มิถุนายน 2562
 
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
30 
2 มิถุนายน 2562

:: ถนนสายนี้มีตะพาบ โครงการที่ 229 ::



:: ถนนสายนี้มีตะพาบ โครงการที่ 229 ::


โจทย์ --- สนามรบ

ผู้คิดโจทย์ --- toor36








:: ศึกชิงบัลลังก์ยุทธ์ มังกรพยัคฆ์บูรพา ::

เรื่องและภาพ : กะว่าก๋า













 
บ้านเมืองยามสงบ  อาจเกิดกลียุค
บ้านเมืองในยามกลียุค  ย่อมถึงความสงบในที่สุด
เมื่อใดสถานการณ์วุ่นวายสับสน  จะก่อเกิดวีรบุรุษ
ตำนานผู้กล้าล้วนได้มาด้วยการแย่งชิงความเป็นใหญ่
แต่ใครเล่าจะรู้ถึงปณิธานแห่งดินฟ้า  ว่าใครจะยืนหยัดเป็นคนสุดท้าย
เพื่อปักธงแห่งชัยชนะไว้บนยอดเขาแห่งความยิ่งใหญ่
 
 
            .................................................


 
“เจ้าจากที่นี่ไปนานนัก  เหตุใดใยหวนคืนกลับมาอีกเล่าไป่จิงเหวิน”

ไคหมิงต้าซือนักบวชคิ้วเคราขาวโพลนกล่าวขึ้นท่ามกลางความเงียบสงบแห่งอารามหมื่นลี้
ซึ่งตั้งอยู่บนยอดเขาคุนลุ้น   หิมะกรูกราวลงมามิขาดสาย  
นักรบแกว่นกล้าที่นั่งอยู่เบื้องหน้าขบกรามแน่นจนขึ้นเป็นสันนูน

“ท่านอาจารย์ย่อมรู้ดีว่าข้ามาที่นี่ด้วยเหตุผลใด ?”

“เพราะเหตุที่เจ้าพ่ายแพ้ในสมรภูมิผาดับพยัคฆ์นั่นน่ะรึ จึงทำให้เจ้าต้องดั้นด้นกลับมาที่นี่”

“ใช่แล้วขอรับท่านอาจารย์   ข้าไม่อาจไม่ละอายใจได้ในความพ่ายแพ้ครั้งนี้”

อาจารย์เฒ่านั่งเงียบไปชั่วครู่  ยกมือขึ้นจิบชาร้อน 
ควันสีขาวลอยอ้อยอิ่งไปจนลับตา

“ข้าเคยสอนเจ้าไว้เมื่อเนิ่นนานมาแล้ว  หากคิดทำสงคราม 
จงกระทำต่อเมื่อรู้วิธีกุมชัยชนะแล้วเท่านั้น  แต่เจ้าหาได้เชื่อฟังข้าไม่ !”

ไป่จิงเหวินก้มหน้าลงต่ำ  มองพื้นกระดานด้วยความละอายใจ

“การศึกสงครามทั้งปวงล้วนตั้งอยู่บนฐานของการหลอกลวง  ข้าหาได้รู้ทันไม่”

อาจารย์เฒ่าถอนใจเบา ๆ

“สงคราม หมายถึง ความเป็นความตายของประเทศ 
เป็นต้นตอแห่งการสร้างทุกข์ให้กับคนในประเทศนั้น    
นี่ย่อมเป็นเรื่องที่ต้องให้ความสำคัญเป็นอย่างยิ่ง 
เพราะชัยชนะหาได้เป็นสิ่งสำคัญไม่
หากมันต้องแลกมาด้วยเลือดเนื้อและชีวิตของประชาชน”

“ในฐานะแม่ทัพใหญ่  ข้ามิอาจเลี่ยงชะตากรรมแห่งการเข่นฆ่าได้”

“เจ้าเลือกได้  ไป่จิงเหวิน  แต่เจ้าไม่เลือกทางนั้น”

“ท่านอาจารย์จะให้ข้าทำเช่นไร  หากข้าไม่จับดาบเพื่อฆ่าคน  
ชะตากรรมของบ้านเมืองจะเป็นเยี่ยงไร”

            “รบร้อยครั้งชนะร้อยครั้ง  ยังมิอาจนับว่าเป็นยอดขุนศึก  
          สยบข้าศึกได้โดยไม่ต้องรบ นี่ต่างหาก คือ ยอดขุนพล  
          และดีที่สุด  คือ  ชัยชนะที่ได้มาโดยไม่ต้องก่อสงคราม”

“ศัตรูถือมีดมาจ่อคอหอย  ท่านอาจารย์จะให้ข้ายืนรอรับความตายอย่างนั้นหรือ”

ไป่จิ่งเหวินแย้งคำสอนอาจารย์ของเขา

“อภัย --- เจ้าต้องเรียนรู้ที่จะให้อภัย”

“อภัยให้กับศัตรูอย่างนั้นหรือ  เป็นไปไม่ได้แน่นอน !!!”
 
อาจารย์เฒ่าจ้องมองลึกลงไปในแววตาของแม่ทัพหนุ่ม  
สายลมหนาวพัดวู่หวิวไม่หยุดหย่อน   เสียงลมปะทะยอดสนบนยอดเขา 
ก่อเกิดเสียงดังอื้ออึงประหลาด  ยากจะบอกได้ว่าเป็น 
เสียงอันไพเราะหรือน่าหวาดหวั่นใจ

“สิบปีที่แล้ว  ตอนที่เจ้าหักด่านในวัด  เพื่ออยากลงเขาไปเป็นนักรบ
เจ้ากล้าฝืนกฎของวัด  ฆ่าศิษย์น้องของตนไปสามคน   
ทำร้ายศิษย์พี่จนสูญเสียวรยุทธ์ไปอีกสองคน  
ข้าเฝ้าติดตามข่าวของเจ้าโดยตลอด ใครจะไปคาดคิดว่าความทะเยอทะยานของพระหนุ่มคนหนึ่ง 
จะทำให้เขาเดินทางไกลไปสู่เส้นทางของจอมทัพผู้เกรียงไกรได้ขนาดนี้
--- ไป่จิงเหวิน  เจ้ามิใช่ศิษย์ของข้าอีกต่อไป  
เจ้าเป็นเพียงผู้กระหายในลาภยศสรรเสริญ 
และมิได้ต้องการคำแนะนำใดจากข้า 
เจ้าแค่ต้องการเพียงบางสิ่งบางอย่างที่ข้าครอบครองอยู่ 
เพื่อจะได้กลับลงเขาไปเข่นฆ่าผู้คนต่อไป”

“เช่นนั้นแล้วข้าคงมิต้องอ้อมค้อมอีกแล้ว  
ข้าอยากได้คัมภีร์มังกรพยัคฆ์บูรพา และพิชัยสงครามต้าซ่งของท่านอาจารย์ 
  มีแต่คนกล่าวไว้ว่าหากใครได้ครอบครองสองสิ่งนี้ 
 ย่อมมิอาจมีผู้ใดเทียบเทียมและต้านทานได้”

อาจารย์เฒ่าหัวเราะเบา ๆ  ราวกับล่วงรู้ความคิดทุกอย่างของแม่ทัพหนุ่ม

“เจ้าย่อมรู้ดีว่ามิได้มีสิ่งนี้อยู่ภายในวัด” 

“ท่านอาจารย์มิควรโป้ปดข้า  เมื่อข้าร้องขออย่างสุภาพ  มิเช่นนั้นข้าก็มิอาจไว้ไมตรี”

เสียงของไป่จิงเหวินดังขึ้นอย่างก้าวร้าว   มือขวาของเขาเกาะกุมด้ามมีดไว้แน่น
นักบวชเฒ่ายังรักษาความเยือกเย็นไว้ได้อย่างน่าเหลือเชื่อ

“เจ้ารู้ไหมว่ามีเคล็ดลับสองข้อที่ข้ายังมิได้สอนเจ้า เหตุเพราะเจ้าเตลิดหนีลงเขาไปเสียก่อน”

ประโยคนี้ของไคหมิงต้าซือทำให้ไป่จิงเหวินคลายมือออกจากด้ามมีดโดยมิทันรู้ตัว

“เคล็ดลับใดหรือท่านอาจารย์  โปรดสอนสั่งศิษย์เขลาผู้นี้ด้วย”

อาจารย์เฒ่ายิ้มละไม  ในขณะที่หิมะยังคงโปรยปรายลงมามิหยุดหย่อน 
ใบไม้แห้งที่เหลือติดก้านกิ่งอยู่น้อยนิดนั้น ค่อย ๆ ขยับใบไหวลู่ไปตามแรงลม

พลันใบไม้แห้งใบหนึ่งหลุดขั้วปลิวร่วงหล่นลงมาช้า ๆ
ตะเกียบในมือของอาจารย์เฒ่าถูกระชับแน่นราวกับแท่งเหล็กแหลมคม 
ตะเกียบไม้ไผ่กลายเป็นอาวุธสุดแสนอันตราย 
เมื่อถูกซัดผ่านด้วยกำลังภายในอันลึกล้ำของสุดยอดวิทยายุทธ์
ตะเกียบปักทะลุคอของไป่จิงเหวินโดยเขาแทบไม่ทันได้รู้สึกตัว
  ร่างกระตุกเพียงเล็กน้อยในท่านั่งคุกเข่าเช่นเดิม 
แต่เขามิอาจเปล่งเสียงใดใดได้อีก 
เลือดข้นสีแดงเข้มค่อย ๆ ทะลักไหลออกมาจากมุมปาก 
อาจารย์เฒ่าเฝ้ามองดูอดีตศิษย์รักด้วยความสลดสังเวชใจ

“สิ่งที่ข้ามิได้สอนเจ้า --- หนึ่ง ... ในสนามรบ  พึงอย่าประมาทแม้เพียงพริบตา 
ความเร็วคือสิ่งสำคัญที่สุดในการทำการรบ  และแน่นอน --- เจ้าประมาท
สอง ... ข้ารับรู้ถึงกลิ่นไอสังหารในตัวเจ้านับตั้งแต่เจ้าเหยียบย่างมาที่นี่ 
 เจ้าโลภและไม่รู้จักพอ   มีอำนาจมากเพียงใดยิ่งอยากได้มันมากขึ้นเท่านั้น 
 เจ้าพร้อมยอมทำทุกอย่างเพื่อให้ตัวเองบรรลุเป้าหมายโดยไม่สนใจถูกผิด
ข้าจำต้องสังหารเจ้า  เพื่อมิให้ก่อการทำเข็ญต่อผู้คนบนแผ่นดินได้อีก”

ไป่จิงเหวินนั่งคอพับคออ่อนไร้เรี่ยวแรงจะต้านต่อ 
ลมหายใจของเขาเริ่มขาดห้วง และแผ่วเบา  ก่อนเงียบสงบลงในที่สุด

ไคหมิงต้าซือลุกขึ้นยืนช้า ๆ ค่อย ๆ เดินผ่านไป่จิงเหวินไป
 หิมะยังคงตกลงมามิขาดสาย  เหมือนดั่งความมักใหญ่ใฝ่สูงของคนที่ไม่มีวันแห้งเหือด
ต้องแลกอีกกี่ชีวิต  ต้องแลกอีกกี่ความตาย  สงครามจึงจะสิ้นสุด
ต้องแลกอีกกี่ความสูญเสีย   สนามรบจึงจะกลายเป็นทุ่งดอกไม้  
 
คัมภีร์มังกรพยัคฆ์บูรพาและพิชัยสงครามต้าซ่ง
ยังคงเป็นปริศนาลึกลับดำมืดถึงการมีอยู่
ยังมีอยู่ หรือถูกทำลายจนสิ้นสูญไปแล้ว ?
ไม่มีใครรู้ความจริงในข้อนี้  นอกจากอาจารย์ไคหมิงต้าซือเพียงผู้เดียว !

 
 























Create Date : 02 มิถุนายน 2562
Last Update : 12 สิงหาคม 2562 22:29:30 น. 24 comments
Counter : 2656 Pageviews.  
(โหวต blog นี้) 

ผู้โหวตบล็อกนี้...
คุณไวน์กับสายน้ำ, คุณเริงฤดีนะ, คุณnewyorknurse, คุณโอน่าจอมซ่าส์, คุณTui Laksi, คุณtoor36, คุณสายหมอกและก้อนเมฆ, คุณtuk-tuk@korat, คุณmultiple, คุณภาวิดา คนบ้านป่า, คุณruennara, คุณmcayenne94, คุณชีริว, คุณThe Kop Civil, คุณอาจารย์สุวิมล, คุณเรียวรุ้ง, คุณSweet_pills, คุณhaiku, คุณSai Eeuu, คุณสองแผ่นดิน, คุณจากเพื่อนถึงเพื่อน, คุณสมาชิกหมายเลข 4365762


 
สำนวน และเรื่องเจ๋ง..จริงครับคุณก๋า ข้อน้อยขอวันทา

นึกถึงหิมะกำลังโปรย อาจารย์นั่งลูบเคราขาว แล้วก็นึกถึง

บ้านเมืองของเรา กำลังแย่ง มีการวางสนุก กั๊ก รุก แบะท่า
รอเขาสมสู่

อีกฝ่ายวางแผนไว้แต่ต้นให้ อีกฝ่ายเดินตามร่องที่ขุดไว้ด้วยความ
จำใจ... ยามใบไม้เริ่มปลิดปลิว คงจะต้องหยิบตะเกียบซัดแทง
ทะลุม่านบังตา ให้มันร่วง..

แหะ ๆ กลัวมันอย่างเดียว ล้มกระดานก่อนนะเซ่ะ


โดย: ไวน์กับสายน้ำ วันที่: 2 มิถุนายน 2562 เวลา:7:08:35 น.  

 
จริงแท้าแน่นอนค่ะ

ในสนามรบ พึงอย่าประมาทแม้เพียงพริบตา
และต้องมีลางสังหรณ์ ระมัดระวังตัว(เอง) อยู่เสมอ
จึงจะเอาตัวรอดจาก สนามรบ ได้


โดย: เริงฤดีนะ วันที่: 2 มิถุนายน 2562 เวลา:7:48:21 น.  

 

สวัสดีค่ะน้องก๋า
สนามรบ
สงครามสิ้นสุด เกิดสองอย่าง
ต้องมีผู้แพ้ ผู้ชนะ
ดีใจ- เสียใจ
แต่คนทั้วไปก็ต้องปรับตัวกับเหตุการณ์ที่เกิดขี้น




โดย: newyorknurse วันที่: 2 มิถุนายน 2562 เวลา:8:37:01 น.  

 
สวัสดียามสายค่ะ น้องก๋า ..
เรื่องสู้เรื่องรบ .. ปวดหัวเหลือเกินค่ะ

สุขสันต์วันหยุดนะคะ


โดย: poongie วันที่: 2 มิถุนายน 2562 เวลา:9:39:29 น.  

 
การต่อสู้กับความยิ่งใหญ่เป็นของคู่กันเสมอ

ความสงบเยื่อกเย็นต้องหลบหนีเท่่านั้นจึงพบเจอ

.....................

สวัสดีค่ะคุณก๋า


โดย: โอน่าจอมซ่าส์ วันที่: 2 มิถุนายน 2562 เวลา:9:41:49 น.  

 
สวัสดีค่ะคุณก๋า อ่านอย่างสนุกปน

ตื่นเต้น และค่อยๆเดาเนื้อเรื่อง
เป็นจริงตามคิดด้วยค่ะ ....คัมภีร์มรณะ !!
= ชอบคำสอนด้วย......สยบข้าศึกได้โดยไม่ต้องรบ
นี่ต่างหาก คือ ยอดขุนพล
และดีที่สุด คือ ชัยชนะที่ได้มา
โดยไม่ต้องทำสงคราม!


-ขอบคุณค่ะ
ชัยชนะเหนือสิ่งอื่นใดในวันนี้...คือ
การได้ แชมป์ยุโรปของทีมรัก ลิเวอร์พูล นะคะ
ดีใจสุดๆ สมใจคิดไว้เลยคร้า เยส ๆ ๆ เราทำได้ !!!


โดย: Tui Laksi วันที่: 2 มิถุนายน 2562 เวลา:9:58:23 น.  

 
ก็หวังว่าอาจารย์หลายๆ ท่านจะมายับยั้งศิษย์ชั่วนะครับ ไม่ใช่เอาแต่ยกหางศิษย์แล้วชูคอตัวเองขึ้นด้วย บอกว่าที่ศิษย์มาได้ขนาดนี้เพราะตัวเอง ผลัดกันชง ผลัดกันกิน แหม่


โดย: คุณต่อ (toor36 ) วันที่: 2 มิถุนายน 2562 เวลา:11:28:08 น.  

 
เขียนนิยายได้สบาย ๆ เลยค่ะคุณก๋า


โดย: สายหมอกและก้อนเมฆ วันที่: 2 มิถุนายน 2562 เวลา:15:03:45 น.  

 
อิลิลลิ บู๊ลิ้ม


โดย: tuk-tuk@korat วันที่: 2 มิถุนายน 2562 เวลา:15:22:42 น.  

 
อ่านทีแรก นึกว่านิยายบู๊ลิ้มธรรมดา ที่ไหนได้ แฝงการเมืองเข้ามาแบบไม่รู้เนื้อ รู้ตัวเลยนะครับ ร้ายจริงๆ

นี่ถ้าในเรื่อง เพิ่ม งูเห่าเข้าไปด้วยละก็ เป๊ะ เลยนะครับ 555



โดย: multiple วันที่: 2 มิถุนายน 2562 เวลา:19:15:36 น.  

 
สวัสดียามเย็นค่า พี่ก๋า

การเมืองวุ่นวายทุกวันเลยนะคะ 555555
กะไว้แล้วว่า คงจะเห็นภาพแบบนี้แน่นอน
เพราะสุดท้ายมันไม่ใช่แค่ประชาชนที่แบ่งฝ่าย
ตั้งแต่วันที่เลือกตั้ง แม้กระทั่งพรรคการเมือง
ก็ล้วนแบ่งฝ่ายเหมือนเดิมไม่มีผิด

เศรษฐกิจก็วุ่นวายเพราะ 2 ยักษ์ใหญ่ตีกัน
คนนึงถือใบเจ้านี้ อีกคนนึงอยากชักดาบ
ก็โจมตีเจ้าหนี้ทุกวิถีทาง เพื่อที่จะลดต้น
ให้เหลือต่ำกว่า 50% ลามปามมายันโทรศัพท์
ยันไส้ในโทรศัพท์อีก ดูท่าจะศึกยาวเลยค่ะ
งานนี้ (ฝั่งลูกหนี้ย้ายแหล่งผลิตใหม่แล้วด้วยค่ะ 55)

วุ่นวายตั้งแต่ประเทศตัวเอง ยันเศรษฐกิจโลกเลยค่ะ


โดย: Princezz Matcha Latte วันที่: 2 มิถุนายน 2562 เวลา:19:41:48 น.  

 
ขอบคุณค่ะคุณก๋า ที่แวะไปส่งโหวตกำลังใจ
พี่ทั้งป่วยและอยากหยุดเขียนสักพัก หลายๆอย่างทำให้ท้อได้มาก
ท้อที่จะเล่นโหวตต่อไป ไม่อยากเดินสายอีกด้วย
ปกติใช้โหวตหมดทั้งสิบแต่พอโดนบางอยากทำให้ลำบากใจ
เลยไม่อยากทำอะไรหมดเลย บางทีหายป่วยดีแล้วอาจจะดีขึ้น
แต่สำนึกที่เพิ่งเกิดขึ้น คงไม่เหมือนเดิมอีก

ยังไม่ได้เขียนตะพาบเลยค่ะ
อาศัยส่งดอกไม้คุยกับเพื่อนเฟซไปวันๆ



โดย: ภาวิดา คนบ้านป่า วันที่: 2 มิถุนายน 2562 เวลา:20:27:31 น.  

 
พี่คิดเสมอว่า คนเป็นเพื่อนกัน
ความถูกต้องนุ่มนวลมีน้ำใจน่าจสำคัญที่สุด
เราอยากให้เค้าปฏิบัตต่อเราเช่นไร
เราต้องทำเช่นนั้นก่อน

ลาไปนอนแล้วค่ะ ราตรีสวัสดิ์นะคะ



โดย: ภาวิดา คนบ้านป่า วันที่: 2 มิถุนายน 2562 เวลา:21:14:44 น.  

 
If you want peace, prepare for war. ไม่รู้ใครพูดเป็นคนแรกนะครับ
หนนี้มาเป็นนิยายจีนเลย!!!
สงครามไม่ว่าจะเกิดเพราะอะไร คนเดือดร้อนก็คือประชาชน
อยากให้ประวัติศาสตร์ในแบบเรียนยกย่องผู้คนชาวบ้านๆที่ถูกเกณฑ์ออกไปรบ
มากกว่ายกย่องกษัตริย์ที่ไปชนะศึกโน้นศึกนี้ ทั้งที่บัญชาการอยู่ด้านหลัง
ในประวัติศาสตรไทยยังไม่เคยมีกษัตริย์องค์ไหนตายในสนามรบเลยครับ
(ลากไปนอกเรื่องอีกละ กลับมาเมืองจีนก่อน...กลับมา)
ไป่จิงเหวิน พระหนุ่มผู้ลงสู่สนามรบ ท่านควรออกจากสนามรบแล้ววกลับไปบวช
ปล่อยนกหวีดนั้นแล้วให้สัมภาษณ์ว่าผมพอแล้ว....ไม่เอาแล้ว...
(ยังอีก! บอกให้กลับมาจีน!!!)
อาจารย์เมื่อเห็นความร้ายกาจในตัวศิษย์ก็กั๊กวิชาไว้แบบนี้ก็ดีนะครับ เผื่อมันกลับมาล้างครู
แต่นี่มันวิชาเล่นทีเผลอ 555


โดย: ชีริว วันที่: 2 มิถุนายน 2562 เวลา:21:32:21 น.  

 
มาโหวตค่ำๆค่ะ
เห็นหัวเรื่อง กับเนื้อเรื่องยาวๆ
เดาว่า การเมืองแหง
ขอผ่าน ดูข่าวก็ปวดหัวจะแย่
วันนี้เที่ยวพัทยาค่ะ
นักท่องเที่ยวมากมายเหมือนเคย
ฝรั่ง จีน ไทย เยอะจริงๆค่ะ


โดย: mcayenne94 วันที่: 2 มิถุนายน 2562 เวลา:21:33:58 น.  

 
มาโหวตค่ำๆค่ะ
เห็นหัวเรื่อง กับเนื้อเรื่องยาวๆ
เดาว่า การเมืองแหง
ขอผ่าน ดูข่าวก็ปวดหัวจะแย่
วันนี้เที่ยวพัทยาค่ะ
นักท่องเที่ยวมากมายเหมือนเคย
ฝรั่ง จีน ไทย เยอะจริงๆค่ะ


โดย: mcayenne94 วันที่: 2 มิถุนายน 2562 เวลา:21:37:02 น.  

 
กิมย้งเมืองไทยป่าวครับ 555

เมื่อคืนผมดูจนจบ ลูกที่สองตะโกนลั่นบ้านเลยครับ แชมป์ครั้งที่ 6 แล้ว


โดย: The Kop Civil วันที่: 2 มิถุนายน 2562 เวลา:22:07:05 น.  

 
สวัสดี ตอนดึก จ้ะ น้องก๋า

วันนี้เหนื่อยทั้งวัแต่เช้า ตักบาตรอาหารแห้ง เนื่องในวัน
สถาปนาโรงเรียน บ่ายแจกทุน กิจกรรมของ ผอ.คนใหม่เขาจัดได้ดี งานนี้ดูใหญ่โต และร่วมมือร่วมใจกันดี
เลิกจากงาน ลูกศิษย์ชวนไปกินข้าวมื้อเย็น กลับมา ก็
ขอนอนหน่อย อิอิ
มาอ่าน ตะพาบ สนามรบ แฝงสนามการเมือง อิอิ สนุกจ้ะ
สงสารเหมือนกันนะ ไป่จิงเหวิน ผู้กระหายสงคราม ในที่สุดก็
ต้องตายไปเพราะผลกรรมที่่เคยทำไว้ เข้าหลักพุทธศาสนาเนาะ
กรรมใดใครก่อ กรรมนั้นตามสนอง อ่านสนุกดี จ้ะ

โหวดหมวด งานเขียน ฯ


โดย: อาจารย์สุวิมล วันที่: 2 มิถุนายน 2562 เวลา:22:56:34 น.  

 
อ้าว...วิชาสุดยอดของอาจารย์แลกมาด้วยชีวิตเลยนะเนี่ย

เสียดายไม่มีโอกาสนำไปใช้อีกแล้ว


โดย: เรียวรุ้ง วันที่: 2 มิถุนายน 2562 เวลา:23:09:03 น.  

 
พอน้องต่อ ไปเม้นส์ว่า ของทอดเมนูโปรด อยากบอกว่า โปรดเหมือนกันค่ะ แต่ก็เพลาๆ ลง ถ้าขึ้นตาชั่งเลย น้ำหนักเกินที่กำหนดไว้ค่ะ หันไปทานอาหารที่ไม่ใช้น้ำมันปรุงสักพัก แล้วค่อยกลับมากินใหม่


โดย: Sai Eeuu วันที่: 2 มิถุนายน 2562 เวลา:23:34:21 น.  

 
"มิเช่นนั้นข้าก็มิอาจไว้ไมตรี"
หากอาจารย์ไม่ลงมือก่อนอาจเป็นฝ่ายถูกกระทำนะคะ

การให้อภัย ความประมาท ความโลภไม่รู้จักพอ
เป็นข้อคิดดีๆที่แฝงอยู่ ขอบคุณค่ะคุณก๋า



โดย: Sweet_pills วันที่: 3 มิถุนายน 2562 เวลา:0:01:13 น.  

 
เป็นการเขียนที่แยบยล
ลึกซึ้งยิ่งนัก


โดย: จากเพื่อนถึงเพื่อน วันที่: 3 มิถุนายน 2562 เวลา:0:26:48 น.  

 
สวัสดีตอนเช้าครับ คุณกะว่าก๋า
เช้าวันนี้เป็นวันที่3มิถุนายน2562
นักปราชญ์ของประเทศจีนแผ่นดินใหญ่นั้น มีอยู่มากมายจริงๆ
วันนี้ประเทศแห่งนั้นกำลังจะก้าวข้ามความจนของในชนยุคใหม่ ได้ในเร็ววันนี้แน่นอน ซึ่งผู้บริหารประเทศผู้รับไม้ต่อ จากท่าน"แมวสีอะไร?ก็จับหนูได้" คือท่านเติ้งเสี่ยวผิง มาเป็นยุคท่านสีจิ้นผิง ผู้ซึ่งมีคติบริหารประเทศโดยยึดแนวหลักคิด ของบรรพษุรุษปราชญ์โบราณ มาประยุกต์ใช้ ในการบริหารประเทศ จนก้าวข้ามความจนของคนในชาติลงได้ อีกทั้งมีการพัฒนาเทคโนโรยีได้อย่างสมบูรณ์ที่ และมีระบบการปราบปรามคอรัปชั่น อย่างได้ผลกว่ายุคก่อนๆเป็นต้น.

ประเทศไทยประสบความสำเร็จ เมื่อย้อนอดีตกลับไปราวๆ40ปีที่ผ่านมาแล้ว คือโครงการ "คุมกำเนิดคนไทยให้เกิดน้อย" ซึ่งโครงการดังกล่าววันนี้ คนไทยกำลังก้าวเข้าสู่"สังคมคนแก่"แต่กำลัง ขาดคนหนุ่มๆสาวๆไปแล้ว อย่างตกใจ.

ตลอดเวลาที่ผ่านมาตั้งแต่ปี2535"ได้สังเกตเห็น obvious จากกลุ่มคนที่ใกล้ๆตัว"จะไม่ยอมมีลูกกันเอาเลย แม้นจะมีครอบครัวกันแล้ว แต่ก็มีลูกกันน้อยมาก จะมีก็มีเพียงหนึ่งคนจะไม่มีกันหลายๆคน ดั่งยุคช่วงอายุลุงแอ็ด ตอนอายุที่25กันอีกแล้ว(ปัจจุบันอายุ72ปี) ในครอบครัวที่เป็นครอบครัวของ ในชนชั้นกลาง.

ปัญหาที่สังคมไทยกำลังประสบอยู่ณ.วันนี้ คือ คนหนุ่มคนสาว ไม่มั่นใจในการบริหารประเทศของตนจากชนยุคเก่า กันอีกแล้ว (สังเกตได้จากพรรคการเมืองที่เกิดใหม่ ของพวกเขา) เพราะโลกข่าวสารข้อมูลมันไหลเข้าสู่พวกเขาเพียงปลายนิ้วสัมผัส พวกเขาจึงรู้เท่าทันโลก จึงทำให้พวกเขาไม่อยาก จะมีภาระให้กับตัวเองของตัวเขาเอง,
ขอบคุณครับที่แวะไปคุยด้วย


โดย: ลุงแอ็ดคิดถึงอดีตที่ผ่านมา (สมาชิกหมายเลข 4365762 ) วันที่: 3 มิถุนายน 2562 เวลา:4:43:30 น.  

 
ไปแต่งนิยายปะ ๆๆๆ
จองล่วงหน้าเลย 5555

ก่อนหน้านี้ก่อติดซีรี่ย์จีนโบราณเจ้า
ผ่อจ๋นต๋าแจะ หนังสือหนังหาปอบะเปีย
ติดขนาด 555555

ดูสองรอบละชอบมาก
และกะสั่งหนังสือเรื่องนี้มาอ่านตวย
ผีบ้าก่อ 555 เมิน ๆ จะเจอเรื่องที่ถูกใจเจ้า


โดย: JinnyTent วันที่: 4 มิถุนายน 2562 เวลา:14:08:36 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิกช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

BlogGang Popular Award#15


 
กะว่าก๋า
Location :
เชียงใหม่ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 360 คน [?]




มองฉันอีกครั้ง
เธออาจเห็นฉัน
หรืออาจไม่เห็นฉัน

ฉันแค่แวะผ่านทางมา
และอาจไม่หวนกลับมาทางนี้อีกแล้ว

เราเคยรู้จักกัน
และมันจะเป็นเช่นนั้นตลอดไป

มองดูฉันอีกครั้ง
เธออาจเห็นฉัน
และฉันอาจมองไม่เห็นเธอ.





[Add กะว่าก๋า's blog to your web]