สงสัยเนื้อเรื่องน่าจะ หนัก อยู่แล้วนะครับ
แต่ แหม รูป จะหนัก ซักแค่ไหนกัน น่าจะเข้ากันได้ดีนะครับ

สมัยจบใหม่ๆ เคยมีลูกค้ามาจ้าง ออกแบบร้าน ในห้างแถวบางกะปิ
สมัยนั้น จบใหม่ไม่ได้ทำสัญญา ไอ้เราก้ไว้ใจ เด็กจบใหม่ก็อยากจะแสดงฝีมือเต็มที่ เขียนแปลนเขียนตีฟ รูปด้านส่งไปให้หมด

แต่ลูกค้า บอก ยังไม่ชอบแบบ ไม่จ้างต่อ ตอนนั้นก็ไม่ได้คิดอะไร
ผ่านไปหลายเดือน ไปเดินห้างที่ว่า อ้าวร้านอะไรเนี่ย แบบหน้าตาเหมือนที่เราเขียนเป๊ะเลย ชอบก็บอกมาตรงๆก็ได้ ไม่น่าขี้อายขนาดนี้เลย ป้าด555

อ้าว ลืมเม้นทืเรื่องหมอ ต้องกลับมาใหม่ครับ
การไป รพ ของรัฐ ถ้าไปแบบ ชาวบ้าน คนไทย
จะต้องมีความอดทน อดกลั้นเป็นพิเศษ
เป็นการฝึก ขันติ สมาธิ ไปในตัวครับ

อาจารย์เต๊ะ ดูแล้ว สงสัยจะต้อง พึ่ง สิทธิกล่องขนม
ช่วยทำงาน เร่งเวลาซะอีก ท่าจะดีนะครับ555

สวัสดียามเช้าค่ะก๋า

พี่ดีใจด้วยนะคะที่ก๋าเจอหนังสือที่มีรูปวาดของตัวเองอีกครั้ง

เรื่องน้ำท่วม ไม่ว่าท่วมมากท่วมน้อยก็เดือดร้อนหมดนะคะ
ยิ่งเจอโคลนเข้าไปอีกบอกเลยว่าสาหัสค่ะ
ไม่รู้บางบ้านเอาโคลนออกกันหมดรึยังด้วยนะคะ
เพราะจากที่ดูในข่าวเต็มชั้นล่างกันเลย

แล้วที่หาดใหญ่นี่คือท่วมแบบถึงหลังคา ถึงชั้น2 น้ำสูงมากจริงๆ

บ้านเอิงยังท่วม บ้านแม่อ้วนคนสวยก็ท่วม คุณสาวปลอดภัย
น้องนุ่นปลอดภัย ยังไงก็ขอให้ทุกคนปลอดภัยก็พอนะคะ

ขำอาจารย์เต๊ะค่ะ ดูแล้วคนที่มาจ้างวาดแบบแปลนน่าจะไม่อยากเสียตังค์มั้งคะ

การไปรพ.รัฐต้องมีจิตที่สงบ+นิ่งมากๆด้วยค่ะ ไม่งั้นฟุ้งซ่านรอไม่ไหว
วันก่อนที่พี่ไปขอยาให้แม่ ก็นั่งดูความวุ่นวายของคนไข้และพยาบาลค่ะ
บางครั้งคนไข้ก็น่าเวียนหัว บางครั้งพยาบาลเองก็น่าปวดหมองมากๆค่ะ
รวมๆกันแล้วประสาทจะกินค่ะก๋า มีเคสนึงพยาบาลเรียกซักประวัติ
คนไข้บอกว่าโดนงูแมวเซากัดมาตั้งแต่10โมง พยาบาลตกใจ ลุกจากเก้าอี้เลยค่ะ
ถามหาคนไข้ว่าอยู่ไหนคนไข้อยู่บนเตียงที่เข็นมา แล้วพยาบาลก็คุยกันเองว่า
ER ส่งเคสนี้มาทำไมมันฉุกเฉินนะเนี่ย พี่เห็นวุ่นวายอยู่พักนึงค่ะ จากที่ได้ยิน
คนไข้บอกว่าเหยียบงุแต่ไม่แน่ใจว่าโดนกัดไหม ป๊าดดด เวรกรรม
สุดท้ายเห็นเขามาเข็นเตียงคนไข้ออกไปค่ะ (ตอนที่พยาบาลเรียกเกือบๆบ่ายโมงแล้วค่ะ)

555 เล่ายาวอีกแล้วค่ะ รอคุณหอมกรไปด้วยเลยค่ะ

หนังสือที่คุณก๋าแนะนำนี่
เห็นชื่อแล้วอยากได้คำตอบ
คุณก๋าสงมาให้แต่รูปมือไม่ยัก
หยิบเนื้อหามาฝากกันด้วยจ้า
ตั้งโต๊ะกาแฟได้แต่เช้าเลยวันนี้

อืมส์ 82 ภาพแต่ใช้เพียงภาพเดียว สุดยอดไปเลย
เลยทำให้สงสัยว่าเนื้อเรื่องในหนังสือเล่มนั้นคงจะมีเนื้อหาที่หนัก
กว่า 82 ภาพหากว่าลงไปมัน เลยทำให้หนักxหนัก ว่าไปนั้น...จริงๆอาจจะเป็นอย่างนั้นจริงๆ

สวัสดีครับพี่ก๋า

ไม่รู้ว่าผลงานพู่กันเดียวชุดแรก ๆ ของพี่ก๋า พี่ก๋าใส่อะไรลงไปในชิ้นงานบ้าง
อาจารย์ท่านถึงได้คอมเม้นท์ว่า มันหนักเกินไป
คำว่าหนักเกินไปผมว่า น่าจะเกินไปสำหรับ คนทั่วไปที่จะรู้สึกหรือทำความเข้าใจอะไรแบบนั้นรึป่าวครับ

ถึงภาพประกอบจะมีภาพมือเพียงภาพเดียว แต่ถ้าเป็นผมนะครับ ผมจะโคดภูมิใจเลย
แล้วหนังสือเล่มนั้นก็คงกลายเป็นหนังสือเล่มโปรดของผมไปเลย 55555

แต่อย่างน้อยๆ อาจารย์ท่านก็สร้างแรงบันดารใจที่ยอดเยี่ยมในการสร้างผลงานพู่กันเดียวของพี่ก๋าต่อ ๆ มา
จนผมก็เป็นอีกคนที่ชอบพู่กันเดียวจองพี่ก๋ามาก ๆ ครับ

เห็นผลงานตัวเอง มันรู้สึกดีครับ ผมก็เป็นนะ ยิ่งถ้าเวลาคนอื่นชอบ มันยิ่งรู้สึกดี

หนังสือเกี่ยวกับผู้นำ/ลัทธิเต๋า ก็อ่านเข้าใจยากแล้ว +ภาพประกอบที่เข้าใจยาก
แต่ภาพมือ อาจารย์ใช้ประกอบเรื่องอะไรครับ

เช้านี้ 18 องศาครับ รู้สึกแค่พื้นปูนในบ้านเย็น ก่อนนอนในห้อง 25 องศา