Group Blog
 
<<
ตุลาคม 2555
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031 
 
8 ตุลาคม 2555
 
All Blogs
 
ไหว้พระจันทร์ปีที่สองในเกาหลี


สวัสดีค่ะ ไปปูซานช่วงเทศกาลไหว้พระจันทร์มาเมื่อสุดสัปดาห์ก่อน (28 ก.ย. - 2 ต.ค.) กลับมาหลายวันแล้ว ถึงเวลาอัพบล็อคซะที

ไหว้พระจันทร์ปีนี้เป็นปีที่ 2 ในเกาหลีค่ะ รวมๆก็เหมือนปีที่แล้ว ต้องไปบ้านคุณแม่สามีที่ปูซาน ซื้อตั๋วยากจริงๆ คนกลับบ้านต่างจังหวัดเยอะมากค่ะ อารมณ์ประมาณสงกรานต์บ้านเราเลย ปกติที่เกาหลีจะมีช่วงที่คนกลับบ้านกันเยอะๆอยู่ 2 ช่วงค่ะ คือช่วงไหว้พระจันทร์กับช่วงตรุษจีน สะใภ้เกาหลีอย่างเราก็ต้องเบียดเสียดไปกับเค้าด้วย

ปีนี้ขาไปปูซานซื้อตั๋วรถไฟ KTX ไม่ได้ค่ะ เต็มเอี๊ยด เศร้าเลย ต้องนั่งรถบัสไปแทน จาก 3 ชั่วโมงเลยกลายเป็น 7 ชั่วโมง เฮ้อ เหนื่อย

เทศกาลไหว้พระจันทร์ของเกาหลีเค้าต้องไหว้บรรพบุรุษกันด้วยค่ะ อาหารไหว้ก็เหมือนๆกับตอนตรุษจีน ที่ต่างคือไหว้พระจันทร์จะมีขนมที่เรียกว่า "ซง-พยอน" เป็นไฮไลต์ ขนมที่ว่านี้ทำจากแป้งข้าวเหนียวห่อไส้หวานข้างในค่ะ ที่บ้านคุณแม่สามีห่อไส้น้ำตาลลูกเกดแล้วก็งาคลุกเข้าด้วยกัน



นี่ค่ะ ขนมซงพยอน หน้าตาเป็นแบบนี้ รูปนี้ไปจิ๊กรูปที่อื่นมา ที่ทำเองหน้าตาไม่สวยเลยไม่กล้าเอามาอวด คนเกาหลีเค้ามีความเชื่อว่าถ้าสาวคนไหนห่อซงพยอนได้สวยจะมีลูกหน้าตาดีค่ะ โอ๊ะโอ ดีนะว่าอิชั้นยังไม่มีลูก ขอเวลาหัดห่อให้สวยซักปีสองปีก่อนเนอะ 555

วันไหว้คือเช้าวันที่ 30 ก.ย. ค่ะ ตรงกับวันที่ 15 ค่ำเดือน 8 ตามปฎิทินจันทรคติ ญาติมากันเต็มบ้านตามเคย แต่ปีนี้รู้สึกสนุกแล้วก็มีส่วนร่วมมากกว่าปีก่อนค่ะ เพราะเริ่มพูดเกาหลีได้บ้างแล้ว เด็กๆเริ่มเข้าหามากขึ้น ไม่กลัวที่จะเข้ามาคุยด้วยเหมือนเมื่อก่อน

ขากลับได้ตั๋ว KTX กลับช่วงค่ำของวันที่ 1 ต.ค. อิๆ ไม่ต้องนั่งหลังแข็งเหมือนขามาแล้ว มีเวลาเหลือเที่ยวปูซานอีกนิดหน่อยด้วย ออกบ้านกันตั้งแต่เย็นวันที่ 30 ก.ย. เลยค่ะ อุดอู้อยู่ในบ้านทั้งวันแล้ว หนีบคุณหลานสาว (ลูกพี่สาวคุณสามี) ไปด้วยคนนึง พร้อมแล้วก็ไปกันเลยค่ะ

ไปกันที่สวนสาธารณะ "ยงดูซาน" ก่อนค่ะ เป็นที่ตั้งของปูซานทาวเวอร์ ต้องขึ้นเขากันนิดนึง แต่ดีที่ว่ามีบันไดเลื่อนด้วย เลยไม่เหนื่อยเท่าไหร่



นี่ค่ะ สวนยงดูซาน อยู่สูงนิดนึง มองเห็นวิวข้างล่างด้วย



มองไปจะเห็นท่าเรือปูซาน ส่วนตึกสีเทานั่นคือห้างล็อตเต้ที่ใหญ่ที่สุดในเอเชียค่ะ





ปูซานทาวเวอร์ค่ะ

เสร็จจากสวนยงดูซานเราไปที่ย่านนัมโพตงกันต่อ ลงบันไดเลื่อนมาก็อยู่ติดๆกันกับยงดูซานนั่นล่ะค่ะ ย่านนี้เป็นย่านช็อปปิ้งของเมืองปูซานเค้า หลักๆก็มีห้างร้านต่างๆแล้วก็เพิงขายของกินตั้งเรียงกันยาว เทศกาลภาพยนตร์นานาชาติปูซานก็จัดขึ้นที่นี่ค่ะ (แหม เสียดาย ถ้าจัดช่วงที่อยู่ปูซานก็ได้ไปดูละ) คนเยอะคึกคักดี อาจจะเป็นเพราะเป็นช่วงวันหยุดยาวด้วย คนเลยเยอะเป็นพิเศษ



เห็นคึกคักแบบนี้ ประวัติของย่านนัมโพตงนี่ออกแนวเศร้าค่ะ ย่านนี้แต่เดิมเป็นตลาดสด ตลาดสดนี้เกิดขึ้นเมื่อสมัยสงครามเกาหลี ตอนนั้นเกาหลีเหนือรุกมาถึงทางใต้ ฝ่ายเกาหลีใต้เหลือที่มั่นสุดท้ายก็คือเมืองปูซาน คนต่างเมืองก็ถอยร่นมากระจุกอยู่ที่ปูซานกันหมดจนไม่มีที่จะอยู่ คนต่างเมืองก็เลยพากันไปอยู่บนภูเขาข้างๆย่านนัมโพตงนี่ (ภูเขาแถบเดียวกับที่ตั้งปูซานทาวเวอร์นั่นล่ะค่ะ) ญาติพี่น้องที่ต้องพลัดพรากกันช่วงสงครามต่างก็นัดกันว่า ถ้ามีชีวิตรอดหลังสงครามจบก็ให้มาเจอกันที่นัมโพตงนี่ ที่หากันเจอก็มี ที่หากันไม่เจอก็แยะ ต่างคนก็ต่างมารอกันที่นัมโพตงทุกวัน สุดท้ายที่นี่ก็เลยกลายเป็นตลาดไปซะ ตามหาญาติไปด้วย ทำมาค้าขายไปด้วย จนปัจจุบันเป็นตลาดนัมโพตงอย่างที่เห็น



มองเห็นบ้านที่เรียงกันอยู่บนภูเขามั๊ยค่ะ นั่นล่ะค่ะเป็นที่รวมตัวของชาวต่างถิ่นที่หนีตายจากสงครามมาอยู่ในปูซาน

วันที่ 1 ต.ค. ได้อยู่ปูซานอีก 1 วัน กว่ารถไฟจะออกก็ตอนสองทุ่ม พี่ชายคุณสามีเลยขับรถพาครอบครัวพร้อมกับฉันและคุณสามีออกไปเที่ยวด้วยกัน วันนี้เที่ยวริมทะเลกันตลอดวันเลยค่ะ

ที่แรกไปที่วัดยงกุงซา เป็นวันแห่งเดียวในเกาหลีที่ตั้งอยู่ติดทะเล วัดค่อนข้างเล็ก แต่วิวสวยมากค่ะ













คุณหลานสองคนแฮปปี้มากมาย

ต่อจากวัดเราก็ไปชายหาดที่อยู่ใกล้ๆวัดกันค่ะ ขออภัยที่จำชื่อหาดไม่ได้ ชื่อจำยากเกิ๊น หาดนี้คนต่างเมืองไม่ค่อยรู้จักกันเท่าไหร่ค่ะ ส่วนใหญ่จะเป็นคนปูซานเองที่มาเที่ยวหาดนี้ ทรายอาจะไม่ขาวละเอียดเท่าทะเลบ้านเรา แต่ก็สวยใช้ได้นะคะ คนไม่เยอะเหมือนหาดแฮอุนแตด้วย เพราะคนต่างถิ่นส่วนใหญ่จะกระจุกตัวอยู่ที่หาดแฮอุนแตกันหมด





เสร็จจากหาดก็ได้เวลากินข้าวเที่ยง ถกเถียงกันอยู่นานว่าจะกินอะไรดี แต่ละที่ก็หาที่จอดแสนยาก ไปไหนก็มีแต่คนแต่รถเต็มไปหมด ส่งภาษาเกาหลีกันในรถอยู่นานสุดท้ายให้ฉันเป็นคนตัดสินว่าจะกินอะไรดี อ้าววววว ก็เลยพูดส่งเดชไปว่าอยากกินอาหารไทย คุณพี่ก็บ้าจี้พาไปกินอาหารไทยจริงๆด้วย เอากับเค้าสิ

เรื่องของเรื่องคือหาที่จอดรถไม่ได้ ตอนนั้นขับรถมาถึงหาดแฮอุนแต หาดยอดฮิตของปูซานแล้วด้วย อีกอย่างพี่แกยังไม่เคยกินอาหารไทย ก็เลยขอลองซะหน่อย ไหนๆก็มีคนไทยหลุดมาอยู่ตรงนี้ทั้งคน จิ้มมือถือหาร้านอาหารไทยกันใหญ่ สุดท้ายก็ลงเอยที่ร้าน hello thai อยู่ไม่ไกลจากหาดแฮอุนแต มีที่จอดรถด้วย ตรงสเปคทุกอย่าง





ร้านตกแต่งใช้ได้เลย แต่อาหารเฉยๆค่ะ รสชาติเหมือนจะปรับให้คนต่างชาติกิน ราคาก็แพงเอาเรื่อง พยายามจะไม่คิดกลับเป็นเงินไทยให้ปวดใจ



ว่าอาหารเค้ารสชาติเฉยๆ แต่ก็ตั้งหน้าตั้งตากินจนลืมถ่ายรูป มารู้ตัวเอาตอนที่ผัดกระเพรามาเป็นจานสุดท้าย

กินเสร็จก็ขอร้านจอดรถต่ออีกแป๊บบบบบนึง ขอไปเดินเล่นที่หาดแฮอุนแตซักหน่อย เก็บภาพสวยๆมาฝากกันค่ะ









จบทริปปูซานที่หาดแฮอุนแตนี่ค่ะ เพราะเวลาก็ใกล้เย็นแล้ว ฉันกับคุณสามีเลยขอพอแค่นี้ เกรงใจคุณพี่ชายขับรถเหนื่อยทั้งวัน กินมื้อเย็นกันแถวสถานีรถไฟแล้วก็ได้เวลาบ๊ายบายแล้ว โอกาสหน้าเจอกันใหม่นะจ๊ะปูซาน


Create Date : 08 ตุลาคม 2555
Last Update : 8 ตุลาคม 2555 10:52:23 น. 4 comments
Counter : 4915 Pageviews.

 
ขอบคุณที่พาเที่ยวค่ะ ส่วนตัวแล้วชอบเกาหลีมาก แต่อาจเป็นเพราะช่วงนี้กระแสเกาหลีกำลังมาแรง มีโอกาสอยากไปเที่ยวบ้างจัง


โดย: piple วันที่: 8 ตุลาคม 2555 เวลา:12:33:03 น.  

 
ตามมาชมการไหว้พระจันทร์ในเกาหลีค่ะ
ขนมซงพยอน น่าสนใจมาก อยากลองชิมจัง
ตลาดนัมโพตงดูท่าทางใหญ่ไม่ใช่เล่น
อยากไปเดินเที่ยว เดินช้อป คงมีของให้ดูเยอะ

ไม่ได้แวะมาทักทายคุณมาศนานเลย สบายดีนะคะ
อากาศคงเริ่มหนาวแล้ว รักษาสุขภาพด้วยค่ะ


โดย: diamondsky วันที่: 8 ตุลาคม 2555 เวลา:23:10:07 น.  

 
ว้าวววววว น่าไปมากเลยค่ะ ขอเป็นรอบหน้าแทนล่ะกันนะคะ เมชอบสไตล์แบบนี้แหละค่ะ


โดย: Mazubato วันที่: 9 ตุลาคม 2555 เวลา:14:56:08 น.  

 
ขอบคุณคุณมาศที่แวะมาชมภาพทริปเที่ยวเมืองเบลลาโจ้ค่ะ
เมืองนี้เล็ก แต่สวย ถ่ายรูปไม่เบื่อเลย

ที่เกาหลีเริ่มหนาวรึยังคะ ช่วงนี้อากาศเริ่มเปลี่ยนในหลายประเทศ
ส่วนในอิตาลีเริ่มหนาวนิดๆ แล้ว

ปล. เอาอาหารกรีกมาฝากค่ะ








โดย: diamondsky วันที่: 10 ตุลาคม 2555 เวลา:15:12:59 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

มาศวดี
Location :
Anyang Korea

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 63 คน [?]




ชีวิตคนเรามันสั้นนัก ถ้านับกันเป็นจำนวนวันทั่วไปก็อยู่ที่หลักหมื่นเท่านั้น บางคนอาจจะมีชีวิตอยู่แค่หลักพันวัน หลักร้อยวัน หลักสิบวัน ไม่ถึงสิบ แย่ไปกว่านั้น บางชีวิตไม่มีโอกาสได้ลืมตาดูโลกด้วยซ้ำ แม้ชีวิตคนเราจะสั้น แต่กลับสร้างสรรค์สิ่งต่างๆ ขึ้นบนโลกใบนี้มากมาย ฉันอยากจะใช้พื้นที่บล็อคนี้แบ่งปันประสบการณ์ของฉันกับทุกคน สร้างสรรค์พื้นที่บันทึกเรื่องราวของฉัน ให้โลกใบนี้พอจะมีสิ่งที่เรียกได้ว่าเกิดจากการสร้างสรรค์ของฉันอยู่บ้าง
New Comments
Friends' blogs
[Add มาศวดี's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.