๆๆไม่รู้สึกเลย เลยขอไปล้างหน้าแต่ด้วยความกังวนกลัวว่าสารเคมีจะทำให้น้ำมันทอดอาหารที่อันตรายกังวนมากกว่ารอยน้ำมันบนหน้าอีก กลัวคนที่กินจะเป็นอะไร กลัวบาป กลัวเด็กที่กินจะอันตราย ไม่ได้ทำตัวเป็นคนดีหรอกนะแต่ คิดดูเล่นถ้าความสะเพร่าของเราทำให้ใครเดือดร้อนถึงขั้นสูญเสีย จะรู้สึกอย่างไง หลังจากนั้นไม่นานก็รูสึกแสบที่หน้า มันเริ่มแดงเป็นจุดๆ แต่ไม่มาก ก่อนเที่ยงเราเตรียมส้อมใส่กล่องก็โดนส้อมบาด เข้าช่วยในครัวก็เอาวไปกระแทกกับเหลี่ยมของประตูตู้เก็บของเย็น มันอาจดูโก๊ะๆๆเหมือนหนังเกาหลีนะ แต่ความรู้ตอนนั้นมันแย่มากๆๆ ภาพของเมื่อวานเรื่องของเมื่อวานมันวนเวียนในหัวตลอด ทั้งวันเราฝืนมากๆๆ มีแต่คนบอกว่าต้องปลงแต่ไม่ง่ายใช่ไหม ถ้าเกิดกับใคร

1 july 2010

ความรู้สึกแย่มันพอจะลืมได้เป็นบางเวลา แต่พอดีมีการตรวจร้านก็เลยวุ่นมากมาย ทำให้เห็นสัณชาตญานการเอาตัวรอดของผู้ช่วยทั้งหลายที่โชกโชนกว่า เด็กใหม่รับกรรม น่าสงสารเลย ช่วยอย่างเต็มที่คนตรวจให้เรียกใครก็ได้เราก็เจาะจงคนที่ชอบประจบไป วันนี้วุ่นแต่ทำให้ลืมได้สักระยะ



Create Date : 05 กรกฎาคม 2553
Last Update : 10 กรกฎาคม 2553 9:39:03 น.
Counter : 67 Pageviews.

0 comment
พนักงานโลโก้ เอ็มเหลือง

พวกนักศึกษา ขึ้นต้นด้วย จุ ชอบมานั่งอ่านหนังสือที่นี่แบบไร้ความเกรงใจ
เวลาสั่งอาหารชอบคุยกันไม่ฟังเวลาพนักงานทวนรายการป้องกันการผิดพลาด
แต่พวกเค้าก็ยังคุกันไม่สนใจอะไรทั้งนั้น แล้วทำเป็นคุยภาษาอังกฤษกัน ขอบอกสำเนียงก็พื้นๆๆ แล้วยังคิดว่าตัวเองดีกว่าคนอื่น ที่แย่ก็คือ ยืนมุ่งเต็มเคาร์เตอร์
คนอื่นจะสั่งอาหารก็เข้ามาไม่ได้ คิดว่าเด็กแมคโง่เหรอ ส่วนมากเรียนด้วยทำงานด้วย แค่โอกาสไม่เท่ากันแค่นั้นเอง ดีนะมี่น้องพนักงานไม่พูดภาษาฝรั่งเศสใส่
ไม่งั้นคงเสียหน้ากันน่าดู เดี๋ยวนี้เค้าไม่สอนเรื่อง EQ กันเหรออีกอย่างนะไม่ใช่ทุกคนหรอกที่ว่าแต่ส่วนมากเป็นกลุ่มเดิมๆๆ แต่ไม่มีการพัฒนาจิตใจ กันบ้างเลย
ต้องขออภัยที่พาดพิง นักศึกษาท่านอื่นๆๆ ที่มีระดับจิตใจดีี



Create Date : 09 มิถุนายน 2553
Last Update : 9 มิถุนายน 2553 21:34:38 น.
Counter : 69 Pageviews.

0 comment

N_shushi
Location :
กรุงเทพฯ  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed

 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]