ความรู้สึกของวันนี้
Group Blog
 
 
มีนาคม 2560
 
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031 
 
13 มีนาคม 2560
 
All Blogs
 
วันเกิดฉัน...วันตายเค้า!!!!!!













วันเกิดฉัน...วันตายเค้า!
สวัสดี ฉันชื่อนานา ฉันมีแฟนชื่อนิกรณ์ เรื่องราวทั้งหมดมันเกิดขึ้นเมื่อประมาณ 5 ปีที่แล้ว ตอนนั้นฉันกำลังเรียนอยู่มัธยมตอนปลาย ฉันซึ้งใจเหลือเกินกับของขวัญชิ้นนี้..ไม่เคยมีใครให้ฉัน!! และฉันก็ไม่เคยอยากได้จากใคร....

"คนที่ผิดคงเป็นฉันเอง...ที่เกิดในวันนั้น"
.............................................................................
วันวาเลนไทน์ คือวันแห่งความสุขหรอ?? วันวาเลนไทน์ คือวันที่คนรักมาเจอกันใช่ไหม??!! เมื่อก่อนฉันก็คิดแบบนั้น...คิดว่ามันคือวันแห่งความสุข เพราะมันเคยเป็นวันที่ดีมากๆและสุขมากๆเลยล่ะ แต่ตอนนี้...ไม่ใช่!! ไม่มีแล้ว!! ไม่มีวันที่แสนดีและมีความสุขแบบนั้นอีกแล้ว...
ตอนนั้นฉันอายุประมาณ 17 ปี ฉันมีแฟนคนนึง เค้าบ้าดีนะ.............
(ต่อ1)................................. เราคบกันได้ 1 เดือน เราใช้เวลาดูใจกันมา 3 ปี ฉันยังจำได้ดีวันแรกที่เค้ามาจีบฉัน...คนอะไรมาจีบสาวทั้งทีดั้นนมาเรียกเราว่าป้าซะงั้น>"ป้า!...ป้า!...ป้าคนนั้นน่ะ ขอเบอร์หน่อยดิ^^" ในความคิดของฉันตอนนั้น ...*ไอ้เด็กนี่กวนจริง!* ก็เลยไม่กล่าวโทษอะไร แต่เดินหนี...ฉันก็เลยเดินหนีขึ้นรถรับส่งนักเรียนกลับบ้าน แต่ไอ้บ้านั่นก็ตะโกนมาจากอีกฝั่งว่า "ป้า!!..ผมมีเบอร์ป้าแล้วนะ แค่มาขอเป็นพิธีเฉยๆ" คือแบบตอนนั้นทั้งอายทั้งโกรธ อยากจะวิ่งไปเตะปากไอ้เด็กนั่นจริงๆ ดีหน่อยที่รถออกก่อน ได้แต่แลบลิ้นปลิ้นตาใส่..
(ต่อ2)....................................แทนที่จะโกรธฉันยังจะมาขำอีก ประสาทจริงๆเยลเรา. พอตกเย็นฉันนั่งทำการบ้านจนดึกประมาณ 3 ทุ่ม ก็มีคนโทรเข้ามา ฉันคิดว่าเป็นเพื่อนก็เลยกดรับสายแล้วทักทายตามประสาเพื่อนที่บ้าบอ
"อ้ะบ้ะจ้ะเฮ้!! " ฉันพูด
"จ้ะเฮ้บ้าอะไรป้า..กินยาลืมเขย่าขวดรึไง?" เค้าตอบกลับ ฉันเลยพูดต่อว่า..
"อ้าว..ขอโทษนะคะที่นี่ไม่มีคนชื่อป้า สงสัยโทรผิดแล้วมั้งคะ" ฉันตอบกลับแบบงงๆ
"อ้าววป้า!!จำผมไม่ได้หรอ...คนที่ขอเบอร์ป้าวันนี้ไง!?"
"อะ....ไอ้เด็กเวรรรรร!!! " ฉันตัดสายแล้วปิดเครื่องใส่ทันที..ใครจะไปอยากคุยกะคนบ้า...บ้าป่าวว พอวันต่อมาฉันก็ไปเรียนตามปกติ..พอเลิกเรียนฉันก็รีบกลับมาขึ้นรถรับส่งทันที..คือแบบไม่ลงไปซื้ออะไรเลยใช้คนอื่นไปซื้อให้ โถถทำไมน่ะเหรอ..ก็ไอ้เด็กเวรนั่นดิ..มาทุกวันฉันก็หลบทุกวัน หลบได้ประมาณ 1 อาทิตย์กว่าๆมั้ง นางคงหมดความอดทนก็เลยมานั่งรอบนรถรับส่งนักเรียนฉัน..คือตอนนั้นแบบหลบไม่ทันจริงๆนางมาด้วยหน้าตาที่แลดูโหดมากกไม่มีรอยยิ้มที่สดใสเหมือนทุกครั้งเลย ....
"หลบหน้าทำไม...ไม่ชอบก็บอกดิว้ะ!จะได้ไม่ต้องมานั่งรอนั่งห่วงอยู่แบบนี้!!..เฮ้ยย!อย่าเงียบดินา" ตอนนั้นฉันไม่รู้ว่านิ่งเงียบไปนานแค่ไหน..แต่พอหันไปมองหน้าไอ้เด็กเวรนั่นฉันถึงกับอึ้ง..คือนางร้องไห้..ถึงน้ำตาจะไม่ไหลก็เถอะในตานางมีน้ำใสใสตาแดงๆ
"เฮ้ย!!..อย่าร้องนะไอ้เด็กบ้า"
"ไม่ได้ร้องเว้ยแค่ฝุ่นมันเข้าตาเฉยๆ..แล้วก็ไม่ได้เป็นเด็กบ้าด้วยผมชื่อกรณ์ต่างหาก .. "
"กรณ์ก็กรณ์..อย่าร้องไห้ดิเป็น ผช. ป่าวห้ะ??"
"ก็ผมน้อยใจหนิ..อุตส่าห์ตามดูแลป้ามาตลอดแต่ป้าก็ไม่เคยสนใจผมเลย..มีแต่หลบหน้า..ป้าเกลียดผมหรอ..อย่าเกลียดผมนะ..น้ะผมขอร้อง!!.. "
"รู้แล้วๆๆๆ" ฉันพูดแบบสำรวจตัวนาง...นางแบบคล้ำมากไม่มีราศีอะไรเลยซึ่งนางไม่ใช่สเปคฉันจะให้ฉันชอบได้ยังไง
"ป้า..ป้าไม่คิดจะชอบผมหน่อยหรอ?ป้าให้ผมทำไรผมยอมทุกอย่าง..ขอแค่ป้ามองผมบ้าง"
"กรณ์จะทำได้หรอ..อย่างกรณ์น่ะไม่ใช่สเปคเราเลยเราชอบคนขาวแต่กรณ์..."
"ผมจะขาว!!..ผมจะเปลี่ยนแปลงตัวเอง..ป้ารอผมน้ะ!! "
"จ้ะ..สู้ๆน้ะ " หลังจากวันนั้นนางก็หายไปไม่ค่อยมากวนใจฉันเหมือนเมื่อก่อนยอมรับว่ามันเหงามากบางครั้งก็แอบมองโทรศัพท์จนเพื่อนบ่น ฉันคิดว่านางก็คงเหมือนกับผช.ทั่วไปแหละแบบแค่มาจีบเล่นๆแล้วก็หายไป นางหายไปได้ประมาณ1เดือนมั้งแล้วนางก็กลับมาไม่อยากเชื่อเลยว่านางทำจริงๆนางเปลี่ยนแปลงตัวเองได้จริงๆ.......กลับมาคราวนี้คือนางแบบ....หล่อมากกกกก><..ขาวเวอร์..ผมนิตัดทรงหัวเห็ด..ฟันก็จัด..แต่งตัวก็ดูดี..น่ารักมากก > (นางเอกแอบหื่นสำรวจทุกอณู 555+ ).. เอาตรงๆเลยแบบสาวๆคนไหนเห็นก็มองก็ชอบนางอ่ะ...แต่ไม่ใช่กับฉัน! (หืมมทำเป็นเมินเด่วเหอะถ้าลองได้รักแล้วจะติดใจ ) ..ฉันอยากให้เค้ากลับมาเป็นแบบเดิมมากกว่าไม่อยากให้ใครมาชอบนาง (นั่นไงแอบมีใจก้บอกกหึงล่ะเซ่!!! )....
(ต่อ)............................................................อยากให้นางมองแต่ฉัน...นางเดินเข้ามาหาฉันแล้วเอาตุ๊กตามาให้คือแบบว่ามันตัวใหญ่มาก..( ดีใจเขิลอ่ะ><)
"อ้ะป้าให้..ผมกลับมาแล้วนะ..จะไม่ไปไหนอีกแล้ว..จะจีบป้าให้ได้เลย^^" ใจจริงก็อยากจะกระโดดเข้าไปกอดเลย(โอยยยนายหายไปไหนมาฉันคิดถึงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง) แต่ฟอร์มไงก็เลยพูดไปว่า
"อื้ออ...สู้ๆ" ตั้งแต่วันนั้นนางก็ทำเหมือนทุกอย่างที่นางพูด นางจำได้หมดว่าฉันชอบอะไร..ไม่ชอบอะไร..ชอบสีไหน..เกิดวันที่เท่าไร..ครบรอบวันที่รู้จักกันวันไหน..กี่วันกี่เดือนกี่ปีที่คุยกัน..(หื้มมมมจะดีไปไหน><) นางเหมือนเดิมทุกอย่าง..เราไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อยมากไปเที่ยวด้วยกันบ่อยมาก..นางพาเราไปไหว้พ่อแม่นางบ้างล่ะ..จนผ่านมา 3ปี นางก็ยังเหมือนเดิม..นางชอบกราบเท้าพ่อกับแม่..นางบอกเสมอว่าพ่อแม่อยู่บนหัวนางเคารพมาก..ส่วนฉันนางให้อยู่ในใจ..นางสามารถนวดเท้าล้างเท้าให้ฉันโดยไม่รังเกียจ..นางเสียสละทุกอย่าง..นางตามใจฉันทุกอย่าง..วันที่ 14 มกราคม เป็นวันที่เราตกลงคบกัน..วันนั้นนางดีใจมากนางเข้ามากอดฉันแน่นแล้วร้องไห้..นางขอบคุณที่ฉันยอมคบกับนาง..นางไม่คิดว่าจะมีวันนี้นางสัญญาว่าจะอยู่ดูแลฉันตลอดไป..เวลาผ่านไปความรักของเรายังคงเป็นเหมือนเดิมไม่หวานขึ้นไม่น้อยลง..ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายต่างรับรู้และยินดีด้วย..นางจะพาฉันไปทานข้าวที่บ้านด้วยทุกวัน..จนถึงวันเกิดฉัน...วันที่ 14 กุมภาพันธ์..ตอนเช้านางซื้อดอกกุหลาบมาให้ 100 ดอก พร้อมท่าเต้นสุดแนวของนาง..นางยิ้มให้ฉันอย่างมีความสุขมากจนฉันอดยิ้มตอบนางไม่ได้..ของขวัญวาเลนไทน์ที่ฉันให้เค้าคือ..เสื้อที่ฉันถักเอง..รูปที่เราถ่ายด้วยกันเกือบ 500 รูป..ต้นกุหลาบที่ฉันปลูกเอง..ฉันให้นางทั้งต้นเลยแหละ^^..นางดีใจมากจึงพูดขึ้นว่า "ถ้าต้นกุหลาบนี้ยังอยู่แสดงว่าผมจะอยู่กับป้าตลอดไปนะ^^" นางยิ้มอย่างมีความสุขรอยยิ้มของนางมีเสน่ห์มากทำเอาฉันเคลิ้มไปเลยล่ะ^^..นางหันมายิ้มให้ฉันเสร็จก็กระโดดซ้อนรถเพื่อนไป..ก่อนไปยังทำเรื่องน่าอายชนิดแบบอยากเอาปี้ปมาคลุมหัวเลยล่ะ ..นางตะโกนเสียงดังว่า..
"กระผมนายกรณ์ขอสัญญาว่าจะขอรักป้าตัวเตี้ยๆนี้ตลอดไป!!...ป้าาา!...ป้าา!!...ผมรักป้าน้ะ!..จะรักตลอดไป!..จนป้าเบื่อผมไล่ผมไป..แต่ไม่ได้หมายความว่าผมจะไปไหนน้ะ..ผมหน้าด้านผมจะอยู่กับป้าอยู่ดี>"...คือแบบนางทำไว้เกินหน้าเกินตาจริงๆ..วันนั้นทั้งวันฉันมีความสุขมาก..มากจนล้นเลยล่ะ..... จนเวลาประมาณทุุ่มกว่าๆได้มั้ง..นางมารับฉันไปบ้านเพื่อนนางระหว่างทางเราก็คุยกันหยอกล้อกันตามปกติ..จนมาถึงสี่แยกหมู่บ้านอะไรไม่รู้..มีกลุ่มวัยรุ่นอยู่..พวกนั้นเป็นคู่อรินางพวกมันพากันขับรถตามเรามาประมาณ 3-4 คัน พวกมันใกล้เข้ามาเรื่อยๆ..กรณ์จับมือฉันไปกอดเอวเค้าไว้อย่างแน่นตอนนั้นกรณ์ใจเต้นเร็วมือไม้เค้าก็สั่นขณะจับมือฉันปากก็บ่นพึมพำๆว่า..
"ไม่เป็นไรๆๆๆนาต้องปลอดภัย" ..ฉันซบหน้าลงบนแผ่นหลังเค้า..น้ำตาก็ไหลออกมา..ได้แต่บอกเค้าด้วยเสียงสั่นๆว่า..
"นารักกรณ์นะคนดี...นารักกรณ์นะ..ฮึก...รักนะ"
"กรณ์ก็รักนา...ขอบคุณที่บอกรักกรณ์.."
(ต่อ..)..........................................................ฉันรู้ว่าตอนนั้นกรณ์กลัว..กลัวว่าฉันจะเป็นอันตรายเพราะเค้าขับรถเร็วมาก..เร็วจนฉันคิดว่าเราจะตายเพราะรถล้ม..แต่ไม่ใช่!!..ถึงกรณ์จะขับรถเร็วแค่ไหนก็สู้พวกนั้นไม่ได้..ข้างหน้าเรามีพวกนั้นจอดรออยู่อีก..เค้าจำเป็นต้องจอดรถลงไป..เค้าจับมือฉันไว้แน่นจนฉันรู้สึกได้ว่ามือเค้ามีเหงื่อออกมามันแสดงให้ฉันรู้ว่าเค้ากำลังคิดมาก...เค้าพยายามให้ฉันอยู่ข้างหลังเพื่อปกป้อง...

"ไงไอ้กรณ์...เมียมึงสวยดีนิ"

"อย่ามายุ่งง!!" กรณ์ตะโกนออกไปฉันถึงกับสะดุ้ง..กรณ์ไม่ชอบพูดเสียงดังแต่ตอนนี้เค้ากำลังทำ...

"กรณ์..." ฉันเรียกเค้าด้วยเสียงสั่นมือข้างหนึ่งถูกเค้าจับไว้ส่วนอีกข้างก็ส่งไลน์ไปบอกพวกพี่ที่รออยู่บ้านกรณ์..ทั้งกลัวว่าจะถูกจับได้กลัวว่าพวกพี่ๆเค้าจะมาช่วยไม่ทันกลัวว่าจะไม่มีวันพรุ่งนี้ด้วยกันอีกต่อไป...

"พวกมึงจะเอาไง...อย่ามาหมาหมู่นะเว้ย!!!" กรณ์พูดเสียงดังอีกแล้ว

"มึงง่ะ..มันรนหาที่ตายเอง..ถ้าวันนั้นมึงไม่มาเสือกพวกกูไม่ถูกจับหรอกเว้ย!!"

"อ้าว!..ถ้ามึงไม่คิดทำร้ายน้อง ผญ.คนนั้นแล้วถ้าน้องเค้าเต็มใจไปกับพวกมึงกูจะไม่เข้าไปเสือกเลยแต่พวกมึงแม่งเหี้ย!!จะข่มขืนผญ.!!"

"แล้วทำไม!!??ห้ะ??!!..ทำไม!!?อินั่นเป็นเมียมึงรึไง!?..มึงถึงได้มาเสือก..ห๊ะ!!..มึงจะปกปองอิร่านนั่นทำไม??!!"

"มึงอย่ามาว่าน้อง!!น้องเค้าจะเป็นเหี้ยไร!!แต่น้องเค้าก็เป็นผญ.กูไม่ยอมให้มึงทำร้ายน้องเค้าหรอกไอ้เหี้ย!!"

"หึ..หึหึหึหึหึ...หึ....งั้นกูจะเอาเมียมึงให้ดู!!!!!"

"กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!!!ปล่อยย!!..ฮึกปล่อยยนะ!!..กรณ์!!...กรณ์!!!...กรณ์!!!!!"

"มึงปล่อยนะโว้ยย!!..อัก!!...ปล่อยนา!!!!!" ฉันมองกรณ์ที่ถูกใครสักคนในกลุ่มนั้นยันเข้าที่ท้องแล้วถูกคนอีกมากมายใช้เท้าเหยียบแล้วกระทืบเข้าที่ตัวกรณ์..เค้าได้แต่นอนให้คนพวกนั้นทำร้าย

"ขะ...ขอร้องง..อึก..ปะ..ปล่อยกรณ์นะ.." ฉันยอมทุกอย่างแล้วยอมทิ้งศักดิ์ศรีด้วยการยกมือไหว้คนที่จับฉันไว้...มันมองฉันด้วยสายตาแบบไม่รู้จะอธิบายยังไง..

"หุปปาก!!!!!!" ถึงเสียงที่พูดออกมาจะไม่ได้ตะโกนยังไงฉันก็กลัวมาก..ในตอนนั้นฉันได้แต่ร้องไห้แล้วตะโกนบอกให้หยุดทำร้ายกรณ์ฉันทุรณทุรายจะไปหากรณ์ให้ได้จนมันปล่อยฉัน..ฉันวิ่งไปหากรณ์ทันทีโดยไม่คิดว่าตัวเองจะเจ็บมากน้อยแค่ไหนสิ่งที่ฉันสนใจคือคนที่ฉันรักอยู่ตรงนั้น.

"ออกไป!!!..ออกไป!!...ออออกไปป!!..กรณ์!....กรณ์!...ออกไป!...อย่า!!...อย่าทำกรณ์!!!!...ออกไป!!!!!!!!!!!!!" ฉันพยายามผลัก ผช. พวกนั้นออกไปแต่ก็ไม่มีประโยชน์เลยสักนิดฉันพยายามแล้วพยายามอีกจนมีคนหนึ่งหันมา..มันคงจะรำคาญฉันมากสินะจึงสลัดฉันออกอย่างแรงแล้วเดินเข้ามาเตะอัดฉันเข้าอย่างจังฉันถึงกับต้องงอตัวเองเพราะมันเจ็บมาก!เจ็บมากที่สุดเลย!!...และเหมือนพวกนั้นจะเข้ามาอัดฉันต่อ...แต่มันกลับไม่รู้สึกเจ็บเลยสักนิดทั้งๆที่ฉันได้ยินเสียงหัวเราะน่าขยะแขยงของพวกมัน..ทั้งๆที่ฉันรู้สึกว่าพวกนั้นกำลังอัดฉันอยู่...

"ป้า...ไม่เป็นไรน้ะ"........................(เด่วกลับมาต่อให้น้าาช่วงนี้กำลังเข้มข้นฝากติดตามด้วยน้าา คอมเม้นได้น้า...ต้องไปแล้ววบายย เป็นกำลังใจให้นานากับกรณ์ด้วยน้ะ...บายยยยยยยยยยยยย)



Create Date : 13 มีนาคม 2560
Last Update : 31 มีนาคม 2560 20:35:45 น. 2 comments
Counter : 399 Pageviews.

 


โดย: สมาชิกหมายเลข 3743379 วันที่: 25 มีนาคม 2560 เวลา:13:40:00 น.  

 
สวัสดีจ้าา มาทักทายจ้า sinota ซิโนต้า Ulthera สลายไขมัน SculpSure เซลลูไลท์ ฝ้า กระ Derma Light เลเซอร์กำจัดขน กำจัดขนถาวร รูขุมขนกว้าง ทองคำ ไฮยาลูโรนิค คีเลชั่น Chelation Hifu Pore Hair Removal Laser freckle dark spot cellulite SculpSure Ultherapy กำจัดไขมัน ร้อยไหม adenaa ลบรอยสักคิ้วด้วยเลเซอร์ ลบรอยสักคิ้ว Eyebrow Tattoo Removal เพ้นท์คิ้ว 3 มิติ สักคิ้วถาวร สักคิ้ว 6 มิติ Cover Paint สักไรผม 3D Eyebrow ให้ใจหายใจ สุขภาพ วิธีลดความอ้วน การดูแลสุขภาพ อาหารเพื่อสุขภาพ ออกกำลังกาย สุขภาพผู้หญิง สุขภาพผู้ชาย สุขภาพจิต โรคและการป้องกัน สมุนไพรไทย ขิง น้ำมันมะพร้าว ผู้หญิง ศัลยกรรม ความสวยความงาม แม่ตั้งครรภ์ สุขภาพแม่ตั้งครรภ์ พัฒนาการตั้งครรภ์ 40 สัปดาห์ อาหารสำหรับแม่ตั้งครรภ์ โรคขณะตั้งครรภ์ การคลอด หลังคลอด การออกกำลังกาย ทารกแรกเกิด สุขภาพทารกแรกเกิด ผิวทารกแรกเกิด การพัฒนาการของเด็กแรกเกิด การดูแลทารกแรกเกิด โรคและวัคซีนสำหรับเด็กแรกเกิด เลี้ยงลูกด้วยนมแม่ อาหารสำหรับทารก เด็กโต สุขภาพเด็ก ผิวเด็ก การพัฒนาการเด็ก การดูแลเด็ก โรคและวัคซีนเด็ก อาหารสำหรับเด็ก การเล่นและการเรียนรู้ ครอบครัว ชีวิตครอบครัว ปัญหาภายในครอบครัว ความเชื่อ คนโบราณ


โดย: สมาชิกหมายเลข 4507140 วันที่: 5 พฤษภาคม 2561 เวลา:15:21:29 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

สมาชิกหมายเลข 3743379
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 2 คน [?]




ความรู้สึกของวันนี้
Friends' blogs
[Add สมาชิกหมายเลข 3743379's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.