: คำอำลาของความตาย :
| Create Date : 03 มิถุนายน 2569 |
| Last Update : 3 มิถุนายน 2569 3:54:24 น. |
|
12 comments
|
| Counter : 1238 Pageviews. |
|
 |
|
|
| ผู้โหวตบล็อกนี้... |
| คุณtanjira, คุณหอมกร, คุณสายหมอกและก้อนเมฆ, คุณmultiple, คุณฟ้าใสวันใหม่, คุณกะริโตะคุง, คุณอาจารย์สุวิมล, คุณนายแว่นขยันเที่ยว, คุณปรศุราม, คุณมาช้ายังดีกว่าไม่มา, คุณChow Tu Tu, คุณhaiku, คุณสองแผ่นดิน, คุณnewyorknurse |
โดย: tanjira วันที่: 3 มิถุนายน 2569 เวลา:6:01:21 น. |
|
|
|
โดย: หอมกร วันที่: 3 มิถุนายน 2569 เวลา:6:43:04 น. |
|
|
|
โดย: multiple วันที่: 3 มิถุนายน 2569 เวลา:8:41:53 น. |
|
|
|
โดย: กะริโตะคุง วันที่: 3 มิถุนายน 2569 เวลา:10:44:53 น. |
|
|
|
โดย: หอมกร วันที่: 3 มิถุนายน 2569 เวลา:14:40:51 น. |
|
|
|
โดย: Chow Tu Tu วันที่: 3 มิถุนายน 2569 เวลา:22:29:01 น. |
|
|
|
โดย: คุณต่อ (toor36 ) วันที่: 3 มิถุนายน 2569 เวลา:22:37:31 น. |
|
|
|
โดย: สองแผ่นดิน วันที่: 3 มิถุนายน 2569 เวลา:23:14:10 น. |
|
|
|
| |
เมื่อเธอจากไป .... ความคิดถึงแปรเปลี่ยนเป็นโซ่ตรวน
มันเป็นสิ่งที่หลายคนเป็นแบบนี้ค่ะ เท่าที่พี่เห็นและสัมผัสมา มี 2 คู่ล่ะ
คู่แรกภรรยาเสียไปหลายปีแล้ว สามียังคงบ่นถึง ในรูปแบบคิดถึงรักมาก
และมีความเกลียดบางอย่างปนอยู่ พอพูดถึงรักก็จะรักจับจิต ถ้าพูดถึงสิ่งที่เกลียดก็ด่าทอเสียหาย ....
ผ่านไป 4-5 ปีแล้วก็ยังเป็นแบบนี้อยู่ค่ะ
อีกคู่นึง สามีเสียไป เธอก็เข้าใจถึงการจากลา แต่ยังคงสานต่อทุกอย่างของสามีไว้
ไม่ว่าจะเป็นกิจกรรมอะไรก็ตามของทางสามี เธอก็ยังคงอยู่แบบนั้นไม่ละทิ้ง
เก็บโทรศัพท์กลุ่มไลน์ไว้หมด ทำเหมือนเป็นตัวแทนสามี จนเข้าปีที่ 5 แล้วค่ะ
ดูแล้วก็ยังคงเป็นแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ ทั้ง2คนที่อยู่นี่อายุก็ 70 กว่าทั้งคู่นะคะ
บางที่พี่ก็คิดว่าเอ๊ะ! หรือเราอยู่คนเดียวจนไม่รู้สึกผูกพันอะไรกับใครขนาดนี้รึเปล่า
จึงมองว่าทั้ง2คนเขาผูกโซ่ตรวนตัวเองไว้กับคนที่จากไปแล้ว
......
พี่ยินดีกับก๋า มาดาม และหมิงหมิงด้วยนะคะ
หมิงได้เป็นเด็กกทม. แถมเรียนปรัชญาด้วย
ลูกได้เรียนในสิ่งที่เขาเลือก คือความสุขของลูก
เราเป็นพ่อแม่ก็ดีใจและมีความสุขไปด้วยนะคะ