Songkran day 2012
วันนี้เป็นวันสงกรานต์ที่แพรได้อยู่ กทม.เป็นครั้งแรกในชีวิตอายุ 28 ปี

กทม. ที่ไม่มีผู้คนอยู่กันแน่นๆ ดูแปลกตามากสำหรับแพร
มันดูเหงาเกินไป  แต่ก็ดีตรงที่รถไม่ติด ไม่ต้องรอคิวนานๆ

วันนี้อากาศร้อน 
หลังจากโทรไปสวัสดีปีใหม่ไทยพ่อกับแม่แล้ว
บาสก็มารับออกไปหาอะไรกินที่ central ลาดพร้าว

ลองใส่รองเท้าส้นสูงดู
และมันก็ทำให้แพรมั่นใจว่า  สิ่งนี้ไม่เหมาะกับแพรเลย
แพรยอมตัวเตี้ยแต่เดินได้อย่างมั่นใจดีกว่า

สวนรถไฟ วันหลังแพรจะลองไปพายเรือคายัคดู

ปกติแพรไม่ค่อยชอบทาเล็บหรอก เพราะความขี้เกียจล้างเล็บของแพรนั่นเอง
แต่ต้อนรับ summer แพรเลยจัดสีชมพูนีออนเลยทีเดียว


เราไปปั่นจักรยาน และถ่ายรูปเล่นที่สวนรถไฟ
แพรรักสวนสาธารณะ ชอบพื้นที่กว้างๆ ที่มีต้นไม้บรรยากาศโล่งๆ
ชอบมันมากกว่าเกินเดินห้างมากที่เดียว
รวมถึงชอบจตุจักรด้วย เดี๋ยววันหลังจะมาเล่าเรื่องจตุจักรให้ฟัง

แพรชอบถ่ายรูปจาก iphone แล้วเอามาแต่งมากกว่า  รูปที่เต็มไปด้วยความทรงจำ
มันสวยสำหรับแพรมากกว่ารูปที่ถ่ายด้วยเทคนิคมากกมาย เสียอีก

แพรชอบที่จะเป็นตัวของตัวเองมากที่สุดในโลกเลย

ปิดท้ายด้วย after you แพรว่ารสชาติมันอร่อยนะ แต่ก็ไม่ได้อร่อยเกินไปกว่า
เจ้าอื่นๆ อย่างหนึ่งที่ได้รู้ก็คือ กาแฟช่วยขจัดความเพลียได้จริงๆ



วันนี้เป็นวันดีๆ ง่ายๆ อีกวัน



Create Date : 13 เมษายน 2555
Last Update : 13 เมษายน 2555 22:50:24 น.
Counter : 565 Pageviews.

0 comment
ผู้ชายในฝัน
แพรเชื่อว่า เด็กผู้หญิงทุกคนจะต้องเคยจินตนาการถึง เจ้าชายในฝัน
คนที่จะมาคอยดูแลปกป้องเรา เหมือนในนิทาน หรือละครที่เราดูมา

แพรเองก็มีผู้ชายในฝันเหมือนกัน
เมื่อตอนเด็กๆ ก็มีสเป๊กผู้ชายตามกระแส
คือ ต้องตี๋ ต้องใส่แว่น ต้องเรียนเก่ง เล่นกีฬา ต้องเป็นรุ่นพี่

และสเป๊กของแพรก็เปลี่ยนไปเรื่อยๆ ตามกาลเวลา
แต่ไม่ได้เป็นเพราะผู้ชายอย่างที่คิดนั้นหาไม่ได้หรอกนะ
มันเป็นเพราะว่า พอเราโตขึ้น เราเริ่มเข้าใจว่า
คนที่จะมาเป็นเดินไปกับเรา ดูแลซึ่งกันและกัน
ไม่ใช่แค่เพื่อนไปดูหนัง กินไอติม เดินห้างเหมือนตอนเด็กๆแล้ว

บ่อยครั้งที่เราคบกับใครสักคน เพียงเพราะเราเหงา
โดยไม่ได้ตอบโจทย์ หรือความต้องการทั้งหมดที่อยากได้
ถึงแม้ลึกๆ จะตระหนักดีว่า
ผู้ชายที่เพรียบพร้อม อย่างที่ใจเราต้องการนั้นไม่มีจริงหรอก
เพราะไม่มีใครเป็นไปได้ตามความคาดหวังของคนอีกคน 100 เปอร์เซ็นต์

บางครั้งเราก็คิดว่าผู้ชายดีๆ ที่เราอยากได้นั้น
คงจะไม่มองมาที่เรา เพราะมีผู้หญิงที่สวย ดีพร้อมกว่าเราตั้งเยอะ


วันหนึ่งแพรก็คิดว่า ถ้าเราอยากได้ผู้ชายแบบไหน
เราก็ต้องทำตัวให้มีคุณสมบัติใกล้เคียงกับแบบนั้น
แล้วเราก็จะเจอผู้ชายที่พูดกับเรารู้เรื่อง ชอบอะไรเหมือนๆ กัน และไปกันได้

มาวันนี้ แพรเริ่มคิดว่าสิ่งที่แพรคิดนั้นไม่ถูกสักทีเดียว
ถึงแม้ว่าสิ่งหนึ่งที่ยังยืนยันก็คือ แพรอยากอยู่กับคนที่เดินไปสู่ปลายทางเดียวกัน
มีความฝัน และทัศนคติคล้ายๆ กัน
แพรไม่สนใจว่าเขาจะมีต้นทุนมาเท่าไร
ขอแค่คุยกันแล้วเข้าใจว่าเราจะเดินไปทางเดียวกัน

แพรไม่ได้อยากได้คนที่เหมือนแพรทุกอย่าง
ความคิดที่แตกต่าง มันทำให้หัวใจแพรพองโตเหมือนเราได้เรียนรู้อะไรใหม่ๆ
ในรูปแบบที่สร้างสรรค์ และมองโลกใบนี้ในแง่ดี
นี่คือสิ่งหนึ่งที่แพรเพิ่งจะตระหนักว่าอยากให้มีในตัวคนที่เรารัก

เขาไม่จำเป็นต้องตามใจแพรทุกอย่าง ถึงแม้แพรจะชอบเป็นผู้นำก็ตาม

หากคนที่เดินไปพร้อมกับเรามีพื้นฐานความคิดที่มั่นคง รู้จักตัวเอง สุขุมและมีเหตุผล
พอที่จะโต้แย้ง และแสดงให้เห็นว่าทางเลือกอื่นๆ ก็น่าจะทำได้ดีกว่า และมีข้อมูลที่ชัดเจน

แพรยินดีที่จะยอมรับ

ชีวิตคู่ของแพร ไม่ใช่เราสองช่วยกัน แต่ขาดกันไม่ได้
แต่เราสองคนจะเป็นคนแต่ละบุคคลที่มีความมั่นคง และช่วยเหลือเกื้อกูลกัน

นี่แหละสิ่งที่แพรอยากได้
และในปัจจุบันนี้ ผู้หญิงควรต้องเป็นฝ่ายเลือกบ้างได้แล้ว!



Create Date : 05 มกราคม 2555
Last Update : 5 มกราคม 2555 22:45:47 น.
Counter : 263 Pageviews.

0 comment
ขึ้นเล่มใหม่
คุณเป็นไหม เวลาซื้อสมุดเล่มใหม่ๆ ก็อยากจะเริ่มต้นเขียนให้เป็นระเบียบเรียบร้อย
เขียนสวยๆ ไม่อยากให้สมุดยับ
เวลาที่เริ่มเขียนไปเรื่อยๆ เมื่อต้องรีบ เมื่อเขียนผิดเยอะๆ
สมุดเริ่มยับเพราะผ่านการใช้งาน เริ่มไม่อยากใช้แล้ว
อยากขึ้นเล่มใหม่

พอขึ้นต้นปี เริ่มอยากจดบันทึกใหม่ๆ ก็อยากได้เล่มใหม่ๆ
ให้ได้ความรู้สึกว่าเริ่มต้นใหม่จริงๆ

เวลาผ่านไป แพรก็ได้เห็นว่า แพรมีสมุดเล่มเก่าที่ยังใช้ประโยชน์่ต่อได้อีก
เริ่มมองเห็นค่ามัน แต่ก็ยังรู้สึกไม่ชอบสิ่งเก่าๆ ที่เคยเขียดเขียนไว้อยู่ดี
วิธีการของแพรตอนนั้นก็คือ ตัดส่วนที่ไม่อยากใช้ออกไป เอาที่เย็บกระดาษมาปิดมันเอาไว้

แต่ก็ต้องทำแบบนี้อยู่เรื่อยๆ

เคยไหมเวลาที่เขียนผิด อยากขึ้นกระดาษใหม่
ไม่อยากใช้น้ำยาลบคำผิดลบเพราะมันจะดูไม่สวย

เวลาเริ่มต้นจะเขียนตัวหนังสือหัวข้อ ต้องเขียนสวยๆ ไม่อย่างนั้นก็จะลบเขียนใหม่อยู่นั่น

เวลาผ่านไปๆ แพรเริ่มเรียนรู้ที่จะอยู่กับมัน เริ่มขีดฆ่า และเริ่มเขียนใหม่ต่อจากจุดนั้น
เริ่มใช้หน้าต่อไป แล้วเราก็ได้เรียนรู้ว่าเราก็ดำเนินสมุดเล่มนั้นให้จบเล่มได้
โดยไม่ต้องเริ่มใหม่ เมื่อพลิกกลับไปดูจุดที่ผิดพลาด
ก็ได้รู้ว่าตอนนั้นเราเริ่มต้นเขียนใหม่ว่าอย่างไร

แพรได้เรียนรู้ว่า ชีวิตเราไม่จำเป็นต้องเหมือนที่เราคาดหวังไว้สมบูรณ์แบบตลอดเวลา
ตัวเราเองเป็นมนุษย์ เพราะฉะนั้นเราผิดพลาดได้
การที่เรากล้าเดินข้ามความผิดพลาดแล้วเรียนรู้กับมัน
และเราก็ยังคงต้องดำเนินมันไปต่อ จากจุดเดิมที่เราเคยผิดพลาด
อาจจะเป็นทางที่ต่างไปเลย หรืออาจจะเป็นทางเดิมที่ดีกว่า
จุดสำคัญคือ เราได้เรียนรู้ และมีความรับผิดชอบกับความผิดพลาดนั้น
พร้อมที่จะก้าวเดิน ก้าวต่อไปได้ใหม่ จนถึงปลายทาง

ตอนนี้แพรเลิกขึ้นเล่มใหม่ แต่เขียนต่อไปให้ดีขึ้น
เริ่มทำสมุดในรูปแบบที่ตัวเองชอบ หลังจากใช้สิ่งที่คนอื่นสร้างมาหลากหลายรูปแบบแล้วนะ
:)



Create Date : 03 มกราคม 2555
Last Update : 3 มกราคม 2555 21:56:08 น.
Counter : 179 Pageviews.

2 comment

ungkana_k
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 2 คน [?]