One day hippy will be on the sky
 
 

จะพักยกละ

เพิ่งจะผ่านไป 2 ยกเอง จะพักยกแล้วเหรอ
ลองมานั่งคิดๆดู ถ้าตอนนั้นเราไม่พักยก
ป่านฉะนี้เราอาจจะได้ติดปีกล่องลอยไปแล้วก็ได้
แต่เป็นเพราะข้อเสียของเราข้อนี้เอง
ที่มักจะคิดเข้าข้างตัวเองเสมอว่า
ไม่เป็นไรหรอกแค่นี้เอง
ตัวเราถึงได้ไปไม่ถึงไหนขนาดนี้
ถ้าวันนั้นเราอดทน กลั้นใจลดต่อ
น้ำหนักเราก็คงเข้าที่กว่านี้ อะไรๆก็คงดีกว่านี้เป็นแน่
จะว่ากันไปแล้ว อุปสรรคตอนนั้นคงไม่ใช่แค่เรื่องน้ำหนัก
แต่เพียงอย่างเดียวนะ ยังมีอีกหลายๆอย่างเลย
ที่รอการปรับปรุงแก้ไขอย่างจริงจัง
อย่างที่เคยเล่าว่าเราเป็นคนแต่งตัวห้าวๆ
มีอยู่หลายๆครั้งที่เราไปเดินสยามกับเพื่อน
เสื้อผ้าที่โดนใจ และเราคิดว่าเหมาะกับเรามาก
ส่วนมากจะเป็นเสื้อผู้ชาย เพื่อนที่รักของเรา
ก็จะบอกว่าจะแมนไปถึงไหนเนี่ยะ
เราก็ยังเถียงอยู่เลยว่าไม่เห็นจะแมนเลย
เพื่อนเราจึงต้องลากพี่คนขายออกมายันกับเรา
ว่าเสื้อผ้าที่เราเลือกนั้นน่ะ สำหรับแมนขอรับ
จนหลังๆเนี่ยะ เวลาจะไปซื้อเสื้อผ้าเนี่ยะ
ต้องหาเพื่อนที่เข้าใจและพอจะรู้แนวไปซื้อด้วยกัน
นอกจากเรื่องสไตล์การแต่งตัวแล้ว
เราก็ระลึกได้ว่า เราต้องหัดใส่คอนแทกเลนส์ได้แล้ว
เราเป็นคนสายตาสั้นและไม่เคยใส่คอนแทกเลยล่ะ
จำได้ว่าวันแรกที่ระลึกได้และไปซื้อเนี่ยะ
ก็ให้ที่ร้านใส่ให้กว่าจะถอดออกได้เนี่ย
ใช้เวลาไปหลายชั่วโมงทีเดียว
แล้วก็ห่างหายไปอีกนานจนต้องไปงานเลี้ยงนี่หละ
ต้องโทรตามเพื่อนที่ร๊ากสุดใจมาใส่ให้อีกครา
เรามีวีรกรรมกับคอนแทกมากมาย
เคยมีอยู่ครั้งหนึ่งเราไปบ้านญาติของน้าเขย
ที่แม่สาย มีผู้ใหญ่ของที่นู่นเห็นเรา
เค้าบอกจะแนะนำเราให้หนุ่มเมืองจีน
ฝั่งกระนู้น เดี๋ยวเค้าเป็นแม่สื่อให้
ปรากฏว่าคืนนั้นเราไม่รู้ไปเดินอีท่าไหน
คอนแทกส์ตกโดยไม่รู้ตัว นั่งแงะจนตาแดง
พอเช้ารีบเข้าร้านแว่นให้พี่เค้าแงะให้
ปรากฎว่าหลุดไปตั้งนานแล้วขอรับพี่น้อง
เราเลยเอาแว่นมาใส่ พอแม่สื่อมาเห็นอีกที
เค้าบอกไม่แนะนำให้ละ เพราะใส่แว่นแล้วเสียโหงวเฮ้ง
เกือบไปแล้วมั๊ยเรา เกือบได้ไปเป็นเถ้าแก่เนี้ยะละ
แค่ 2 เรื่องนี้ก็เป็นมหากาพย์ละ
แบบว่ามีเรื่องมาเล่าให้ขำให้อายกันได้เรื่อยๆเลยล่ะ
นี่ยังไม่รวมถึงเรื่องอื่นๆอีกมากมายนะยังขนาดนี้เลย
ตกลงว่าจะแปลกมั๊ยหว่าที่เราบอกว่าอยากจะขอพักยกจัง




 

Create Date : 18 มิถุนายน 2550   
Last Update : 18 มิถุนายน 2550 13:22:43 น.   
Counter : 81 Pageviews.  


ยกที่ 2 - บ๊ายบายไขมัน

ก้าวขึ้นมาละ 1 ขั้นดีใจจังเลยล่ะ
ขั้นต่อไปและเป็นขั้นที่สำคัญก็คือ ความกลมของเรางัย...
ความกลมของเราเนี่ยะจะเริ่มต้นที่ไหนดีหว่า
เราเป็นพวกเด๋วกลมเด๋วพอง
ทุกวันนี้ก็ยังเป็นอยู่น้า แก้ไม่หายซะที
แต่ไม่ได้ละ ขืนเรายังขืนอ้วนกลมอยู่อย่างนี้
คงบินไม่ขึ้นแน่นอน
คิดได้ดังนั้น ปฏิบัติการบ๊ายบายไขมันจึงเกิดขึ้น
เราเริ่มจากการหาอะไรทำในวันๆให้มากขึ้น
พอเรายุ่ง เราก็จะไม่มีเวลาในการปรนเปรอท้องของเรา
และเราก็ลดละเลิกจากน้ำอัดลม ของหวาน
อะไรที่เป็นแป้ง กระทิ เนี่ยะ บ๊ายบายเลยขอรับ
ช่วงนั้นเราทำได้ดีทีเดียวเลยล่ะ
เพื่อนเราก็ชวนเราเดินกลับบ้าน
จากสีลม เดินมาถึงพระโขนง เดินไปคุยไป
เวลาผ่านไปไวเหมือนโกหกเลยล่ะ
น้ำหนักเราก็เลยลดไปได้เกือบ 20 โลเลยนะตอนนั้น
ที่บ้านเราก็เข้าใจว่าเราติดยา กินยาช่วยบ้างล่ะ
แต่ได้โปรดเชื่อเราเถอะว่าตอนนั้นใจเท่านั้น
ที่เราใช้ ไม่รู้สิ ตอนนั้นเราไม่รู้สึกอยากนะ
ความพยายามเราเกิดมาซักพักหนึ่ง
จากที่ลดได้วันละโล น้ำหนักเราก็เริ่มหยุดนิ่ง
วันนี้ไม่ลด พรุ่งนี้ก็ไม่ลด ทั้งที่อดก็แล้ว
เอางัยดีหว่า
เราก็เริ่มที่จะหาอะไรใส่ท้อง
แต่ช่วงแรกๆน้ำหนักเราก็ยังไม่ขึ้นหรอก
เราเพิ่งอ่านเจอว่า พอน้ำหนักเราลดลงมาได้ระดับหนึ่ง
น้ำหนักจะไม่ลดไปซักระยะหนึ่ง
เพื่อนรักษาความสมดุลของร่างกาย
หากเรามีการควบคุมและดูแลอย่างต่อเนื่อง
น้ำหนักเราก็จะลดต่อไป
สิ่งสำคัญคือ ใจและวินัย ที่เราต้องรักษาไว้
ไม่อย่างนั้นก็จะเป็นเหมือนเรา
ที่ลดๆไปก็จะกลับมาเหมือนเดิม
ทุกวันนี้เรากลับมากลมเหมียนเดิม
บางทีอาจจะกลมมากกว่าเดิมซะด้วยซ้ำ
ไม่รู้เหมือนกันว่าแรงฮึดตอนนั้นหายไปไหนหมด
ความฝันที่ดูเหมือนจะใกล้เข้ามา
ก็เลยห่างไปอีกครั้ง พร้อมกับใจเรา
เราเองเริ่มรู้สึกจะถอดใจ
หรือบางทีเราอาจจะไม่เหมาะกับปีกก็ได้




 

Create Date : 17 มิถุนายน 2550   
Last Update : 17 มิถุนายน 2550 17:36:46 น.   
Counter : 101 Pageviews.  


ยกที่ 1 - สอบวัดระดับภาษาอังกฤษ

สำหรับคนที่ฝันจะเป็นนางฟ้านั้น
นอกจากบุคลิกภายนอกที่สำคัญแล้ว
สิ่งที่สำคัญอีกอย่างที่ต้องใช้นั้น
ก็คือ ทักษะภาษาต่างประเทศ
ถ้าเป็นแต่ก่อน ภาษาอังกฤษคงเป็นจุดเด่นที่สำคัญ
แต่สมัยนี้ที่ภาษาปะกิด เข้ามาในชีวิตของเรามากขึ้น
ความสามารถก็สูงขึ้นเป็นธรรมดา
สมัยนี้บางสายการบิน ต้องการภาษาที่ 3 ภาษาที่ 4 แล้ว
นอกเหนือไปจากภาษาที่ 2 ที่ทุกคนต้องผ่านเบื้องต้น
แต่สายการบินส่วนใหญ่นั้นก็ยังเน้นภาษาที่ 2 กันอยู่
ถ้าเป็นสายการบินในแถบภูมิภาค
ไม่ว่าจะเป็น สายการบินไทย หรือ JAL ก็ดี
เราจะต้องผ่านการสอบวัดระดับความสามารถ
ในการใช้ภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสาร
หรือที่เราเรียกกันว่า TOEIC นั่นเอง
ซึ่งระดับขั้นต่ำที่ 2 สายนี้เรียกนั้น คือ ไม่ต่ำกว่า 550 นะ
แต่ถ้าเป็นสายการบินที่มีวี่แววว่า
ผู้อุปการะคุณโดยส่วนใหญ่ใช้ภาษาอังกฤษนั้น
ก็จะขอขั้นต่ำอยู่ที่ 700 โดยประมาณ
จะบอกว่ายังงัยดีล่ะ ไหนจะบุคลิกที่โดดเด่น
ต้องปรับเป็นการใหญ่ของเราแล้ว
ถ้าให้เราประเมินตัวเองเนี่ย
ภาษาเราก็ใช่ย่อยๆนะ ด้วยความที่ชอบพูด
เราก็เลยเรียนภาษาได้ค่อนข้างดีนะ
ไม่ได้เข้าข้างตัวเองนะเนี่ยะ
ว่าไปแล้วจะหาว่าคุย เราเรียนมาแล้วถึง 5 ภาษาเลยนะ
ภาษาอังกฤษ ฝรั่งเศส จีน เวียดนาม และญี่ปุ่น
แต่ที่พอจะโดดเด่นก็คงเป็นภาษาอังกฤษล่ะ
เพราะได้ใช้บ่อยหน่อย
สำหรับภาษาอื่นๆเนี่ยะ คืนอาจารย์ผู้มีพระคุณ
ไว้เพื่อให้อาจารย์ใช้สอนรุ่นต่อไปเรียบร้อยแล้ว
นอกเรื่องไปอีกละเรา
พอคิดได้ละว่าน่าจะมีอะไรที่ดูได้ว่า
ความฝันยังมีสิทธิเป็นจริงอยู่รำไร ๆ ก็เลยไปสอบ
ตัดสินใจได้ปุ๊บก็โทรไปจองที่สอบกับศุนย์โทอิคเลย
รุ้ตัวว่าต้องสอบเลยไปหาซื้อหนังสือมาลองทำดู
1 วันก่อนสอบ (แอบมั่นใจไปมั๊ยหว่าเรา)
นั่งทำๆไปเรื่อๆจนหมดเล่ม หมดวันพอดี
เรื่องที่ต้องลุ้นต่อมา คือจะตื่นไปสอบทันมั๊ยหว่าเรา
เพราะเราเลือกสอบรอบเช้า และต้องไปถึงก่อนเวลา
ประมาณ 45 นาที เราเลยหลับด้วยความกังวล
และแล้วเราก็สามารถไปถึงห้องสอบได้ทันเวลา
อย่างสบายๆ ไม่ซีเรียส ไม่เครียดนะ
โดยปกติ เราจะไม่ค่อยเครียดกับการสอบเท่าไหร่
บางทีเรายังแอบคิดเลยว่า
ถ้าเราลองเครียดดูบ้าง เหรียญทองคงอยู่กับเราแน่นอน
เราเครียดกับการสอบครั้งแรก ก็ตอน ม.3
ด้วยความที่ต้องทำเกรดเพื่อให้ได้เรียนวิทย์-คณิต
เกรดวิทย์เราต้องได้ 4 เท่านั้น
เราจึงมุ่งมั่นครั้งแรกในชีวิต
เป็นครั้งแรกที่ท่องเนื้อหาในเล่มได้ทั้งหมด
แต่สุดท้ายเราก็ไม่ได้เลือกวิทย์หรอก
เราเลือกศิลป์ภาษาแทน...
ตัดกลับมาที่ศูนย์สอบโทอิกกันต่อดีกว่า
วันนั้น ณ.สนามสอบ เราไปแบบไม่เครียดเลยล่ะ
เข้าห้องสอบฟังรายละเอียด ข้อควรปฏิบัติ
แล้วก็เริ่มฟัง และต่อจากนั้นก็ทำในส่วนของ
ไวยากรณ์และการอ่านต่อจนหมดเวลา
ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าความเครียด คืบคลาน
เข้ามาหาเราตอนไหน อาการจิตตก เริ่มนอย
ไม่รู้ว่าผลจะเป็นยังงัยบ้าง แต่กลัวจังเลยล่ะ
กลัวว่าผลออกมาจะไม่ถึง 500
ถ้าผลออกมาไม่ถึง ก็คงจะมีอีกเรื่องที่เราต้องปรับ
เพื่อให้เราได้ติดปีกเพิ่มขึ้น
จากตอนแรกที่คิดว่าจะได้ตัวช่วย สร้างพลังใจเพิ่มเติม
กลับกลายเป็นดึงกำลังใจยิ่งกว่าเดิมอีก เศร้าเลย
และแล้ววันที่ผลส่งมาถึงบ้าน ก็มาถึง...
ลุ้น..ลุ้น..ลุ้น คะแนนถึงทีเถอะ สาธุ...
โย่ เราได้ 725 ขอรับพี่น้อง
ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ...เราทำได้ขอรับ...
ดีใจจริงๆนะเนี่ยะ ไม่ได้พูดเล่น
แอบบ่นตัวเองนิดนึงว่าไม่น่าจิตตกเลยเรา...
รอหน่อยนะ ปีกจ๋าเดี๋ยจะไปคว้าติดจ้า




 

Create Date : 17 มิถุนายน 2550   
Last Update : 17 มิถุนายน 2550 17:19:33 น.   
Counter : 248 Pageviews.  


จะไหวมั๊ยหว่า....

"สวย สง่างาม เป็นหน้าเป็นตา เดินไปไหนใครก็มอง"
เราไม่แน่ใจเหมือนกันนะว่า
นิยามข้างบนเนี่ยะ พอจะเป็นนิยามของสาวๆนางฟ้าได้มั๊ย
แต่สำหรับเรา เราคิดว่าสูสีเลยนะ
เราเริ่มส่องกระจกยอมรับความเป็นจริงอีกครั้ง
แล้วก็พบกับความเป็นจริงที่ว่า
- หน้าตาเรา เราว่า เฉยๆ นะ ออกดูดุๆไปด้วยซ้ำ
แต่ก็ได้ยินบ่อยเหมือนกันว่า
ถ้าเราผอมเนี่ยะ สวยใช่เล่นเลยน้า
ไม่รู้ล่ะว่าจริงหรือหลอก เอาเป็นว่าเชื่อสนิทใจเลย
- บุคลิก อ่านแล้วจะหาว่าคุย เราเนี่ยะซุ่มซ่าม
เป็นที่หนึ่ง กระโดกกระเดกสุดยอดเลยขอรับ...
คะ คะ ขา ขา เนี่ยะ ไม่ค่อยมีหรอก
ส่วนมากจะได้ยินก็ ได้คร๊าบ ขอรับมากกว่า
- รูปร่าง แม่เราชอบเรียกเราบ่อยๆว่ากระปุกตั้งฉ่าย
นั้นแปลว่ารูปร่างเราเป็นหนึ่งไม่แพ้ใคร อ้วน..กลม เขียว
น้ำหนักของเราเกินมาตรฐานอยู่ 40 กว่าโลได้
เมื่อเอา ส่วนสูง - 110 ย้ำหนักเรา เกินอยู่โขทีเดียว
บ่อยครั้งที่เราได้ยินใครๆบ่นเรื่องน้ำหนักเกิน
น้ำหนักเยอะ เรายังแอบขำเลย
ใจหนึ่งก็อยากตะโกนไปว่า อย่าแตกตื่นสิ เด็กๆๆ
พี่อยู่นี่ ถ้า หนูว่าของหนูเกิน แล้วของพี่ล่ะ เรียกว่าอะไร
แต่ก็ไม่เคยหลุดปากซะที กลับโดนอะไรยันตามมา
ที่เกินๆอยู่เนี่ยะ ไม่ใช่ว่าไม่เคยคิดอยากลดนะ
เคยลองอยู่หลายครั้งเหมือนกัน
ได้ครึ่งทางและก็เละไม่เป็นท่าทุกทีเลยล่ะ
เคยใช้ยาลดน้ำหนักครั้งหนึ่ง...
แล้วก็ได้กลับคืนมาเยอะอยู่เหมือนกัน
ส่วนมากจะได้แรงฮึด แล้วใช้วิธีอดเอานะ
ได้ผลดีทีเดียว แต่พอหลุดทีไรละก็...
หายห่วงเลยล่ะ กลับมาเท่าเดิมหรือบ่อยๆที่มากกว่าเดิมอีก
เป็นงัยบ้างคะ เท่าที่อ่านมาแล้ว 3 ตอนเนี่ยะ
เริ่มคิดเหมือนกันมั๊ยคะว่า จะไหวมั๊ยหว่า...




 

Create Date : 16 มิถุนายน 2550   
Last Update : 16 มิถุนายน 2550 15:31:06 น.   
Counter : 90 Pageviews.  


กาลครั้งหนึ่งกับความฝัน

จะว่าไปแล้ว เราก็ไม่ได้เพิ่งจะเริ่มสนใจอาชีกนี้
ก่อนเราจะเรียนจบซะทีเดียวนะ
เพราะเราเคยแอบฝันอยากเป็นนางฟ้ากับเค้าอยู่
เพียงแต่ว่า เราก็ยอมรับตัวเองในระดับหนึ่งว่า
เราคงไม่เหมาะ...เพราะสิ่งที่เราเป็นโดยรวม
ลองหลับตานึกภาพดูนะ สาวน้อยตัวอ้วนกลม
ชั่งน้ำหนักทีไร ก็ได้รับตำแหน่งแชมป์ทุกที
แต่งหน้า แต่งตาเหรอ โอ๊ย...ไม่ต้องมาคุยกันเลย
เพราะแต่งไม่เป็น...อย่าบอกนะว่าไม่แปลก
ถ้างั้นเรามาลองนึกภาพกันต่อเลยดีกว่า...
สไตล์การแต่งตัวของเรา เสื้อเชิ้ต camel
กางเกง camel ไม่ได้จะบอกว่าติดยี่ห้อแต่อย่างใด
แต่เป็นเพราะยี่ห้ออื่นไม่มีไซส์ต่างหาก
สมัยนั้นยังไม่มีเสื้อผ้าสำหรับสาวไซส์ใหญ่
อย่างทุกวันนี้นี่นา
ก็เลยกลายเป็นสภาวะจำยอมไปโดยปริยาย
สำหรับสาวเอว 40 อย่างเรา
เราเลยถนัดกับการแต่งแนวห้าวๆ แถมบุคลิกเรา
หลายๆคนมองว่าเป็นทอมไปซะงั้น
ฝันที่จะเหิรฟ้าของเรา เลยค่อยๆถูกลบ
ไปโดยปริยาย...




 

Create Date : 16 มิถุนายน 2550   
Last Update : 16 มิถุนายน 2550 15:29:07 น.   
Counter : 86 Pageviews.  


1  2  

hupu_krab
 
Location :


[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]


ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




ฮิปโปตัวอ้วนกลมที่เกิดอยากติดปีกบินเหมือนนางฟ้า
ภารกิจล่าฝันอันท้าทายที่ไม่รู้จะสำเร็จหรือไม่
ต้องติดตามกันต่อไป
[Add hupu_krab's blog to your web]

 
pantip.com pantipmarket.com pantown.com