กรอบหน้าต่างยังคงเดิมในทุก ๆ วัน แต่สิ่งที่เปลี่ยน...คือข้างนอกหน้าต่าง
Group Blog
 
 
กรกฏาคม 2552
 
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031 
 
6 กรกฏาคม 2552
 
All Blogs
 
หลอน : ...แล้วเขาจะกลับมา

ฝนยังตกอยู่ และดูไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ท้องฟ้าปกคลุมไปด้วยเมฆสีเทาทะมึน เธอชอบมองท้องฟ้า แต่ท้องฟ้าแบบนี้เธอไม่เคยชอบเลย ‘มันดูเศร้า และน่ากลัว’ เธอยังคนยืนหลบฝนรอรถเมล์อยู่ที่ป้าย ยังมีผู้เฝ้ารอเช่นเดียวกับเธอ สายตาแต่ละคน จ้องมองไปทางทิศเดียวกัน รอเวลา และภาวนาให้มาถึงเร็ว ๆ
ผู้ชายคนที่ยืนอยู่ด้านหน้าเธอ แผ่นหลังของเขาดูคุ้นเคย กว้าง และอบอุ่น เธอเคยซบแอบอิง เธอชอบกอดเขาจากด้านหลัง เธอคิดถึงเขา

“ผมรักคุณนะ...กลับบ้านเรากันเถอะ” เสียงเขายังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของเธอ เธอนึกถึงคำพูดของเขาแล้วรีบสลัดคำพูดของเขาออกจากความคิด สายตาเธอเปลี่ยนไปจับจ้องดูบนถนนเบื้องหน้า เพื่อรอคอยรถเมล์คันประจำของเธอ

รถเมล์สีครีมน้ำเงินวิ่งฝ่าสายฝนมาจอดเทียบที่ป้ายรถ คนพากันวิ่งออกจากป้ายรถเมล์ไปออกันที่หน้าประตู รวมถึงผู้ชายที่เธอเห็นเพียงแผ่นหลังคนนั้นด้วย เขาก็กำลังจะขึ้นรถคันนั้น เขาเหมือนหันมามองเธอแวบนึง เธอคุ้นเคยกับสายตาคู่นั้นเหลือเกิน มารู้ตัวอีกทีเธอก็ขึ้นรถเมล์คันนั้นมาแล้ว
เขาก็ยังคงยืนอยู่หน้าเธอ ในรถเมล์ดูจะอุ่นกว่า กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ของเขายังโชยมา ….

...........
“เย็นนี้ผมติดงาน จะกลับค่ำหน่อย คุณกลับเองนะ”
“ไม่เป็นไร ฉันจะรอ ...” เธอตอบโดยไม่มองหน้าเขา เหมือนเป็นแกมออกคำสั่งว่ายังไงเขาต้องมารับฉันกลับบ้าน เขานิ่งไปนิดนึงก่อนตอบเธอว่า “งั้นก็ได้”

...............

“ค่าโดยสารด้วยครับ” กระเป๋ารถเมล์ดึงความเหม่อลอยของเธอให้กลับคืนมา
“อุ๊ย... โทษค่ะ” เธอกล่าวขอโทษกระเป๋ารถเมล์ ก่อนส่งเศษสตางค์ในมือให้เขาไป เหลือบเห็นผู้ชายคนนั้นหันมามองเธอ เธอสบตากับเขาอยู่เพียงครู่เดียว เขาก็เมินสายตากลับไปยังนอกหน้าต่างเหมือนเดิม
........
“นิด ผมรักคุณ...กลับบ้านเราเถอะนะ มีอะไรไปคุยกันที่บ้าน”
“ไม่... ฉันไม่คุยอะไรกับคุณอีกแล้ว”
“มันมืดแล้ว กลับบ้านก่อนเถอะ ผมขอโทษที่เรื่องมันเป็นแบบนี้” เขากล่าวอ้อนวอนเธอ
“คุณทิ้งฉันไป ...คุณไม่รักฉันแล้ว ถ้าไม่มีคุณฉันก็ไม่อยากอยู่อีกแล้ว” เธอตะโกนแข่งกับเสียงฟ้าร้องและเสียงรถบนท้องถนน รถรายังคงวิ่งกันด้วยความเร็วสูง
“อย่าทำอย่างนี้นิด ผมรักคุณนะ”
“แล้วผู้หญิงคนนั้นล่ะ คุณรักเธอหรือเปล่า ....คุณจะไปอยู่กับเธอใช่มั้ย” แต่ไม่มีเสียงตอบจากเขา เธอยิ่งคลั่งกว่าเดิม “ผมผิดเอง” เขาหันหลังให้เธอ และก้าวเดินลงไปที่ถนน เสียงรถบีบแตรและเสียงเบรคดังสนั่น เธอรู้สึกอื้ออึงด้วยเสียงหวีดร้อง ภาพของคนรักเธอจางหายไปแล้ว

.....
ชายหนุ่มคนนั้นกำลังจะลงจากรถ ป้ายนี้มันไม่ใช่บ้านเธอ แต่แรงดึงดูดจากแผ่นหลังของเขาทำให้เธอเดินตามเขาลงจากรถไปด้วย สายฝนยังคงกระหน่ำ ชายหนุ่มวิ่งเข้าไปหลบฝนใต้มุมตึก เธอก็ไปยืนหลบฝนอยู่ข้าง ๆ เขา
เขามองซ้ายมองขวาเหมือนว่ากำลังหาใครซักคน แล้วก็เหลือบดูนาฬิกา ก่อนที่จะมองหน้าเธออีกครั้ง
“เราเคยรู้จักกันมาก่อนหรือเปล่าครับ” เขาเอ่ยถามด้วยเสียงสุภาพ
เธอส่ายหัว แล้วหลบสายตาหันไปมองทางอื่น
เธอเกลียดสายฝน และเสียงฟ้าแบบนี้ที่สุด มันสั่นประสาทและดูรุนแรงอยู่ภายใน...

“โทษทีค่ะ ...มารอนานมั้ย” หญิงสาววัยรุ่นในชุดทันสมัย วิ่งเข้ามาคล้องแขนชายหนุ่มคนนั้น
“ไม่นานหรอก เพิ่งมา เราไปกันเถอะ หิวแล้ว” ชายหนุ่มพาหญิงสาวคนนั้นเดินฝ่าสายฝนออกไป

เธอก็ยังออกเดินตามเขา เธอตามกลิ่นหอมนั้นไป เธอคิดถึงเขาเหลือเกิน
“แล้วฉันล่ะคะ .....คุณรักฉันมั้ย” เธอกล่าวกับชายหนุ่มคนนั้น เขาหันกลับมามองหน้าเธอ วงหน้าของเขากลับกลายเป็นคนรักของเธอ ใช่เขาจริง ๆ ด้วย
"ผมรักคุณนะ กลับบ้านเรากันเถอะ” เสียงของชายคนรักยังคงดังก้องอยู่ในหัว
เธอวิ่งเขาไปกอดเขา แผ่นหลังยังอบอุ่นเหมือนเคย
“นี่ปล่อยนะคุณ ผมไม่รู้จักคุณนะ” ชายหนุ่มพยามดึงตัวเธอออก
“นี่แฟนฉันนะ ปล่อยสิ” หญิงสาวอีกคนมาช่วยกันยื้อยุดตัวเธอ และผลักเธอออกจนล้มลงไปกองกับพื้น
“สงสัยจะบ้า รีบไปกันเถอะ ...” หญิงสาวคว้าแขนแฟนหนุ่มแล้วรีบดึงให้วิ่งหนีไป
“อย่าไป ... อย่าไป ฉันนิดไงคะ กลับมาก่อนสิคะ ….อย่าทิ้งฉัน .... ฉันกลัว” เธอร่ำร้องไห้และนั่งจมอยู่กับพื้น คนมายืนมุงดูเธอกันเต็ม เหมือนวันนั้นเลย วันที่เขานอนจมกองเลือด วันนั้นเธอก็นั่งอยู่ข้าง ๆ เขาแบบนี้ เธอยังคงนั่งร้องไห้อยู่ตรงนั้น เธอจะนั่งรอให้เขากลับมาหา

“อยู่นี่เอง... คุณนิด กลับกันเถอะนะคะ” หญิงสาวในชุดพยาบาล 2 คน และหญิงชราเดินมานั่งคุกเข่าข้าง ๆ เธอ แล้วพยุงตัวเธอลุกขึ้น
“ฉันจะไปตามเขาก่อน ” เธอปฏิเสธ
“ร่มโพธิ์รอหนูอยู่ที่โรงพยาบาล ไม่ได้หนีไปไหนเลย เนี่ย นั่งรอทานข้าวอยู่นะ ไปกันเถอะปะ ดูสิเปียกหมดแล้ว” เธอปาดคราบน้ำตา แล้วมองหน้าป้าของเธอ เธอพยักหน้าน้อย ๆ “เหรอ เขารออยู่ที่โน่นเหรอ” เธอลุกขึ้นแล้วเดินตามป้าไปขึ้นรถ ‘เขารอเธออยู่ เธอต้องรีบไป’

พยาบาลจัดแจงพาเธอขึ้นรถและฉีดยาให้เธอ ก่อนที่เธอจะฟุบหลับไปเพราะฤทธิ์ยา ชายหนุ่มและแฟนสาวค่อย ๆ เดินมาชะเง้อดูเธอที่นอนหลับ หัวหน้าพยาบาลกล่าวขอบคุณที่เขาโทรไปแจ้งว่าพบเธอ
“ผมเห็นเธอเดินตามผมตั้งแต่โรงพยาบาลแล้ว แต่ไม่ทันเอะใจ เพราะดูเธอปกติดี ทำไมถึงเป็นบ้าล่ะครับ” ชายหนุ่มกล่าวถามหัวหน้าพยาบาล
“แฟนเธอตายน่ะค่ะ อุบัติเหตุรถชนกันน่ะค่ะ เพิ่งแต่งงานกันได้แค่ปีเดียว แฟนก็มาตาย …ขอบคุณนะคะคุณที่แจ้งให้ทางเราทราบ”

รถพยาบาลเปิดเสียงไซเรนเพื่อขอทางและมุ่งหน้ากลับโรงพยาบาล
เพื่อนพยาบาลมองหน้าเธอที่นอนหลับไหล อดที่จะนึกสงสารไม่ได้ “แฟนสวยอย่างนี้ ผู้ชายไม่น่าทิ้งไปอยู่กับคนอื่นเลย น่าสงสารจัง”
“คุณคะ ไม่จริงหรอกค่ะ คงไปฟังนิดเล่ามาล่ะซิ..”ป้าของหญิงสาวแย้งขึ้น ก่อนกล่าวต่อไปว่า
“จริง ๆ น่ะ ร่มโพธิ์เขารักนิดมากจะตาย วันนั้นน่ะเขาตั้งใจไปซื้อดอกไม้มาให้เธอในวันเกิด ตั้งใจจะให้นิด surprise แต่นิดน่ะไม่ยอม จะรอให้เขากลับมารับ ร่มโพธิ์เลยต้องรีบไปซื้อดอกไม้ แล้วก็เอามาฝากป้าไว้ที่บ้าน บ่นว่าสายแล้ว เดี๋ยวนิดจะรอนาน ....เห็นว่าจะนั่งซ้อนรถมอไซด์ไปรับนิดที่ออฟฟิศ ....แต่พอดีเกิดอุบัติเหตุรถชนซะก่อน”
“อ้าว เหรอคะ ไม่ได้หนีไปหรอกหรอคะ…” พยาบาลรีบถามซักข้อสงสัยที่มีในใจ
หัวหน้าพยาบาลหันไปบอกว่า
“นั่นมันเป็นภาพที่จิตเธอสร้างขึ้นมาเอง เพราะจิตเธอรู้สึกว่ามันเป็นความผิดของเธอที่เธอทำให้เขาต้องตาย จิตมันเกิดต่อต้านความจริง ก็เลยสร้างภาพหลอนมาว่าแฟนตัวเองหนีไปอยู่กับคนอื่นและฝังไว้ลึก ๆ เพราะเชื่อว่าซักวันเขาจะกลับมา....เหมือนแต่งเรื่องหลอกตัวเองน่ะ ”

เธอยังคงหลับไหลเพราะฤทธิ์ยา เคว้งคว้างและวังเวง และในห้วงนั้น... เธอก็ยังได้ยินเสียงฝนที่ยังคงกระหน่ำดังอื้ออึง บางอย่างเกี่ยวกับเขาดูเลือนราง ภาพที่เธอเห็นเขาจมกองเลือด ภาพที่เธอนั่งร้องไห้อยู่ข้าง ๆ เขา ดูจะเลือนลาง....เธอคงฝันไป....แต่เธอยังเห็นช่อดอกไม้ของเขา สิ่งเดียวที่ยังไม่เลือนลางในความทรงจำ
.....
ป.ล. เรื่องนี้เป็นเรื่องแรกที่เขียน ตามโครงการ ถนนสายนี้ มิตรภาพ
มือใหม่ ขออภัยในบางลีลานะคะ หุหุ


Create Date : 06 กรกฎาคม 2552
Last Update : 8 กรกฎาคม 2552 16:12:34 น. 8 comments
Counter : 492 Pageviews.

 
เจิมก่อนเลยค่ะ..

บอกก่อนนิดนึงแล้วกัน
ว่าคราวหน้า..ไม่ต้องแปะลิงค์ก็ได้นะคะ
แค่เขียนแล้วลงในหมวดย่อย..งานเขียนงานประพันธ์
ในวันจันทร์ วันเดียวกับที่เพื่อนคนอื่นๆร่วมสนุก
แล้วเดี๋ยวแจงตามไปเก็บลิงค์เองค่ะ..
ไม่ใช่อะไรนะคะ...เพราะว่าสะดวกดี
จะได้ไม่ต้องหาโค้ดแปะลิงค์ให้ยุ่งยาก

ขอไปอ่านก่อนนะคะ..ว่าหลอนแบบรักๆเป็นอย่างไร


โดย: nikanda วันที่: 6 กรกฎาคม 2552 เวลา:15:20:02 น.  

 
อ่านจบแล้วค่ะ..สั้นจัง ยัไม่สะใจคนอ่านเลย

อ่า..อ่า..อ่านแล้วเหมือนอ่านนิยายซักเรื่องเลย
สั้นๆ แต่ก็ครอบคลุมเหตุการณ์ทั้งหมด..เข้าใจง่ายดี

เริ่มต้นมาถึงกลาง..คนอ่านอย่างเราแอบหวังนะ
ว่าจริงๆแล้ว..เขาที่เธอตามไป จะเป็นคนรักของเธอจริงๆ

น่าสงสารจังเลย หลอนแบบรักๆ...

ปล.ดีใจค่ะที่มาร่วมสนุกกันในโครงการนี้



โดย: nikanda วันที่: 6 กรกฎาคม 2552 เวลา:15:32:54 น.  

 
อ้า อ่านแล้ว ก็ เอ่อ หลอนดีค่ะ
เวลามีหัวข้อเรื่องมา ใจนึงก็คอยคิดนะคะ
ว่าจะหลอนแบบไหน
อ่านจบแล้วก็น่าคิดนะคะ เธอคงรู้สึกผิดว่าเค้าตายเพราะเธอ
ไม่น่าตามใจตัวเองเลย เฮ้อ


โดย: แม่ภูมิ (Artagold ) วันที่: 6 กรกฎาคม 2552 เวลา:16:05:54 น.  

 
ถ้าเป็นเรื่องราวจริง ๆ คงหลอนไปนานเลยค่ะ น่าสงสารจัง


โดย: Paulo วันที่: 6 กรกฎาคม 2552 เวลา:17:50:30 น.  

 
ลำดับเหตุการณ์เก่งจังเลยค่ะ
อ่านแล้วไม่งงเลย

พออ่านตอนท้ายแล้วทำให้ต้องย้อนกลับไปอ่านตอนต้นใหม่นะคะ
น่าสนใจดีค่ะ

ยินดีที่เข้าร่วมโครงการนะคะ^^


โดย: BeCoffee วันที่: 6 กรกฎาคม 2552 เวลา:21:17:07 น.  

 
หลอนเพราะรัก
มักเป็นอย่างนี้แหละครับ

เขียนเก่งมากเลย ชอบๆ
ครั้งหน้ามาร่วมเขียนอีกนะครับ


โดย: ไอซ์คุง (ปีศาจความฝัน ) วันที่: 8 กรกฎาคม 2552 เวลา:14:08:10 น.  

 
สวัสดีค่ะ ตามมาอ่านโครงการหลอนล่ะค่ะ
ยินดีต้อนรับเข้าสู่โครงการนะคะ คราวหน้าเอาอีกไหมคะ ติดใจ ๆ
อิอิ

พลอตเรื่องนี้ เยี่ยมไปเลยนะคะ
ครั้งแรกที่ได้หัวข้อ ว่าจะเขียนอะไรแนวนี้เหมือนกันค่ะ
ตั้งใจจะเขียนทำนองว่า ผู้หญิงกับผู้ชายที่ไม่มีวันอยู่ด้วยกันได้
แต่ว่าใจยังคงพะวงถึงกันอยู่เสมอ จนเกิดภาพหลอนน่ะค่ะ
แต่ไม่ได้เขียนหรอกค่ะ เกิดขี้เกียจซะก่อน เลยเอางานเก่ามาขาย 5555

ซึ่งคุณเขียนออกมาได้ดีจังค่ะ เห็นภาพ กระชับ เข้าใจง่ายดี
ไว้คราวหน้าเขียนอีกไหมคะ :)


โดย: นางสาวดุ่บดั่บ วันที่: 10 กรกฎาคม 2552 เวลา:17:44:45 น.  

 
หวัดดีค่ะ
ตามมาอ่านช้าไปนะค่ะ คงไม่ว่ากัน

แต่งได้กระชับและก็ดีมาก ๆ เลยค่ะ
ยินดีที่ได้ร่วมโครงการดี ๆ กันนะค่ะ


โดย: แมงโกชิดเด IP: 125.26.24.217 วันที่: 13 กรกฎาคม 2552 เวลา:12:50:02 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

กองฟอน
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 3 คน [?]




ฉันหลงไหลการเดินทางตั้งแต่ฉันจำความได้ ขอเพียงได้ออกไป ได้นั่งรถไป ได้นั่งมองออกไปนอกหน้าต่าง ความสุขของฉันก็จะประกายออกมา..ผ่านที่ดวงตาของฉัน
เราไม่อาจทิ้งความฝันให้อยู่อย่างเปลี่ยวเหงา ในขณะที่ต้องจมจ่อมอยู่กับความเป็นจริงที่แสนเจ็บปวด ขอได้ปล่อยให้ความฝัน ได้เดินเคียงข้างไปกับความเป็นจริง ...ปล่อยให้ทั้งสองได้เดินทางไปด้วยกัน
ทริปประทับใจ
New Comments
Friends' blogs
[Add กองฟอน's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.