: กะว่าก๋าแนะนำหนังสือ - วิถีแห่งเต๋า :
: วิถีแห่งเต๋า :รจนา : เหลาจื่อ แปล : พจนา จันทรสันติ

หนังสือบางเล่ม ไม่เพียงเป็นหนังสือดี แต่ยังถูกรังสรรค์ขึ้นใหม่ด้วยความตั้งใจ ด้วยความใส่ใจ
หนังสือดีกลายเป็นงานศิลปะที่ดี งานศิลปะที่ดีส่งผ่านสัจธรรม ไปยังผู้คนด้วยความละเมียดละไม
‘วิถีแห่งเต๋า’ ฉบับครบรอบ 50 ปี ปกดำ ด้ายแดง คือ งานศิลป์ชิ้นนั้น‘เต้าเต๋อจิง ฉบับลายสือศิลป์’ผลงานการแปลของคุณพจนา จันทรสันติ เมื่อผนวกกับลายสือจีนอันสวยงามของคุณนิธิวุฒิ ศรีบุญชัยชูสกุล ศิลปินพู่กันจีนชั้นนำของไทย ยิ่งทำให้หนังสือเล่มนี้สวยงาม ทรงคุณค่า น่าอ่าน
ผมมีหนังสือ ‘เต๋า’ ในบ้านไม่ต่ำกว่า 30 เล่ม แทบจะเก็บครบทุกสำนวนแปลที่มีจำหน่ายในประเทศไทย แม้กระทั่งฉบับแปลโดยคุณพจนาผมก็มีอยู่หลายปก เปล่า --- ผมมิใช่นักสะสมหนังสือ แต่ชอบอ่านแล้วเทียบเคียงสำนวนแปลของแต่ละคน ความเหมือนในความต่าง และความต่างในความเหมือนเหล่านั้น คล้ายช่วยเพิ่มเติมความเข้าใจในหลักธรรมของท่านเหลาจื่อ เหมือนบรมครูขงจื่อเคยกล่าวไว้ว่า“สามคนเดินมา มีหนึ่งคนเป็นครูของเราได้”หนังสือดี 20-30 เล่ม ย่อมมีข้อเปรียบต่าง ให้เทียบเคียงและค้นพบมิรู้จบ
การนำ ‘วิถีแห่งเต๋า’ มาอ่านอีกรอบในเช้านี้ก็เช่นกัน ผมอ่านด้วยความไหลลื่น เพียงครึ่งวันก็อ่านจบ พบข้อความคำสอนที่ชอบมากมาย‘เต้าเต๋อจิง’ เป็นหนังสือแห่งการค้นพบมิรู้จบ หยิบมาอ่านเมื่อใด เหมือนได้อะไรใหม่ ๆ เข้าสู่ความคิด แม้กระทั่งเรื่องเดิมที่เคยรู้ เมื่อพิจารณาอีกครั้งในวัยวันที่ต่างไป ความหมายในถ้อยคำสอนเหล่านั้นเหมือนเปลี่ยนแปรไปในความรู้สึก
ผมเขียนบทกวีนี้หลังจากอ่านหนังสือเล่มนี้จบ
--------------------------------------: มหาสมุทรแห่งความว่าง :สิ่งใดไร้นาม ก็มิพึงตั้งชื่อให้ เข้าใจความไม่เข้าใจนั้นได้ ก็ไม่มีสิ่งใดทำร้ายใจได้อีกต่อไป
ก่อนการมาถึง มีสิ่งที่มีอยู่ก่อน ก่อนการมาก่อน มีสิ่งซึ่งถือกำเนิดจากความว่าง และเป็นผู้สร้างสิ่งต่าง ๆ ขึ้นมา จากนั้นสิ่งต่าง ๆ จึงสร้างสิ่งอื่น ๆ นานนับเนื่องจนกว่าจะถึงกาล ที่สิ่งอื่น ๆ ถึงคราววิบัติและสลายไปจนสิ้น กลับคืนสู่ความว่างที่มันได้ถือกำเนิดมา มาจากที่ใด กลับคืนสู่ที่นั่น
สรรพธรรมล้วนมีอยู่ เหลือแต่ผู้คนจะรู้หรือไม่ว่าตนมีสิ่งนี้ในตน จะรู้หรือไม่ว่าจะนำสิ่งนี้ไปใช้กับตนเองและผู้อื่นอย่างไร
และเมื่อถึงเวลา ก็วางสิ่งที่รู้ลง หมื่นรู้มิสู้ปล่อยวาง
ปล่อยวางทุกสิ่งที่รู้ จึงเป็นผู้รู้ที่แท้จริง ปล่อยวางทุกความจริงที่ตนรู้ จึงเป็นผู้ลุถึงความว่างที่แท้จริง









| Create Date : 28 พฤศจิกายน 2568 |
| Last Update : 28 พฤศจิกายน 2568 4:47:49 น. |
|
9 comments
|
| Counter : 671 Pageviews. |
|
 |
|
|
| ผู้โหวตบล็อกนี้... |
| คุณmultiple, คุณปัญญา Dh, คุณนายแว่นขยันเที่ยว, คุณtanjira, คุณหอมกร, คุณThe Kop Civil, คุณอาจารย์สุวิมล, คุณปรศุราม, คุณสายหมอกและก้อนเมฆ, คุณhaiku, คุณสองแผ่นดิน, คุณtoor36 |
โดย: multiple วันที่: 28 พฤศจิกายน 2568 เวลา:5:23:41 น. |
|
|
|
โดย: ปัญญา Dh วันที่: 28 พฤศจิกายน 2568 เวลา:5:52:02 น. |
|
|
|
โดย: tanjira วันที่: 28 พฤศจิกายน 2568 เวลา:6:54:57 น. |
|
|
|
โดย: หอมกร วันที่: 28 พฤศจิกายน 2568 เวลา:6:58:25 น. |
|
|
|
โดย: กะว่าก๋า วันที่: 28 พฤศจิกายน 2568 เวลา:11:02:39 น. |
|
|
|
โดย: สองแผ่นดิน วันที่: 29 พฤศจิกายน 2568 เวลา:0:00:02 น. |
|
|
|
โดย: คุณต่อ (toor36 ) วันที่: 30 พฤศจิกายน 2568 เวลา:2:37:11 น. |
|
|
|
| |
เท่ๆแบบนี้ ยิ่งน่าเก็บสะสมมากเลยนะครับ
ส่วนเนื้อหานี่ ที่ว่า
รักษาชีวิตแต่ต้องสูญเสียทุกอย่าง กับ
รักษาทุกอย่างได้ แต่ต้องตายนี่
อาจารย์เต๊ะ ว่า เจ็บปวดพอกันเลยครับ ขอเลือกสายประนีประนอม
ยอมเสียอะไรไปบ้าง ขอชีวิตรอด เอาแค่บาดเจ็บ ยังมีโอกาสรอด ดีกว่านะครับ555
รพ เดี๋ยวนี้ เป็นธุรกิจทำเงินไปแล้วนะครับ
รพ ที่รักษาฟรี 300บาท บัตรทองนี่ก็เริ่มจะอาการหนักแทบทุกที
ใครใช้บริการ ก็ต้องอดทนรอกันไป
ชีวิตเดี๋ยวนี้ ถ้าจะอยู่สบายๆ มีเงินรักษาตัวยามเจ็บป่วยนี่
ถ้าเป็นโรคแพงๆ ต้องมี ระดับ 100 ล้านขึ้นไปละนะครับ 555