พฤศจิกายน 2568
 
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
30 
8 พฤศจิกายน 2568

: กะว่าก๋าแนะนำหนังสือ - เหนือห้วงมหรรณพ :


: เหนือห้วงมหรรณพ :
เขียน : โซเกียล รินโปเช
แปล : พระไพศาล วิสาโล









ในทางโลก ‘ห้วงมหรรณพ’ หมายถึง ทะเลใหญ่ ห้วงน้ำใหญ่
ในทางธรรม หมายถึง การข้ามพ้นวัฏสงสารหรือการเวียนว่ายตายเกิด

‘เหนือห้วงมหรรณพ’ เป็นหนังสือที่พูดถึงแนวคิดของการเกิด การตาย
ในคติความเชื่อของพุทธศาสนาแบบธิเบต
ช่องว่างระหว่างการเกิดและตายที่เรียกว่า ‘บาร์โด’ นั้น
มีความหมายและความสำคัญมาก ๆ
เพราะมันหมายถึงช่วงจังหวะเวลาแห่งชีวิต
ที่เราจะกระโจนพ้นทุกข์พ้นการเวียนว่ายตายเกิดได้

ความตายและชีวิตเป็นสิ่งที่ไม่อาจแยกออกจากกันได้
เหมือนดังที่พระอาจารย์ไพศาล วิสาโลท่านเขียนไว้ในหน้าคำนำ


“เราอยู่อย่างไร เราตายอย่างนั้น”

หากใช้ชีวิตอยู่ด้วยความกลัว
เราย่อมตายไปพร้อมกับความกลัวในใจตน
และนั่นคือความทุกข์ทรมานอย่างยิ่งยวด

ต่อให้เรามีความรู้ทางโลกมากเท่าไร
มันกลับทำให้เรายิ่งมีความสงสัยมากขึ้น
ยิ่งสงสัย ยิ่งเพิ่มความสับสน
และการเป็นการสร้างหนทางที่เราพยายามหนีจากความทุกข์
แต่กลายเป็นว่าเรากำลังพยายามหนีจากความจริงในตัวเอง



‘ธรรมะ’ คือ หนึ่งในวิธีการหาคำตอบ
เพื่อกลับมาอยู่กับความจริงในตัวเอง
เพื่อการอยู่เหนือพ้นไปจากความทุกข์
ไม่ว่าจะทุกข์จากการเกิด แก่ เจ็บ ตาย
ทุกข์จากการพลัดพรากสูญเสียจากสิ่งของและบุคคลอันเป็นที่รัก

ทั้งหมดต้องผ่านขั้นตอนการฝึกฝนบนประสบการณ์จริงของตนเอง
ทั้งหมดต้องเรียนรู้ ยอมรับ และเข้าใจความจริงของตนเอง
ผ่านรูปแบบการปฏิบัติธรรมซึ่งมีความแตกต่างมากมายในหลากหลายศาสนา

ผ่านพ้น ค้นพบ ประสบ
และจบลงตรงความเข้าใจ ยอมรับ
เพื่อเดินหน้าต่อไปจนกว่าจะถึงวันสุดท้ายของชีวิต
ซึ่งเราทุกคนต่างปรารถนาให้มันจบลงอย่างสุขสงบและงดงาม

ผมเขียนบทกวีนี้หลังจากอ่านหนังสือเล่มนี้จบลง



: ที่สุดแห่งความรู้แจ้ง :

เป็นเรื่องน่าเศร้า
ที่คนส่วนใหญ่
ตายโดยไม่พร้อมที่จะตาย
อยู่โดยไม่พร้อมที่จะอยู่

เราใช้ชีวิตแสวงหาความสุข
แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือความทุกข์
เราใช้ชีวิตด้วยความหิวโหยและกระหาย
แต่สิ่งเดียวที่สังสารวัฏหยิบยื่นให้เรา
คือ น้ำเค็มเต็มแก้ว
ที่ยิ่งดื่มกลับยิ่งหิวกระหายมากขึ้น

อย่าหลอกตัวเอง
จนลืมความตายที่คืบคลานเข้ามา
ใกล้ชีวิตของเราในทุกวินาที
ความไม่เที่ยง คือ ความเที่ยงแท้
ความตายมิใช่ข้อแม้
ซึ่งมีไว้ใช้ต่อรองกับชีวิต

หากเธอหายไปจากโลกนี้
โลกก็ยังอยู่และหมุนต่อไป
หากฉันหายไปจากโลกนี้
คนอื่นที่ยังอยู่ก็ใช้ชีวิตต่อไป

ทุกสิ่งล้วนไม่เที่ยง
ความตายไม่อาจหลบเลี่ยง
การยอมรับความตาย
จะทำให้เธอเข้าใจชีวิต
การที่เธอเข้าใจชีวิต
จะทำให้เธอปล่อยวางความกลัวตาย

จงมองเห็นชีวิตและความตาย
ให้ชัดราวกับมองดูลายนิ้วมือตัวเอง
จงตระหนักไว้ให้ดีว่า
เธออาจเหลือเวลามากมาย
ในการท่องไปกับบาปบุญคุณโทษ
เธออาจมีเวลามากมาย
ในการท่องไปในวัฏสงสาร
แต่เธอจะมีเวลาเพียงเสี้ยวพริบตาเดียวเท่านั้น
ในการเข้าถึงธรรมอันกระจ่างแจ้ง !

อย่ามัวเสียเวลาชีวิต
ไปกับสิ่งไร้สาระ ไร้ความหมาย
จงมองเห็นคุณค่าความหมาย
และความสำคัญของการเกิดดับ
จงมองเห็นคุณค่าความหมาย
และความสำคัญของการบรรลุธรรม
เพื่อนำจิตไปสู่การหลุดพ้น
พ้นไปจากวัฏสงสารและการเวียนว่ายตายเกิด
เพราะในพื้นที่แห่งจิตประภัสสรนี้นี่เอง
ที่ทำลายความกลัวเกิดและความกลัวตาย
ซึ่งฝังรากลึกอยู่ภายในจิตของเธอจนหมดสิ้น !

ในความ ‘ไม่เกิด-ไม่ตาย’ นี้นี่เอง
ที่ความเป็น ‘ตัวกู-ของกู’ ได้ถูกทำลายลงจนหมดสิ้น
และเมื่อความเป็น ‘ตัวกู-ของกู’ ซึ่งเป็นรากเหง้าของความทุกข์ทั้งปวง
ได้ถูกทำลายลงไปจนหมดสิ้น
‘การเกิด-การตาย’ จะถูกทำให้สลายไปใน ‘ความว่าง’
ซึ่งคือ
‘ที่สุดแห่งความรู้แจ้ง’ นั่นเอง !!!
























































Create Date : 08 พฤศจิกายน 2568
Last Update : 8 พฤศจิกายน 2568 5:31:09 น. 17 comments
Counter : 298 Pageviews.  
(โหวต blog นี้) 

ผู้โหวตบล็อกนี้...
คุณtanjira, คุณหอมกร, คุณmultiple, คุณนายแว่นขยันเที่ยว, คุณอาจารย์สุวิมล, คุณกะริโตะคุง, คุณtuk-tuk@korat, คุณปรศุราม, คุณhaiku, คุณสองแผ่นดิน, คุณtoor36


 
ถึงแม้ว่าเราทุกคนจะต้องตาย
แต่ก็ไม่ค่อยอยากพูดถึงกันนะ
มีแต่คำว่าความตายเลยคุณก๋า



โดย: หอมกร วันที่: 8 พฤศจิกายน 2568 เวลา:6:09:24 น.  

 
สวัสดียามเช้าค่ะก๋า

แม่พี่มักจะพูดว่า ไม่ขอเกิด
พี่เลยบอกแม่ว่า ถ้าเราจะหลุดพ้นได้
เราต้องรู้จักปล่อยวางในสิ่งที่เรายึดติดอยู่ในทุกวันนี้ให้ได้ก่อน

จริงๆแล้ว พี่ก็ไม่ได้รู้อะไรมากหรอกค่ะก๋ากับการพูดแบบนั้นกับแม่
พี่แค่อยากให้แม่เลิกคิดในสิ่งที่ทำให้ตัวแม่เป็นทุกข์ แค่นั้นเองค่ะ

พี่บอกให้แม่มองแค่วันนี้ อย่าหันไปมองสิ่งที่ผ่านมาแล้ว

เมื่อก่อนทุกข์ของแม่ของพ่อคือทุกข์ของพี่ แต่เดี๊ยวนี้พี่มองว่า ทุกข์ของใครก็ทุกข์ของมันแล้วค่ะ

เพราะเราไม่อยากเป็นทุกข์ นั่นเอง .....

เรื่องที่ก๋าบอกกับแมว พี่ก็เคยบอกค่ะ
แต่พี่ขอน้อยกว่าก๋าหลายสิบเท่าเลบ 555
พี่ขอแค่รางวัลที่1 ใบเดียวพอค่ะ
แต่ถ้าได้เยอะกว่านั้นก็ไม่ว่ากันนะคะ 555


เป็นอีกวันที่พี่ตื่นเช้ามากค่ะก๋า
เสาร์อาทิตย์ ต้องรอคุณหอมกรกับอาจารย์เต๊ะนะคะ


โดย: tanjira วันที่: 8 พฤศจิกายน 2568 เวลา:6:17:54 น.  

 
อ้าวววว คุณหอมกรมาแล้วเหรอคะ
มัวแต่คุยเลยไม่เห็นค่ะ


โดย: tanjira วันที่: 8 พฤศจิกายน 2568 เวลา:6:18:47 น.  

 
ช่วงวัยรุ่นไม่เคยคิดเรื่องความตายเลยนะครับ
พอเริ่มมาเจ็บป่วยร่างกายทรุดโทรมเรื่อยๆเนี่ยเริ่มคิดถึงบ้างทีละนิด ยิ่งเวลาผ่านไปก็คิดถึงมากขึ้นเรื่อยๆตามีอายุ และเวลาที่นับถอยหลังไปเรื่อยๆนะครับ

วันนี้อาจารย์เต๊ะคนบ้ายอ อัพบล็อกใหม่แล้วนะครับ555

การเล่นกับแมว มีความสุขมากครับ
แมวจรที่มาบ้าน มีกล่องให้มันใบนึง
มันก็กระโดดเข้ากระโดดออก สนุกสนาน
บางทีก็เล่นซ่อนซุ่ม พอเราเดินผ่านกพุ่งออกมาใส่เลยครับ 555


โดย: multiple วันที่: 8 พฤศจิกายน 2568 เวลา:7:26:51 น.  

 
555สมัยเล่นบล็อกใหม่ๆนี่อาจารย์เต๊ะแทบไม่เคยไปเม้นท์ บล็อกผู้ชายเลยนะครับ
พอตอนหลังนี่ไปได้หมดไม่เกี่ยงหญิงชายสาวแก่แม่หม้ายคนชรา555

แล้วก็คุณก๋า จะชม จะยอไงอาจารย์เต๊ะก็ไม่อัพบล็อกง่ายๆหรอกครับ มันไม่เหมือนกันครับ555
ส่วนเรื่องเน็ตนี่สมัยก่อนช้าแล้วก็แพงมากเลยครับเดี๋ยวนี้ค่อยยังชั่วหน่อยมีให้เลือกหลายเจ้าหลายราคานะครับ

ส่วนเรื่องความตายเนี่ยถ้าปุ๊บปั๊บแล้วจากไปโดยไม่ต้องทรมานนี้ถือว่าดีที่สุดแล้วครับ
ถ้าเรายื้อไว้พยายามรักษานอนแบบผักติดเตียงนี่ทั้งคนป่วยทั้งญาติพี่น้องก็จะทุกข์ เศร้าใจตลอดเลยนะครับ


โดย: multiple วันที่: 8 พฤศจิกายน 2568 เวลา:9:32:46 น.  

 
สวัสดี จ้ะ น้องก๋า

"เหนือห้วงมหรรณพ" การจะก้าวพ้น ออกจากห้วงมหรรณพ
คิดว่าคงเป็นที่ปรารถนาของคนที่นับถือพุทธศาสนา เพียงแต่ว่า เรา
จะว่ายออกจากวังวนในห้วงมหรรณพได้เร็ว ช้า ให้เราอยู่เหนือ
ห้วงมหรรณพ นี้ให้ได้ อย่างไร นี่เป็นประเด็นสำคัญ จ้ะ นั่นก็คือ
เราจะกำจัดตัวขัดขวางการว่ายวนออกจากห้วงมหรรณพ ให้อยู่เหนือ
ห้วงมหรรณพนี้ให้ได้ นั่นคือ การปล่อยวาง การขจัดกิเลสในจิต
สารพัดวิธีที่จอมปราชญ์ทั้งหลายได้แนะนำไว้ นั่นเอง เนาะ
โหวดหมวด แนะนำหนังสือ


โดย: อาจารย์สุวิมล วันที่: 8 พฤศจิกายน 2568 เวลา:11:53:19 น.  

 


โดย: หอมกร วันที่: 8 พฤศจิกายน 2568 เวลา:14:09:01 น.  

 
หนังสือน่าอ่านครับ
เกิดมาแล้วต้องตายแน่นอน จะตายแบบไหน รู้แจ้งก่อนตาย ทุกข์ก่อนตาย

วันนี้ ห้าโมงเช้า ฝนตกหนักเกือบช.ม. น้ำท่วมที่ลุ่มต่ำ
สถานที่จัดงานวิ่งวันวอล์ครันไบท์อาทิตย์ที่ผ่านมา น้ำท่วมแล้ว



โดย: สองแผ่นดิน วันที่: 8 พฤศจิกายน 2568 เวลา:23:16:23 น.  

 
internet เสีย
จึงไม่สามารถอัพบล็อกได้
ขออภัยมา ณ ที่นี้ครับ



โดย: กะว่าก๋า IP: 1.46.197.183 วันที่: 9 พฤศจิกายน 2568 เวลา:5:26:20 น.  

 
อ้าวววว โอเคค่ะ



โดย: tanjira วันที่: 9 พฤศจิกายน 2568 เวลา:6:41:35 น.  

 
สงสัยเพราะพายุเข้าคุณก๋า



โดย: หอมกร วันที่: 9 พฤศจิกายน 2568 เวลา:7:47:35 น.  

 
อ้าวที่แท้ก็เน็ตเสียนะครับ อาจารย์เต๊ะก็สงสัยอยู่ว่าทำไมคุณก๋าไม่อัปบล็อกสักทีรอจะตอบเม้นอยู่เนี่ย555

วิธีแก้ไขต้อง เจ็บแต่จบแบบอาจารย์เต๊ะครับติดเน็ตมัน 2 เจ้าเลยเผื่อเจ้านึงเสียก็มีอีกเจ้านึงใช้งานได้ครับ555

โทรศัพท์ของ tesla น่าสนใจมากระบบดาวเทียมเห็นมีแต่ในหนังใช้ในที่ห่างไกลนะครับ

แต่ GPS จับกับดาวเทียมเนี่ยเดี๋ยวนี้พัฒนาไปไกลมากวงการบินก็มีโดรนเนี่ยนะครับที่เดี๋ยวนี้บินได้เองบินกลับบ้านได้เองด้วย โดรน ที่มีคนขับนั่งได้เหมือนเครื่องบินส่วนตัวก็กำลังพัฒนากันอยู่นะครับ
อนาคตนี่ชีวิตเรา ทุกอย่างจะง่ายไปหมดแค่กดปุ่มสั่งการแค่ปลายนิ้วแค่นั้นเองนะครับ555



โดย: multiple วันที่: 9 พฤศจิกายน 2568 เวลา:8:21:01 น.  

 
สุดท้ายเราก็ต้องตาย แต่จะตายอย่างไร ที่สำคัญยิ่งกว่า ตอนอยู่เราจะอยู่อย่างไร นี่อาจเป็นวิชาชีวิตที่ต้องเรียนรู้ และหาคำตอบด้วยตัวเอง

กำลังจะถาม เจอคำตอบแล้ว ที่แ้เน็ตมีปัญหานี่เอง


โดย: โลกคู่ขนาน (สมาชิกหมายเลข 7115969 ) วันที่: 9 พฤศจิกายน 2568 เวลา:10:56:46 น.  

 
ความตายนั้นน่ากลัว แต่ที่น่ากลัวกว่าคือ ไม่ตายครับ ยิ่งถ้าผ่านมาได้ครึ่งเดือนแล้วเงินไม่เหลือแล้วนี่น่าห่วงเลย (อันนี้แซวเล่นนะครับ) ถ้าเจ็บป่วยทรมาน แล้วไม่ตายอันนี้ก็น่ากลัว เพราะหมายถึงทรามานตลอด

ชีวิตคนเรามันพริบตาเดรยวเองครับ ก็ไม่เหลืออะไรอีกแล้ว


โดย: คุณต่อ (toor36 ) วันที่: 9 พฤศจิกายน 2568 เวลา:11:13:44 น.  

 
สวัสดีครับ
วันนี้ไม่เห็น blog ใหม่ของคุณก๋าครับ แปลกจัง



โดย: กะริโตะคุง วันที่: 9 พฤศจิกายน 2568 เวลา:17:09:19 น.  

 
ฝนตกฟ้าร้องนี่อาจารย์เต๊ะต้องรีบปิดคอมเลยครับเพราะกลัวฟ้าผ่า ตอนหลังมีร้านกาแฟมาเปิดทำเป็นออฟฟิศมีสายล่อฟ้าด้วยก็อุ่นใจบ้างว่าถ้าฟ้าผ่าคงไม่ลงบ้านเราไปลงสายล่อฟ้าของร้านเขาครับ

สมัยที่อาจารย์เต๊ะรู้ตัวว่าเป็นเบาหวานนี่ก็ตกใจใจคอไม่ดีเหมือนกันเพราะได้ยินกิตติศัพท์โรคนี้มานาน
จริงๆก็น่ากลัวถ้าเราคุมอาหารไม่ได้ครับ แต่ถ้าคุมอาหารได้ก็ใช้ชีวิตเหมือนคนปกตินี่แหละครับ
เดาว่าต่อไปมาดามคงจะคุมอาหารคุณก๋าเข้มข้นแน่นอนครับ พี่จะมาแอบกินของหวานไอติมเหมือนเก่าคงยากแล้วล่ะครับ555
ยังไงก็เอาใจช่วยนะครับ


โดย: multiple วันที่: 9 พฤศจิกายน 2568 เวลา:21:19:37 น.  

 
internet เสีย เหมือนขาดอะไรไปหนึ่งอย่างเลยครับ
วันนี้ แดดดี ไม่มีฝน นำผ้าในห้องนอนมาซักตากแดด
ค่ำๆฟ้าร้องฟ้าแลบแต่ยังไม่มีฝนครับ




โดย: สองแผ่นดิน วันที่: 9 พฤศจิกายน 2568 เวลา:23:40:43 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิกช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

BlogGang Popular Award#21


 
กะว่าก๋า
Location :
เชียงใหม่ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 395 คน [?]




มองฉันอีกครั้ง
เธออาจเห็นฉัน
หรืออาจไม่เห็นฉัน

ฉันแค่แวะผ่านทางมา
และอาจไม่หวนกลับมาทางนี้อีกแล้ว

เราเคยรู้จักกัน
และมันจะเป็นเช่นนั้นตลอดไป

มองดูฉันอีกครั้ง
เธออาจเห็นฉัน
และฉันอาจมองไม่เห็นเธอ.





[Add กะว่าก๋า's blog to your web]