142
ถ้าวินาทีนี้
ไม่ใช้ชีวิต
แล้วเธอจะไปใช้ชีวิตตอนไหน ?

น่าจะเป็น อาจารย์เต๊ะ ตอนนี้ละครับ
ชีวิตนับถอยหลังไปเรื่อยๆ
เรื่องงาน เรื่องครอบครัว ก็ไม่มีอะไรแล้ว จบหมด
วินาทีนี้ ไม่ต้องคิดมากแล้ว
อยากทำอะไรก็ทำไปเลยนะครับ 555

รถติดน่าเบื่อมากนะครับ
ชม ติด 2 ชม นี่ พอๆกับ กทม แล้วนะครับนี่

ใส่หน้ากากนาน บางทีก็
นึกว่าไม่ไ้ใส่หน้ากากเปฌน
กันเยอะมากเลยคุณก๋า 55

143
หยดน้ำกลายเป็นควัน
ปัญหาจะอันตรธานหายไปได้อย่างไร
หากเธอไม่ลงมือแก้ไขมัน

บางคนก็ใช้วิธีหนีปัญหาแทนนะครับ แบบไม่ต้องกลับไปหามันอีกแต่มันก็ไม่ใช่วิธีที่ดีเท่าไหร่ครับเพราะหนีปัญหานี้ไปก็อาจจะเจออีกปัญหานึงเหมือนหนีเสือปะจระเข้

ยิ่งแบก
ยิ่งหนัก
ยิ่งทุกข์มากจริง ๆ

ยิ่งแบกยิ่งหนัก ปล่อยวางได้ก็เบาสบาย
จริง ๆ ก็ฟังดูง่าย ๆ นะคะ แต่ทำไมทำกันไม่ค่อยได้

141
ทุกข์จะน้อยลง
เมื่อเห็นความจริง
ในตัวเอง
ผมว่าอันนี้ใช่เลยครับ ถ้ายอมรับความจริงได้ด้วยก็อยู่อย่างมีความสุขด้วย

คุณก๋าไปดอยสุเทพมา แชร์รูปพญาเสือโคร่งบ้างสิครับ

สวัสดีครับคุณก๋า


ไม่น่าเชื่อว่าบอลกับเขาชนไก่เป็นเรื่องสนุกมากๆจนลืมไม่ลงเลยครับ


ก่อนไปเขาชนไก่กลัวมากครับ พอไปถึงกลับไม่น่ากลัวอย่างที่คิด .... ฝึกเข้าตีนอนกลางป่า หนาวมากกกกกกกก ถึงกับสั่นเลย มีผ้าพลาสติกมาห่อตัวกันหนาว มันทรมานมากแต่เช้ามาก็มาเล่ากันแบบขำๆ


อีกวันเปลี่ยนที่นอนอีกที่เป็นทุ่งโล่งๆ ต้องจัดเวรเฝ้ายามถึงเช้า คำนวณกันดีแล้วว่า รด ของโรงเรียนบอลทั้งโรงเรียนจะเข้ายามคนละ 45 นาที ครั้งเดียว .... เอาเข้าจริงคือปลุกมาเข้ายาย 3-4 รอบ ... คือ ... ไอ้คนก่อนที่จะต้องเข้ายาม 45 นาที มันปลุกคนต่อไปให้มาเข้ายามเลย ... แล้วมันทำกันทุกคนครับ ฮ่าๆๆๆๆๆๆ ไม่รู้จะโทษใครดี


วันที่โดดหอ ... ตอนเช้าครูฝึกดึงบอลออกจากแถวที่เดินแล้วส่งเป้ให้สะพาย บอลก็ชอบเลยครับเดินไปข้างๆครูฝึก ไม่ต้องเดินในแถว ... ตอนหลังมารู้ว่าเป้ที่ครูฝึกให้ถือคือ "ระเบิด" ฮ่าๆๆๆๆ


ต่อมาก็เดินสะดุดหกล้มขาแพลง ... ครูฝึกบอกว่าถ้ายังไม่หายก็ไม่ต้องกระโดดหอ ... เพื่อนนึกว่าแกล้ง .... ทุบตรงที่เจ็บแรงมากๆ ... บอลเจ็บมากร้องเสียงดัง ... ครูฝึกเดินมาดูเพื่ิอนคนที่ทุบขาโดนวิดพื้น ... ครูฝึกกันบอลออกจากแถวโดดหอเลยครับ .. สบายไป คริๆ

สวัสดีครับคุณก๋า

สวัสดี ยามบ่าย จ้ะ น้องก๋า

บล็อกวันนี้ น่าจะเป็นบล็อกสุดท้ายของ "เหตุผลของสิ่งที่ไม่มีเหตุผล 15" เหตุผลที่ว่า เช่นนี้ เพราะปรกติ บล็อกละ 10
หัวข้อความ วันนี้ เป็น บล็อกที่ 15 มันควรจะจบลงที่ ข้อ 150 แต่
วันนี้มีแค่ 149 บท ก็คิดว่า คงหมดสต๊อค ที่เขียนไว้แล้ว แน่ อิอิ

" 142 ถ้าวินาทีนี้ ไม่ใช้ชีวิต
แล้วเธอจะไปใช้ชีวิตตอนไหน ?" เอ! ครูว่า ตราบใดที่เรายังมี
ลมหายใจอยู่ เราจะต้องใช้ชีวิตของเราทุกวันโดยอัตโนมัติอยู่แล้วจ้ะ
ไม่ต้องคิดว่าจะไปใช้ตอนไหน อิอิ

149
ใส่หน้ากากนาน ๆ
บางทีก็ทำให้นึกไปเอง
ว่าไม่ได้ใส่หน้ากาก" ข้อความนี้ ทำให้คิดถึง คนที่ทำสิ่งที่ผิด
บ่อย ๆ จนเคยชิน ไม่มีใครกล้าเตือน ก็อาจจะคิดว่า สิ่งที่ทำนั้น
เป็นสิ่งถูกไป อันนี้อันตรายมาก นะ เฮ้อ !

โหวดหมวด งานเขียน ฯ

ภาพแรกกิ่งสวยมากเลยครับ ถ้าในสวนมีแบบนี้มั่งจะนั่งมองทั้งวัน ♥

เพลงที่ชอบฟังครั้งแรกๆ ก็อยากฟังซ้ำไปซ้ำมานะครับ
แต่พอมันติดหูเป็น earworm ก็อยากสลัดออกจากหัวละ

สวัสดีวันทหารผ่านศึกนะคะ คุณเก๋า


มะนุดทุกวันนี้ก็สวมหน้ากากให้กันอยุ่นะคะ

เราชอบหน้ากากแห่งความสุข และรอยยิ้ม

เวลารู้สึกไม่ค่อยดี ชอบไปคุยกับพี่ที่ชอบคุยตลกๆ

ขอให้ตื่นมาสดชื่นๆนะคะ

เข้าใจทุกข์
ก็เข้าใจตนเอง
พ้นเวียนว่าย

ค่าฝุ่นไม่เกินเป็นวันที่ 3 วิ่ง(แต่เมื่อวาน กลับไปดูค่าฝุ่นกลายเป็นN/A)

วันที่ 3 กุมภาพันธ์

วันทหารผ่านศึกนะคะ คุณเก๋า

ลืมวัน ลืมคืน จริงๆ ด้วย

พรุุ่งนี้วันพุธที่ 4 กุมภาพันธ์ 2569 นะคะ 555

เพลงที่ชอบ ผมนึกถึงบล็อกนะ ถ้าถึง 1,000 แฃ้วยังไม่เบยื่อไปเสียก่อน แสดงว่าเราคงชอบมันมากจริงๆ