นิยาย " ม.ปลาย วุ่นวายรัก " - เหมชาติ ทอง / ตอนที่ 12 . (อวสาน)






















































" ม.ปลาย วุ่นวายรัก "
.
เหมชาติ  ทอง
.....................................................
.
ตอนที่
.
      12 .
.
.
.

.
.
.           อวสาน
.
.
.   บุษบันช็อก   ---
.       ร่ำไห้
  กับข้อความไลน์ที่เจี๊ยบส่งมา
.
. " เอียด ทำใจดีๆ นะ โยตายแล้ว
.   --  รถตู้ชนกับรถบรรทุกที่ลำปางเมื่อซักกำมาละ "
.
.         แล้วเจี๊ยบก็วิดิโอคอลมา เล่าพลางสะอื้น
ว่าโยธากำลังเดินทางไปถ่ายโฆษณาตัวใหม่กับ
บริษัทที่สุโขทัย
.       แต่เกิดอุบัติเหตุ รถตู้คันที่นั่งไป ประสานงา
กับรถบรรทุกพ่วงที่ห้างฉัตร  เขตจังหวัดลำปาง
.
.    " เอียด ---
.             โยมัน -กะบะได้ทรมานอะหยังหนา 
มันไป ตั้งกะตอนรถชนกันแล้ว--
.         --  แม่ของโยบอก "
.
.    เจี๊ยบพยายามเล่า ไม่ให้เอียดต้องเสียใจมาก
ไปกว่านั้น  แต่พอได้ยินเสียงสะอื้นไห้ของเอียด
เจี๊ยบก็พลอยร้องไห้ไปด้วยกัน
.
          " มันคงจะเสีย (เสีย= เผา) ตี้วัดแถวบ้าน 
ตั๋วจะขึ้นมาเชียงใหม่ได้ก่อเอียด? "
.
.            บุษบันตอบว่า อยากไป
.       แต่ต้องขอคุยกับทางบ้านดูก่อน

.
                *  *  *  *  *  *  *  *  *  *   *
.
.     มีไลน์ของพงษ์   ของเดย์ และจากเพื่อนๆ
อีกบางคนเข้าสายมาอีก
.     เอียดเปิดอ่าน แต่ไม่ไหวจะตอบไปตอนนี้
.
.        เธอโผซบหน้ากับหมอน สะอื้น น้ำตาไหล
พรั่งพรู สุดแสนเศร้า
.          คิดถึงโยธาจับหัวใจ ---
.
.    โยตายแล้ว... จริงๆ หรือนี่ ?
.
.              ทำไมอะ--
.                 ทำไม---
.  ทำไมต้องมาเกิดอะไรอย่างนี้ กับโยด้วย
.           
.        
เด็กสาวปล่อยโฮออกมา
.
.         *   *  *  *  *  *  *  *  *
.
.     คือตอนนี้  บุษบันต้องย้ายกลับมาเรียน ม.6
ที่บ้านเกิด ที่ปัตตานีแล้ว
.    จบ ม.5 ปุ๊บ  ก็ต้องย้ายจากเชียงใหม่กลับมา
ตามความเห็นของผู้เป็นบิดา

.
.           *   *    *    *    *    *    *    *    *
.
.       ตอนนั้น---
.      พอภาพยนตร์โฆษณาของโยธา ออกฉายทาง
โทรทัศน์
       ก็เกิดกระแสความคลั่งไคล้ซูเปอร์สตาร์คนใหม่
อย่างร้อนฉ่า เปรี้ยงปร้าง
.
.          โย-  โยธา 
.   หนุ่มน้อย ม. 5 ของโรงเรียนมัธยมศึกษา  ประจำ
อำเภอนึง ของจังหวัดเชียงใหม่ เป็นที่ถูกกล่าวขวัญ
จากมวลมหาชน ได้แจ้งเกิดเต็มตัว ด้วยหน้าตา และ
บุคลิกที่โดนใจ
.
.           กระแสของโยธาแรงจริงๆ     พูดได้เลยว่า
สุดฮ็อต  เพราะสื่อหลายสื่อ แข่งกันรุมประโคมข่าว
ความนิยมของโลกโซเชี่ยลที่มีต่อโยธานั่นเอง
.
.        มีการตั้งกระทู้   ขอเป็นเอฟซีของโยธา ทาง
เว็บไซต์ -web site ชื่อดัง ซึ่งเป็นที่ยอมรับว่า  เป็น
เว็บที่ดังที่สุดของเมืองไทย
.       มีสมาชิกเข้าไปกดไลก์ กดหลงรัก กดถูกใจ
และทิ้งคอมเม้นท์ไว้ให้กันไม่หยุด
.       จนกระทู้กินมวลตัวเองไปหลายหน้า 
.   เล่นเอาคนที่ใช้มือถือกับค่ายเน็ตที่กำลังส่งอ่อน
ปวกเปียกขอร้องให้ตั้งกระทู้โยธาใหม่  เป็นเอพิโสด
2   -episode 2   อีกกระทู้ 
      เพราะมวลกระทู้เดิม มันโต- อ้วนมาก
.         โทรศัพท์เลยอืด อัพโหลดช้า
.   
.          ส่วนมิ้น ก็พลอยดังไปอีกคน
.   แต่ก็ไม่เท่าความโด่งดังของโยธา ที่กำลังกลบรัศมี
ซูเปอร์สตาร์ดวงเดิมๆ ได้หลายดวง
.
               *   *  *   *    *     *     *     *     *
.
.    " เป็นดาราไปแล้วนะโย --
.               --   ดังใหญ่เลย   "

.           
.     บุษบันมีโอกาสหนึ่ง ได้บอกกับโยธาอย่างนี้ 
.          เพียง- พอเธอนั่งลงกับโต๊ะม้าหินที่ลาน
พักผ่อนของโรงเรียน
.    โยธาที่กำลังเดินมา เห็นเข้า ก็ปรี่เข้ามานั่งด้วย
ทันที
.
.         พงษ์กับเดย์ ที่เดินมาด้วยกัน รีบชิ่งตัว
 แยกไปนั่งอีกโต๊ะอย่างนกรู้ 
.      ปล่อยให้สองคนนี้ได้นั่งกันตามลำพัง
.
.        เอียดบอกโยธา ขณะตัวเองก็เปิดสมุด
จดอะไรไปด้วย
.
.      ที่พูดอย่างนี้ เพราะเมื่อวันวาน มีโทรทัศน์
ช่องนึง มาสัมภาษณ์โยธาถึงที่โรงเรียน

.       และก็ -ไม่ใช่ช่องแรก หากเป็นรายการ
โทรทัศน์ที่สาม ที่พากองถ่ายย่อยๆ บุกมาหา
โยธาถึงที่
.      เด็กๆ นักเรียนอื่นๆ  พากันมุงดูการถ่ายทำ
แน่นขนัดทุกครั้ง   และตามชมในรายการที่ออก
อากาศ 
.
.      " โยเหมือนเดิมนะเอียด  --
.                 ยังเป็นโย
.     ที่มีเอียดคนเดียว ที่โยคิดถึง
.          -- ทุกวินาที "

.
.      โยธาบอกด้วยเสียงเบาๆ พอได้ยิน  
.
.     บุษบันให้หวั่นไหว กับคำนี้ของเพื่อนหนุ่ม
มันช่วยไม่ได้เลย   กับการที่จะพยายามเตือน
ตัวเองไม่ให้คิดอะไรกับคำพูดของคนตรงหน้า
.
.   โยธามองหน้าแดงเรื่อของบุษบัน  รู้ว่าเอียด
ก็มีใจให้ตนอยู่เหมือนกัน
.   แต่เอียดก็ช่างสงวนท่าที- อย่างเคย
.
.     "  โยบอกกับเอียดแบบนี้ เอียดอย่าซีเรียส
นะ
.      รับฟังไว้ก่อนก็ได้   แล้ววันนึง โยจะพิสูจน์
ให้เอียดเห็น  ว่าโยพูดจริง "
.
        เด็กสาวก้มหน้า ทำเป็นอ่านหนังสือ
.
.   โยธาอมยิ้มอย่างสุขใจที่ได้บอกความในใจ
กับเอียดอีกครั้ง
.
.    และการได้นั่งข้างๆ เอียดเพียงลำพัง สองต่อ
สองแบบนี้ มันช่างมีความสุขมากมาย

.

.           *  *  *  *  *  *  *  *  *   *   *
.
.    วันปัจฉิมนิเทศ ของรุ่นน้อง ม.3 และรุ่นพี่
ม.6
  เจี๊ยบยังเป็นโต้โผ   ร่วมกับกรรมการสภา
นักเรียนช่วยกันจัดสถานที่
.   ช่วยเขียนป้ายผ้า ทำซุ้ม congratulations ซะ
สวยงาม
.
.   ได้พงษ์ เดย์ โยธา บุษบัน และเพื่อนๆ มาช่วย
อย่างแข็งขัน
.    เด็กๆ ลงแรงกันเต็มที่ เพราะอยากให้คนที่จบไป
ได้ประทับใจกับบรรยากาศวันสุดท้าย ที่โรงเรียน
 จัดมอบให้พวกเขา เป็นพิเศษสุด
.
.          *   *   *   *   *  *  *   *  *   *   *
.
.    กว่าทุกคนจะจัดสถานที่เสร็จ  ก็เย็นมาก 
5 โมงแก่ๆ  เกือบๆจะ 6 โมงเย็น   
.           โยธาตัดสินใจ ขอขี่มอเตอร์ไซคล์-
motorcycle  ของตัวเอง ซ้อนพาบุษบันไปส่ง
เธอที่บ้าน
.
.       " ให้โยไปส่งเอียดนะ
. -- โยอยากไปเที่ยวบ้านอานิดของเอียดด้วย "
.
.        "  อย่าเลยโย  --
.             เรากลับเองดีกว่า "
.
.       บุษบันก็ยังคือบุษบัน คนไว้ตัว 
.
.        " รถเดือนกะปิ๊กไปแล้ว --- " 
.                     เดย์ว่า 
.     แล้วเปรยถึงรถประจำทาง ที่มักจะวิ่ง
บริการรับส่งถึงแค่ตอนเย็นๆ  ไม่ถึงมืดค่ำ
.
.       " รถเหลือง-ก่าสีท่าจะเสี้ยงแระ  
. บะเดียวนี้ มันกะจะมืดค่ำ- แระเน่อเอียด
.    รถแม่แต๋ง-ก่าบะแน่ใจ๋ ว่าจะยังมีอยู่ก่อ ?
หื้อไอ่โยไปส่ง-เต๊อะหล่อน "  
.
.           เจี๊ยบ กับพงษ์ก็เห็นด้วย
.
.     บุษบันไม่รู้จะว่าไงดี  จึงต้องยอมทำตามคำ
ของเพื่อนๆ
.
              *   *   *   *    *    *    *    *     *    *    *
.
.           โยธาหน้าบาน  ระริกระรื่น
.   ขี่มอไซคล์ไป ยิ้มไป บางจังหวะก็เหลียว
หน้ามาพูด  กับคนที่นั่งซ้อนด้านหลัง

.
.  " อยากให้เอียดนั่งรถโยแบบนี้ ทุกวันเลย "
.
.      " ไม่ต้องหันมา--
.                  ...  ฟังได้ยินอยู่
.         มองไปข้างหน้านู่น "

.      บุษบันติงเตือน ทำให้โยธายิ่งชอบใจ
หัวเราะล้อเธอ
.
.          " ครับผม -
.         -  รับทราบครับ "
.
.     ทันใดนั้น  ทั้งสองก็รู้สึกมีรถมอเตอร์ไซคล์
อีกคันหนึ่งขับตามหลังมาติดๆ
.
.       โยธามองทางกระจกส่องหลัง เห็นปั๊บ-
รู้เลย  แม้ใบหน้าของคนนั้นจะซ่อนอยู่ในหมวก
กันน็อคแบบเต็มตัว
.         อ้ายหนึ่ง-สงคราม นั่นเอง
.     ขับขี่ตามหลังมา ไม่มองสบตากัน เหมือน
ไม่รู้ไม่ชี้
.       แต่ก็ตามประกบ ไม่ทิ้งห่าง
.
.    เด็กหนุ่มเจ้าเสน่ห์ขมวดคิ้ว นิ่วหน้าทันที
.          --อะไรเนี่ยะ ?--
.      อ้ายหนึ่ง ม.6 ทำท่ายังกะจะขี่ตามไป
บ้านเอียดด้วยกัน เลยนะเนี่ย
.   มาแบบนี้ -ไม่สวย  โยธาจึงไม่เอ่ยทักทาย
ขี่มอไซคล์ไปเรื่อยๆ
.
.       บุษบันก็ไม่พูดอะไรสักคำ  ทั้งที่ใจคอ
ของเธอเริ่มไม่ปกติ
.
        *   *   *   *   *   *   *   *    *    *    *
.
.   พอโยธาขี่เลี้ยวเข้าประตูใหญ่ของหมู่บ้าน
จัดสรร

.     สงครามก็ขี่เลี้ยวมอเตอร์ไซคล์ตามติดมา
ทำให้โยธาแน่ใจ ในเจตนาของรุ่นพี่
.
.     ที่จริง ทั้งโยธา และสงคราม ต่างก็สืบมา
จนรู้ว่า บ้านของอาบุษบัน คือหลังไหน 
   เพียงแต่แค่ขี่ผ่าน  ไม่เคยแวะเข้าไปเท่านั้น
.
.    แต่วันนี้  เหมือนจะเกิดใจกล้า ตรงเวลากัน

            *   *   *   *   *   *   *   *    *   *
.
.   ในบ้านเริ่มเปิดไฟสว่าง บุษบันมองเข้าไป
ใจหายวูบ
.
.      นั่น พ่อ กับแม่ ---
.            แอบมาเยี่ยม ไม่บอกล่วงหน้า !!
.
.     โยธาจอดรถเครื่อง ได้ยินบุษบันบอก ขณะ
ลงจากเบาะนั่ง
.
.    " พ่อกับแม่เรา มาจากใต้ อะโย ..
.    -- มาเชียงใหม่  ไม่บอกให้รู้ก่อน "
.
.        จับน้ำเสียงได้ว่า เอียดกำลังกังวลกับ
บางอย่าง
.
.     โยธาจึงรีบปัดแต่งผมเผ้า ที่ถูกหมวกกันน็อค
ครอบมาตลอดตอนที่ขับมาให้เข้ารูปเข้ารอย
.   พร้อมเผชิญหน้ากับบิดา  และมารดาของบุษบัน
.
.     " อ่าว---เอี๊ยด
.             --- พึงล็อบ -เหอ ?
.                 ( พึ่งกลับหรือ)  "
.
.     ผู้เป็นพ่อ ยืนทักที่ประตูบ้าน  กายสูงสง่า สม
เป็นนายทหาร
.      มองมาที่ทั้งสองคน
.
.            " ผ่อ--วัดดี๋ค่ะ  "
.       
.     เอียดรีบโผเข้ากราบ สวัสดีบิดาที่อกท่าน
และกราบสวัสดีที่อกมารดา ที่เดินมากอดเธอด้วย
ความรัก และคิดถึง
.
.        " แหม่--วัดดี๋ ค่ะ "
.
.   " เผื่อนเข๊หร็อดเขรื่อง หม่าส๊งโหลกค่ะ
.( เพื่อนขี่รถเครื่อง-มอเตอร์ไซคล์ มาส่งลูกค่ะ) "
.
.          บุษบันบอกกับพ่อ และแม่
.    โยธารีบพนมมือไหว้อย่างนอบน้อม
.       --  พูดอะไรไม่ออก
.
.   " โหลกหว๊างฉ่วยแต๋งเว่ที่ วั่นปัจฉิ๊มใฮโร่งเรี่ยน
-หมืดข่ำ
.        (ลูกมัวช่วยแต่งเวที วันปัจฉิมให้โรงเรียน
 -มืดค่ำ ) "
.
.      บุษบันรีบอธิบายเหตุผล ที่วันนี้ เธอกลับบ้าน
. มืดค่ำ
.
.      "  อ่าว--แล้วนั่นใครอีกคนล่ะ ? "
.
.             บิดาของบุษบันร้องถาม
.     เมื่อมองออกไป เห็นมอเตอร์ไซคล์ของสงคราม
ขี่เข้ามาจอดอีกคัน
.
.       " เข้ามา ๆ ไอ้หนุ่ม "
.
.     ท่านพูดเป็นภาษากลาง สำเนียงใต้ โผงผางและ
 ห้าวเข้ม ตามสไตล์
.   
.          สงครามตกใจมาก ---
.
.     ไม่คาดคิด ว่าจะต้องมาเจอพ่อ แม่ ของบุษบัน
ที่บ้านแบบนี้
.       ไหนใครว่า เอียดพักอยู่กับอาผู้หญิง
.
.           แต่ก็รีบปรับตัว รับกับสถานการณ์ใหม่
ฉุกละหุกนี้
.
.        " สวัสดีครับคุณพ่อ---
.                   สวัสดีครับคุณแม่ "
.
               *  *  *  *  *  *  *
.
.   สองเด็กหนุ่ม นั่งตัวลีบในห้องรับแขก 
.       ได้แต่ก้มๆ มองๆ สลับไปมา ตลอดเวลา
ถูกสนทนาออกแนวถูกซักถาม
.
.      บิดาของบุษบันจ้องหน้าโยธาเขม็ง นึกอะไร
นิดนึง
.      แล้วถามออกมา
.

.          " นี่เราคือโยธารึเปล่า ?
.     ที่เอียดเล่าว่า มีเพื่อนที่ห้องเป็นดารา "
.
.     " ครับ-- ผมโยธาครับ
.           แต่ผมเป็นแค่นักแสดงเองครับ
. ไม่ได้เป็นดารานะครับ "
.
.             " อ้อออ-- "
.          มารดาของบุษบัน ร้องอ้อ
.    "  เออ--- แม่เคยเห็นนะ  ในโฆษณา
ทีวี-- 
.        ไม่นึกว่า จะได้มาเจอตัวจริง  "
.   
.      ท่าทางคุณแม่ก็ชื่นชอบโยธา เห็นท่าน
ยิ้มให้อย่างเอ็นดู
.
.      บุษบันเดินออกมา ย่อตัวลง ส่งน้ำเย็น
ให้พ่อ แม่  และแขกทั้งสอง
.
.       " แล้วหนุ่มนี้ล่ะ  แนะนำตัวหน่อยสิ "
.
.         บิดาของเอียดหันมาทางสงคราม
.
.   " ผมชื่อหนึ่งครับ  กำลังจะจบ ม.6  "

.         " เฮ่ย -- รุ่นพี่นี่นา "
.
     ท่านเลิกคิ้ว  ถามต่อเลย
         "  แล้วมานี่ด้วยกันรึ "
.
.        " เปล่าครับ---"
.  สงครามเริ่มอึกอัก
.       " พอดี-- ผมจะจบแล้ว
. ผมเลย--เอ่อ --  ผมตั้งใจจะเอาของที่ระลึก
.       มาให้น้องเอียด อะครับ "
.
.      นายทหารนิ่ง   มองหน้าสงคราม
แล้วพยักหน้าหึ-หึ 
อย่างเข้าใจ
.

.        กล่าวสั้นๆ ว่า
.
.            " อ่อ --
.    ก็เอาสิ ---
.            เอามาให้เอียดตรงนี้เลย "
.
.  หนึ่งรีบเปิดกระเป๋าเป้ หยิบกล่องของขวัญ
ออกมา
.         ยื่นส่งให้เอียด
.
.        บุษบันลังเล จนเมื่อผู้เป็นบิดา
พูดขึ้น
.
.      " เอียดรับไว้ ---
เพื่อนให้ เพราะเขามีความรู้สึกที่ดีต่อเรา
.        ขอบคุณพี่เขาด้วยล่ะ "
.
.   เธอจึงรับมันไว้ และบอกขอบคุณสงครามเบาๆ
.
         *    *    *    *   *   *    *   *   *
.
.     บิดาของบุษบันคุยกับสองหนุ่มอีกสักพัก
 ก็บอกว่า เผอิญ ท่านมีบางเรื่องที่จะต้องคุย
กับบุษบัน

.
.   และให้สงครามกลับไปก่อน โดยท่านออกไปส่ง
เองถึงรถมอเตอร์ไซคล์
.
.    ท่านตบไหล่หนึ่ง เปาะ-เปาะ
.
        " ขับกลับดีๆ ล่ะหนึ่ง
  และลุงขอสั่งไว้เลย ว่าห้ามมีเรื่องกันเด็ดขาด-
.      ---  รับปากลุงนะ "
.
.             " ครับ "
.         สงครามพยักหน้าตอบ
.  ยกมือไหว้
.      แล้วสตาร์ทเครื่อง ขี่กลับออกไป
.

.        *  *  *  *  *  *  *  *  *  *

 .          สักครู่ต่อมา โยธาก็ได้ลากลับ
อีกคน
.
.      บุคลิกที่นอบน้อมของโยธาถูกจริตแม่
ของเอียดยิ่งนัก
.       แต่ในความรู้สึกของผู้พันนั้น ให้ห่วงๆ
และไม่สู้ชอบใจกับการที่มีหนุ่มมาแอบส่งลูกสาว
ถึงบ้าน พร้อมกันถึงสองคนแบบนี้
.
.       พอคุยกับปณิศราผู้น้องสาว  ก็ขัดใจกัน
เล็กน้อย
.         แต่ในที่สุด ปณิศราต้องยอมให้พี่ชาย
ผู้เข้มงวดเตรียมย้ายบุษบัน กลับไปเรียนต่อ
 ม.6 ที่ปัตตานีอีกครั้ง

.
.  
.      *    *   *   *    *    *   *    *    *
.
.

.
.
.    เดย์นั้น พอทราบในวันที่เอียดสอบเสร็จวันสุดท้าย 
ว่าที่บ้านจะให้เธอย้ายกลับไปเรียน ม.6 ที่ใต้อย่างเดิม
.   เดย์ก็ถึงกับร้องไห้
.
.               พงษ์เงียบอึ้ง 
.    เจี๊ยบก็หน้าถอดสี ถามเสียงแหบเครือ
.
.     " เอียดบอกไอ่โย -ยัง ? "
.
.        เอียดส่ายหน้า น้ำตาคลอ
.
.        "  เรายังไม่ได้บอกโยเลย ----
.  เจี๊ยบ พงษ์ เดย์  ช่วยบอกโย แทนเราด้วยนะ "
.
.           เดย์บ่นออกมา
.
.       " พ่อเธอนี่- หยังมาเค่ง (=เคร่งครัด) จะอี้ ?
แค่มีบ่าว มารุงรังลูกสาว  2 คน
.        --  กะฟ่างย้ายลูก-ปิ๊กซะแระ  "
.
.            เจี๊ยบรีบว่า
.
.   " ฮาว่า 3 คน หนา --
.          คิงบะดีลืมอ้ายเก่ง-ประลองพล
แฮ๋มคน-หลอ  "
.
.     " โคะ-- !!"
.          เดย์อุทานใส่เจี๊ยบ
ประมาณว่า  พุทโธ่-ช่างไม่รู้อะไร
.
.   " อ้ายเก่ง-บะเกี่ยวเรื่องนี้--หล่อน
.         -- เปิ้นเป็นแฟนอ้ายแป๋ง
.   สูผ่อบะออก ก๋าเจี๊ยบ ? "
.
.             " อี้ ? "
.       เจี๊ยบเหวอกิน
.
.       " เอ้อ !! "  เดย์พยักหน้ายืนยัน
.
.            " หล่อนลองผ่อดีๆ แล่  --
 .   ซักกำ  ไผกะผ่อฮู้ กอยออก "
.
.     เอียดฟังที่เดย์บอกอย่างไร้ความรู้สึก
 เพราะพรุ่งนี้ เธอจะต้องมาที่โรงเรียนกับ
อานิดอย่างเงียบๆ  เพื่อทำเรื่องย้าย
.
.       บรรยากาศที่โรงเรียนคงเหงาหงอย
มีแต่ครู ที่เดินไปมา
.    ส่วนนักเรียน สอบเสร็จแล้ว คงไม่มีใคร
มาให้เห็นสักคน

.
.             *  *  *  *  *  *  *  *   *
.
.     โยธามารู้ ตอนเอียดกำลังเดินทางกลับ
ปัตตานี

.       เธออยู่ในรถ ที่พ่อกำลังขับบนถนนหลาง
ใกล้ถึงชุมพร
.
.          เขาวิดิโอคอลหาเธอ
.
.    " เอียด  --ทำไมเอียดไม่บอกให้โยรู้ "
.
.      เสียงเครือ ที่คร่ำครวญปนสะอื้นของโยธา
ดังอยู่ทางไลน์ ในโทรศัพท์
.     พอได้ยินกันทั้งคันรถ
.
.   ทำให้ผู้เป็นแม่รีบเอื้อมมือมาบีบไหล่ลูกสาว
อย่างเห็นใจ
.    ผู้เป็นพ่อก็เห็นใจ แต่กำลังต้องขับรถอย่าง
ระมัดระวังอยู่
.
.  " เราตั้งใจว่าจะบอกโย ตอนเราถึงปัตตานี "
.
.        " เอียดใจร้าย ---ไม่นึกถึงใจโย 
โยรักเอียด    เอียดก็รู้นี่ "
.
.       บุษบันน้ำตาร่วงเผาะ กลั้นสะอื้น
บอกไปว่า
.
.      " แล้วเดี๋ยวเราจะโทรกลับไปนะโย "
.
.     วางสายแล้ว เอียดก็แหงนตัว พิงพนักเก้าอี้
ในรถ  มองเหม่อลอยไปข้างหน้า
.   บิดาเอื้อมมือมาแตะแขนเธอเบาๆ   เธอรีบ
บอกท่าน
.
.          " โหลกไมเผรื่อ ค่ะผ่อ
.           ( ลูกไม่เป็นไร ค่ะพ่อ ) "
.
.       *  *  *  *   *  *  *   *   *  *   *    *
.
.   บุษบันลงจากเครื่องบินที่ท่าอากาศ
ยานเชียงใหม่

.    รอรับกระเป๋าจากสายพาน  แล้วรีบออกมา
.
.          นั่นไง อานิดยืนรอเธออยู่
.
.       " ไปที่วัดกันเลยนะ  มาทันเผา "
.
.     ปณิศราเห็นหลานสาวแต่งชุดดำมาพร้อมสรรพ
ก็เบาใจที่ไม่ต้องขับรถย้อนไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่บ้าน
.
.      *  *  *  *  *  *   *  *   *   *   *   *
.
.            ที่วัด กำลังจะเคลื่อนขบวนศพ
. ซึ่งมีปราสาทไม้ทรงยอดสูง บุด้วยกระดาษอลูมิเนียม
หรือกระดาษอังกฤษ (กระดาษเงิน กระดาษทอง) เป็น
ลวดลายสวยงาม  สวมครอบทับโลงศพไว้
.
.     มีสื่อมวลชนหลายสำนักมาทำข่าว เห็นมีกล้อง มี
ไมค์  และผู้รายงาน
.         ตรงนั้น -- ตรงนี้
.
.        เอียดตรงไปไหว้บิดา มารดาของโยธา
ตามธรรมเนียม
.    คนมางานเยอะ ท่านทั้งสองจึงรับไหว้ และรับซอง
ทำบุญ แบบไม่รู้ว่าใครเป็นใคร
.
.       แล้วเอียดก็เดินมาที่โลง จุดธูปหนึ่งดอก
เคารพศพโยธา
.
.     " โย---
.               --  เอียดมาแล้วนะ "

.
.           เธอบอกโยธาในใจ
.
.     พอเห็นรูปในกรอบ ข้างโลงศพของโยธา
น้ำตาของเอียดก็รินหลั่งออกมาทันที
.
.              รูปนี้สิ--
.      ที่โยธาเคยส่งให้เธอทางไลน์  และพิมพ์ข้อความ
แนบมาว่า
.
.        " โยรักเอียดคนเดียวครับ"
.
.   เจี๊ยบ เดย์ พงษ์  และเพื่อนคนอื่นๆ กรูเข้ามา
หาบุษบัน
.      พาไปหาอาจารย์ที่ปรึกษา
.
.        ท่านเดินมาหาเอียดอย่างเร็ว  โผกอดเธอ
 แล้วพากันร้องไห้ทั้งกลุ่ม

.         แล้วก็เจอพี่เก่ง ที่มาแทนพี่แป๋ง
.    ที่ตอนนี้ ก็ยังรักษาตัวที่โรงพยาบาล เพราะพี่แป๋ง
ไปรถตู้ด้วยกันกับโย  และได้รับบาดเจ็บสาหัส
.
.      ก้อยผละจากกลุ่ม รีบไปจูงมือเกวลินที่นั่งร้องไห้
ตรงมุมนั้นไม่เลิก  พาเดินมาที่เอียด

.       แอ้มสบตากับบุษบัน
 .    ผวาเข้าหา กอดเธอ อย่างเข้าใจความรู้สึกขณะนี้
ของบุษบัน    
.        บุษบันก็กอดตอบเกวลินแน่น
.
.       และแล้วทั้งสองสาว   ก็สะอึกสะอื้น ร่ำไห้
เป็นที่น่าเวทนา
.
     *    *   *    *   *   *   *  *   *  *  *
.
.      ที่ป่าเฮ็ว หรือสุสาน หรือ ฌาปนสถาน
เขากำลังเปิดโลงศพ ให้คนข้างหลังได้พินิจผู้ตาย
.  เป็นครั้งสุดท้าย
.
.      มีเพื่อนๆ บางคน ชวนเอียดไปดูหน้าโยธา
เป็นการอำลา
.      บุษบันสะอื้นฮักๆ  ส่ายหน้าปฏิเสธ
.
.    จะขอจดจำโย ในภาพลักษณ์ที่ได้มีใจผูกพัน
ต่อกันอย่างที่เป็นมาดีกว่า

.
.        *  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *
.
.        มารดาของโยธาเดินตรงมาหาเธอ
ถามเธอว่า
.
         " หนูเอียด ใช่ไหมคะลูก ? "

.
 .      บุษบันยกมือไหว้ท่านอีกครั้ง
.
.         " ใช่ค่ะ คุณแม่---
.    เอียดค่ะ
 .       --- เป็นเพื่อนของโยค่ะ "
.
.       ท่านหน้าเบ้ สะอึกสะอื้น บอกว่า
.
.   " ขอคุณแม่กอดหนูเอียด
.             แทนโยได้ไหมคะ ? "
.
.    เอียดน้ำตาไหล พยักหน้า แล้วรีบกอด
ตอบท่านด้วย
.
.      ระหว่างกอดกัน ท่านลูบศีรษะบุษบัน
ไปมา   บอกเธอว่า
.
.     " ลูกเอียดขา...
.           โยลูกของคุณแม่ มีบุญน้อย
แต่เขาก็บอกคุณแม่ ว่าเขารักหนูเอียดมาก
ที่สุด "
.
.      เอียดได้ฟัง ยิ่งร้องไห้หนัก
.
.        " โยเขาขออนุญาตคุณแม่
 เอาเงินค่าถ่ายโฆษณาบางส่วน  ทำของ
อย่างนึงให้หนู
.      หนูเอียดพอจะจำได้ไหมคะ ?
โยเคยสัญญากับหนู  ว่าถ้าโยพอมีสตังค์
เขาจะไปสั่งให้ช่างทอง ทำอะไรให้หนู
.       โยบอกคุณแม่ว่า    สัญญานี้
จะรู้กันแค่สองคน      คือตัวหนูเอียด
กับโยเท่านั้น "
.
.     บุษบันสะท้อนใจ ซบหน้ากับฝ่ามือ
ปล่อยโฮออกมา
.  
.     มารดาของโยธากล่าวกับเธอทั้งน้ำตา
.
.   " หนูเอียด ช่วยตอบคุณแม่หน่อยนะคะ
.  ตอบให้เหมือนที่โย   เขาตั้งใจทำสิ่งนั้น
ให้หนู "
.
.          " ตุ้มหู ค่ะคุณแม่ "
.     เอียดตอบ พลางร้องไห้
.              " ตุ้มหูดอกปีบ---
.      ตุ้มหูดอกกาสะลองค่ะ  "
.
.    ท่านโอบกอดบุษบันอีกครั้ง สะอื้นไห้
 คร่ำครวญ
.
.       "  ใช่แล้ว ค่ะลูก --ฮือๆ
หนูเอียดช่วยรับมันไว้นะคะ     
.        เพราะโยเขารักหนู --- 
. เขาตั้งใจทำมันให้หนูจริง
ค่ะ "
.
.      *  *  *  *  *  *  *  *  *  *
.
.          เสร็จงานศพ --
อีกวัน บุษบันก็นั่งเคริ่องบินจากเชียงใหม่
.     บินกลับปัตตานีทันที
เพราะไม่อยากลาโรงเรียนต่ออีก
.
.      โดยบินลงที่ท่าอากาศยานหาดใหญ่
และที่นั่น จะมี พ่อ กับแม่ที่ขับรถมารอรับเธอ
กลับไปบ้าน

.

.     เที่ยวบินนี้ค่อนข้างว่าง  บุษบันจึงได้ที่นั่ง
เป็นเอกเทศ
.   ให้ได้ปล่อยอารมณ์ เลื่อนลอยไปกับอากาศ
ธาตุ
.
.
.            พลัน---
.   คำพูดของใครคนหนึ่ง ที่เคยพูดใกล้ๆ ก็แว่วมา
ในภวังค์

.   "  ไว้ให้ โยทำงาน --  มีเงินเดือน  มีกะตังค์
โยจะไปให้ร้านทอง  ทำต่างหูเป็นรูปดอกปีบ
.           --  เอามาให้เอียดใส่  "

.

.      เอียดให้สะอึกก้อนสะอื้น  ที่จุกแน่นลำคอ
ขึ้นมาอย่างทันใด
.        แอบเปิดซิปกระเป๋าถือ รื้อดูต่างหูทองคำ
ทรงดอกปีบ -กาสะลอง คู่นั้นอีกรอบ
.
.           มันสวย ---
.      สุกปลั่ง น่ารัก น่าทะนุถนอม
ช่างทำทองรูปพรรณก็มีฝีมือนัก  ทำออกมา
สวยบอบบาง เหมือนดอกปีบจริงๆ

.
.

.
( ขอบคุณภาพจากกูเกิ้ล)

.   
.         หยิบจับ มาถือมอง ก็ทำให้หวนคิดถึง
คนให้ต่างหูขึ้นมา---
.      ใบหน้าหล่อเหลา แสนน่ารัก คอยอมยิ้ม
ล้อเล่นใส่เธอ  ก็โผล่เด่นชัดในมโนภาพ
.
.     แล้วเหตุการณ์  กับคำพูดต่างๆ ที่เคยเกิดขึ้น
ระหว่างเธอกับเขา ก็ประดังพรั่งพรูตามมา
.

.       " เอียด- ขำไร  ? "
.
.          โยธาเคยถามเธอเคืองๆ
.   ตอนเธอหัวเราะขำเขา  เมื่อได้ยินคุณลุงคนนึง
ที่เฝ้ายืนดูขบวนพาเหรดของโรงเรียน  แล้วพูดดังๆ
ว่าโยธาในชุดถือธงโรงเรียน   แลดูเหมือนพระเอก
เคน-ภูภูมิ ในละครนาคี
.
.       " เอ๋อ --- เอียด
                     -- จำไว้ " 

.
.     
วันนั้น โยธายืนถือธงโรงเรียน พูดงอนตุ๊บป่อง
แบบนี้ อยู่ด้านหลังเธอ
.       เพียงแค่ว่า เธอหัวเราะขำเขา
.
.     ตอนนั้น เอียดเองก็ยังนึกในใจเลย  ว่าผู้ชาย
ไร-อะ
.         ช่างแสนงอน  ขี้ใจน้อยจัง----

 .             
พอนึกถึง ณ ตอนนี้ขึ้นมา
 .  ภาพโยธา ตอนสบตามองเธอ ด้วยสายตาเศร้าๆ
และออดอ้อน ก็ปรากฏ
.      

.

.
.         (ขออนุญาตนำภาพนี้มาประกอบ ว่าโยธา
 เขาก็จะประมาณๆ นี้ครับ --
     ผมเพิ่งหัดแต่งนิยาย    เลยบรรยายไม่ค่อยไป
ตามที่อยากจะบอก อะครับ
.           *ขอขอบพระคุณเจ้าของภาพจากกูเกิ้ล
เป็นอย่างสูง * )

...............................................................................

.
.
.       เป็นเหมือนภาพนิ่ง ที่ราวกับเป็นชีวิตจริง
-ซึ่งโยธามักทำเสมอๆ 
.       และสะท้านใจบุษบันได้ทุกครั้ง
.
.             แล้วทันใดนั้น ---
.     จู่ๆ - อีกคำพูดหนึ่งของโยธา ที่เคยพูดกับเธอ
หลังเล่นละครเรื่อง " โรเมโอ และ จูเลียต " ในงาน
สัปดาห์ห้องสมุดของโรงเรียนด้วยกัน
.            ก็วาบ---
.         แทรกสวนเข้ามา
.
.  
" เอียด -
.               ดอกกุหลาบนี้
.        ...โรเมโอ ขอมอบให้จูเลียต นะครับ "
.
.

.

.
.
                            (ขอบคุณภาพจากกูเกิ้ล)
.
.
.         บุษบันถึงกับน้ำตาไหลในทันที
กลั้นสะอื้นไม่อยู่
.
.      ให้ปั่นป่วน หวิวๆ ในใจ จนบอกไม่ถูก 
.   คิดถึงโยธามากมาย   จนท่วมท้นหัวใจ
ไปหมดแล้ว--  ตอนนี้
.
.              *  * * * * * *
.
.        บุษบันซบพิงเบาะที่นั่ง หลับตาลง---
. แล้วตั้งต้นร้องไห้อีก

.
.     เธอพยายามกลั้นเสียงสะอื้น  แต่ปล่อยน้ำตา
ให้ร่วงริน  ไหลอาบแก้มลงเป็นทาง
.       หัวใจของเธอ  บอบช้ำ และอาวรณ์  โหยหา
 คิดถึงโยธาคนนั้น -จนตื้นตันหัวอกไปหมด
.
.                เสียใจเหลือเกิน ---
.        กับการจากโลกนี้ไป อย่างไม่มีวันกลับ
ของโย
.    
.          
.             ที่จริง ก่อนนี้ --
.   หัวใจของเอียด  อยากบอกคำนี้แก่โยธา
ตรงๆ  หลายต่อหลายครั้ง
.
.      แต่ความเป็นลูกผู้หญิง จะทำอย่างนั้นได้
ก็ต้องเป็นโอกาสที่สมควรเท่านั้น
.
.          โธ่เอ๋ย  -- บอกตอนนี้  มันก็สาย
ไปเสียแล้ว....
.
.         "  โยจ๋า---
.                    เอียดก็รักโยนะ "

.
.
.
.


.                              -จบบริบูรณ์-
.

.                                   ** เปียงดิน**
.                                    1 มีนาคม 2560



.
.
ขอขอบพระคุณทุกท่าน ที่ให้เกียรติ
เข้ามาเยี่ยมเยือนบล็อกของผมครับ






Create Date : 22 มกราคม 2560
Last Update : 22 พฤศจิกายน 2560 7:57:38 น.
Counter : 1919 Pageviews.

0 comments
(โหวต blog นี้) 

BlogGang Popular Award#13



เปียงดิน
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 7 คน [?]



ข้าราชการบำนาญ
มกราคม 2560

1
3
4
5
7
8
9
10
11
12
14
15
16
17
18
19
20
21
23
24
25
26
27
28
29
30
31
 
 
All Blog