สวัสดีค่ะ ยินดีต้อนรับเข้าสู่บล็อกของเสียงจากบ้านนา ขอบคุณคนน่ารักทุกคนที่เม้นท์ให้นะคะ ก้มลงกราบงามๆพร้อมโปรยยิ้มหวาน^_^

Group Blog
 
All blogs
 
จากพี่สาวถึงน้องสาวคนเล็ก




วันนี้อยากเล่าถึงน้องสาวคนเล็กของครอบครัวเสียงจากบ้านนา


บ้านเราแต่ก่อนมีกันอีก 4 คนพ่อ แม่ ลูก


โก้เก้มีพี่ชาย 1 คนซึ่งเราอายุห่างกันแค่ 3 ปีเท่านั้น ทำให้เราสนิทกันมาก


ตอนเล็กก็เป็นคนติดพี่ชาย เขาเล่นอะไรไปไหนก็อยากจะไปด้วย เขาเล่นรุนแรง


ก็ไปเล่นด้วยเพราะอยากให้พี่ชายรัก พี่ใช้ให้ทำอะไรทำหมด ยอมทุกอย่าง


เคยเล่นฟุตบอลกับพี่ ถูกให้เป็นผู้รักษาประตู ปรากฏว่าพี่ชายเตะบอลมา รับไม่เป็นก็ยืนนิ่งให้ลูกบอลลอยมาอัดหน้าร้องไห้ลั่นบ้าน


ตั้งแต่นั้นมาคุณแม่สั่งห้ามพี่ชายเล่นฟุตบอลกับโกเก้เด็ดขาด 555+


ตอนเด็กคุณแม่เล่าว่า พี่ชายไม่ค่อยชอบหรอก มีน้องสาว เขาอยากได้น้องชายจะได้เล่นต่อสู้กันได้


วีรกรรมสุดยอดที่สุดของพี่ชายวัยเด็กคือ การไปเจรจาลับๆกับเพื่อนเขาว่ามาแลกน้องสาวน้องชายกันเถอะ


บังเอิญเพื่อนพี่ชายเขามีน้องชายและอยากได้น้องสาวพอดี (อ่ะนะ)


เย็นวันนั้นหลังเลิกเรียน เวลานั้นโกเก้ยังอยู่อนุบาลอยู่ จะออกจากห้องเรียนได้ต้องมีคนมาเซ็นชื่อรับกลับ


ก็แปลกเหมือนกันว่าทำไมวันนี้ไม่ใช่พี่ชาย เป็นเพื่อนของพี่ยิ้มแฉ่งมารับ โกเก้ก็เดินจูงมือเขากลับอย่างงๆแต่ไม่พูดอะไรเพราะยังเด็ก


เรื่องวันนั้นผ่านไปนานกว่า 20 ปี ความลับเปิดเผยว่าวันนั้นมีการแลกเปลี่ยนน้องสาวน้องชายกัน 1 วัน (ร้ายจริงๆ)



ปี 2537


ตอนเย็นบนโต๊ะกินข้าว คุณแม่ประกาศกับทุกคนในบ้านว่า ตอนนี้คุณแม่กำลังตั้งท้อง 3 เดือนแล้วลูกๆ


โกเก้กับพี่ชายช็อค! และอึ้งพูดไม่ออก ใช่ทุกคนตกใจสิ ตอนนั้นโกเก้อายุประมาณ 12 แล้ว และพี่ชายก็อายุ 15 ปี


ทุกคนงงเอาการว่ากำลังมีสมาชิกใหม่มาเพิ่มอีกคนเหรอ แต่ท้ายสุดทุกคนก็แฮ็ปปี้ช่วยกันดูแลคุณแม่


จัดเตรียมการสำหรับน้องคนใหม่ซึ่งตอนนั้นยังไม่รู้ว่าเขาจะออกมาเป็นผู้หญิงผู้ชาย


เพื่อนของครอบครัวก็พากันมาแสดงความยินดีกับครอบครัวเรากันถ้วนหน้า



วันเวลาผ่านไปราวเดือนที่ 6 บังเอิญว่าช่วงคุณแม่ตั้งท้อง คุณแม่เพื่อนของโกเก้ก็ตั้งท้องเหมือนกันและเขาก็คลอดน้องก่อนคุณแม่


แต่น้องของเพื่อนได้เสียชีวิตตอนคลอดเพราะรกพันคอ และในโรงพยาบาลไม่มีอุปกรณ์ช่วยชีวิตทารก สร้างความเสียใจให้เพื่อนมาก



เหตุการณ์ครั้งนั้นทำให้คุณพ่อคุณแม่จัดการเปลี่ยนโรงพยาบาลเพื่อคลอดน้องทันที จากที่คิดจะคลอดน้องโรงพยาบาลเดียวกันกับแม่เพื่อน


ก็ย้ายไปโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังที่เชียงใหม่แทน พ่อแม่บอกว่าจ่ายแพงก็ยอมเพื่อความปลอดภัยของน้องและตัวคุณแม่


ปี 2538


วันที่น้องสาวเกิดจำได้ว่าทุกคนยังต้องไปโรงเรียน แต่คุณพ่อพาคุณแม่ไปที่โรงพยาบาลเชียงใหม่แล้ว


คุณแม่คลอดน้องด้วยวิธีผ่าท้อง เพราะอายุมากกลัวจะไม่มีแรงพอที่จะคลอดธรรมชาติ


เย็นวันนั้นคุณพ่อกลับมาบ้านพร้อมกับข่าวดี บอกว่าน้องเป็นผู้หญิงแข็งแรงและน่ารัก


ทุกคนตื่นเต้นสุดๆ แม้ลึกๆโกเก้จะอยากได้น้องชาย แต่เมื่อเป็นน้องสาวก็คิดว่าดี เขาคงน่ารักเหมือนกัน


วันต่อมาโรงเรียนหยุดก็นั่งรถไปหาคุณแม่และน้องที่โรงพยาบาล ไปน้องเฝ้าคุณแม่อยู่ราว 2 คืน


ใจก็นึกเหมือนกันตอนนั้น เราเป็นพี่สาวแล้วนะ ไม่ใช่ลูกคนเล็กของบ้านเหมือนเมื่อก่อน



ความรับผิดชอบต่างๆมันคงมากขึ้น ชีวิตโกเก้เปลี่ยนไป และความรู้สึกนึกคิดมันเปลี่ยนไปเยอะมาก





ช่วงที่คุณแม่นำน้องสาวกลับมา โกเก้ก็ตื่นเต้น มาช่วยเลี้ยงน้อง


เขาตัวเล็กหน้าตาจิ้มลิ้ม เขาทำอะไรก็น่ารักไปหมด


จะได้ว่าเขากลัวสำลี พอมีคนเอาสำลีมาตรงหน้า เค้าจะสั่นๆและส่ายหัวไม่เอา ไม่เอ๊า


ตอนฟันเค้าขึ้นใหม่ๆ โกเก้กับพี่ก็ชอบเอานิ้วไปให้เค้ากัดเล่น เขาจะใช้เหงือกกัดๆเพราะเค้าคันเหงือก


เวลาเขาขัดใจ จะชอบตีหัวตัวเอง ทุกคนจะหัวเราะ 555+คุณแม่ก็จะบอกตีเลยๆ แม่ไม่ตามใจหนูหรอก


น้องก็จะอาละวาดตีหัวตัวเอง จนเจ็บและเลิกเอง


เพื่อนของครอบครัว แต่ละคนเห่อไม่แพ้กัน เพราะไม่คิดว่าอย่าคุณพ่อคุณแม่อายุขนาดนี้จะมีน้องได้อีก


ทุกคนหอบของมาเยี่ยมเป็นลังๆ ชนิดที่พร้อมทุกอย่างแทบไม่ต้องซื้อหาอะไรมาเพิ่มเลย





น้องเกิดมาในช่วงที่ครอบครัวมีเงิน สมบูรณ์ทุกอย่างจริงๆ



โกเก้ก็เฝ้ามองเขาอยู่ตรงนี้ เขาเริ่มยืน เขาเริ่มเดิน จนเมื่อเขาเติบโตเข้าโรงเรียนอนุบาล


ความรู้สึกมันไม่ต่างจากแม่เลยนะ เพราะเราอายุห่างกันขนาดนี้ ตอนที่โกเก้วัยรุ่นโตเป็นสาว พี่ชายก็โตเป็นหนุ่ม


เวลาไปไหนโกเก้จะอุ้มน้องและพี่ชายจะเดินข้างๆ คุณพ่อคุณแม่บางครั้งก็เดินนำหน้าหรือตามหลัง


คนจะมอง โอ้สามีภรรยาคู่นี้เด็กเนอะ ดูสิมีลูกน้อยแล้ว และคนแก่ที่เดินนำหน้านั่นคือตายายแน่ๆ 555+


ตอนนั้นแทบไม่กล้าอุ้มน้องเลย ด้วยความที่เราเป็นวัยรุ่น ห่วงภาพลักษณ์ กลัวคนจะมองว่าเป็นแม่ของน้อง ก็เลยไม่ค่อยอุ้มเค้าในที่สาธารณะ






เมื่อน้องสาวเป็นวัยรุ่น


ด้วยวัยที่มันห่างกัน มันทำให้บ้างครั้งพี่สาวคนนี้ก็ไม่รู้ว่าจะปฏิบัติยังไงกับน้องเหมือนกัน


บางครั้งก็ไม่รู้ว่าใจเขาคิดอะไร ไม่รู้จะพูดอะไรกับเขาดี น้องจากถามว่าเรียนเป็นยังไง เพื่อนเป็นยังไงบ้าง


คำถามสั้นๆ...




ในขณะที่โกเก้กับพี่ชายวัยเราใกล้กันกว่า มันทำให้เรามีเรื่องคุยกันมากมาย


ทำให้วันหนึ่ง คุณแม่เดินมาบอกโกเก้กับพี่ชายว่า น้องสาวเริ่มคิดว่าเขาคือส่วนเกิน


คำพูดนี้ของคุณแม่ทำให้โกเก้สะอึกนะ วันนั้นก็เรียกน้องสาวมาคุยกัน 3 พี่น้อง พูดให้เคลียร์


ไม่รู้ว่ามันเคลียร์จริงรึเปล่า เพราะความรู้สึกโกเก้มันยังตื้อตันอยู่เลย ว่าสุดท้ายแล้วก็ไม่รู้ว่าจะวางตัวยังไงกับน้องดี






ตอนที่เขาเป็นเด็ก เขาทำอะไรไม่เป็นเลย โกเก้ยังคิดว่าเขาเป็นเด็ก ตัวเล็ก เขาไม่ทำอะไรคงไม่แปลกหรอก โกเก้ทำเองก็ได้


แต่เมื่อเขาโตขึ้น เขาไม่ทำอะไรสักอย่าง อยู่บ้านเฉยๆ มันก็มีบ้างที่โกเก้พี่สาวคนนี้ เริ่มจะหงุดหงิดใจ เกิดการเปรียบเทียบว่า


สมัยอายุเท่ากันฉันทำหลายอย่างเป็นแล้ว ทำไมน้องสาวฉันยังทำไมได้ บอกตรงๆว่าบางทีก็เริ่มเหนื่อยใจ


พี่ชายคอนพร่ำบอกว่า เขาเป็นน้องคนเล็ก เธอเมตตาน้องนะ เขาไม่ทำ เธอก็ทำสิ


สุดท้ายโกเก้ก็ทำ ไม่พูดอะไรอีกเลย เพราะรู้ว่าพูดไปไม่มีประโยชน์ พูดไปก็เจอแต่ปัญหาทุกครั้งที่พูด







ในสายตาของน้องสาว ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าโกเก้กลายเป็นพี่สาวที่เย็นชา เฉยเมย ไม่พูดอะไรเลย


และความรู้สึกของน้องที่ว่าตัวเขาเป็นส่วนเกินนั้น ทำไมโกเก้จะไม่รู้ว่ามันเกิดจากโกเก้เอง


ที่ไม่รู้ว่าจะทำตัวเองให้อยู่ตรงกลางได้ยังไง ระหว่างพี่ชายที่สนิทกันเพราะอายุใกล้กัน


กับน้องสาวที่เรามองว่าเขาเป็นน้องเล็กๆ เราจะคุยกันด้วยเรื่องอะไรให้เราใกล้ชิดกันมากขึ้น






ใจของพี่สาว อยากเห็นน้องเติบโต เข้มแข็ง และมีความเป็นผู้ใหญ่ขึ้นตามวัย


อยากคุยกันได้ อยากพูดในเรื่องเดียวกันเข้าใจ


แต่มันติดตรงที่น้องไม่เข้าใจในเรื่องที่พี่พูดมาเลย






ก่อนหน้านี่โกเก้มีน้องมากมาย ลูกพี่ลูกน้องใกล้ชิดกัน อายุไล่ๆกัน ตอนแรกก็คุยกันไม่รู้เรื่อง เลยไม่คุย


แต่เมื่อพวกเราโตขึ้น ก็เริ่มมาคุยกัน เริ่มเข้าใจในสิ่งที่อีกฝ่ายกำลังพูดอยู่





ตอนนี้โกเก้ พี่สาวคนนี้กำลังรอเวลานั้นของน้องสาวคนเล็กที่รักของบ้านเราเติบโตทางวุฒิภาวะอยู่



คำว่าพี่ไม่รัก มันไม่จริงเลย ไม่มีพี่สาวคนไหนที่ไม่รักน้องหรอก









เลี้ยงเค้ามาเหมือนกับพ่อแม่ ความผูกพันมันมีเกินกว่าอะไร


อยากให้น้องสาวรู้ไว้ ... ไม่มีวันไหนที่พี่ไม่รักน้อง รู้มั้ย...กุนดา








Create Date : 30 กรกฎาคม 2551
Last Update : 30 กรกฎาคม 2551 15:44:35 น. 1 comments
Counter : 1278 Pageviews.

 
อืม.... ตอนนี้ก็มีน้องสาวมาพักอยู่ด้วยเช่นกัน
ไม่ใช่น้องแท้ๆ เป็นลูกของน้า
วัยห่างกันเกือบสิบปี...
เมื่อตอนเค้าเด็กๆ เราจะสนิทกันกว่านี้..
ตอนนี้มาเรียนที่กรุงเทพฯ น้าเค้าไว้วางใจ
เลยให้มาอยู่ด้วยกัน

เป็นห่วงเค้าเหมือนกัน
บางทีจู้จี้ ไม่รู้น้องจะเข้าใจมั้ย
จะรำคาญรึเปล่า จะฟังที่เราพูดมั้ย...

หวังว่าน้องคงจะเข้าใจที่เราเป็นห่วงเค้าเหมือนกัน...


โดย: chubbmind วันที่: 30 กรกฎาคม 2551 เวลา:14:40:01 น.  

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

เสียงจากบ้านนา
Location :
ลำปาง Thailand

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 2 คน [?]





Free Cursors

Friends' blogs
[Add เสียงจากบ้านนา's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.