สวัสดีค่ะ ยินดีต้อนรับเข้าสู่บล็อกของเสียงจากบ้านนา ขอบคุณคนน่ารักทุกคนที่เม้นท์ให้นะคะ ก้มลงกราบงามๆพร้อมโปรยยิ้มหวาน^_^

Group Blog
 
All blogs
 
นั่งมองเพื่อนรัก หายใจ ในโรงพยาบาล

วันนี้ 30 กรกฎาคม 2551


โทรศัพท์ดังขึ้นปลายสายโชว์เบอร์บอกว่าเป็นของไอ้นิดหน่อย
ฮัลโหลว.......นิดหน่อย ว่าไงจ้ะ  ( เช้าอันเบิกบานเสียงแจ่มใสมาก )

นิดหน่อย : เอ่อนี่เก้ ไอ้โบว์มันโทรหาแกบ้างมั้ยวะช่วงนี้
เรา : ก็มันโทรหาชั้นเมื่อซักสองอาทิตย์ที่แล้วว่ะ บอกว่ามันป่วยอยู่โรงพยาบาลจุฬา
นิดหน่อย : เอ่อ แต่ตอนนี้มันอยู่ที่โรงพยาบาลศูนย์ว่ะไม่ค่อยดีเท่าไหร่
เรา : เฮ้ยมันเป็นไงบ้างล่ะแก
นิดหน่อย : ตอนนี้มันต้องใส่สายออกซิเจนช่วยหายใจอยู่ว่ะ  ตอนนี้มันแย่มากแล้ว เดี๋ยวหมอกำลังทำเรื่องย้ายมันไปห้องไอซียู
เรา : มันอยู่ตึกไหนห้องไหนวะเดี๋ยวชั้นจะรีบไปเยี่ยมมันตอนเที่ยง (เริ่มจะตกใจ)
นิดหน่อย : ตึก....... ห้อง.......
เรา : ขอบใจนะแล้วชั้นจะรีบไป







นี่เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้สำหรับเพื่อนป่วยคนนี้ที่โกเก้ วิ่งเข้าวิ่งออกเยี่ยมไข้เพื่อนในโรงพยาบาล

โบว์ ในความรู้สึกชั้น แกคือสัญลักษณ์ของเพื่อนที่ป่วยเสมอ

ทุกครั้งที่โทรมา โบว์ มักจะบอกว่าป่วย

ส่วนโกเก้เองก็จะรับสายแบบอารมณ์ขอไปทีว่า แกป่วยอีกแล้วเหรอ เป็นไรล่ะ ฯล










จากเพื่อนถึงเพื่อนบนเตียงนอนในโรงพยาบาล



โบว์แกรู้มั้ย ชั้นเชื่อเสมอว่าแกไม่ป่วยเท่าไหร่ แกแค่อ่อนแอและต้องการให้เพื่อนใส่ใจใช่มั้ย

ในครั้งนี้ชั้นก็เชื่อว่าแกคงเป็นแบบเดิมๆคือ แกต้องการให้ชั้นใส่ใจแกอีกแล้ว

เที่ยงกว่าชั้นโทรบอกพี่ชายให้พาชั้นไปโรงพยาบาล ไปหาแกไง

แต่ครั้งนี้ชั้นไม่รู้เลยว่าแกอยู่ห้องไหน ชั้นไปแบบงงๆด้วยอารมณ์เดิมๆคือแกป่วย นอนบนเตียง ยิ้มแฉ่ง รอชั้นไปเยี่ยม

ชั้นกำลังจะไปไงโบว์

พอไปถึงชั้นได้แต่วิ่งวุ่น หาเตียงที่แกนอนอยู่  ไม่เห็น ไปชั้นไหนก็ไม่เห็นแกเลย ชื่อแกก็ไม่มีอยู่ตรงตารางชื่อผู้ป่วยของแต่ละห้อง

ชั้นวิ่งหาแกบนตึก 8 ชั้น จนเริ่มเหนื่อย โทรหานิดหน่อย ก็โทรไม่ติด เลยไปกินข้าว





ชามบะหมี่หอมกรุ่นวางลงบนโต๊ะ ชั้นลงมือทานไป ตอนนั้นยอมรับว่าเกิดความกังวลกับคำพูดนิดหน่อย ที่ว่าแกไม่ดีเท่าไหร่ ทำให้บะหมี่ที่กินชามนั้นมันจืดชืดไปเลยรู้มั้ย ชั้นกังวล ใจยังอยู่ที่โรงพยาบาล ยังอยากค้นหาเพื่อนให้เจอ

ทานข้าวเสร็จชั้นมานั่งในรถ โทรกลับหานิดหน่อยอีกครั้ง คราวนี้โทรติดแล้วชั้นต่อว่ามันเสียยกใหญ่ และถามไถ่ชื่อ และเตียงที่แกนอนอยู่ให้ได้ใจความอีกครั้ง

พี่ชายกำลังพาชั้นไปส่งที่ทำงาน ชั้นบอกพี่ชายว่า อยากกลับไปโรงพยาบาลอีก ไปเยี่ยมแกให้แล้วใจ ส่วนพี่จะไปทำงานก็ไป ชั้นจะหาเพื่อนให้เจอ เพราะชั้นกลัวไม่ได้เจอแกอีก โบว์แกรู้มั้ย ชั้นหวาดกลัวที่สุด

รถจอดในที่จอดรถโรงพยาบาลอีกครั้ง ชั้นกำข้อมูลที่จดไว้จากนิดหน่อย เฝ้าอ่านซ้ำแล้วซ้ำเล่า มุ่งหน้าไปอาคารที่นิดหน่อยบอกว่าแกอยู่ คราวนี้ไม่ลังเลแล้ว เดินดิ่งขึ้นไปชั้นนั้น และเข้าไปในห้องเพื่อนถามพยาบาลว่าแกอยู่ไหน

โบว์ แกรู้มั้ย ใจชั้นมันหล่นลงไปที่ตาตุ่มในครั้งแรกที่เดินผ่านเตียงที่มีผู้ป่วยพึ่งเสียชีวิตใหม่ ชั้นยอมรับว่าชั้นกลัว กลัวการพลัดพรากสูญเสีย แต่ชั้นยังเชื่อว่าไม่ใช่แกหรอก

แล้วมันก็ไม่ใช่จริงๆ ทันทีที่ชั้นเอ่ยปากบอกชื่อแกกับพยาบาลในห้องพักคนไข้รวม

พยาบาลก็ชี้ไปที่เตียงคนป่วย เตียงแรกที่มีถังออกซิเจน โบว์แกนอนอยู่ และเพื่อน แกทำให้น้ำตาชั้นคลอทันที

โบว์ นี่เพื่อนเหรอ เพื่อนไม่นั่งรอชั้นที่เตียงคนป่วยอีก โบว์แกไม่ได้ยิ้มให้ชั้นและทำท่าดีใจที่ชั้นมาเยี่ยม

ไม่มีอะไรหลุดออกมาจากปากแก เพราะเขาใส่สายออกซิเจนลงไปในคอ ทำให้แกนอนอยู่แบบนี้

ชั้นขยับตัวเบาๆส่งสัญญาณบอกพี่ว่า อย่าเสียงดังนะเดี๋ยวแกจะตื่น

แต่เหมือนแกจะรู้  แกค่อยๆลืมตาขึ้นมา เมื่อเห็นชั้น แกพยักหน้า ชั้นจึงเอื้อมไปกุมมือแกไว้

โบว์ทำไมตัวเย็นแบบนี้เพื่อน  เรามองหน้ากัน แกรู้ด้วยสายตา ชั้นรู้โบว์ชั้นรู้ แกต้องหายดีแน่เพื่อน

ชั้นกลั้นใจและกลืนก้อนแข็งๆลงไปในคอ ต้องเข้มแข็ง แกจะไม่เห็นน้ำตาชั้นหรอกโบว์

ชั้นตัดสินใจแล้วโบว์ ว่าจะนั่งอยู่กับแกตรงนี้ บอกพี่ชายให้กลับไปทำงานก่อน ชั้นไม่เป็นไร

โบว์ ชั้นนั่งมองเพื่อนและต้องกลั้นน้ำตาไว้ตลอด แกหายใจลำบากมากชั้นรู้ แกเมื่อยชั้นรู้

แกอึดอัดชั้นรู้เพื่อน  ไม่เป็นไรนะ ชั้นอยู่ตรงนี้เป็นเพื่อนแกอย่าห่วงเลย

ภาพเก่าๆของเราตอนอยู่มหาลัยมันสดใสมากโบว์ ชั้นนั่งคิดไปเรื่อยๆ ร้านน้าหมวยที่เราเคยไปนั่งกินข้าวกัน

ตึกCSC ที่แกไปอยู่ที่นั่นเสมอเวลาว่าง แกชอบพูดถึงพระเจ้า แกชอบโม้ให้ชั้นฟังว่าแกทำอะไรมาบ้าง
แต่ก่อนชั้นเบื่อ แต่ตอนนี้ชั้นอยากฟังมันอีกครั้งว่ะ โบว์เอ้ย ชั้นอยากจะฟังมัน

ไก่เคเอฟซีที่แกชอบ ชั้นจะเลี้ยงแก  ได้ยินมั้ยโบว์

เสียงของพยาบาลคนหนึ่งดึงชั้นกลับมาสู่ปัจจุบันอีกครั้ง มองไปรอบตัว มีแต่คนป่วย ตรงข้ามก็คือคนป่วยหนัก ข้างๆเตียงแกก็เป็นคุณยายคนหนึ่งที่ป่วยเกินกว่าจะลืมตาขึ้นมาดูทุกอย่างในห้องนี้

พยาบาลเดินไปเดินมาเหมือนหุ่นยนต์

โบว์เอ้ย ที่นี่ไม่มีอะไรดีเลยว่ะเพื่อน ลุกขึ้นมาแล้วกลับเถอะ แกจะหายดี กลับมาคุยเล่นกับชั้นเหมือนเดิมไง

คุณหมอเดินมาที่เตียงแกถามชั้นว่า ชั้นเป็นใคร ชั้นบอกเป็นเพื่อนแก คุณหมอก็หมดความสนใจกับชั้นทันที






ครึ่งชั่วโมงผ่านไป ชั้นนั่งพิจารณาทุกอย่างบนร่างกายแกแล้ว (ขอโทษว่ะชั้นไม่มีอะไรจะมอง ชั้นจึงนั่งมองแต่แกที่นอนอยู่บนเตียง)

ชั้นมองไปที่นิ้วแก โบว์นิ้วแกสวยมาก ชีวิตแกจะไม่ลำบากเลย เพียงแกลุกขึ้นมา และกลับมาเป็นคนเดิม ทุกอย่างจะดีขึ้นแน่นอนเพื่อน พระเจ้าจะช่วยแก

บ่ายสามโมงแล้ว พยาบาลมาบอกชั้นว่าเค้าจะย้ายตัวแกไปห้องไอซียูแล้วนะ แกลืมตานิดนึงและพยักหน้าเบาๆ

ชั้นเดินออกไปข้างนอก ไปนั่งพัก ไม่นานคุณป้าของแกสองคนก็มา ทุกคนตกใจชั้นรู้ เพราะเห็นสีหน้านั้น

ไม่นานสามีแกก็วิ่งขึ้นมา เค้ามายืนข้างเตียงแกและร้องไห้ ไม่เป็นไรนะ ชั้นอยากไปปลอบใจเค้า

ชั้นเชื่อแล้วว่าไอ้กุ๊ยที่ชั้นต่อต้านมาตลอดตั้งแต่แกแต่งการกับผู้ชายคนนี้ เขารักแกมากโบว์ แกสบายใจได้นะ
เขารักแก

ตอนนี้ทั้งป้าและสามีแกต่างร้องไห้

โบว์ชั้นก็อยากร้อง ชั้นรู้สึกอึดอัดตลอด แต่ต้องอดทน เพราะเวลานี้ใครคนหนึ่งต้องอดทนเพื่อปลอบใจคนที่กำลังเสียใจ และคนๆนั้นมันต้องเป็นชั้น โบว์

การย้ายตัวแกเป็นไปอยากรวดเร็ว พยาบาลกวักมือเรียกชั้นไปช่วย ชั้นรีบเข้าไปข้างเตียง และช่วยยกแกขึ้นมา

เพื่อน ตัวแกทั้งเย็นและเบารู้มั้ย

เตียงเคลื่อนไปตามทางเดิน ท่ามกลางสายตาสนใจใคร่รู้ บางคนมาถามชั้นว่าแกเป็นอะไร ชั้นได้แต่บอกว่า แกเพียงแต่มีปัญหาเรื่องการหายใจเท่านั้น

คุณหมอและพยาบาลพาแกเข้าไปพักในห้องไอซียูแล้ว ทุกคนจึงมานั่งรอที่หน้าห้อง เวลานี้ชั้นถึงเวลาที่ต้องกลับแล้วล่ะโบว์ พรุ่งนี้ชั้นจะเยี่ยมแกอีก

เพื่อนแกจะต้องหายดีและแข็งแรง ชั้นยังเชื่อแบบนั้น แกแค่ป่วยนิดเดียวเอง...

ชั้นบอกลาทุกคนและเดินจากมา

ชั้นก้าวไปช้าๆและพยายามกลั้นใจสุดชีวิต ชั้นจะไม่ร้องไห้ให้ใครเห็น

แต่ทำนบน้ำตามันก็แตกแล้วโบว์ ชั้นเดินร้องไห้แบบไม่อายใคร

ชั้นเสียใจที่เห็นเพื่อนอยู่ในสภาพนี้ ไม่นึกว่าแกแย่ขนาดนี้

ชั้นเสียใจที่คิดว่าแกแค่โอเว่อร์แอ็คติ้ง เหมือนทุกครั้งที่แกเป็นมา

ชั้นทำใจไม่ได้หากต้องสูญเสียแก รู้มั้ยโบว์

ความจริงแล้วชั้นก็อ่อนแอ และทุกครั้งมาชั้นพยายามหลอกตัวเองว่าเพื่อนเข้มแข็ง แค่เรียกร้องความสนใจเท่านั้นเอง

เพื่อน ชั้นขอโทษที่ไม่เชื่อแก

จริงๆแล้วชั้นก็รักและผูกพันธ์กับแกมาก เพื่อนสนิทเป็นอะไรไป ชั้นจะทำยังไงดีโบว์

เคยแต่ปลอบใจคนอื่น แต่เมื่อเจอกับตัวเอง ชั้นไม่รู้จะทำยังไงจริงๆ.....









Create Date : 30 กรกฎาคม 2551
Last Update : 30 กรกฎาคม 2551 20:51:55 น. 1 comments
Counter : 2097 Pageviews.

 
สวัสดีคะ

ใช่ไม่ได้เข้ามาทักทายนานเลย สบายดีมั้ยคะ ก็รักษาสุขภาพเหมือนกันนะคะ ช่วงนี้เรายุ่งๆๆนะคะ พอดีบริษัทย้ายตึกใหม่นะคะ ก็เลยยุ่งๆๆเรื่องย้ายตึกนะคะ


โดย: sea of mist วันที่: 6 สิงหาคม 2551 เวลา:14:17:37 น.  

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

เสียงจากบ้านนา
Location :
ลำปาง Thailand

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 2 คน [?]





Free Cursors

Friends' blogs
[Add เสียงจากบ้านนา's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.