ไม่ว่าฤดูร้อนปีไหนๆ กลางวันและกลางคืนที่ผ่านไป คงเป็นเวลาที่เท่ากันเสมอ
 
กรกฏาคม 2565
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31 
26 กรกฏาคม 2565

ผาด พาสิกรณ์ - มือโล้ลม

มือโล้ลม - ผาด พาสิกรณ์

"มันอิงอยู่กับการท่องเที่ยว
แต่เป็นการท่องเที่ยวแบบผม
ที่ไม่ได้แนะนำให้ไปไหน เพื่อดูอะไร ทั้งนี้เพราะไม่ใช่นิสัยส่วนตัว"
____________________________________________

ส่วนหนึ่งของคำนำที่ผมเห็นจากโพสต์ของสำนักพิมพ์คเณศบุรี

ทำให้ผมต้องตัดสินใจหันมาอ่านซ้ำอีกครั้ง
"การท่องเที่ยวที่ไม่แนะนำให้ไปไหนนี่แหละ
ต้องมีอะไรสักอย่างที่น่าสนใจกว่าการท่องเที่ยวแบบปกติทั่วไปแน่ๆ"

"มือโล้ลม" ผมเพิ่งเคยได้ยินคำนี้เป็นครั้งแรก
แต่ชื่อของนักเขียนนามคุณ "ผาด พาสิกรณ์" ผมได้ยินมาเป็นขวบปีแล้ว
ก็ด้วยเหตุที่ผมติดตามข่าวสารงานเขียนของคุณปู่พนมเทียนท่าน
จากทางเพจสำนักพิมพ์คเณศบุรีนี่แหละครับ

สารภาพตามตรงว่าไม่เคยอ่านงานเขียนของคุณผาดมาก่อนเลย
ผมจำได้ติดตาก็แต่หนังสือชื่อ "เสือเพลินกรง" เท่านั้น

มาคราวนี้ก็สะดุดตรงที่ "การท่องเที่ยวที่ไม่แนะนำให้ไปไหน"
ดังที่กล่าวไว้ข้างต้นนั่นแหละครับ

ผมพยายามชั่งใจและหาข้ออ้าง
เพื่อที่จะอ่านงานเขียนของคุณผาดเล่มนี้เป็นเล่มแรก
คิดในใจ "เอาล่ะ ในนี้ต้องมีเขียนถึงคุณปู่พนมเทียนท่านแน่ๆ"
ตัดสินใจทันที...

ไม่อยากให้สีชมพูซีดไปตามกาลเวลา
เพราะยังไงเล่มนี้ต้องเก็บไว้นานแน่ๆ
เอาสีครีมเล่มเดียวก็แล้วกัน
__________________________

วันที่ได้รับหนังสือเล่มนี้ เป็นวันที่พระอาทิตย์ส่องแสง
ไม่ปรากฏเค้าฝนดังที่เป็นมา
ผมเดินไปๆ มาๆ หน้าตู้เย็น เพราะอากาศร้อน
ถือหนังสือ "มือโล้ลม" พลิกไปมา
เล่มกะทัดรัด ฟอนต์คุ้นตา ดูน่ารักไปเสียหมด

พลิกกระดาษไปทีละหน้าสิ่งที่หมายตาก็ปรากฏขึ้น
"เห็นข่าวฮาๆ ทีไร พ่อยังเป็นคนแรกที่คิดถึงเสมอ"

ค่อยๆ พลิกส่วนคำนำผู้เขียน
ผมก็ค่อยๆ เข้าใจชื่อหนังสือขึ้นมา
(แล้วก็พลิกกลับไปดูลายเซ็นอีกรอบ)

บทแรกที่ผมสุ่มพลิก คือหัวใจแห่งคืนวันศุกร์
จำได้ว่าเป็นวันที่ชอบที่สุดในประดาวันทั้งมวล
โดยเฉพาะวันศุกร์ตอนเย็นหลังเลิกเรียน
คงด้วยว่าเป็นเพราะห้วงความสุขที่คำนึงถึงล่วงหน้าในวันหยุดที่จะมาถึง

แต่ที่ดีใจก็ด้วยในบทแรกมีเรื่องของผัดไทย
จำไม่ได้แล้วว่าผมไปอ่านมาจากไหน
รับรู้เหมือนว่าใครสักคนเคยเขียนบอก
ว่าเห็นคุณปู่พนมเทียนท่านไปซื้อผัดไทยยามดึกประจำ

ผมอ่านมาถึงบทเซลีนา
ถึงค่อยๆ รับรู้ถึงความงามของงานเขียนของหนังสือเล่มนี้
ทำไมบรรยายได้ชัดเจน ทำให้ขบคิด และทำให้รู้สึกดีได้เช่นนี้
ขณะที่ผมอ่านอย่างช้าๆ พยายามไม่ให้ตกหล่น
ความกังวลที่เคยมีในหัวได้หายไปในชั่วครู่ที่จดจ่อกับตัวอักษร

พลิกกลับไปอ่านข้อความบนปกหลัง
แล้วก็ดองไว้อ่านในยามที่ผมคิดว่าตัวเองควรอ่าน
โดยคิดว่าจะดองด้วยระยะเวลาที่นานเท่าที่จะนานได้

เพราะการอ่านอักษรในแต่ละประโยคในครั้งแรก
มีความสำคัญกับการขบคิดในครั้งที่สองของผมเสมอ
และที่สำคัญไปมากกว่าความสำคัญที่กล่าวมา
คือความรู้สึกแรก...
ของการรับรู้ถึงความรู้สึกแห่งความรู้สึกของประโยคเหล่านั้น

เหมือนดั่งที่ผมได้อ่านประโยคหนึ่งครั้งแรก และหลายๆ ครั้ง
ในความรู้สึกที่ต่างกันหลายครั้ง ต่างกันหลายเวลา
ทั้งที่เป็นประโยคเดิมๆ เดียวกันว่า...
"จิ๊ปดอดจ์ขนาดใหญ่หลายคันเคลื่อนผ่าน..."
__________________________________________

ผมอ่านบทเซลีนาจบ
ทั้งประทับใจ
ทั้งตลกในสองบรรทัดสุดท้ายของบท
คงคิดว่าคงชอบบทนี้ที่สุดแล้ว
พออ่านไป ผมกลับคิดผิด
ผมชอบเกือบทุกบทขึ้นมาดื้อๆ

หนังสือเล่มนี้กำลังจะปลุกผมให้อยากเขียนอะไรขึ้นมาอีก
แล้วผมก็ไปขีดๆ เขียนๆ เรื่องของผมในวันวานในเวิร์ด

อีกไม่เกินสามบทผมก็จะอ่านจบแล้ว
ขอดองต่ออีกหน่อย
เพื่อที่จะได้อ่านบทสุดท้ายในวาระที่ผมต้องจดจำไปอีกแสนนาน

ส่วนสาส์นจากขุนโจร ผมคิดว่า...
ควรอ่านพร้อมกับคำนำของการแวะคุยกับผู้เขียนเป็นเป็นอย่างแรกเป็นที่สุด

บันทึกไว้ครั้งหนึ่ง ของความประทับใจในหนังสือ...

"มือโล้ลม" ของคุณ ผาด พาสิกรณ์
ขอขอบคุณ สำนักพิมพ์คเณศบุรี : Ganeshbury Publishing
ที่กรุณาขอลายเซ็นคุณผาดมาให้ด้วยความประทับใจยิ่งครับ 🙂


Create Date : 26 กรกฎาคม 2565
Last Update : 26 กรกฎาคม 2565 13:07:32 น. 0 comments
Counter : 405 Pageviews.  
(โหวต blog นี้) 

ผู้โหวตบล็อกนี้...
คุณ**mp5**, คุณกะว่าก๋า, คุณnewyorknurse


ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิกช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

อุรังอุตัง
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




[Add อุรังอุตัง's blog to your web]