Group Blog
 
 
พฤษภาคม 2561
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031 
 
29 พฤษภาคม 2561
 
All Blogs
 
อาหารมื้อเย็น


             สายสวาท  เฝ้าชะเง้อมองที่ประตูรั้ว  สองทุ่มแล้ว   อ้อ เรานอนแล้วนอนอีก ตื่นมาคงจะมึน  เสียงเจ้าดิ๊กกี้เห่าอยู่นอกบ้าน  ทำไมวิทยายังไม่กลับบ้านอีกนะ   เออบ้านมืดจัง   นางค่อยๆยันตัวลุกจากที่นอน    พาร่างวัย 86 งกๆเงิ่นๆหยิบแว่นสายตามาใส่และเปิดไฟหนึ่งดวงในบ้าน  แสงไฟสลัวลางเลือน   จิตสำนึกของสายสวาทบอกตัวเองให้ใช้สอยอย่างประหยัด   อาศัยบ้านลูกชายและลูกสะใภ้มานานเต็มที   ใช้เท่าที่จำเป็น     

                 เอ ...มืดค่ำป่านนี้ วิทยาไปโรงเรียนยังไม่กลับรึ..หรือว่าซ้อมกีฬา....อ้อลืมไปวิทยาใกล้เกษียณแล้ว...ย้ายไปเป็นผู้อำนวยการสำนักงานใหญ่อีกจังหวัด   เขาไม่ได้กลับบ้านทุกวันมานานแล้ว  ลูกๆของวิทยาก็ไปเรียนต่างประเทศจบแล้วก็ทำงานอยู่ต่างประเทศไม่มีใครกลับมาทำงานที่นี่    เมียของวิทยาเขาก็รำคาญเสียงเจ้าดิ๊กกี้และความประพฤติของมันกัดโน่นนี่หนีไปตากอากาศต่างประเทศกับเพื่อนสามเดือน     เฮ้อ  เขาไม่อยู่ก็ดีเหมือนกัน   ไม่มีคนมาบ่น  มาคอยทำท่ารังเกียจฉัน    เจ้าดิ๊กกี้ที่วิทยาซื้อมาให้อยู่เป็นเพื่อนพอมีเสียงเห่าและวิ่งอยู่ในรั้วบ้านให้รู้ว่าในโลกนี้ยังมีสิ่งมีชีวิตอื่น  นอกจากฉันสินะ    

                 ที่จริงฉันก็อยู่กับเจ้าดิ๊กกี้มานานแล้ว   วิทยาเป็นใหญ่เป็นโตย้ายไปบริหารจังหวัดโน้นนี้   นานๆจะกลับมาสักที   วิเชียรกับจันทร์จิราลูกอีกสองคนก็เช่าบ้านหลังเล็กๆอยู่อีกจังหวัดนานๆจะมาหาฉันสักที     เหลือเพียงฉันกับเจ้าดิ๊กกี้สุนัขจอมซนที่วิทยาเอามาให้เดินเล่นเป็นเพื่อน    อาหารมื้อเย็นฉันก็คงกินคนเดียวอีกตามเคย   ที่จริงจะมื้อเช้ามื้อกลางวันหรือมื้อเย็นฉันก็กินคนเดียวมานานแล้ว    ชีวิตไม่สิ้นก็ช่วยตัวเองกันต่อไป   ฉันก็เหมือนอาจารย์น้องข้างบ้าน  เกษียณมาหลายปีสาวโสดวัยเจ็ดสิบ  อยู่คนเดียวหัวเดียวมาโด่เด่   อยู่ภายในบ้าน  จะล้มตายวันไหนก็คงไม่มีใครเห็น

                สายสวาทค่อยๆลากเท้าที่อ่อนแรง   เปิดตู้เย็นหยิบกับข้าวใส่ไมโครเวฟ   วันนี้ทำไมมึนศีรษะ บ้านค่อยๆมืดลง สายสวาทไม่หิวอีกแล้ว ไม่ได้ยินเสียงเห่าของเจ้าดิ๊กกี้  หรือเสียงพายุฝนที่กำลังตกอยู่ภายนอกบ้านอีก   ปลาทูทอดสองตัวนอนกลิ้งอยู่บนพื้น   


           "คุณเป็ด ทำไมไม่เห็นคุณยายหลายวันแล้ว"  คุณยายล้มหัวฟาดพื้นหลายวันแล้วครับ  กว่าผมจะเอะใจไม่เห็นคุณยายไปใส่บาตรก็สายแล้วครับ   โทรบอกลูกคุณยายและเรียกรถพยาบาล    นั่นสิ  คุณยายอยู่คนเดียวไม่จ้างใครอยู่เป็นเพื่อนเลย    คงไม่ไหวมั้งครับลูกคุณยายก็ทำงานกันทุกคน  บางคนก็ยังลำบาก  และ คนที่มาดูแลก็หายาก  ราคาแพง แถมยังไว้ใจใครไม่ได้  วันก่อนคนมาทำงานบ้านข้างๆก็ขโมยสายสร้อยทองในตู้เจ้าของบ้านเลยครับ   เฮ้อ สู้ยายละเมียดชาวนาหลังหมู่บ้านก็ไม่ได้   มีลูกทำนาอยู่บ้านดูแลกันอบอุ่นทั้งครอบครัว

           สภาพความเป็นจริงๆ  จริงๆของ สังคมสูงอายุ    ถ้ายังไม่เตรียมการรับมือ  เพราะไทยเราจะกลายเป็นสังคมผู้สูงอายุในไม่ช้า

            ผู้สูงอายุอยู่บ้านเองคนเดียวทั้งวัน  หรือทั้งวันทั้งคืน   ใครจะมีเงินมากพอจะจ้างใครมาอยู่เป็นเพื่อน  ค่าบริษัทนายหน้าจัดหาคน เท่ากับเงินเดือน 1 เดือน   ค่าแรงผู้ดูแลผู้สูงอายุ เริ่มต้น เดือนละ 14,000 วันหยุดสัปดาห์ละ 1 วันและนักขัตฤกษ์  ถ้าไม่หยุด 600 บาท  ไม่รวมค่าอาหารค่าน้ำค่าไฟค่าที่พัก  ถ้าไม่มีอาหารต้องจ่ายค่าอาหารให้อีก วันละ 120-150 บาท รวมขั้นต่ำเดือนละราว 20,000 บาท   กับบริการที่ไม่เคยมีมาตรฐาน   ไม่มีใบรับรอง  ไม่มีใบประกอบวิชาชีพ หรือหลักประกันว่า  ปลอดภัย  ปลอดโรค  ได้รับการฝึกฝนหรือมีคุณสมบัติพอที่จะอยู่เป็นเพื่อนผู้สูงอายุได้   สู้หมอนวดแผนไทยก็ยังไม่ได้   ทั้งที่ต้องฝากชีวิตผู้สูงอายุไว้ด้วยทั้งวัน     น่าจะมีระบบจิตอาสา  สถานรับฝากผู้สูงอายุไปกลับ ของรัฐบาล เหมือน  เนอรสเซอรี่ที่รับฝากเด็กที่พ่อแม่ไปทำงาน หรือ ธนาคารเวลาเหมือนในต่างประเทศ  ที่ทำงานจิตอาสาแลกเวลาไว้เมื่อยังช่วยตัวเองได้  เพื่อในอนาคตมีคนมาทำทดแทนให้เราบ้าง    



Create Date : 29 พฤษภาคม 2561
Last Update : 29 พฤษภาคม 2561 15:48:35 น. 5 comments
Counter : 217 Pageviews.

ผู้โหวตบล็อกนี้...
คุณตะลีกีปัส, คุณฟ้าใสวันใหม่, คุณภาวิดา คนบ้านป่า, คุณชีริว


 
สวัสดีมีสุขค่ะ

คนแก่อยู่บ้านคนเดียวอันตรายมากๆค่ะ
บางทีด้วยความที่อยากหยิบจับทำโน่นนี่นั่น
แต่ด้วยสังขารไม่อำนวย
บาดเจ็บล้มตาย
ได้ยินข่าวก็บ่อยนะคะ


โดย: ตะลีกีปัส วันที่: 29 พฤษภาคม 2561 เวลา:15:15:40 น.  

 
ประเทศไทยไม่มีการเตรียมพร้อมในเรื่องนี้จริงๆ ครับ ที่น่าสนใจคือ ปัจจุบันอัตราการเกิดไม่ได้สูงเหมือนแต่ก่อน จะด้วยสภาพเศรษฐกิจหรืออะไรก็ตามแต่ แต่ถ้าไม่มีการคิดถึงอนาคตว่าควรจะจัดการเรื่องนี้อย่างไร คงลำบากแน่ๆ

ผมมานั่งคิดเรื่องเบี้ยผู้สูงอายุไม่กี่ร้อยต่อเดือน มันทำอะไรไม่ได้เลย


โดย: คุณต่อ (toor36 ) วันที่: 29 พฤษภาคม 2561 เวลา:15:22:54 น.  

 
อ่านแล้วสะเทือนใจจัง ...
ชราปิ ทุกขา - ความแก่เป็นทุกข์อย่างยิ่ง
น่าจัดให้เป็นวาระแห่งชาตินะคะ

ปล. ออเจ้าไม่ได้ตั้งเป็นหน้าหลัก คนก็เลยมาไม่ถูก อิอิ


โดย: ฟ้าใสวันใหม่ วันที่: 30 พฤษภาคม 2561 เวลา:12:06:37 น.  

 
วันนี้เขียนนิยายสาระนะคะ
คนแก่คนหนึ่งไม่อยากออกความเห็นเลย
อ่อนกว่าคุณสายสวาทนิดเดียวนะเนี่ย



โดย: ภาวิดา (คนบ้านป่า ) วันที่: 30 พฤษภาคม 2561 เวลา:13:29:13 น.  

 
คุณแม่ของคนวัยใกล้เกษียณนี่ก็เหลือเวลาอีกไม่มากแล้ว ถ้าอยู่ทันเห็นลูกเกษียณกลับมาใช้เวลาอยู่ด้วยกันก็ยังดีนะครับ
หลายคนก็เลี้ยงสัตว์แก้เหงากันไป ยังไงก็ดูแลไม่ได้แบบคน ยิ่งคนแก่อยู่บ้านคนเดียวอันตรายหลายอย่างเลย วันดีคืนดีเป็นอะไรขึ้นมา ถ้าไม่มีใครอยู่ใกล้ๆจะลำบาก
อีกหน่อยทั่วโลกเข้าสู่สังคมผู้สูงวัย บริการดูแลผู้สูงอายุคงมีหลากหลายแข่งขันกันมากขึ้น ชีวิตคนชราในอนาคตน่าจะดีขึ้นนะครับ (หวังเป็นอย่างยิ่ง สำหรับผมซึ่งไม่มีครอบครัว แฮ่ๆ)


โดย: ชีริว วันที่: 4 มิถุนายน 2561 เวลา:21:15:57 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

mcayenne94
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 33 คน [?]




Bangkok

Kyoto

Sydney

Mcayenne94's Diary มีวัตถุประสงค์เพื่อบันทึกเรื่องราวของเจ้าของบ้านและสิ่งแวดล้อม ไม่มีวัตถุประสงค์ เพื่อการ จัดจำหน่าย ต้นไม้ดอกไม้ หรือสิ่งใด อนุญาตให้นำภาพถ่าย พร้อมชื่อMcayenneผู้ถ่ายภาพไปใช้ประโยชน์ได้ และสงวนสิทธิ์ไม่อนุญาตให้นำภาพถ่าย Mcayenne ไปใช้ โดยการดัดแปลงตัดต่อหรือลบชื่อภายในภาพ
Friends' blogs
[Add mcayenne94's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.