'หัวใจ๋ข้า หัวใจ๋เจ้า ห้อยอยู่เก๊าเดียวกั๋น' *
*คลิกเพื่ออ่านคำแปลเจ้า :)
~ บทเพลงโศกแห่งคาเฟ่แสนเศร้า(The Ballad of The Sad Café) By Carson McCullers ~




บทเพลงโศกแห่งคาเฟ่แสนเศร้า
(The Ballad of The Sad Café)
ผู้เขียน : Carson McCullers
แปลโดย จุฑามาศ แอนเนียน 
พิมพ์โดยสำนักพิมพ์ ไลบรารี่ เฮ้าส์, ตุลาคม 2560
93 หน้า ราคา 170 บาท

ปกหลัง(บางส่วนจากเนื้อใน)

“ความรักเป็นประสบการณ์ร่วมระหว่างคนสองคน 
แต่ข้อเท็จจริงที่ว่าเป็นประสบการณ์ร่วม มิได้หมายความว่า
สองคนที่เกี่ยวข้องในความรักนั้นจะมีประสบการณ์เดียวกัน
มีคนที่เป็นผู้รักและผู้ถูกรัก…
บ่อยครั้งที่ผู้ถูกรักเป็นเพียงสิ่งกระตุ้นความรักทั้งมวลที่ถูกกักเก็บไว้ 
ซึ่งฝังตัวเงียบเชียบภายในผู้รักมาเนิ่นนาน 
และผู้รักทุกคนรู้เรื่องนี้ดี เขารู้ลึกลงไปในดวงจิตว่า
ความรักของเขาเป็นสิ่งโดดเดี่ยว เขารู้จักความเปลี่ยวเหงาประหลาด
อย่างไม่เคยรู้สึกมาก่อน 
และการได้รู้นี่เองที่ทำให้เป็นทุกข์”

...........

The Ballad of the Sad Café หรือ บทเพลงโศกแห่งคาเฟ่แสนเศร้า 
คือท่วงทำนองของหลายชีวิตที่เชื่อมโยงกันด้วยความโหยหา 
ความเปลี่ยวเหงา และความรักที่ต้องการแบ่งปันและเข้าใจ 
ผลงานของคาร์สัน แม็คคัลเลอร์ส นักเขียนหญิงชาวอเมริกัน 
ผู้ถักทอร้อยเรียงองค์ประกอบแห่งบทเพลงแสนเหงาเศร้า
ให้เป็นนวนิยายขนาดสั้น
 จนทำให้หัวใจนักอ่านไหวสั่นได้อย่างประหลาดลึกผิดธรรมดา





โอยยยย...จะบอกเล่ายังไงถึงจะตรงกับใจที่รู้สึกและอยากจะสื่อ...
นิยายเล่มบาง บางมากไม่ถึงร้อยหน้า
 แต่ความเข้มข้น ความหน่วงหนืดมาเต็มแบบเน้นๆ เนื้อๆ

เปิดเรื่องด้วยภาพของเมืองที่หม่นเหงาเทาทึมเมืองหนึ่ง
 ผู้คนอยู่กันอย่างอืดเอื่อยเนือยนายด้วยไม่มีอะไรทำ 
ชีวิตชีวาของพวกเขาดูเหมือนจะลับเลือนหายไป
กับการล่มสลายของคาเฟ่แห่งนั้นไปเสียสิ้น 

คาเฟ่เพียงแห่งเดียวในเมืองที่เคยเป็นประหนึ่งศูนย์รวมจิตใจ
 เป็นความภาคภูมิใจของพวกเขา.... 

ไม่ว่าจะยากดีมีจนไม่ว่าจะคนหนุ่มสาว คนสูงวัย หรือกระทั่งเด็กๆ 
พวกเขาจะพากันไปที่คาเฟ่นั้น ราวกับเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ 
และเฝ้าดูความเป็นไปของผู้ที่อยู่ที่นั่น
อย่างสนอกสนใจใคร่รู้...อย่างลุ้นระทึก

นั่นคือเรื่องราวแห่งความรักสามเส้า เราสามคนของหนึ่งหญิงสองชาย
 โดยหนึ่งหญิงนั้นก็คือมิสอมีเลีย เจ้าของคาเฟ่แห่งนั้นนั่นเอง
มิสอมีเลียเป็นหญิงสาวรูปร่างสูงใหญ่ ผู้แข็งแกร่งและเด็ดเดี่ยวราวบุรุษ
 เธอเป็นคนค่อนข้างแปลกแยก ทำอะไรคาดเดาได้ยาก...





คืนหนึ่งในฤดูใบไม้ผลิที่ทุกสิ่งทุกอย่างดำเนินไปเหมือนเช่นเคย
 ก็มีชายหลังค่อมคนหนึ่งเดินทางรอนแรมมาหาเธอ
 แล้วแนะนำตัวเองว่าเป็นญาติของเธอ ชาวเมืองต่างจับจ้อง
 ซักถามถึงความเป็นมาของเขา
 แต่เขาไม่ได้ตอบในส่วนนั้น เอาแต่พูดพล่ามย้ำๆ 
ว่าเขาเป็นญาติมิสอมีเลียทางไหนยังไง 

ผู้คนต่างนึกเห็นใจเขาเพราะคิดว่า
ประเดี๋ยวเขาคงถูกมิสอมีเลียไล่ออกจากร้านแน่ๆ

แต่ผิดคาด...มิสอมีเลียไม่เพียงแค่ยอมรับคุณญาติไลม่อนผู้นี้
ให้พักอาศัยอยู่ด้วย แต่เธอยังกางปีกปกป้องเขาทุกครั้ง
ที่มีใครกล้าแตะต้องเขาเพียงนิด
 แม้เขาจะทำตัวกร่างเกรียนวางโตแค่ไหนก็ตาม

ไม่มีใครรู้ว่าคนทั้งคู่มีความสัมพันธ์ฉันใดในขณะอยู่ตามลำพังในคาเฟ่นั้น...
แต่ทุกคนดูออกว่ามิสอมีเลียเอาใจใส่คุณญาติไลม่อนเป็นอย่างดี...
บางคนพูดถึงความผิดบาปหากเขาสองคนมีความสัมพันธ์กันฉันชู้สาว
 แต่ก็ไม่มีใครกล้าถามไถ่ซอกแซก


กระทั่งผู้ชายอีกหนึ่งคนกลับมา...
มาร์วิน เมซี่เป็นอดีตสามีของมิสอมีเลีย 
เขาเคยหลงรักมิสอมีเลียมากจนทำทุกอย่างเพื่อให้ได้แต่งงานกับเธอ
 แล้วเขาก็ทำได้สำเร็จ... แต่ชีวิตแต่งงานของคนทั้งคู่ช่างสั้นนัก
 มันสิ้นสุดเพียงสิบวันเท่านั้น มิสอมีเลียขับไล่ไสส่งเขาออกจากบ้าน 
เขาประชดชีวิตด้วยการกลายเป็นโจรและถูกจับเข้าคุก...
ตอนนี้เขาพ้นโทษแล้ว และกลับมาอยู่ในเมืองนั้น...

........

มิสอมีเลีย - คุณญาติไลม่อน - มาร์วิน เมซี่ 
คนทั้งสามจะมีชะตากรรมเกี่ยวพันกันเช่นไรในเวลาต่อมา...
จนถึงจุดจบแห่งคาเฟ่อันแสนเศร้าแห่งนั้น?

เล่าไม่ได้ อยากให้อ่านกันเอาเองจริงๆค่ะ





ครั้งหนึ่งเมื่อนานมากๆ แล้วเคยได้อ่านบทละครสั้นๆ เรื่องหนึ่ง
ซึ่งค่อนข้างประทับใจมาก จนจำชื่อผูเขียนได้ติดตราตรึงใจ
 ซึ่งก็คือ Carson McCullers ผู้เขียนนิยายขนาดสั้นเล่มนี้นี่เอง 
พอได้มาเห็นเล่มนี้ เห็นชื่อผู้เขียนจึงไม่รีรอที่จะหยิบยืมมาอ่าน
 แล้วก็ไม่ผิดหวังจริงๆ อย่างที่เปรยๆ ไว้ตอนต้นว่า...
หนังสือเล่มบางๆ แต่จัดแน่นจัดเต็มในเนื้อหาเรื่องราวที่ทั้งเข้มข้นและหน่วงในอารมณ์ 
มันไม่ได้โศกเศร้าน้ำตารินอย่างที่ชื่อมันชวนให้คิด
 แต่อ่านแล้วมันตื้อ มันจุก แล้วก็สัมผัสได้ถึงความหม่น ความเหงา ความโหยหา
ของบรรยากาศจนรู้สึกสงสารอย่างบอกไม่ถูก...

มีถ้อยคำสำนวนชวนให้ใจละลายอยู่หลายบทหลายตอน...
ดังที่ยกมาด้านบนนั้นก็บทหนึ่งล่ะ

แต่ที่ส่วนตัวอ่านแล้วรู้สึกรู้สมที่สุดคือบทที่ว่าด้วยความหวาดกลัวต่อความเดียวดายของมิสอมีเลีย...

"...เมื่อคนเราได้อยู่กับอีกคนแล้ว 
การต้องอยู่ตามลำพังนั้นเป็นความทรมานใหญ่หลวงนัก...
.ให้รับเอาศัตรูตัวฉกาจเข้ามาอยู่ในบ้าน
ยังดีเสียกว่าต้องเผชิญกับความน่าประหวั่นใจ
ของการต้องใช้ชีวิตอยู่ตามลำพัง"

อ่านแล้ว...โหยยยย Smiley



ป.ล.หนังสือเล่มนี้ยืมมาจากเพจ #ปันกันอ่าน:Immortalbook ค่ะ 
รู้สึกขอบคุณและดีใจที่ได้อ่าน







Create Date : 06 กันยายน 2561
Last Update : 6 กันยายน 2561 12:20:10 น. 0 comments
Counter : 97 Pageviews.
(โหวต blog นี้) 

ผู้โหวตบล็อกนี้...
คุณfor a long time


ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

แม่ไก่
Location :
ลำปาง Thailand

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 179 คน [?]




**หลังไมค์เจ้า**





Cute Clock Click!



เออสิ,มาอยู่ใยในโลกกว้าง
เฉกชลคว้างมาเมื่อไรไม่นึกฝัน
ยามจากไปก็เหมือนลมรำพัน
โบกกระชั้นสู่หนไหนไม่รู้เลย


รุไบยาต ~ โอมาร์ คัยยัม
สุริยฉัตร ชัยมงคล : แปล




Latest Blogs

~ อ้อมฟ้าโอบดิน/"คีรี" เขียน ~

~ บทเพลงโศกแห่งคาเฟ่แสนเศร้า(The Ballad of The Sad Café)/Carson McCullers:เขียน/จุฑามาศ แอนเนียน : แปล ~

~ ทัณฑ์ลวงรัก/"FoxxTrot" เขียน ~

~ ดับแดนดารา/"อสิตา" เขียน ~

~ เทียบท้าปฐพี 1-3/ชิงหลิงเยวี่ย : เขียน/ กระบี่หลงทิศ : แปล ~

~ My Grandmother Asked Me to Tell You She’s Sorry(ยายฝากบอกว่าขอโทษ)/Fredrik Backman:เขียน/ปราชญ์ อัสนี : แปล ~

~Beautiful Girl/นางสาวฉ่ำทุกข์กับนายความสุข/นิรวาณ/เขียน ~

~หยดน้ำหวานในหยาดน้ำตา/อุรุดา โควินท์/เขียน ~

~บันไดหยกงาม 1-3/ชิงเซียง/เขียน พริกหอม/แปล ~


สารบัญหนังสือ: รวมลิงก์หนังสือที่รีวิวในบล็อก # ๑ + ๒



Group Blog
 
All Blogs
 
Friends' blogs
[Add แม่ไก่'s blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.