มีนาคม 2569
 
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031 
3 มีนาคม 2569

:: ถนนสายนี้มีตะพาบ โครงการที่ 396 ::


:: ถนนสายนี้มีตะพาบ โครงการที่ 396 ::

โจทย์ --- รอบกองไฟ
ผู้คิดโจทย์ --- จันทราน็อคเทิร์น






: ครึ่งทางชีวิต :








เสียงไฟในกองฟืนประทุ...ดังกรอบแกรบ ๆ
ลมหนาวพัดกรูเกรียวไม่ขาดสาย
ชายวัยกลางคนสามคนนั่งล้อมกองไฟ
ในท่ามกลางป่าเขากลางดอยสูง
บรรยากาศวิเวกวังเวง
เหมือนบทสนทนาของชายสามคนที่หยุดเงียบเป็นระยะ ๆ

“เป็นไงบ้างมึง ?”
“ก็เรื่อย ๆ”
“แล้วมึงล่ะ ?”
“ของกู....” เขาเงียบเสียงไปชั่วขณะ “ชีวิตแม่ง...โคตรเหี้ย”
เมื่อเห็นเพื่อนทำหน้าสลด เขาเอื้อมมือไปตบบ่าเพื่อนเบา ๆ
“เดี๋ยวแม่งก็ผ่านไป”
“มันผ่านง่ายยังงั้นก็ดีสิวะ”
“ก็ไหนมึงว่ามึงกับจุ๋มจบกันด้วยดีแล้วไง”
“ดีห่าอะไร...สุดท้ายพอมีผัวใหม่ ก็จะมาแย่งลูกไปจากกูอีก”
“แล้วมึงยอมมั้ย ?”
“ไม่มีทาง...กูไม่มีวันยอมให้เป็นอย่างนั้นแน่นอน”

“แล้วมึงล่ะเป็นไงบ้าง ?”
“เพิ่งหย่ากันไปเมื่อเดือนก่อน”
“เฮ้ย...มึงเพิ่งฉลองครบรอบแต่งงานไปเมื่อสองเดือนก่อนนี่หว่า ?”
“ใช่..ฉลองเสร็จ กูไปจับได้ว่าเธอแอบซุกกิ๊ก”
“ใครวะ ?”
“ไอ้เหี้ยนพ ห้อง 6/5 ไง กูก็ไม่รู้จริง ๆ ว่ามันไปแอบคบกันตอนไหน”
“ไอ้นพมันมีเมียมีลูกแล้วนี่หว่า ?”
“ใช่...มีแล้วไง...แม่ง....”
“แล้วมึงทำไง ?”
“ทำไง ... กูจะทำอะไรได้ หมดรักก็ไปเหอะ กูไม่ยื้อหรอก”
“งั้นตอนนี้มึงก็โสด”
“เออ.โสด ---แล้วมึงล่ะ ได้ข่าวว่าชีวิตไปได้ดีเลยนี่หว่า ?”
”ดีห่าอะไร กูเพิ่งถูกหุ้นส่วนโกงเงินไป 50 ล้าน”
“50 ล้าน !!!”
“เออ...กูไว้ใจคนง่ายไปหน่อย ไม่คิดเลยว่าเพื่อนเราจะเผาเรือน”
“โห...มันโกงยังไงวะมึงถึงไม่รู้เรื่องเลย”
“โกงทีละนิดว่ะ โกงมา 20 ปีแล้ว มันเป็นดูการเงินของบริษัททั้งหมดไง”
“แล้วมึงทำไง ?”
“ฟ้องศาล นี่ศาลก็ตัดสินแล้ว จำคุก 15 ปี”
“แล้วได้เงินคืนมั้ย ?”
“จะเอาจากไหนมาคืน แม่งเอาไปผลาญจนหมดแล้ว”
“เหี้ย....”
“เออ...แม่งโคตรเหี้ยเลย”
“แล้วมึงจะทำยังไงต่อ”
“ไม่รู้เลยว่ะ...ขี้เกียจเริ่มต้นใหม่ด้วย แก่แล้ว เศรษฐกิจก็แย่”

“กูคงทำงานจนเกษียณ แล้วกลับไปทำสวนที่บ้านนอก”
“ส่วนกูก็ทำร้านอาหารเล็ก ๆ ของกูนี่แหละ หาเงินส่งลูกเรียนให้จบ”
“ไม่น่าเชื่อนะ ว่าเวลาจะผ่านไปเร็วจริง ๆ พวกเราแม่ง 50 กว่ากันหมดแล้ว”
“เป็น 50 ที่เหี้ยสัตว์ ๆ เลยมึงว่ามั้ย” เขาตบท้ายประโยคด้วยเสียงหัวเราะที่ขันขื่น
“เฮ้อ...นึกถึงตอนเรียนนะ ที่เราไปเที่ยวดอย ก่อกองไฟกัน ตอนนั้นแม่งชีวิตสบายจริง ๆ
ไม่ต้องรับผิดชอบห่าอะไรเลย เรียน ๆ เล่น ๆ โคตรมีความสุข”
“ใช่...มึงดูสิ ตอนนี้ชีวิตแม่งมีแต่ปัญหา”
“เฮ้อ...”
“.............”
“.........................”

“ชีวิตแม่งไม่ง่ายเลยจริง ๆ”

“.........................”
“.........................”

“ไม่ง่ายเลยจริง ๆ”



 



Create Date : 03 มีนาคม 2569
Last Update : 3 มีนาคม 2569 4:42:52 น. 13 comments
Counter : 694 Pageviews.  
(โหวต blog นี้) 
Share to Facebook

ผู้โหวตบล็อกนี้...
คุณRananrin, คุณChow Tu Tu, คุณปัญญา Dh, คุณหอมกร, คุณtanjira, คุณmultiple, คุณอาจารย์สุวิมล, คุณSand Of Time, คุณnewyorknurse, คุณสายหมอกและก้อนเมฆ, คุณปรศุราม, คุณกะริโตะคุง, คุณสองแผ่นดิน, คุณนายแว่นขยันเที่ยว, คุณtoor36


 
เป็นบทสนทนาที่ชวนให้ขบคิดดีค่ะพี่ก๋า
อรุณสวัสดิ์นะคะ


โดย: Rananrin วันที่: 3 มีนาคม 2569 เวลา:4:58:37 น.  

 
สวัสดียามเช้าที่ไทยนะคะ
วันนี้ทางนี้ร้อนอบอ้าว 26 องศา ก็ตับแลบแล้ว (ชีวิตมันไม่ง่ายจริงๆ)

อ่านข่าวเจอว่า 9 สายการบิน และ 32 เที่ยวบินยกเลิก
ผลกระทบไปทั่วเลย ขอให้ทุกอย่างผ่านไปด้วยดีนะคะ




โดย: Chow Tu Tu วันที่: 3 มีนาคม 2569 เวลา:5:09:28 น.  

 
สวัสดีตอนเช้าครับคุณก๋า


โดย: ปัญญา Dh วันที่: 3 มีนาคม 2569 เวลา:5:31:39 น.  

 
เป็นเรื่องของคนมีกรรมเขานั่งคุยกันคุณก๋า
จารย์อ่านแล้วคงยิ้มเลยไม่มีครอบครัว
ไม่ได้ไปลงทุนกับใครมันสบายแบบจารย์นี่เอง


โดย: หอมกร วันที่: 3 มีนาคม 2569 เวลา:5:39:14 น.  

 
สวัสดียามเช้าค่ะก๋า

รอบกองไฟ สมัยเด็กๆมีแต่เสียงหัวเราะนะคะ
มารอบกองไปสมัย 50 ก็มีแต่เสียงเฮ่อๆ เหี้ยๆ
บางครั้งชีวิตก็เจอกับอะไรที่มันพูดไม่ออกบอกไม่ถูกนะคะ
แต่มันก็จะผ่านไปได้ในที่สุดล่ะค่ะ

เมื่ออาทิตย์ก่อนโน้น พี่ดูซี่รี่ย์ฝรั่ง เรื่อง Good Docter
เขามี 7 SS พี่ดูไปแล้ว 2 ที่นี้พอสมัครแอปรายเดือนแอปนี้แค่เดือนเดียว
เลยนั่งดูเพลินๆจนถึง 7 เลยค่ะ สายตานี่บอกเลยว่าฝ้าฝางมาก
ช่วงนี้เลยดึงตัวเองอกมาจากหน้าจอค่ะ

วันนี้พี่มีเมนูขนมอีกเมนูนึงค่ะ ไม่รู้จะสำเร็จไหม

คุณหอมกรมาแต่เช้าน่าจะไปทำบุญที่วัดนะคะ


โดย: tanjira วันที่: 3 มีนาคม 2569 เวลา:6:01:20 น.  

 
อ้าวววว คอมเม็มท์พี่ถูกบล็อกค่ะก๋า
เรียกคืนให้พี่ด้วยนะคะ สงสัยคำว่า เห่ๆ
แต่ของก๋าก็มีนี่น่าาา


โดย: tanjira วันที่: 3 มีนาคม 2569 เวลา:6:04:07 น.  

 
555 อาจารย์เต๊ะ ไม่มีครอบครัว แต่ก็มีปัญหาเรื่องความรักได้เหมือนกัน
เพราะ ทั้ง หล่อ ทั้ง รวย ป้าดด เพื่อนๆอ้วกกันเป็นแถวนะครับ 5555

เพื่อนถาปัดรุ่นเดียวกัน ก็มีหย่ากัน หลายคู่
โดยมากมาจากผู้ชายมีคนใหม่ เรื่องอื่น ผู้หญิงยอมได้ แต่เรื่องนี้ผู้หญิง ไม่เคยยอมเลยเชียวครับ
เพื่อนอาจารย์อีกคนไปเล่นแอปหาคู่ มีกิ๊กแยะ สุดท้ายก็ต้องแยกทางกับเมีย แต่กลับชอบ ทางสะดวกซะอีก5555

ส่วนเรื่อง ลงทุน อะไรที่มีความเสี่ยง อาจารย์เต๊ะไม่เอาเลยซักอย่าง
ไม่งั้น คงจะเก็บเงินใส่กล่องขนมเต็มไม่ได้แน่

ส่วนใหญ่ปัญหามาจากคนมายืมตังแล้วเบี้ยวนี่โดนเรื่อย
ตอนนี้ไม่ให้ใครยืมแล้วครับ กำลังรีบใช้เงินอยู่ครับ เดี๋ยวจะไม่ทันเหมือนญาติที่พึ่งเสียไป ป้าด555

สงครามคราวนี้ดูน่าจะบานปลายเพราะมีศาสนา เข้ามาเกี่ยวข้องด้วยนะครับ ดูแล้ว น้ำมันน่าจะแพงขึ้นแน่นอนเลยนะครับนี่
เดี๋ยวต้องเอารถไปเติมน้ำมันก่อน รถอาจารย์เต๊ะ ก้กินจุซะด้วย
เต็มถังที ล่อไป 4000 ป้าดด 555



โดย: multiple วันที่: 3 มีนาคม 2569 เวลา:6:04:32 น.  

 
สวัสดี จ้ะ น้องก๋า

ตะพาบที่เขียนวันนี้ รอบกองไฟ ของ หนุ่มวัย 50 ปี เล่าชีวิต
ที่ผ่านมาแต่ละคนอ่านแล้ว ในชีวิตจริงมันเกิดขึ้นได้จริง ๆ เนาะ เฮ้อ!นี่แหละชีวิตที่ยังอยู่ในวัฏสงสาร นั่นเอง หมั่นสั่งสมเสบียงบุญไว้เพื่อหลุดออกจากวัฏสงสาร น่าจะเป็นทางที่ไม่ต้องเจอเหตุการณ์เหล่านี้แน่นอน อิอิ
ของครูยังเขียนไม่เสร็จ วันนี้เป็นว้นจ๊อกี่ของพ่อ เดี๋ยวไหว้พ่อ
เสร็จน่าจะเลยเที่ยง ค่อยมาต่อให้เสร็จ จะได้ส่งตรงเวลาที่กำหนด

โหวดหมวด ตะพาบ


โดย: อาจารย์สุวิมล วันที่: 3 มีนาคม 2569 เวลา:8:21:21 น.  

 
อ้าว ว่าจะออกไปเติมอยู่พอดี ไม่ทันแล้วนะครับ 555
รถอาจารย์เต๊ะ กินจุซะด้วยครับ
แต่ไม่เป็นไร น้ำมันแพง รถจะได้ออกมาวิ่งน้อยลง เผื่อถนนจะโล่งขึ้นนะครับ 555

เรื่องแต่งงาน เค้าว่า คนในอยากออก คนนอกก้อยากจะเข้านะครับ 555





โดย: multiple วันที่: 3 มีนาคม 2569 เวลา:11:08:47 น.  

 
เป็นครึ่งชีวิตที่ลำบากจริงๆนะครับ (อยากรู้จริงๆคุณก๋าอยู่ในวงสนทนารึเปล่า )


ส่วนผมเองยังไม่ต้องถึงครึ่งชีวิตก็ถอดปลั๊กแล้ว


โดย: กะริโตะคุง วันที่: 3 มีนาคม 2569 เวลา:21:05:02 น.  

 
กิจกรรมรอบกองไฟครั้งแรกสมัยประถมครับ
เข้าค่ายลูกเสือ เป็นหัวหน้าหมู่ นอนเต็นท์ เดินทางไกล เล่นรอบกองไฟ สนุกมากครับ
พอได้เที่ยวแล้ว นอนเต็นท์ แต่ก็ไม่ได้เล่นรอบกองไฟหรือสนทนา

ค่าฝุ่นเกิน งดวิ่งครับ



โดย: สองแผ่นดิน วันที่: 3 มีนาคม 2569 เวลา:23:28:37 น.  

 
จริงครับชีวิตไม่ง่ายเลยจบออกมานึกว่าจะหาเงินได้ หาเงินยากมาก ชีิวตมันยาก เราต้องดิ้นรน หลายๆ ครั้งมองไปที่คนอื่นเราก็อิจฉานะ แต่จริงๆ เบื้องหลังของแต่ละคนก็น่าจะประมาณในเรื่องนี้แหละ เราทุกคนมีมีดปักหลังกันทั้งนั้น จะมากจะน้อยก็อีกเรื่องหนึ่ง แต่มีกันหมดแหละครับ


โดย: คุณต่อ (toor36 ) วันที่: 4 มีนาคม 2569 เวลา:0:09:01 น.  

 
สวัสดีพี่ก๋าที่บล๊อกนี้ด้วยครับ
ผมตามมาอ่าน วันนี้ว่าง 555 เพราะน้องๆบอก ให้มานั่งๆ นอนๆ งานอะไรเดี๋ยวทำให้เอง

เปิดประโยคว่า “เป็นไงบ้างเมิง” เนี้ย ทำให้คิดถึงบทสนธนาของเพื่อนสนิทสมัยมัธยมที่ไม่ได้เจอกันนานเลยครับ
เพื่อแก๊งนี้น่าแปลกมาก ตรงที่ นัดเจอกันยาก ไม่ลำบากไม่ได้เจอหน้า แต่เจอกันเมื่อไหร่ ต่อกันติดเสมอ แบบไม่ต้องรันอินอะไรเยอะ เหมือนเวลาที่ไม่ได้คุยไม่ได้เจอ มันเคยทำให้ความสนิทของเราลดลง

แต่ประโยค “ชีวิตแม่ม โคดเฮีย” เนี้ย ผมไม่เคยใช้นะครับ เพราะไม่เคยรู้สึกว่าชีวิตตัวเองไม่ดี ชีวิตผมดีโคดๆ ครับ
แต่ไอ่ที่เฮียเนี้ย.....เรื่องไม่เป็นเรื่องครับ 55555 ซึ่งไม่ควรเอามาเป็นสรณะ

สำหรับผมชีวิตช่วยเรื่องคือชีวิตช่วงที่ดีทีสุดเหมือนกันครับ ติดอย่างเดียว ไม่มีตัง 5555
แต่มีสิ่งที่มีค่าและดีกับชีวิตอยู่ใกล้ตัว นั่นคือมีเพื่อนที่เชื่อใจ ไว้ใจได้
ทำอะไรก็สนุก เครียดก็แค่อ่านหนังสือไม่ทันสอบ
ผมเลยบอกหลานว่า จำความรู้สึกในตอนเรียนแบบนี้ไว้นะ มันจะดีในแบบของมันในทุกช่วง

นี่หลานจบอนุบาลแล้ว แปลกที่ไม่ได้เศร้าเหมือนเพื่อนบางคนที่ไม่อยากแยกย้ายกับเพื่อน
หลานชิลมากครับ บอกว่า ข้าวหอมสอบติด ข้าวหอมจะไปเป็นพี่ ป.1 เพื่อนไว้ค่อยนัดเจอ

น้องหมิงปัจฉิมแล้วใช่ไหมครับ บอกเลยว่าปัจฉิมป .6 นี่ ไม่เศร้า แต่รู้สึกดีใจที่ต่อไปจะได้ใช้ชีวิตแบบผู้ใหญ่แล้ว
เรียนมหาลัย อิสระ ไม่มีใครมาบังคับแล้วเว่ยยยยยยย
แต่ชีวิตจริงก็ไปเจอกันอีกที 55555
ขอให้น้องหมิงเจอสิ่งที่ชอบ เจอสิ่งที่ใช้ มีความสุขที่ได้อยู่กับมันต่อไป ใช้ชีวิตคุ้มค่า และมีค่าในแบบของตัวเองนะครับ


โดย: จันทราน็อคเทิร์น วันที่: 6 มีนาคม 2569 เวลา:16:24:06 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิกช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

กะว่าก๋า
Location :
เชียงใหม่ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 395 คน [?]




มองฉันอีกครั้ง
เธออาจเห็นฉัน
หรืออาจไม่เห็นฉัน

ฉันแค่แวะผ่านทางมา
และอาจไม่หวนกลับมาทางนี้อีกแล้ว

เราเคยรู้จักกัน
และมันจะเป็นเช่นนั้นตลอดไป

มองดูฉันอีกครั้ง
เธออาจเห็นฉัน
และฉันอาจมองไม่เห็นเธอ.





[Add กะว่าก๋า's blog to your web]