น่าห่วงสุขภาพคนเชียงใหม่ต้องใส่แมสตลอด

มีคุณพ่ออินดี้หมิงหมิงว่าไงคุณก๋า

สวัสดียามเช้าค่ะก๋า

พี่ชอบภาพแรกตั้งแต่ในเฟซแล้วค่ะ
เท่เนาะ ...
แต่ภาพ2-3-4-5 ดูน่าเกรงนิดนึงค่ะ

ความคิดถึง บางทีเมื่อเวลาผ่านไปมันก็เริ่มจาง
แต่มันไม่ได้หายไปไหน
เพราะบางทีเราก็คิดถึงใครคนนั้นขึ้นมาเมื่อกันนะคะ

ถึงเวลาหนึ่งพวกเราก็จะแยกย้ายนะคะ
ไม่ต้องคิดไกลเลยค่ะ เพื่อนบล็อกมากมายหลายสิบอาจเป็นร้อย
สุดท้ายก็เหลือกันอยู่เท่านี้เองนะคะ และก็คงลดน้อยถอยลง
ถ้าไม่มีเพื่อนใหม่เข้ามาเพิ่มเนาะ

เวลาเปลี่ยน ความคิดเปลี่ยน ทุกอย่างเปลี่ยนแปลงได้เสมอ
แม้แต่ความคิดถึงก็อาจเปลี่ยนได้ วัยรุ่นก็จะว้าวุ่นหน่อย อายุมากขึ้นก็จะนิ่งขึ้นนะคะ 555

นึกถึง สมัยเป็น นศ ถาปัด นี่ทรงผมยอดฮิตเลยนะครับ เซอร์ๆดี
ภาพ AI จัดให้ใช่มั้ยครับ เท่มากๆ detail ละเอียด สีก็สวยนะครับ

เรื่อง คิดถึงใคร นี่ ส่วนมาก อาจารย์เต๊ะ จะคิดถึง คนในครอบครัว ที่จากไปมากกว่า ส่วนสาวๆก็เก็บเป็น ความทรงจำที่ดีๆเอาไว้

เวลาชีวิตผ่านไปเร็วมากนะครับ สมัยก่อนไม่เคยคิดว่า ความชรา จะมาเร็วขนาดนี้ เผลอแผลบเดียวก็ผ่านไป20-30ปี
คนในครอบครัวก็จากไปเกือบหมด หมาแมว สตว์เลี้ยงก็ไม่มีแล้ว
ตัวเราก็แก่ชราขึ้นทุกวัน ผมดกปกไหล่ ก็กลายเป็นร่วงโล้น
เหงือกจ๋า ฟันก็เริ่มบ๊ายบาย กลายเป็นฟันหลอ แล้วนะครับ 555

เพราะฉะนั้นตอนที่เรายังแข็งแรง ก็ต้องดูแล คนที่เรารัก คนรอบข้างให้ดีที่สุด ใช้เวลาอยู่ด้วยกันด้วยความรัก ให้อภัยได้ก็ให้อภัยไป
ชีวิตมันสั้นจริงๆเลยนะครับ

ปล เรื่องเรียนมหาลัยของหมิง นี่ คุณก๋าต้องหาเงินไว้แยะๆเลยละครับ ถ้าเรียนเอกชน เบ็ดเสร็จ ต้องมีซักล้านนึงเป็นอย่างต่ำๆ
เผลอๆจะไม่พอเอาด้วยนะครับ 555

มาทักทายยามเย็น ๆ ค่ะ วันนี้ทำบล็อกใหม่ ชวนไปไหว้พระกันค่ะ

สวัสดีครับ
เปิด blog คุณก๋ามาก็เจอโจทย์ตะพาบที่น่าเขียนเหลือเกิน (เหมาะสำหรับเหตุการณ์ในช่วงนี้ที่เกิดขึ้นกับผมจริงๆ) การได้พบกันก็ต้องมีการจากกันไม่วันใดก็วันหนึ่งเนอะครับ

ยิ่งอายุมากขึ้นเพื่อนที่เคยรู้จักในสมัยก่อนก็แยกย้ายกันไปตามทางเดินของตัวเอง เมื่อวันก่อนพี่พันยังมีกระทู้ถามว่า ในวัยนี้คุณเหลือเพื่อนสนิทกี่คน ผมนี่ไม่ต้องนับเลยกางนิ้วมามือนึงก็ครบแล้ว

คนเราพบเพื่อจากลา ตอนนี้คนรอบๆ ตัวเราก็ไปกันหมดแล้ว อีกไม่นานเรงคงได้พบกันอีก

ฟิลเตอร์นี้เท่เลยครับ เส้นคราฟท์ละเอียดเชียว
บางช่วงเวลาบางคนสำคัญกับชีวิตเรามาก
แต่พอเวลาผ่านไปกลับนึกไม่ออกแม้กระทั่งหน้าตา
คนที่เข้ามาและออกไปจากชีวิตมีมากมายจริงๆ ครับ
และก็จริงที่ว่ายิ่งพบเจอเยอะก็ยิ่งต้องจากลาเยอะ
ฝึกอยู่กับตัวเองให้ได้จึงสำคัญที่สุด

คอมร้านติดมาให้ 6ตัว อาจารย์เต๊ะ กลัวเวลา render งาน
CPU การ์ดจอ ทำงานเต็มที่ เครื่องจะร้อนจัด เลยติดพัดลมเพิ่มอีก 5ตัว ครับ 555

เรื่องเด็กถาปัด นี่สไตล์เป็นเอกลักษณ์ครับ
น้อยมากที่จะแต่งตัวเรียบร้อยถูกระเบียบครับ 555

ในทุกการจากลายังมีความทรงจำที่ดีรออยู่

ไม่ชอบการจากลา แต่การจากลาเป็นสัจธรรมที่ต้องเกิดกับทุกคน
ไม่ช้า หรือเร็ว พยายามให้เข้าใจและทำใจ แต่มันยากมากนะคะ

คุณเก๋าสายอาร์ตจริงๆดูจากรูปแล้ว

ฝนตกหนัก ลมแรง ไปก่อนครับ

สวัสดี ยามดึก จ้ะ ก๋า

วันนี้ มี กิจกรรม 3 กิจกรรม ส่งตะพาบตอนสาย ๆ เสร็จ ช่วง
สาย ๆ ลูกศิษย์มาเยี่ยม มาขอรดน้ำดำหัว ย้อนหลัง พร้อมขนม
ผลไม้คุยกันออกรส ถ่ายรูป ทำคลิป ให้ใส่เพลง สมัครติ๊กต้อกให้
บ่าย มาต่อสัญญา้านเช่า บ่ายกว่า ลูกศึษย์ นัดกินข้าว เลี้ยง
ข้าว นั่งคุย กินเสร็ ออกจาก เมเจอร์ ถึงบ้านเกือบ 6 โมงเย็น อิอิ
มาตอบเม้นท์ อ.เต๊ะซึ่งมาเม้นท์คนแรก เสร็จ 4 ทุ่ม มาต่อคิว
บล็อกเธอ เพราะบล็อกเธอวันต่อวัน เลยต้องตาค้างไว้ก่อน อิอิ

บล็อกเธอ วันนี้ เธอกล่าวถึง การไม่อยากคิดถึงคนในอดีต
เพราะมันผ่านไปแล้ว ยังไงก็ต้องจากลา ในวันใดวันหนึ่ง อยากคิด
แต่ปัจจุบันอย่างเดียว เพราะยังไง สักวันก็ต้องพลัดพรากจากกัน ครูว่า ความคิดของเธอก็ถูก นะ แต่ ครูว่า เครียดไปนะ ครูว่า การคิดถึง เป็นธรรมชาติของคน โดยเฉพาะคิดถึงคนดี ๆ ที่มีต่อเรา
จากกันหรือไม่จาก ก็คิดถึงได้ เนาะ ไม่ทุกข์หรอก คิดถึงแต่สิ่งดี ๆ
ของคนที่เราคิดถึง เป็นสุข นะ อิอิ จริงจังเกินไป เครียด จ้ะ
โหวดหมวด ตะพาบ

ทุกวันนี้ผมรู้สึกว่าคนรอบๆ ตัวจากไปเยอะขึ้นมาก บางครั้งพวกสถานที่เก่าๆ ของเก่าๆ ที่เคยได้รับจากเขาพอเห้นอีกครั้งก็อดนึกถึงเรื่องราวของเขาไม่ได้เหมือนกัน

ผมคิดว่าเราระลึกถึงเป็นบางครั้งได้ แต่ไม่ควรปล่อยให้มันมาทำให้ชีวิตเราหยุดอยุ่กับที่ ยังไงเราก็ต้องก้าวเดินต่อไปมิใช่หรือ

ที่มาคุย ถ้าจากกันด้วยเพราะอายุขัยยังพอทำใจนะ แต่ถ้าจากกันด้วยอุบัติเหตุ หรือเหตุที่กระทันหันมากๆ มันทำใจยากจริงๆ ครับ ต้องใช้เวลาระดับนึงเลย