เรือนเจ้าจันทร์

<<
กันยายน 2562
 
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
2930 
 
27 กันยายน 2562
 

พบกันครั้งแรก

       


   

เวลายามบ่ายคล้อย อันเงียบสงบ สายลมอ่อนเบาพัดโชยผ่านช่องเล็กๆของผนังปูนเข้ามา ฉันพลิกตัวนอนเหยียดยาว พลางอ้าปากหาวอย่างสบายอารมณ์  อ้อยอิ่งอยู่บนที่นอนอย่างรื่นรมย์ ชีวิตอันแสนสุขของฉันเริ่มยังไง ก็สุดจะจดจำได้ ด้วยเวลานั้นล่วงเลยมานานหลายปี ฉันเติบโตแถวโรงงานย่านเมืองปากน้ำ แฟตเตอรี่แลนด์ขนาดย่อม หากมีเนื้อที่กว้างขวางพอ ที่จะทำให้ฉันเดินเล่นได้สะดวก ความที่อยู่มานาน ทำให้ฉันคุ้นเคยกับคนแถวนี้เป็นอย่างดี
            ยามอ้วนเจ้าของมอเตอร์ไซค์สุดเท่ห์ ลุงยามแสนใจดีแต่ชอบใส่แว่นกันแดดแล้วนั่งหลับ พนักงานโรงงานที่มีของอร่อยมาฝากฉันทุกเช้า นี่แหละชีวิตฉัน
            กิน นอนพักผ่อน เดินเล่นชิลๆ ใช้ชีวิตสโลว์ไลฟ์อย่างเต็มที่ บ่ายนี้ก็เช่นกัน ถึงเวลาออกไปยืดเส้นยืดสายกันอีกแล้ว ฉันเดินผ่านซอกเล็กๆพอดีตัวของรั้วเข้าไปโรงงานหนึ่ง ด้านหน้าเงียบสงบ ลมพัดอู้เข้ามาจนขนหลังคอฉันปลิวระริก โต๊ะ เก้าอี้ด้านหน้าร้างไร้ผู้คน
            “อ้าว! เหมียวมาจากไหนล่ะเนี่ย?”
            เสียงนุ่มของผู้หญิงคนหนึ่ง ดังขึ้นจากภายในห้องกระจกสีใส ฉันหันไปมอง เห็นหล่อนยิ้มน้อยๆ พลางเลื่อนประตูกระจกออกมา
            “หิวป่าว?”
            นี่หล่อนคงคิดว่าฉันเป็นแมวจร ที่หิวโซเสียเต็มประดาล่ะซิ หล่อนดูทรวดทรงฉันก่อน เต็มไม้เติมมือขนาดนี้ และที่สำคัญฉันมีปลอกคอนะยะ
            “ฉันมีคนเลี้ยงย่ะ! ฉันไม่ได้มาขออาหารหล่อนหรอกนะ ฉันมาเดิน!”
            “จะไปไหนล่ะเหมียว มานี่ก่อน…”
            ฉันเดินหน้าเชิดเข้าไปในโรงงานอย่างสวยๆ ปลายหางชี้ตรงอย่างสาวมั่น
            “กลับมาคุยกันก่อนสิเหมียว จะรีบไปไหน ยังไม่รู้จักชื่อเลย”
            ดูหล่อนซิ...ยังจะมาเซ้าซี้ คิดหรือว่าสาวสวยอย่างฉัน จะบอกชื่อเสียงเรียงนาม กับคนแปลกหน้าง่ายๆ
            “ไม่มีทางเสียหรอก!”
            ฉันใช้เวลาตลอดทั้งบ่ายนั้น ขึ้นไปนอนบนกองกระดาษสูงๆ ในมุมที่ลับตาคน ทำไมนะรึ...ก็มันเงียบสงบดีนะซิ ถึงแม้จะมีเสียงเครื่องจักรทำงานดังครื้นๆบ้าง แต่ฉันก็ชินเสียแล้วล่ะ บางครั้งก็ฟังเพลินจนหลับยาวไปหลายชั่วโมง แต่วันนี้ฉันนอนได้ไม่นาน ก็เลยเดินย้อนออกมาทางเดิม พอถึงหน้าห้องกระจกใส จึงปรายตาเข้าไปมอง เห็นเจ้าหล่อนคนนั้นนั่งทำงานอยู่ รูปร่างหล่อนบอบบาง ผิวขาวซีดๆ แต่งตัวเหมือนสาวออฟฟิศทั่วไป ที่สำคัญหล่อนสวยน้อยกว่าฉัน!
          “คิก คิก!”
ฉันระบายยิ้มอย่างมีเลิศนัย เมื่อหล่อนในห้องกระจกหันมามอง พลางลุกขึ้นเปิดประตูก้าวออกมา
            “เหมียวเจอกันอีกล่ะ หิวไหมเนี่ย”
หล่อนไม่พูดเปล่าแต่กลับเข้าไปในห้องอีกครั้ง ก่อนจะออกมาพร้อมของที่กินได้อะไรสักอย่างที่ฉันไม่รู้จัก มันไม่ใช่ปลาทู ไม่ใช่อาหารเม็ด...แต่มัน
“ หวานๆหอมๆ อร่อยจังฮู้”  
 
ผู้เขียนบันทึก: #เจ้าจันทร์ ทาสแมวตัวจ้อย

 
 


Create Date : 27 กันยายน 2562
Last Update : 27 กันยายน 2562 11:33:11 น. 0 comments
Counter : 445 Pageviews.  
(โหวต blog นี้) 
 
Name
Opinion
*ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก

BlogGang Popular Award#15


 
เอริชา
 
Location :
พระนครศรีอยุธยา Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




ผู้หญิงเขียนฝัน และเพ้อเจ้อจนเป็นเรื่องราว
[Add เอริชา's blog to your web]

 
pantip.com pantipmarket.com pantown.com