Somebody's me... Nobody's know.. You are what you thinks.. and.. I am who i am.. Whatever will be, will be..
Group Blog
 
<<
พฤศจิกายน 2561
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
252627282930 
 
9 พฤศจิกายน 2561
 
All Blogs
 
หักเหลี่ยมร้ายซ่อนลายรัก บทที่ 3 / 3







     “เจ้าร้อนตัว”

     “ข้ารึร้อนตัวเจ้าปากพล่อย”หลิวเสียะตวาด หน้าง้ำงอ

หยางซุนหยางยื่นหน้ามาใกล้จนริมฝีปากแทบชิดพวงแก้มระเรื่อนางถึงกับผงะแทบหลบไม่ทัน ดวงหน้านวลเห่อร้อนขึ้นอีกครานึกถึงเมื่อครู่ใหญ่ที่ช่วยชีวิตชายหนุ่มเอาไว้ด้วยการเป่าปาก

เป็นครั้งแรกที่ได้สัมผัสรสชาติของบุรุษแบบใกล้ชิดขนาดนี้...

ร่างอรชรรู้สึกวูบวาบด้วยธรรมชาติเลือดในกายสูบฉีดจนแทบทนไม่ได้ ไหนจะโดนตามตอแยไม่ห่างอีกทำให้ต้องเดินหนีแต่ปากยังพร่ำบ่น

     “ข้าน่าจะปล่อยเจ้าจมน้ำตายเสียให้สิ้นเรื่องสิ้นราวจะได้มิต้องพูดมากเช่นนี้”

     “ข้าบอกแล้วว่ายังตายมิได้หากชาตินี้ยังไม่มีภรรยา”ซุนหยางต่อปากต่อคำพลางเดินตามติดแล้วพูดกรอกหูต่อ “แต่ถ้ามีแล้วจะให้ข้าตายวันตายพรุ่งข้าหรือจะหวั่น”

    “ปากดีเช่นนั้นเจ้าควรตายเสียแต่วันนี้จะได้ไม่มีผีเจาะปากมาพูด”

    “งั้นข้าคงต้องมีภรรยาเสียเดี๋ยวนี้จะได้นอนตายตาหลับหรือเจ้าว่าอย่างไร”

    “จะว่าอย่างไรได้เล่าข้าไปหาผลไม้ป่าดีกว่า เชิญเจ้าเพ้อเจ้อไปคนเดียวเถิด” พูดจบนางก็ผละออกไปทันทีมิใยที่อีกฝ่ายจะทัดทาน

    หยางซุนหยางหัวเราะลั่นป่าด้วยความพึงใจที่ได้สั่นคลอนหัวใจโฉมสะคราญในคราบบุรุษได้

เขาจะบั่นทอนนางทีละนิด...

พออารมณ์ดีร่างกายก็เหมือนจะมีแรงขึ้นมาเดินไปหยิบผ้าที่ตากไว้ริมธารน้ำตกมาสวมใส่อย่างอารมณ์ดี

     กลิ่นนางยังคงติดอยู่ในเนื้อผ้าบุรุษหนุ่มนึกครึ้มขึ้นมาอย่างประหลาดถึงขนาดผิวปากเป็นลำนำแต่ยังไม่ทันแต่งตัวเรียบร้อยเขาก็ได้ยินเสียงสวบสาบใบไม้ไหวราวกับมีสิ่งมีชีวิตอื่นใดอีกนอกจากเขาและคุณชายหน้าหวาน

     ทางนั้นมิใช่ทางที่นางเดินจากไปเมื่อครู่...

     หรือว่า...นอกจากหญิงสติวิปลาสแล้ว หมียักษ์อีกหนึ่งจะมีสิ่งใดให้พบเจอในป่าสนอมตะแห่งนี้อีกกัน...

    “อาเสียะ!อาเสียะ” ซุนหยางแสร้งป้องปากตะโกนลั่น “ข้าหิว! เจ้าหาผลไม้ป่าไปถึงไหนแล้ว”

    เงียบ...ไม่มีเสียงตอบ...

    ยังดีที่แม้ไม่มีดาบติดตัวแต่ยังมีมีดพกเหลืออีกเล่มหยางซุนหยางล้วงหยิบมีดขึ้นมากระชับมั่น สองเท้าก้าวเดินอย่างระมัดระวังด้วยรู้สึกถึงภัยอันตรายเข้าใกล้ตัวมากจนนึกระแวง

    เหมือนมีคนจ้องมองความรู้สึกส่วนลึกบ่งบอกว่าอันตราย ใจห่วงคุณชายน้อยขึ้นมาทันใดถึงนางอยู่ในคราบชายและดูเหมือนจะมีห้าวหาญไม่แพ้ผู้ใด

แต่สตรีก็คือสตรี...

นางหรือจะสู้แรงหากมีผู้ใดนอกจากเขาอยู่ในป่าแห่งนี้...

อดีตขุนนางหนุ่มเกิดความวิตกทันทีรีบออกตามหานางในดวงใจแต่ไม่พบแม้เงา เขาออกเดินหาไปรอบบริเวณก่อนจะพบเศษผ้าแพรต่วนติดคากิ่งไม้แทบไม่ต้องคิดว่าจะเป็นของผู้ใดเพราะผ้าเนื้อดีเช่นนี้มิใช่ของชาวบ้านธรรมดาเป็นแน่

“อาเสียะ! อาเสียะเจ้าอยู่ไหน อาเสียะ

หยางซุนหยางป้องปากตะโกนเสียงดังสนั่นป่าฝูงนกกาแตกตื่นโบยบินทั่วบริเวณ เขาเดินหาจนทั่วแต่ไม่พบพลันสายตาเหลือบไปเห็นโพรงใต้แนวน้ำตกคล้ายปากถ้ำจึงฉุกคิดก่อนจะค่อย ๆ ย่องเข้าไปใกล้

แล้วชายหนุ่มก็ได้ยินเสียงคำรามเยี่ยงสัตว์แต่หาใช่เดรัจฉานตัวใดไม่เพราะคำที่เปล่งออกมากลับเป็นเสียงห้วนจัดราวโกรธเกรี้ยวหนัก

“เจ้าเป็นใคร! เหตุใดจึงกล้าบุกรุกเข้ามาในที่ของข้า...ออกไป

     ตาเฒ่าหลังงองุ้มหนวดเทายาวเกือบถึงแนวอกผมสีเดียวกับเคราขมวดรุ่ยร่ายเหนือศีรษะก้าวขึ้นมายืนจังก้าหน้าปากถ้ำดวงตาเรียวแข็งกร้าวหรี่มองจับผิดในมือถือกระบี่ที่มองแค่ปราดเดียวก็รู้ว่าคืออาวุธคู่ใจของเขา

    เหตุใดจึงไปอยู่ในมืออีกฝ่าย...

    หยางซุนหยางลอบกลืนน้ำลายนึกในใจว่าอันตรายมือจับมั่นมีดสั้น ระแวงภัยตลอดเวลา

“ท่านลุง ข้ามาดี ข้ากับเพื่อนมาหาของป่าแล้วพลัดหลงกันท่านเห็นเพื่อนข้าบ้างหรือไม่”

     “เพื่อนของเจ้ารึ”

หยางซุนหยางพยักหน้ารับพลางกวาดตามองหาเป้าหมายแล้วถามต่อ

“เพื่อนข้าเป็นชายหนุ่มร่างเล็กสติมิค่อยสมประกอบ สูงราวห้าฉื่อผิวขาว ตัวผอม เหมือนคนขาดสารอาหารมิแข็งแรงบึกบึนเช่นข้า ท่านเห็นบ้างหรือไม่”

“ชายใดพลัดหลงเข้ามาในที่ของข้าแล้วมิอาจมีชีวิตรอดกลับไปได้”ตาเฒ่าตอบพลางเหยียดยิ้ม “เช่นนั้นถ้าเจ้าไม่อยากตายก็จงออกไปอย่าให้ต้องใช้กำลัง”

“ไม่เคยมีผู้ใดสั่งข้าได้...” อดีตขุนนางหนุ่มกล่าวพลางเหยียดยิ้ม

พลันเสียงราวของหนักตกลงพื้นอย่างแรงเล็ดลอดออกมาจากภายในถ้ำบุรุษหนุ่มถึงกับสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงร้องราวเจ็บปวดอยู่ด้านใน

“เสียงนั่น! ใช่เพื่อนข้าหรือไม่”

“จำเป็นต้องบอกเจ้าด้วยรึ

“ข้าอยากรู้”

ไม่ทันขาดคำเพียงก้าวเท้าล่วงล้ำเข้าไปไม่กี่ก้าวหยางซุนหยางถึงกับผงะเมื่อถูกกระบี่ยาวคมกริบของตนจ่อชิดลำคอเพียงตวัดแม้แต่ปลายหลอดลมอาจขาดได้ดวงตาอดีตขุนนางหนุ่มแข็งกร้าวด้วยความโกรธเมื่อเสียงขลุกขลักยังคงดังอยู่ภายในครั้นจะก้าวเข้าไปก็โดนกักไว้พร้อมปลายดาบตวัดเข้าให้ที่หัวไหล่จนเลือดซิบ

     “อยากเข้าไปก็ต้องสู้กันหน่อยล่ะเจ้าหนู”

     “ได้!อย่าหาว่าข้ารังแกก็แล้วกัน” หยางซุนหยางคำรามลั่นชักมีดสั้นออกจากปลายแขนเสื้อตั้งท่าระแวงระวังตาเฒ่าเหยียดยิ้มตวัดปลายกระบี่พุ่งเข้าหาอย่างรวดเร็ว อีกฝ่ายหงายหลบวูบก่อนจะม้วนตัวเข้าหาฟาดปลายดาบสั้นคมกริบพาดผ่านบั้นเอวอีกฝ่ายจนเลือดซิบก่อนจะถอยออกมารักษาระยะห่างอีกครั้ง

     ตาเฒ่าเฝ้าถ้ำกระชับกระบี่ในมือแน่นอีกมือกุมแผลเลือดซิบแล้วเหยียดยิ้มอีกครา“รับกระบี่ข้าได้ฝีมือไม่เบา ข้าประมาทเจ้าเกินไป คราวนี้จะไม่ออมแรง”

ร่างงองุ้มสืบเท้าเข้าใกล้อดีตขุนนางหนุ่มถอยหลังสองสามก้าวโดยไม่ทันตั้งตัวร่างเล็กกว่าแต่พละกำลังมหาศาลพุ่งปลายดาบเข้ามาร่างกำยำเสียเปรียบที่มีดดาบสั้นกว่ารับเพลงดาบเฒ่าชราไว้ด้วยสองมือก่อนกระบี่ยาวจะกดย้ำลงมาคล้ายหนักหน่วงแต่พลิ้วไหวราวลมพัด

เพียงสู้กันไม่กี่กระบวนท่ากระบี่ยาวก็หลุดจากปลายมือตาเฒ่า มีดสั้นจากอดีตขุนนางหนุ่มพุ่งตรงสู่คอหอยเพียงพริบตาเดียวก็อาจสะกิดหลอดลมอีกฝ่ายให้ขาดวิ่นได้

หยางซุนหยางยั้งมือไว้ ดวงตาวาวโรจน์ที่จ้องมองมีแววเอาจริงทั้งตะคอกใส่อีกฝ่ายเสียงดังลั่น

     “บอกแล้วว่าข้าไม่อยากรังแกเจ้าข้ามาที่นี่เพราะได้รับคำขอร้องจากคนคนหนึ่งเพื่อมาตามหาคนชื่อหยวนเฉินมิได้คิดฆ่าแกงใคร

     “หยวนเฉินรึ”

ตาเฒ่าทวนคำแต่ดวงตาเรียวหรี่ราวหวาดระแวงพอเห็นอีกฝ่ายเผลอเพราะเสียงที่อยู่ในถ้ำจึงอาศัยทีเผลอพุ่งพรวดเดียวกระโจนเข้าคร่อมหนุ่มพเนจรไว้ทั้งร่างแรงกระแทกทำให้มีดสั้นในมือตกลงพื้นกระเด็นไปมือเหี่ยวย่นกำหมัดแน่นก่อนจะฟาดลงปลายคาง หยางซุนหยางปัดป้องไม่ทันโดนเข้าเต็มแรงอีกฝ่ายได้ทีจึงเอื้อมหยิบมีดสั้นที่ตกใกล้ตัวเงื้อขึ้นหมายปักลงตัดขั้วหัวใจ

     “เจ้าจะหาหยวนเฉินด้วยเรื่องใดบอกข้า

     “ข้าไม่จำเป็นต้องบอกเจ้า”

     “ถามดีๆ ไม่ตอบ เช่นนั้นตายเสีย

พลันร่างงองุ้มถึงกับผงะดวงตาเหลือกลานราวเห็นบางสิ่งทั้งน่าหวาดหวั่นทั้งน่าเกรงขามมือที่แข็งแรงด้วยพละกำลังกลับอ่อนยวบโยนมีดสั้นทิ้งไปทันทีที่เห็นสิ่งหนึ่งโผล่พ้นอกเสื้อหนุ่มพเนจรออกมา

ตาเฒ่ายื่นมืออันสั่นเทาจับสิ่งนั้นพลิกหงายคว่ำดูพลันหงายหลังก้นจ้ำเบ้าก่อนจะทรุดลงคุกเข่าก้มศีรษะโขกพื้นแรงๆ มือกำแน่นที่สองเท้าของฝ่ายตรงข้ามราวให้ความเคารพสิ่งสูงค่า

หยางซุนหยางถึงกับตะลึงสิ่งที่ตาเฒ่าแสดงออกพยายามชักเท้าออกแต่ไม่สามารถทำได้

     “ข้าน้อยผิดไปแล้วข้าน้อยผิดไปแล้ว

     “เจ้าพูดเรื่องอันใดกัน”

อดีตขุนนางหนุ่มหายเมาหมัดเป็นปลิดทิ้งหยัดกายมอมแมมคลุกฝุ่นขึ้นนั่งหายใจหอบแต่ไม่ได้รับคำตอบ ตาเฒ่าส่ายหน้าตาเหลือกทันทีที่อีกฝ่ายก้มลงดึงแขนร่างงองุ้มผงะลนลานก้มหน้าลงแนบเท้าพร่ำรำพันไม่หยุด

“ข้าน้อยมีตาหามีแววไม่ ขอประทานอภัย”

“อภัยรึหนุ่มพเนจรถามย้ำ “ข้าไม่เคยรู้จักเจ้าแม้ชื่อเสียงเรียงนามจะให้อภัยด้วยเรื่องอันใด”

ดวงตาหวาดหวั่นที่มองมาของเฒ่าชราทำให้อดีตขุนนางหนุ่มรู้สึกถึงความผิดปกติแต่เขาไม่รู้ว่าเรื่องใดที่ทำให้กิริยาตาเฒ่าเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือจนเมื่ออีกฝ่ายแถลงไข

“ข้าเอง ข้าคือคนที่เจ้า... เอ่อ คนที่ท่านตามหา”

“เจ้าคือหยวนเฉินรึ” ซุนหยางทวนคำแล้วยิ่งงงกว่าเก่าเอ่ยถามกลับ“อย่ามาแกล้งออกอุบายหลอกข้า เจ้าแค่กลัวตายใช่หรือไม่”

“ข้ามิเคยกลัวตาย ชีวิตนี้หากจะตายด้วยมือท่านข้าก็ยอม”

     หยวนเฉินเอ่ยชัดถ้อยคำทั้งยังเงยหน้าจ้องอีกฝ่ายด้วยสีหน้าลังเลเสียงแผ่วเบานอบน้อมเปลี่ยนจากที่พบคราแรกเป็นคนละคนทำให้หยางซุนหยางแปลกใจร่างงองุ้มลุกนั่งคุกเข่าคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนเอ่ย

     “ถ้าเป้าประสงค์ของท่านคือมาตามหาข้านั่นแสดงว่าท่านมาเพื่อผ้าโบราณผืนนั้น”

     “เหตุใดเจ้ารู้ว่าข้ามาที่นี่เพราะประสงค์อื่นอีก”

     “เพราะมีคนเพียงคนเดียวที่รู้ว่าผ้าผืนนั้นอยู่ที่ข้าก็คือเจ้าของผ้าซึ่งก็มิใช่ใครนางคือสตรีที่ทอผ้าได้งดงามที่สุดหาผู้ใดเทียบมิได้คืออดีตพระสนมฟางหลิง”

     “พระสนมฟางหลิงงั้นรึ”ซุนหยางทวนคำ

     “ขอรับ”

     “แล้วชื่อแซ่ของนางเล่า”อดีตขุนนางหนุ่มนึกหวั่นใจจึงถามต่อ “คงมิใช่แซ่หยางใช่หรือไม่”

     “ข้ามิบังอาจถามแต่นางผู้ที่ฝากข้าย่อมรู้ว่าผ้าผืนนั้นคือผ้าที่ห่อหุ้มร่างทารกน้อยแรกเกิดผู้หนึ่ง”

หยางซุนหยางถึงกับไปต่อไม่ถูก เพียงชื่อนางพ้องกับชื่อมารดาของเขาอาจจะโดยบังเอิญอดีตขุนนางหนุ่มถึงกับรำพึงแผ่วเบา

     “เหตุใดจึงชื่อคล้ายแม่ข้านัก” 


++++++++++++++++++++++++++++


ขอฝากติดตามนิยายด้วยค่ะ
ขอบคุณมากค่า
^__^



Create Date : 09 พฤศจิกายน 2561
Last Update : 9 พฤศจิกายน 2561 21:19:12 น. 0 comments
Counter : 167 Pageviews.

ผู้โหวตบล็อกนี้...
คุณhaiku, คุณtuk-tuk@korat, คุณฟ้าใสวันใหม่, คุณtoor36, คุณSweet_pills, คุณสายหมอกและก้อนเมฆ, คุณกะว่าก๋า, คุณโอพีย์, คุณสองแผ่นดิน, คุณชีริว, คุณไวน์กับสายน้ำ, คุณ**mp5**


lovereason
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 75 คน [?]









+ ++
Friends' blogs
[Add lovereason's blog to your web]
Links
 

MY VIP Friends


 
 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.