BlogGang.com : : The Kop Civil : ถนนสายนี้มีตะพาบ ประจำหลักกิโลเมตรที่ 390 : รากเหง้าของความกลัว

โจทย์เป็นของคุณก๋า กะว่าก๋า ค่อนข้างเขียนยากเหมือนกันนะครับ พูดถึงเรื่องความกลัว ผมเคยหวาดกลัวหลายครั้งเลย ไม่ว่าช่วงประกาศผลสอบเอ็นทรานซ์ สอบภาษาอังกฤษ ขอเขียนเล่าเรื่องเบา ๆ ดีกว่านะครับ เป็นเรื่องเกี่ยวกับการวิ่งที่ผมถนัดนะครับ 555

เมื่อเดือนที่แล้วผมเพิ่งไปวิ่งที่เชียงใหม่มา เป็นการวิ่งที่เชียงใหม่ครั้งแรกของผมเลยครับ และเป็นงานเทรลสนามแรกของผมอย่างเป็นทางการด้วย

ตอนสมัครผมไม่ค่อยรู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับวิ่งเทรลเลยครับ มีแต่อุปกรณ์ที่ผมมีครบ จากการที่ผมเคยไปวิ่งเปิดภูขึ้นภูกระดึงมา มีทั้งเป้น้ำ ไม้โพล เฮดแลมพ์ แก้วน้ำ ผมสมัครระยะ 33K ไปเพราะได้เสื้อ 2 ตัว วิ่งจบได้เสื้อ Finisher ด้วย เผอิญน้องที่ชวนผมสมัครมาบอกว่า ระยะ 33K ความชันเอาเรื่องเหมือนกันนะ ขึ้นเขา 3 ลูก กลับทางเดิม เพราะฉะนั้นรวมขึ้นเขา 6 ลูก งานเริ่มงอกละ ผมไม่เคยซ้อมเทรลเลย ซ้อมแต่ทางราบ ในใจเริ่มกลัวละ ทำไมเราไม่สมัคร 10K วะ ระยะเริ่มแรก

ผมจองโรงแรมไว้ใกล้จุดสตาร์ท ห่างกันประมาณ 2 กม. ระยะ 33K เริ่มวิ่งตอนตีสี่ครึ่ง ผมออกจากโรงแรมตีสาม เดินไปยังจุดสตาร์ท เป็นการวอร์มไปในตัว อากาศเริ่มเย็น ๆ ละครับ เตรียมตัวเข้าห้องน้ำ เช็คอุปกรณ์ เติมน้ำ เติมอาหาร

ผมอยู่บล็อค B เริ่มออกวิ่งตอนตีสี่สี่สิบห้า ช่วงแรก ๆ เป็นทางราบประมาณ 2K แล้วเลี้ยวซ้ายขึ้นเขา เป้าหมายอ่างห้วยตึงเฒ่า 8.3K เกาะติดตามกันไป วิ่งขึ้นวิ่งลงอยู่บนเขา ก่อนจะลงเข้าสู่อ่างฯ ค่อนข้างชันเลย มีพี่ในกลุ่มตะโกนบอกว่า เรากลับทางเดิม ซึ่งมันชันมาก ในหัวผมคิดกูจะรอดมั๊ยวะ 555 ถึง CP แรก(A8) ผมจะกินข้าวแต่มันไม่หิว ก็เลยกินผลไม้ ขนมปัง ขนมหวาน เกลือแร่ สต๊าฟตะโกนมาบอกว่าให้รีบออกเลย เพราะหนทางอีกยาวไกล

ช่วงนี้ผมเดินสลับกับวิ่ง เริ่มจะปวดข้อเท้ากับปวดเข่า ทำให้วิ่งช้าลง แล้วยิ่งวิ่งยิ่งเหนื่อย จะพี่ที่เดินมาด้วยกันบอกว่าเป็นเนินซึม ให้ประหยัดแรงไว้ ผมก็เดินยาวไป เนินไม่มีที่สิ้นสุด มีน้องคนนึงเดินลงสวนทางกันบอกว่า ปวดเข่าจะขอ DNF ละ ในใจผมคิดจะเลิกวิ่งดีมั๊ยว้า แต่อีกใจนึงเป็นเทรลแรกของเราเว้ย ต้องจบสิวะ ก็เลยเดินขึ้นไปเรื่อย ๆ แรงก็เริ่มจะเหลือน้อย สงสัยไม่ได้กินข้าวด้วยมั้ง ยังดีที่ผมพกเจลพลังงานมาด้วย ผมเดินมากับพี่ผู้หญิงคนนึงตอนเหลือระยะทางประมาณ 2K ก่อนจะเข้าจุดเช็คพ้อยท์ (W1) เหลียวมองดูนาฬิกา พวกเราไม่น่าจะทันแล้ว งั้นขอ DNF ตรงนั้นเลยละกัน ผมเริ่มปวดข้อเท้า วิ่งเร็วไม่ค่อยได้ละ พอเข้า CP น้องสต๊าฟบอกว่า พี่เข้าก่อน 3 นาทีนะ ยังทันอยู่ ถ้าจะไปต่อ ให้รีบออกเลย พี่ผู้หญิงแกตะโกนมาบอกว่าตามมานะ ผมเติมอาหาร กินข้าว ผลไม้ น้ำ ก็ออกเลย

ผมเป็นคนสุดท้ายของรูทละครับ ระหว่างทางผมวิ่งอยู่คนเดียวในป่า ในใจคิดไปหลายเรื่องเลย กลัวไม่ทันคัท-ออฟ กลัวเจอสัตว์ป่า กลัวเจอคน เจอผี ทั้ง ๆ ที่มันเป็นตอนกลางวัน พอวิ่งผ่านลำธารเส้นนึง ผมล้างหน้าแล้วออกเดินต่อ ตอนนั้นผมไม่ได้คิดอะไรแล้ว รู้สึกตัวเองมีสมาธิมาก ๆ วิ่งสลับกับเดินไปเรื่อย ๆ ทันหรือไม่ทันเวลา ก็ขอทำให้ดีที่สุด ผมไปถึงจุดเช็คพอยท์ (A8) ก่อนเวลา 15 นาที เจอเพื่อนนักวิ่งเต็มเลย ผมกินข้าว เป็นมื้อที่อร่อยมากเลยครับ น่าจะหิวด้วย กินทุกอย่างที่เค้าจัดมาให้ แปบเดียวก็วิ่งกันต่อ ผมเหมือนว่าอาการปวดเข่า ปวดข้อเท้ามันจะหายละ หรือว่าคิดไปเอง

8 กม.สุดท้าย Garmin ผมแบตเริ่มอ่อนละ ก็เลยเสียบชาร์ตพาวเวอร์แบง ผมออกวิ่งคนเดียว พยายามตามกลุ่มหน้า ตามยังงัยก็ไม่ทัน วิ่งรูทเดิมกับเมื่อเช้า ขึ้นเขาทางเดิม ด้วยความเหนื่อย ทำให้ต้องพักเป็นช่วง ๆ ยืนเกาะต้นไม้ไป ระหว่างเส้นทางก็เจอเพื่อนนักวิ่งตลอดเส้นทาง ระหว่างเส้นทางนี้ผมไม่ได้แตะโทรศัพท์เลย ใจจดจ่ออยู่กับเส้นทาง ตอน 2 กม.สุดท้าย ผมวิ่งไปทันพี่ผู้หญิง เลยวิ่งมาด้วยกัน เข้าเส้นชัย เข้าก่อนคัท-ออฟ 10 นาที เป็นเทรลแรกของผมที่ประทับใจมากเลยครับ

ขอบคุณภาพจาก Pocari Sweat Thailand ด้วยครับ