คิดทีละอย่าง
ทำทีละอย่าง
ผ่านไปทีละวัน

เหมือนชีวิต อาจารย์เต๊ะ ตอนนี้เลยเชียวครับ
พอเราผ่านชีวิตมาถึง จุดๆหนึ่ง ไม่มีความจำเป็นต้องเร่งรีบ
แค่ทำชีวิตให้ดี ในแต่ละวันก็พอแล้ว อยู่กับปัจจุบันดีที่สุดนะครับ

หมิงหมิง เล่นสุดยอดกล้องเลยนะครับ ไลก้ายุค คลาสสิคเลย
อายุมากขนาดนี้ ยังใช้งานได้นี่แสดงว่า เทคโนโลยีโบราณ ทนทานมากเลยนะครับ

อาจารย์เต๊ะก็อยากได้ ไลก้าเหมือนกัน แต่ถ้าจะซื้อ
ก็จะซื้อแบบที่อยู่ในมือถือรุ่นใหม่ ก็พอแล้วครับ เล่นของเก่า
ถ้าเกิดเสียขึ้นมา หาที่ซ่อม หาอะไหล่ยากครับ 555

อรุณสวัสดิ์เย็นวันจันทร์

อากาศครึ้มฟ้าครึ้มฝน
พึ่งเดินกลับลงมาจากเขา
จะว่าเดินด้วย ไถลลงมาด้วยก็ได้ฮะ
ทางลาดชัน...... เกิน :)

สุขภาพดีมีความสุขนะคะ

สวัสดีครับคุณก๋า
ผมก็คิดทีละอย่าง ทำทีละอย่าง พยายามให้รอบคอบครับ

สวัสดียามเช้าค่ะก๋า


คิดทีละอย่าง
ทำทีละอย่าง
ผ่านไปทีละวัน

จริงๆก็เข้าจความหมายที่ก๋าเขียนไว้นะคะ

ตอนนี้พี่ก็ยังคิดวันนึงหลายอย่างนะคะ
แต่ทำที่ละอย่าง ให้ผ่านไปได้ในแต่ละวันค่ะ
เพราะมันเหนื่อยแล้วค่ะ และเราก็ทำได้แค่วันละอย่างค่ะ
วันไหนทำหลายอย่างต้องวางแผนดีดีเลยค่ะ
วัยนี้แล้วนะคะ ไม่ไหวอย่าฝืน


เช้านี้ร้านกาแฟของก๋าคึกคักแต่เช้าเลยนะคะ

คุณธัญคิดทีละอย่างไม่ได้หรอก
ภารกิจเธอเยอะคุณก๋า ชอบคำว่า
เธอไม่จำเป็น ต้องจดจำ อะไร
ที่เกี่ยวกับตัวฉันเลย มากกว่า
เพราะเราทุกคนก็คนธรรมดานะคุณก๋า
วันนี้มาร้านน้ำชาเป็นที่โหล่เลยหละ

สวัสดีค่ะ

เพิ่งมีเวลาตระเวนแสดงความยินดีกับเพื่อนบล็อก คุณก๋ายังได้สายสะพายหลายเส้นแบบคงเส้นคงวา เพราะคุณภาพและความสม่ำเสมอในการอัพบล็อก ขอแสดงความยินดีด้วยนะคะ และต้องขอบคุณมากที่แวะไปอ่านบล็อกเราและโหวตให้ค่ะ

คิดว่าจบ
แต่ยังไม่จบ
ก็ต้องสู้ต่อไป !

นึกถึงสงครามไทย-เขมรเลยค่ะ
ตราบใดที่ยังไม่จบแบบสะเด็ดน้ำจริง ๆ แบบที่เรียกว่า "สิ้นสภาพ"
สักวันก็คงต้องสู้รบกันอีก

ตอนนี้ก็คงพักรบชั่วคราวนะคะ

คำสวย ภาพสวย
องค์ประกอบสวยมากเลยจ้าน้องก๋า

สวัสดีครับพี่ก๋า

​อันนี้ผมซื้อเลยครับ ว่าช่วงเวลาวิกฤตนี่แหละ เราจะรู้ว่าอะไรสำคัญหรือไม่สำคัญ
เวลาปกติอะไรก็สำคัญ อะไรก็ทิ้งไม่ได้ อย่างผมเนี้ยครับ โห อะไรสำคัญในชีวิตหลายอย่างเลย
มือถือเอย รถเอย กระเป๋าตัง นั่นนี่อีกหลายอย่าง
แต่พอวิกฤต อย่างตอนแผ่นดินไหวปีที่แล้ว แล้วมันต้องวิ่งออกจากตึกเนี้ย
ตอนนั้นไม่มีอะไรสำคัญ เท่าเอาตัวเองออกมาให้ได้ก่อนเลยครับ 55555
มือถือติดมือมาด้วย แต่รถที่จอดอยู่ในอาคารจอดนี่ปล่อยไว้เลย ไม่คิดถึงไม่ห่วงใดๆ
ปลอดภัยค่อยว่ากันอีกที ตอนนี้ให้มันดูแลตัวเองไปก่อน

จาบล๊อก
การคุมอาหารจริงทำยากอยู่นะครับ เพราะต้องอาศัยวินัยมากๆ
ผมนี่ต้องมีปัจจัยที่จำเป็นมากระตุ้นพร้อมเดดไลน์ เท่านั้นแหละ ตั้งใจคุมทันที
แต่ดีแล้วครับพี่ก๋า พี่ก๋ามีวินัย สุขภาพดีขึ้น แข็งแรงขึ้น ลดความเสี่ยงการเกิดโรคอื่นๆ ด้วยครับ

85 ตอนที่กระหายที่สุด น้ำหยดเดียว มีค่ามากกว่าทอง

85.1 ตอนปวดขรี้ ห้องน้ำว่างมีค่ามากกว่า bitcoin
ไม่รู้ว่าประโยคนี้จะเข้ากับรูปประกอบรูปไหนนะครับ

สวัสดีครับคุณก๋า


เมื่อก่อนชบวางแผนชีวิตครับ อาทิตย์นึง เดือนนึง ครึ่งปี ปีนึง ห้าปี สิบปี



แต่พออยู่บ้านเฉยๆแล้วไม่ทำแล้วครับ เอาแบบวันต่อวันเลยครับ



จะมีวางแผนทำกับข้าวภายในอาทิตย์นึงบ้าง เพราะขี้เกียจออกไปซื้อของสดบ่อยๆ ถ้าวันไหนออกจากบ้านก็จะวางแผนเลยครับว่าภายในอาทิตย์นี้จะทำอะไรกินบ้าง

สุดท้ายก็จากลากันทุกคนนะครับ

สวัสดียามบ่ายค่ะ พี่ก๋า

วันนี้ช่วงเช้าไปหาหมอมาค่ะ
น้ำตาลสูงขึ้นค่ะ โดนเลย หมอปรับเพิ่มยา
กินของหวานก็เยอะ แถมไม่ออกกำลังกาย น้ำตาลสะสมพุ่งมากค่ะ
จากคราวที่แล้วก็ว่าสูงแล้ว 7.3 คราวนี้พุ่งไป 8.5 หมอไม่รอแล้วค่ะ 55555
ส่วนไขมัน ไตรกลี ลดลง แต่ยังเกินเกณฑ์ ค่าตับ ไต ปกติค่ะ

หาหมอครึ่งวัน กลับมาบ้านเลยได้อัพบล็อกค่ะ
เย็นนี้ว่าจะไปเริ่มเดินแล้วค่ะ

ตอนนี้เราคิดเหมือนกันว่า เราควรจะปล่อยเรื่องราวที่เกิดขึ้นไปเลย ไม่ต้องสนใจมันอีกแล้วดีหรือไม่ อาจจะดีกว่าก็ได้ แต่นึกถึงคำพูดของ 'อ.วีระ' เรามันรุ่นล้มเหลว ล้มเหลวจริงๆ แล้วยังมีหน้ากระสันไปพูดว่าจะทำเพื่อลูกหลาน


https://www.youtube.com/watch?v=eIJFLQbetZg

ดอกตีนตุ๊กแก มาทุกภาพค่ะ
85 คุณก๋าน่าจะเขียนนานแล้ว
ตอนนี้ ยังไงทองน่าจะมีค่ามากกว่าน้ำหนึ่งหยด
แต่ละวันมีแต่ข่าวทอง ว่าแต่จะขายเมื่อไหร่ดี
วันก่อนไปเยาวราช ร้านฮั่วเซ่งฮงคนเข้าคิวยาวเหยียด
ร้านอื่น เงียบสนิท เขาบอกว่าร้านนี้ทองดีกว่าร้านอื่นๆ
ไม่น่าเชื่อว่าขนาดไปซื้อถึงเยาวราช คนยังไม่ซื้อร้านอื่นกันเลยค่ะ

สวัสดี ยามดึก จ้ะ น้องก๋า

เรื่องการจากลา เป็นเรื่องที่ทุกคนรู้ว่า ต้องเจอแน่นอน แต่
เวลามาถึง เราก็อดเสียใจ ไม่ได้ ทำใจไม่ได้เนาะ มันเป็นธรรมชาติ
ของคนเรา จ้ะ

โหวดหมวด งานเขียน ฯ

ช้าเร็วก็ต้องจาก แต่จะจากกันอย่างไร
บางครังเราก็ต้องค่อยๆ ทำจริงๆ ครับ ลัดขั้นตอนไม่ได้ ค่อยๆ ผ่านไปแต่ละวัน
ในช่วงวิกฤตโควิด จำได้เลยว่าคุณภาพชีวิตลดลงมาก อะไรประหยัดได้ประหยัดหมด เพราะไม่รู้เลยว่ามันจะเป็นไงต่อ
เรื่องกระหายน้ำ มันก็ของที่มาถูกที่ถูกเวลาล่ะครับ
บางครั้งสิ่งที่เราคิดว่าจบ มันเป็นจุดเริ่มต้นสิ่งใหม่เลยครับ


จากบล็อกที่มาคุย
อย่างน้อย นานาชาติก็ไม่งี่เง่าแบบโรงเรียนไทยครับ เอาว่าถ้าเลือกได้ผมเลือกนานาชาติ อย่างน้อยในเรื่องภาษา สภาพแวดล้อมก็น่าจะดีกว่า

ช่วงนี้ ทำวันละหลายอย่างครับ เลยไม่เสร็จสักอย่าง ยกไปวันถัดๆไป
ความจำเสื่อมชั่วคราว คนที่รู้จักเป็นแพทย์ผ่าตัดครับ เลยลาออก
กลัวว่า ขณะผ่าตัด จำไม่ได้ว่ากำลังทำอะไรอยู่ ผลเสียอยู่ที่คนไข้
วันนี้ ค่าฝุ่นเกิน งดวิ่งครับ