Somebody's me... Nobody's know.. You are what you thinks.. and.. I am who i am.. Whatever will be, will be..
Group Blog
 
<<
พฤศจิกายน 2561
 
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
252627282930 
 
6 พฤศจิกายน 2561
 
All Blogs
 
หักเหลี่ยมร้ายซ่อนลายรัก บทที่ 3 / 2







หลิวเสียะไม่ได้ยินเพราะสายฟ้าแปลบปลาบดังสะท้านป่าสายฝนยังคงกระหน่ำราวเป็นใจอยากให้ไปตายเอาดาบหน้า

หมีดำมหึมาคำรามก้องป่าตั้งท่าตะปบคุณชายร่างอรชรแห่งหลิวซือซือหยางซุนหยางเคียดแค้นในใจคิดอ่านสิ่งใดดูจะไม่ทันการณ์นอกจากตะโกนสั่งคุณชายน้อยทันที

     “คุณชายปล่อยมือ

“หา!เจ้าว่าอย่างไรนะ

“ปล่อยมือจากเถาวัลย์เดี๋ยวนี้

      ไม่ทันที่นางจะได้ตั้งตัวร่างบึกบึนในชุดสตรีขาดวิ่นก็กระตุกมือนางอย่างแรงจนเสียหลัก มือที่ยึดเถาวัลย์ไว้คลายออกโดยไม่รู้ตัวก่อนที่ร่างหมีมหึมาจะตะปบลงมาเพียงเส้นยาแดงผ่าแปดสองร่างลอยละลิ่วลงสู่ผืนน้ำเกิดเป็นวงน้ำกระจายวงใหญ่

      เสียงตูมใหญ่ตามด้วยน้ำกระเซ็นขึ้นมาเป็นสายทำให้ร่างเล็กงองุ้มที่นั่งขัดสมาธิบริกรรมคาถาใต้ธารน้ำตกลืมตา ดวงตากลวงลึกแต่เด่นชัดถึงเส้นเลือดฝอยแดงก่ำเบิกกว้างริมฝีปากบางเฉียบเต็มไปด้วยหนวดเครารุงรังพลันเม้มแน่น

      “ผู้ใดบังอาจรุกล้ำเข้ามาถึงธารน้ำตกแห่งนี้”เฒ่าชราร่างผอมผิวขาวอมเหลืองซีดเซียวสบถดวงหน้าตอบแทบเหลือหนังหุ้มกระดูกจ้องฝ่าสายฝนและธารน้ำตกออกไปเบื้องนอก ตายังคงจ้องไม่ลดละจนกระทั่งร่างหนึ่งโผล่พรวดพ้นน้ำขึ้นมา

      ริมฝีปากบางเฉียบพลันกระตุกยิ้มเมื่อเห็นดวงหน้านวลเนียนเหนือน้ำนั้นทันที

      อา...มิได้เห็นอิสตรีงดงามหมดจดเช่นนี้นานนักหนาเท่าใดแล้ว...

      ร่างผอมค่อยๆ ก้าวขาลงเต็มสองเท้าลุกหันหลังกลับไปภายในถ้ำ เดินตรงไปยังแท่นพิธีกรรมแล้วหยิบวัตถุบางอย่างขึ้นมาดู

      ผ้าเก่าเก็บถูกดึงออกจากม้วนกระดาษเก่าคร่ำคร่าเมื่อคลี่ออกผิวด้านบนผืนผ้าทอประกายเปล่งปลั่งสีทองอ่อนของเส้นไหมเป็นลวดลายป่าสนตัดลายเส้นคลับคล้ายภาพมังกรและดวงหน้าอิสตรีที่แม้มิได้ลงสีแต่งแต้มก็ดูงดงามยิ่งนัก

      ดวงตากลวงลึกเต็มไปด้วความหลงใหลดวงหน้างามในภาพวาดสองมือกำแน่นหมายมั่นเมื่อมองเลยผ่านไปยังสตรีงามในแอ่งน้ำ นางดำผุดดำว่ายพลางตะโกนหาใครบางคน

ร่างเล็กงองุ้มกระโจนเข้าแอบซุ่มหลังประตูถ้ำมองลอดธารน้ำตกออกไปแล้วพึมพำอย่างลืมตัว

     “มิผิดแน่ต้องเป็นนาง...ฟ้าส่งนางในภาพวาดมาให้ข้า”

      ร่างงองุ้มเยี่ยงชายชราหัวเราะดังก้องไปทั่วถ้ำน้ำตกแล้วคลี่ผืนผ้าในกำมือออกดูอีกครั้งภาพลายเส้นหญิงสาวดวงตากวางแต่แววตามุ่งมั่นดวงหน้างามราวกับเชิญชวนบนภาพวาดสร้างความพึงพอใจให้ร่างชราผู้นี้ยิ่งนักมิเสียแรงที่คอยเฝ้ารักษาผ้าโบราณผืนนี้มานานแสนนาน...

      แต่...

      ตาเฒ่าฉุกใจคิดอีกทีเป็นไปไม่ได้ที่นางผู้นี้จะเป็นคนคนนั้นในเมื่อเวลาผ่านไปนานหลายสิบปีมีหรือที่นางจะยังคงงดงามราวภาพทอที่นางฝากฝังให้เขาเก็บรักษาเอาไว้กันเล่า

     แล้วหากเขาตายไปภาพนี้ก็คงสาบสูญไปกับเขาเช่นกัน...



“ท่านแม่! ช่วยข้าด้วย! ท่านแม่...”

“อาหยาง! เจ้าอยู่ไหน ไยแม่มองไม่เห็นเจ้า”

“ข้าอยู่นี่ ท่านแม่ข้า

เสียงร้องไห้จ้าของเด็กน้อยดังแว่วเข้ามาในมโนสำนึกตามด้วยเสียงร้องเรียกหาราวกับเจ็บปวดทรมานทำให้ร่างที่กำลังจะจมทุรนทุรายลืมตาทะลึ่งพรวด

ช่างลึกล้ำดำมืด...

โลกใต้น้ำช่างน่ากลัวและเขากำลังจะตาย...

“ตื่นมาเดี๋ยวนี้ เจ้าอย่าตายนะ ฟื้นมา... เจ้าคนจร”

อา... เสียงนี้คือสกุณางามในลำธารใช่หรือไม่หรือเขาจะฝันไป เหตุไฉนสัมผัสนุ่มบริเวณริมฝีปากยังคงกรุ่นไออุ่นคล้ายฝันคล้ายจริงเช่นนั้น

“คนจร! เจ้าฟื้นแล้วใช่หรือไม่รู้สึกตัวแล้วก็ลืมตาสิเจ้าคนจร”

หลิวเสียะก้มลงแนบหน้ากับแผงอกบึกบึนเปลือยเปล่าจังหวะหัวใจของเขายังคงเต้นสม่ำเสมอ ทำให้ร่างอรชรในคราบชายถึงกับพรูลมหายใจโล่งอกทรุดนั่งพังพาบกับพื้นด้วยความเหนื่อยอ่อน

“เจ้าเอาตัวรองรับข้าไว้ทำไม คนบ้าหัวเจ้าแตกด้วยรู้หรือไม่”

ดวงหน้าซีดเผือดช่างดูต่างจากคนไร้หัวนอนปลายเท้านักทั้งรูปร่างสมสวนสูงใหญ่กล้ามล่ำหนั่นแน่นที่เห็นทำให้ดวงหน้านวลของคุณชายน้อยเห่อร้อนจนต้องผุดลุกหมายจะไปให้พ้นตาแต่มือแข็งแรงของคนนอนกลับฉกฉวยเอาไว้ก่อน

“อาเสียะ” หยางซุนหยางเรียกเสียงแผ่ว“เจ้าปลอดภัยดีหรือไม่”

“เจ้าฟื้นแล้ว

คุณชายน้อยสีหน้าแช่มชื่นขึ้นทันตาแต่ก็ต้องประหม่าเมื่อฝ่ามือใหญ่ของชายพเนจรยังคงกำข้อมือนางไว้เขารู้ตัวรีบปล่อยแล้วผุดลุกขึ้นนั่งพลางก้มมองสำรวจร่างกายตนเอง

“ทำไมข้าถึงมิได้สวมเสื้อผ้า...”

“ข้าทนดูเจ้าแต่งชุดสตรีแหว่งวิ่นนั่นมิได้ก็เลยจับเจ้าถอดแล้ว”

“จับข้าถอดรึ... หรือเจ้าอยากดูกล้ามล่ำของข้า” เอ่ยยิ้ม ๆ พลางยกแขนเปลือยขึ้นมาจนเห็นกล้ามแขนเป็นมัดก่อนเอ่ยเย้านาง “มันเหมือนของเจ้าหรือไม่”

“ก็... ก็เหมือน ๆ กัน” นางบอกปัดพลางเหลือบมองด้วยความระอา“อย่ามาพร่ำรำพันอยู่เลย รีบแต่งเนื้อแต่งตัวเสีย”

“ช้าก่อน! เอากล้ามเจ้ามาให้ข้าดูบ้างสิคุณชาย”

“เจ้าต้องบ้าไปแล้ว หรือว่าจมน้ำจนสติวิปลาส ข้าเพียงแต่ไม่อยากเห็นเจ้าต้องหนาวตายก็เลยจะให้เจ้าเปลี่ยนแต่เสื้อผ้าข้าก็เปียกน้ำจึงต้องผิงไฟไว้”หลิวเสียะเอ่ยเสียงขุ่น พลันหลบสายตาระยิบระยับที่มองมา “รอสักหนึ่งก้านธูปเสื้อผ้าคงแห้ง เจ้าก็ใส่ของข้าแทนก็แล้วกัน”

“หากให้ข้าแล้วเจ้าเล่า”

หยางซุนหยางเพ่งสายตาสำรวจร่างอรชรแล้วนึกเอ็นดูเช่นเดียวกับที่เขาก็อยากเห็นเวลานางแต่งชุดสตรีว่าจะงดงามเพียงใดแต่เขาต้องทำเป็นไม่รู้เพราะอยากหาว่าเหตุใดนางจึงกลายเป็นคุณชายแห่งหลิวซือซือไปได้

หลิวเสียะนิ่งไปครู่ก่อนตอบ “ข้ามีเสื้อผ้ามาสามชุดให้เจ้าหนึ่งชุดก็ยังมีเหลือ”

“งั้นข้าไม่เกรงใจแล้ว ลำพังชุดนั่นข้าก็อดสูจะแย่แล้ว”อดีตขุนนางหนุ่มตอบพลางลูบเนื้อตัวขับไล่ความหนาว

เพราะอกเปลือยที่เหลือเพียงกางเกงของเขาทำให้ดวงหน้าคุณชายน้อยเห่อร้อนขึ้นมาอีกครา นางถึงกับกระสับกระส่ายดวงหน้าแดงก่ำมือไม้เกะกะจนทนไม่ไหวต้องผุดลุกยืนแต่มือแข็งแรงของบุรุษหนุ่มยังคงจับมือนางไม่ปล่อย

“ปล่อยได้แล้ว เปลี่ยนเสื้อเสีย ข้าจะไปหาผลไม้ป่า”

“ขอบใจเจ้านัก อาเสียะ”

“เรื่องเล็กน้อยข้าก็แค่ช่วยกลัวเจ้าหนาวตายกลายเป็นผีเฝ้าป่า”

หยางซุนหยางหัวเราะออกมาได้เมื่อถูกค่อนขอดผุดลุกยืนบิดขี้เกียจแล้วตั้งท่าถอดกางเกงอีกตัว หลิวเสียะสะบัดมือออกแล้วเผลอยกขึ้นปิดตาก่อนจะโวยวายลั่น

     “เจ้าจะถอดกางเกงทำไมหรือเสียสติไม่เกรงฟ้าอายดิน”

“ก็ข้าต้องเปลี่ยนชุดใหม่ ไม่ให้ข้าถอดเจ้าจะให้ข้าทำเช่นใดกันเล่า”

“ก็บอกก่อนสิร่างเล็กกว่าตวาดแล้วทำเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอก่อนตอบพลางหลบสายตาที่มองมาเหมือนรู้ทันไปทุกอย่าง“ก็... ข้าจะได้ออกไปก่อน”

“เป็นชายอกสามศอกเหมือนกัน ข้ายังมิถือสาหรือเจ้าถือ”ซุนหยางสวนอย่างรู้ทัน “หรือว่าจริง ๆแล้วแอบใจเต้นเพราะกล้ามแขน แผงอก รูปร่างผ่าเผยของข้ากัน”

     “เจ้าพูดสิ่งใดอย่ามาลามปามให้อายฟ้าดิน ข้าเป็นชายเหตุใดต้องใจเต้นเพราะคนพเนจร เจ้าต้องไข้กลับหรือสมองเสื่อมเป็นแน่”



+++++++++++++++++++



ขอบคุณที่ติดตามอ่านค่ะ

ขอฝากนิยายด้วยค่า

ตอนนี้มีจัดเซ็ตคู่เล่ม 1-2 ที่พี่เม็บแล้วค่ะ 





Create Date : 06 พฤศจิกายน 2561
Last Update : 6 พฤศจิกายน 2561 10:48:00 น. 0 comments
Counter : 140 Pageviews.

ผู้โหวตบล็อกนี้...
คุณไวน์กับสายน้ำ, คุณฟ้าใสวันใหม่, คุณบาบิบูเบะ...แปลงกายเป็นบูริน, คุณเริงฤดีนะ, คุณคนบ้านป่า, คุณจากเพื่อนถึงเพื่อน, คุณtuk-tuk@korat, คุณสองแผ่นดิน, คุณสายหมอกและก้อนเมฆ, คุณhaiku, คุณชีริว, คุณSweet_pills


lovereason
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 75 คน [?]









+ ++
Friends' blogs
[Add lovereason's blog to your web]
Links
 

MY VIP Friends


 
 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.