ยินดีต้อนรับสู่บล๊อคของชั้น !!

 
มิถุนายน 2555
 
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
 
21 มิถุนายน 2555
 

My Family...

                “ โคล่า! กินข้าวจ๊ะ ”  เสียงนายหญิงเรียกผม
                “ คร้าบ! กำลังไปครับ! ”  ผมรีบวิ่งไปหาต้นเสียง
                “ วันนี้มีกับข้าวแค่นี้นะ ”  นายหญิงบอกผม
                “ ครับ ผมกินง่ายอยู่แล้ว ”  ผมรีบกินข้าวทั้งหมดอย่างเอร็ดอร่อย ฝีมือของนายหญิงนี่ไม่เคยตกเลย
                “ เอ้า! ค่อยๆ กินสิ น้ำอยู่นี่นะจ๊ะ ”  นายหญิงรินน้ำตั้งไว้ให้ผม พอผมกินจนอิ่มแปล้แล้วก็มานอนดูการ์ตูนนายน้อย นายน้อยของผมเพิ่งจะ ป.3 เอง ผมจำได้ตั้งแต่ตอนที่ผมมาอยู่ที่นี่ นายน้อยเพิ่งจะอยู่อนุบาล 1 เอง 4 ปีแล้วสินะที่ผมมาอาศัยอยู่ที่บ้านนี้ พวกขาไม่รังเกียจผมเลย กลับใจดีกับผม อบอุ่นกับผม ผมล่ะซึ้งในน้ำใจของทุกคนสุดๆ ไปเลย ทำไมผมถึงมาอยู่ที่นี่น่ะเหรอ วันนั้นเมื่อ 4 ปีก่อน  วันนั้นอากาศแย่สุดๆ ฝนตก ตกหนักเสียด้วย


                “ ฮัดเช้ย!! ”  ผมนั่งหลบฝนอยู่ใต้โต๊ะม้าหินอ่อนในสนามเด็กเล่นในโรงเรียนหนึ่ง ตอนนั้นเป็นเวลาเลิกเรียน พวกเด็กๆ ทยอยกันกลับบ้าน บางคนก็กางร่มสีสันสวยบาดตา เดินกลับบ้านกัน บ้างก็เป็นคู่ บ้างก็เดินคนเดียว บ้างก็เดินกับพ่อแม่ พอพูดถึงพ่อแม่แล้วอดอิจฉาเด็กๆ พวกนั้นไม่ได้ที่พวกเค้ามีพ่อแม่กัน มีครอบครัวที่อบอุ่น ผมน่ะไม่มีพ่อแม่ตั้งแต่จำความได้แล้ว
                 ตุ๊บ!!
                ” โอ๊ย! ”  กำลังนึกถึงหน้าพ่อแม่อยู่ดีๆ ก็มีก้อนหินลอยมาโดนหัวผม
                “ ฮ่าๆๆ โดนด้วยว่ะ ”  เสียงพวกเด็กๆ กลุ่มหนึ่งซึ่งน่าจะเป็นเด็กอันธพาล 4 คนกำลังหัวเราะกันอย่างสนุกสนานหหลังจากปาหินมาโดนหัวผมได้ เด็กพวกนั้นหยิบหินทำท่าจะปาอีก ผมมุดออกมาจากใต้โต๊ะ เตรียมจะวิ่ง
                “ อุ๊บ! ”  เจ็บขาจัง ทำไมนะ ผมมองไปที่ขาก็เห็นว่ามีเลือดออก สงสัยจะเป็นตอนที่ถูกรถเฉี่ยวเมื่อตอนกลางวันแน่ๆ เลย วิ่งไม่ไหว เสร็จเจ้าเด็กอันธพาลพวกนี้แน่ๆ เลย กลายเป็นเป้านิ่งให้พวกเด็กๆ หัดปาล่ะวันนี้
                “ พวกเธอ หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ ”  คนที่ออกคำสั่งเขาก็คือเจ้านายของผมในตอนนี้ที่กำลังจูงนายน้อยอยู่
                “ เฮ้ย! หนีเร็วพวกเรา! ”  พวกเด็กอันธพาลพากันวิ่งหนี
                “ นายๆ เป็นอะไรมากไหม? ”  เด็กคนที่ถูกผู้ชายคนที่ช่วยผมไว้จูงนั่งยองๆ แล้วถามผม
                “ ไม่เป็นไรหรอกครับ ”  วูบ… แล้วทุกอย่างก็มืดลง


 
                “ อ๊ะ! ทำไมเย็นจัง นี่เราตายแล้วเหรอ แล้วที่นี่สวรรค์เหรอ? ฮัดเช้ย!! ”  ผมลืมตาตื่นขึ้นมา อ้าว? นี่อยู่บนรถนี่
                “ ตื่นแล้วเหรอ? ”  เด็กผู้ชายที่นั่งอยู่เบาะหน้าถามผม
                “ เดี๋ยวพวกเราจะพานายไปทำแผลแล้วให้พักที่บ้านของเรา ”  ผู้ชายที่ขับรถอยู่บอกผม ผมมองดูเบาะหลังที่เลอะเลือดจากขาผม แล้วก็เปียกน้ำฝนจากตัวของผม
                “ ไม่ต้องกังวลหรอก เปียกแค่นั้นเอง เดี๋ยวก็แห้ง ”  ผู้ชายที่ขับรถอยู่บอกกับผม
                “ แล้วมีชื่อไหมล่ะเราน่ะ? ” เขาถามผม
                “ ชื่อเหรอ? ตั้งแต่จำความได้ไม่มีหรอกของแบบนั้น ”
                “ พ่อครับ! งั้นผมตั้งชื่อให้เค้าเอง ”  เด็กคนนั้นพูดกับผู้ชายคนที่ขับรถ
                “ สีผิวก็ออกน้ำตาลๆ งั้นชื่อ โคล่า! ละกัน ต่อไปนี้นายมีชื่อแล้วนะ! ”  เด็กคนนั้นพูดพร้อมมองดูผมด้วยสายตาอ่อนโยน
                “ เย่ๆ มีชื่อแล้ว ”  นี่แหละครับสาเหตุที่ผมมาอยู่ที่นี่


 
                 ผมชำเลืองมองนาฬิกาบนผนัง ขณะที่นายน้อยกำลังขี่หลังผมผมอยู่
                 “ 3 ทุ่มแล้วนี่! นายน้อยครับ เดี๋ยวเจ้านายก็กลับมาแล้ว ”
                 “ กลับมาแล้ว ”  เสียงเจ้านายพูดพร้อมกับเปิดประตูเข้ามา
                 “ อ๊ะ! พ่อมาแล้ว! ”  นายน้อยพูดพร้อมกับกระโดดลงจากหลังของผม แล้ววิ่งแข่งกับผมไปหาเจ้านาย
                 “ แหม! มารับพ่อกันทั้งคู่เลยนะ ”  เจ้านายพูดพร้อมกับลูบหัวผมกับนายน้อยพร้อมกัน


 
                  วันนี้เจ้านายหยุดงาน แล้วพาผมกับนายน้อยมาเล่นบอลที่สนามเด็กเล่นที่ผมได้เจอกับทุกคนเมื่อสี่ปีก่อน ตอนนี้ผมโตแล้ว ตัวใหญ่ขึ้นด้วย ลองเจ้าพวกเด็กอันธพาลมาอีกสิ คราวนี้ผมสู้ได้อยู่แล้ว
                   “ เดี๋ยวพ่อไปซื้อน้ำก่อนนะ ”  เจ้านายเล่นจนเหงื่อชุ่มเลยขอตัวไปซื้อน้ำ ส่วนผมและนายน้อยยังคงเล่นบอลกันอย่างสนุกสนาน
                   “ รับนะ! ”  นายน้อยพูดพร้อมกับส่งบอลมาให้ผม ผมกระโดดรับ แต่ลูกบอลลอยสูงไปผมเลยรับไม่ได้ แค่เด็ก ป.3 เตะยังรับไม่ได้ สงสัยต้องประเมินตัวเองใหม่ซะแล้ว
                  “ เดี๋ยวฉันไม่เก็บเอง ”  นายน้อยพูดเสร็จก็วิ่งไปเก็บ เอ๊ะ! แต่ลูกบอลกลิ้งไปทางไหนล่ะ? นั่น! ถนน! นายน้อยวิ่งไปเก็บพอดีกับรถกระบะที่แล่นมาอย่างเร็ว ทำไงดีล่ะ?
                  “ เจ้านายๆ ”  ผมตะโกนเรียกเจ้านายที่กำลังซื้อน้ำอยู่ แต่เขากลับไม่ได้ยิน
                  “ เอาวะ! ”  ผมตัดสินใจพุ่งไปชนตัวของนายน้อย

 


                   โครม!!!
                  “ ไอ้หมาบ้านี่! วิ่งตัดหน้ารถทำไมวะ? ”  เสียงเจ้าของรถกระบะตะโกนอย่างหัวเสีย
                  “ โคล่า! ”  เสียงนายน้อยเรียกผม นายน้อย เจ้านาย นายหญิง ที่ผ่านาขอบคุณที่เลี้ยงผมนะครับ
                  “ หงิงๆ… ”

 




 

Create Date : 21 มิถุนายน 2555
0 comments
Last Update : 21 มิถุนายน 2555 12:55:08 น.
Counter : 1636 Pageviews.

 
Name
* blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Opinion
*ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

Jao_Nok_Noi
 
Location :
ราชบุรี Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




ชั้นก็แค่นักเขียนที่ผ่านทางมา...
[Add Jao_Nok_Noi's blog to your web]

 
pantip.com pantipmarket.com pantown.com