เดี๋ยวนี้ อาจารย์เต๊ะ พยายามไม่รับรู้เรื่องราวที่เป็นทุกข์
เรื่องข่าวสาร ชาวบ้านตีกัน ผัวเมียทะเลาะกัน โกง ทวงหนี้
ดาราเลิกกัน หมากัดกัน งูเหลือมมากินหมาแมว 555
รถชน อุบัติเหตุ โดยเฉพาะ ข่าวการเมืองนี่ไม่ดูเลยครับ

วันๆดูแต่ สาวๆเต้นติ๊กต๊อก เอ๊ย ม่ายช่าย 555

จริงๆเราก้เลือกได้หมด อยู่แต่ว่าจะเลือกหรือเปล่า แค่นั้นเองนะครับ

ที่แท้ ชื่อ สมุดเบาใจ นี่เอง อาจารย์เต๊ะ ก็นั่งคิดอยู่ตั้งนาน 555

ส่วนเรื่องตายดีๆ ไม่ทรมาณนี่ ฟังคุณก๋าบอก เรื่องหัวใจล้มเหลวนี่
อาจารย์เต๊ะ กลุ้มใจ เลยนะครับ
เพราะ ไปทำ MRI หัวใจมาเมื่อต้นปี หมอบอกเส้นเลือด ยังดีอยู่ทุกเส้นเลย คุณมึง กลับบ้านไปซะ อย่ามาให้หมอเห็นหน้าอีกเชียวนะ

555

อุ๊ย อาจารย์เต๊ะ มาเม้นท์ แล้วโดนแบนครับ
ช่วยด้วยตร้าบ 555

นึกถึงพวกข่าวชาวบ้านเลยคุณก๋า
คนชอบดูกันจังเรื่องของคนอื่นเนี่ย
ไม่รู้เรื่องร้ายๆ ของชาวบ้านก็ดี
ลดความทุกข์หูทุกข์ใจไปได้เยอะจ้า
ชักอยากรู้เสียแล้วว่าจารย์เม้นท์อะไร

สวัสดียามเช้าค่ะก๋า

เรื่องที่รู้แล้วไม่ได้มีผลกับชีวิตเราก็อย่าไปรู้มันเลยดีที่สุดค่ะ

พ่อกับแม่เวลาดูทีวี ไม่ชอบใจก็จะบ่นว่า
พี่บอกกับพ่อแม่ว่า ถ้าไม่ชอบก็อย่าไปดูไปรับรู้
เปลี่ยนไปดูอะไรที่ทำให้เราชอบและมีความสุขดีกว่า
ฟังเพลงคือดีที่สุดล่ะ เราจะได้ไม่ต้องไปบ่นด่าคนอื่นให้เสียอารมณ์
และมันเป็นบาปปากเราเปล่าๆด้วย

มาดามน่าจะกังวลไปสักพักล่ะค่ะ
ด้วยความเป็นห่วงหมิง
แล้วหมิงขอไปอยู่ก่อนเป็นเดือน

รู้แล้วทุกข์ไม่รู้ดีกว่า

รู้แล้วปล่อยวางเข่นเรื่องของเปี๊ยก.

รู้แล้วววางลงไก้

ทุกวันนี้เรื่องราวที่เป็นทุกข์ไม่ค่อยรับเข้ามาละครับ พอรับเข้ามาแล้วทุกข์หนักกว่าเก่า แล้วไม่รู้ตัวด้วย 555
ลิเวอร์พูลได้โค้ชใหม่แล้ว คิดว่าน่าจะดีกว่าคนเก่าเยอะเลยนะครับ ฤดูกาลค่อยน่าลุ้นหน่อยครับ

สวัสดี จ้ะ น้อง ก๋า

"รู้ดี ไม่รู้ดี" การรู้ดีหรือ ไม่รู้ดี อยู่ตรงที่ตัวเรา ต้องรู้จัก
รู้ดี รู้ชั่วก่อน นั่นแหละ จะเป็นตัวตัดสินว่า เหตุการณ์นั้น ๆ เราควร
จะเลือกหรือไม่เลือก เลือกแล้วจะเกิดทุกข์ไหม แล้วตั้งสติ พินิจ
พิจารณา เราก็จะเลือกได้ว่า "จะรู้ดี หรือ ไม่รู้ดี " นั่นเอง จ้ะ

โหวดหมวด งานเขียนฯ

555 ขอบคุณที่กู้เม้นท์ให้ นะครับ
เดา ว่าา คำว่า ม ร ึง คำเดียวก็โดนแบบนได้นะครับ ฮ่ๆๆ

ส่วนเรื่อง โรคหัวใจ โรคสมอง ตรวจ MRI หมดแล้วไม่เป็น
แต่โรคอื่นๆๆ ยังมีอีกสารพัดโรคเลยนะครับ
ไม่รู้จะ จับฉลากได้โรคไหนนะครับ
แต่ขอแบบ ตายเร็ว ไม่ทรมาณก็เอาแล้วละครับ

แล้ว หมิง ไปอยู่ กทม หรือยังละครับ
ช่วงแรกๆนี่ น่าจะไปเที่ยว ฉ่ำๆเลยมั้งครับ ฮ่าาๆๆ

ตัวผมเองก็เพิ่งเปลี่ยนแปลงตัวเองสมัยที่ทำงานใน office นี่แหล่ะครับ ไม่ใช่แค่เมืองไทยเท่านั้น เมืองนอกเองก็มีคลื่นใต้น้ำ การเมือง การแบ่งพรรคพวกในบริษัท ช่วง 2 ปีแรกนี่จัดหนัก จัดเต็มมากครับ ก้าวพลาดเมื่อไหร่นี่โดนย่ำ (รุ่นพี่คนไทยก็ช่างสรรหาเรื่องมาพูด คนคิดยังงี้กับเธอนะ คนนั้นเขาไม่ชอบที่เธอวางตัวแบบนี้) ...กว่าจะก้าวข้าม ปล่อยผ่าน ฟังทะลุหูซ้ายไปลงตาตุ่มเท้าขาวได้ โคตรเหนื่อยครับ

เรื่องที่คุณก๋าเขียนวันนี้ ผมนึกถึง white lies หรือการโกหกให้อีกฝ่ายสบายใจ ...ผมเลือกนะที่จะทำในบางเวลา(แต่ต้องประเมินสถานการณ์ตอนนั้นด้วยว่าเหมาะมั้ย) ส่วนใหญ่จะพูดถ้าอีกฝ่ายเซ้าซี้ แล้วค่อยบอกความจริงทีหลังเวลาสิ่งนั้นไม่มีผลกระทบอะไรแล้ว

เป็นการรักษาบรรยากาศน่ะครับ แต่ถ้าเขามารู้ทีหลังว่าเราไปโกหกเขา ก็จะขอโทษไปตรงๆ แล้วก็ move on ครับ

บางทีเลือกที่จะไม่รับรู้เรื่องทุกข์ใจ
แต่ในเสี้ยวนึงของสมองนี่แหละตัวการ แวบเข้ามาอยู่เลย

คุณเก๋าเคยไปตลาดร้อยปี เป็นเด็กลาดกระบังมาก่อนด้วยหรอคะเนี่ย

ผมมองว่ามันอยู่ที่การจัดการของตัวเราเองมากกว่าว่าเมื่อเรารับรู้แล้วเราจะจัดการกัยมันอย่างไร คนที่ไม่รู้อะไรเลยมักมีความสุขที่สุดจริงๆ แหละครับ

สุขทุกข์คู่กัน
อุปกรณ์ผมซื้อช่วงลดราคาครับ
ไม่มีฝนครับ ร้อนมาก