การหมั่นระลึกถึงความตาย
ทำให้เราตั้งอยู่ในความไม่ประมาทจ้า
วันนี้ไม่มีแขกมาร้านคุณก๋าเลยนะนี่

สวัสดีตอนเช้าครับคุณก๋า

นักเขียนหนังสือแนวจิตวิญญาณ กับนักฝึกอบรมสมาธิ มีครูคนเดียวกันด้วยนะครับ แสดงว่าเป็นศิษยืสำนักเดียวกัน เหมือนคุณก๋า กับ อาจารย์เต๊ะ เลยนะครับ555

แต่ว่าวิทยายุทธ น่าจะต่างกัน คุณก๋าออกแนว กระบี่อยู่ที่ใจ
ส่วน อาจารย์เต๊ะ นี่ ออกแนว เฒ่าทารก จิวแปีะทง นะครับ 555

ส่วนเรื่องรับราชการ นี่ดีตรง เรื่องการรักษาพยาบาลนะครับ
เจ็บป่วยหนักๆนี่ ไม่ต้องกลัวอะไรเลยเชียวครับ
อาจารยืเต๊ะ มาช้าหน่อยมัวแต่อัพบล็อกใหม่ตามใจแฟนคลับครับ 555

แล้วมันก็ผ่านไป ชอบตรงนี้เลยครับ
คืนนี้พรีเมียร์ลีกมาอีกแล้วครับ แต่เตะดึกมาก ๆ สงสัยผมคงหลับคาจอ

สวัสดี จ้ะ น้องก๋า

"เดินกลับบ้านไปด้วยกัน" ตั้งชื่อเรื่องให้ชวนตีความ เนาะ
น่าจะหมายถึง ชีวิตกับความตาย เดินกลับสู่ธรรมชาติ (บ้าน)ด้วยกัน
เนื้อหา เตือนสติให้ยอมรับความเป็นจริงของชีวิต ว่า ทุกคน
ทุกชีวิต เมื่อถึงเวลา ก็ต้องตาย เพียงแต่ จะตายเร็ว ตายช้า ตาม
อายุขัยของตนเอง จึงไม่ต้องกล้ว ความตาย ควรเตรียมตัว ตั้งสติ
เกี่ยวกับความตายอยู่เสมอเพื่อให้เกิดความพร้อมเมื่อถึงเวลานั้นมาถึง
ชอบข้อสรุป ที่เธอสรุป ว่า

" ความตายในความหมายของการเปลี่ยนผ่าน
จึงไม่ได้หมายความถึงการสิ้นสุดและหายไปของคนที่เรารัก
หากแต่เป็นการดำรงอยู่ในตัวเรา อยู่ในความรักของเราตลอดไป"
โหวดหมวด แนะนำหนังสือ

555 อาจารย์เต๊ะไปหัวหินแต่ตัวไม่เปียกน้ำทะเลสักกะนิดเลยครับ ขาวๆอึ๋มๆไม่มีผ่านตาสักกะนิด
มีแต่ชุดขาวแบบแม่ชีอย่างเดียว แล้วก็ทองติดหน้าผากแค่นั้นเองครับทริปหัวหิน 555

ขอบคุณสำหรับกำลังใจเรื่องการผ่าตัดด้วยนะครับ

คุณธัญไม่แวะมานะคุณก๋า

ชอบตั้งแต่ชื่อหนังสือบ่ะ

ความตายติดตัวทุกคนมาตั้งแต่เกิด
คนส่วนใหญ่หลีกเลี่ยงจะรับรู้มัน
เป็นสภาวะที่ทำความทุกข์ให้ทั้งคนตายและคนอยู่
ถ้าวางแผนเตรียมพร้อมรับมือไว้จะได้หายกังวลค่ะ
กิ่วแม่ปาน น่าเดินมาก ยังไม่เคยเดินเลยค่ะ
สักวันคงได้ไปบ้าง

ความเข้าใจในชีวิตเป็นสิ่งสำคัญในการใช้ชีวิตจริงๆนะครับเนี่ย

ถ้าดำเนินชีวิตด้วยความเข้าใจไปจนสุดทาง ถึงบ้านไปด้วยกัน ผมว่าก็น่าจะประสบความสำเร็จในชีวิตในอีกมุมเหมือนกันนะครับ

น่าอ่านครับ
เกิดแก่เจ็บตายเป็นเรื่องธรรมชาติ ใครจะไปก่อนหลังไม่สามารถรู้ได้

อากาศไม่หนาวเย็นครับ ไปเดินเที่ยวในห้างมาก็ไม่หนาวครับ

ความตายถ้ามันค่อยเข้ามาแบบที่เรารู้ตัว เราไม่รู้สึกอะไรเท่าไหร่ แต่ส่วนมากมันกระทันหันเกินไป ใจรับไม่ทันมากกว่า