กุมภาพันธ์ 2560

 
 
 
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
27
28
 
 
ดาวประจำเมืองกับเพื่อนที่โรงเรียนสุขศาลา


ไม่ว่าวันเวลาจะผันผ่านไปในช่วงใดของชีวิต
พอคิดถึงวันคืนเหล่านั้น ความสุขของวันวานก็ค่อยๆ กระจ่างชัดขึ้นมาในหัวใจ



โรงเรียนสุขศาลาในปี ๒๕๖๐ ยังคงอยู่ที่เดิม
ต้นไม้ต้นเดิม แทงก์น้ำปูนเดิม มุงหลังคาแบบเดิม
เพียงแต่สุขศาลาหรือสถานีอนามัยกลับเปลี่ยนไปจากเดิมนานแล้ว
ที่สุขศาลาไม่ได้มีลุงหมอสวมแว่น ไม่ได้มีน้าหมอคนสวยที่ผมชอบอยู่ที่นั่นอีกแล้ว

ผมไม่ได้อยู่ที่นั่น
และแม่ก็ไม่ได้ไปรับแล้ว

แต่ทุกครั้งที่แม่พูดเล่าเรื่องของเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง
ผมกลับรู้สึกเหมือนว่าตัวเองกลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง

วันคืนตอนนั้นท้องฟ้าสดใส
มองข้ามทางรถไฟไปก็เห็นทุ่งนาสุดลูกหูลูกตา
โอบล้อมด้วยภูเขาที่ต้นไม้บนนั้นดูเหมือนจะมีชีวิต
บางครั้งเรายังคิดไปเองว่ามันยิ้มให้เราเสียด้วยซ้ำ

ผมเริ่มจะเขียนเรื่องซ้ำกับที่ผมเคยเขียนอีกแล้ว
แต่ก็นั่นแหละ... ยังไงผมก็อยากจะเขียนอีกอยู่ดี
อยากจะรู้ว่าตอนนั้นกับตอนนี้
ผมจะเขียนเรื่องของเกดได้เหมือนกันไหม

ผมจำไม่ได้หรอกว่าผมพบเกดครั้งแรกเมื่อไหร่
จำได้รางๆ ว่าเกดชอบยิ้มให้ผม
แต่แม่บอกว่าเกดชอบเล่นกับผม

เกดชื่อลูกเกด
มีน้องชื่อลูกหว้า
เกดผิวคล้ำกว่าน้องสาว
และน้องสาวสวยกว่า
เกดอายุมากกว่าน้องสาวหนึ่งปี
เป็นเพื่อนคนแรกของผม

อายุของพวกเราตอนนั้นยังเด็กมาก
ผมจำอะไรได้เลือนราง แต่ก็พยายามเค้นออกมา
ยายของเกดเป็นคนพูดเก่ง ผมจำฟันของแกได้ชัดเจน
ชัดเจนพอๆ กับรอยยิ้มของเกด
แต่ผมจำหน้าตาของเกดไม่ได้เลย

ผมแทบไม่ค่อยได้คุยกับเกด
ได้แต่เล่นด้วยกัน ยิ้มให้แก่กัน

สิ่งที่ผมเป็นวันนี้กับวันนั้นแทบไม่ต่างกัน
นั่งเหม่อคนเดียว ไม่สนใจใคร
ไม่สมาคมกับใคร

เวลาบ่ายที่ครูบัวให้นอน ผมก็นอนนอกห้อง
เรียงไปกับเด็กอีกสามสี่คน นอกนั้นนอนในห้อง
ผมก็นอนมองหน้าต่างคนเดียว นอนไม่หลับ
เพื่อนส่วนใหญ่หลับกันเกือบหมดแล้ว

สักพักใหญ่ ก็มีแมวกระโดดมาทางหน้าต่าง
ผมกลัวแทบแย่ จำไม่ได้ว่าตัวมันสีอะไรแล้ว
พอดีตอนนั้นเกดออกมากับเพื่อนๆ อีกสองสามคน
แมวมันเลยจากไป
ผมก็ไปสมทบกับเด็กกลุ่มนั้น เข้าไปเล่นกันในห้องครัว

ครูบัวยังไม่มาเจอ
เด็กๆ ก็เล่นกันไปสักพัก
จนมีบางคนรีบกลับเข้าไปนอนที่เดิมของตัวเอง กลัวครูจะกลับมาเห็น
เหลือแต่ผมกับเกดเล่นกันสองคน

ห้องครัวทั้งห้องเหมือนเป็นของผมกับเกด
เล่นด้วยกัน หัวเราะด้วยกัน
ผ่านมายี่สิบกว่าปี
ผมก็ยังหาคนที่ผมหัวเราะด้วยกันไม่ได้เท่าเกด

ผมจำได้ว่าเหตุการณ์นั้นผมหัวเราะและยิ้มให้เกดจริงๆ

ปกติผมไม่ค่อยยิ้มหรือแสดงอาการ
แต่เวลาเกดเจอผมมักจะมองหรือยิ้มๆ ให้เสมอ
ต่อให้ยายเกดบอกให้เล่นกับผมหรือไม่ได้บอก เกดก็ดีกับผมเสมอ

เป็นอันว่าพอเราเล่นกันในห้องครัวไปเรื่อยๆ จนครูมา
ก็ได้เวลาประแป้งยามตื่น หวีผม แล้วก็รอผู้ใหญ่มารับกลับบ้านพอดี

ผมไม่ได้คิดถึงเกดเลย
กลับบ้านมาก็มีสมุดเล่มหนึ่งที่พ่อให้
จำได้ว่าปกเป็นรูปเครื่องบิน เล่มสีเขียวๆ
ผมก็วาดรูปครอบครัวผมลงไปในนั้น

แม่อาบน้ำเสร็จก็จะมาชี้ดาวประจำเมืองให้ผมดูผ่านทางหน้าต่างทุกวัน
เมื่อนั้นผมถึงคิดถึงเกดขึ้นมา
ไม่รู้ว่าเพื่อนผมจะกินข้าวเสร็จหรือยัง อาบน้ำนอนหรือยัง

รู้แค่ว่าเวลามองดาวยามค่ำคืน ผมมักจะคิดถึงเกดเสมอ

เวลายายของเกดพาเกดเดินผ่านหน้าบ้านผม
ผมก็จะทำเฉยๆ มองดูเกด
เกดก็หันมามองผม มือจับมือยายของเธอไว้
แม่ผมก็คุยกับยายของเกด

ทุกเย็นที่ผมนั่งเอาขนมไปกินใกล้ๆ ปู่
พอผมเห็นลูกเกด ก็คิดในใจว่า ไอ้องุ่นเหลืองๆ นี่ ชื่อเหมือนเกดเลย

ผมดีใจทุกครั้งนะที่ยายเกดพาเกดเดินผ่านหน้าบ้าน
แต่ก็ไม่ได้เอาไปคุยกันเวลาเจอที่โรงเรียนสุขศาลา
ผมก็เงียบๆ เกดก็เงียบๆ เล่นกันไป

จนทุกวันนี้ผมก็ไม่เคยใกล้ชิดกับใครเท่าเกดเลย

ผมไม่เคยฝันถึงเกดเลย
มีแต่คิดถึงเป็นระยะๆ

วันนี้ผมจะคิดว่าเพื่อนผมหลับไปแล้วรึยัง
ก็แทบจะไม่ได้คิดอีกเลย

เพียงแต่พอเห็นแสงกระพริบๆ บนฟ้า
ไม่ว่าจะเป็นดาวอะไร ผมก็ลืมความทุกข์ต่างๆ นานาไปได้

บางวันก็ลืมเรื่องราวเหล่านี้ไป
เหมือนมันห่างไกลมาก
ไกลกว่าความฝันเสียอีก

หลังจากต่างคนต่างไปตามวิถีทางของตนครั้งนั้น
ไม่ได้เจอกันอีกเลย

มีแต่ความเป็นเด็กแค่นั่นที่อยู่ในความทรงจำ
ต่อให้เป็นความทรงจำของผมฝ่ายเดียวก็เถอะนะ

ถ้าผมจะลาเกดได้ผมจะลาว่าไงดี
"ไว้พบกันนะ"

นั่นใช่แล้วเหรอ? ฮ่าๆ



Create Date : 26 กุมภาพันธ์ 2560
Last Update : 26 กุมภาพันธ์ 2560 23:46:22 น.
Counter : 434 Pageviews.

0 comments
(โหวต blog นี้) 
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

BlogGang Popular Award#13



คิมหันต์วิษุวัต
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]