ภพแห่งโอปะ5
"สำรวมกิริยา จะเริ่มพิธีแล้ว สงสัยอะไร จะตอบให้หลังจบพิธี" เสียงเบาหวาน แว่วรอดออกมาจากริมฝีปากที่ไม่ขยับขึ้นลงแม้แต่น้อยของหล่อน กึ่งปราม กึ่งขอร้อง รติจำต้องนิ่ง อย่างไม่มีทางเลี่ยง

ขบวนที่เห็นแต่ไกล เริ่มเคลื่อนเข้ามาใกล้ ริ้วธงเห็นชัด แม้โดยรวมจะดูทึมทึบ แต่ก็มีแต้มประปรายด้วยสีเขียว แลแดง เลาะไร้ประดับประดาอยู่ตามซอกขอบหลืบ มองปราดลงมา ริ้วขบวนธงนั้นเคลื่อนด้วยคนยกถือ ล้วนเป็นชายร่างใหญ่ กำยำ ผิวพรรณกร้านกรำ หากแต่ขอบไล้ไปด้วยประกายรัศมีเรืองรอง กร้านกรำแต่มิหม่นหมอง

ลึกเข้าไป ประกอบไปด้วยผู้คนมากมาย สังเกตดู ผิวพรรณรูปกายต่างจากกลุ่มผู้ถือธงนำขบวนโข ด้วยด้านในของขบวนนั้น ปะปนไปด้วยหญิงชายรูปร่างสูงยาว ขาวผ่อง รัศมีเรืองรองออกชัด คล้ายกันไปทั้งขบวน ต่างกันบ้างเล็กน้อย ก็แค่ระหว่างชายหญิง พอแยกได้บ้างว่าผู้ใดบุรุษ ผู้ใดสตรี..

เมื่อขบวนเคลื่อนมาใกล้ รติจึงสังเกตเห็นว่าด้านในยังประกอบไว้ด้วยผู้คนอีกลักษณะ รายล้อม แบกแหนแท่นเกี้ยวอะไรสักอย่างมา เหล่าคนด้านในนั้น แม้เทียบกับเหล่าผู้ถือธง จะร่างเล็กกว่ามากนัก หากแต่ก็กอปรไปด้วยความสมบูรณ์เพียบพร้อม รูปร่างได้สัดส่วน โค้งเว้ารับกันยิ่งนักทั้งชายหญิง ยิ่งต่างกับฝูงชนในขบวนด้วยอาภรณ์บ่งชัดถึงความสูงศักดิ์ แม้ไม่ได้ประดับประดาไปด้วยเพชรพลอย แค่เนื้อผ้าที่สวมใส่ ก็ราวกับเคลือบทาทองไปทั้งตัว

ขบวนนั้นเคลื่อนเข้ามาใกล้ขึ้นๆ และหยุดลงมาเข้าถึง ขอบขั้นบันไดเบื้องล่าง แล้วแยกออก เคลื่อนเข้าซ้ายขวา เปิดทางให้ขบวนหาบเกี้ยว เดินฝ่าออกมา กระบวนการต่างๆเป็นไปอย่างพร้อมเพรียงยิ่งนัก ขบวนหาบหามมิต้องชะงักเท้าแม้เพียงครึ่งก้าว

เมื่อขบวนหาบเกี้ยว ล่วงขึ้นมาถึงระดับเดียวกับรติแล้ว ปราณจรีย์ก็เอี้ยวตัวมากระซิบข้างหูเขาเบาๆ "เดินไปรับสิ.." รติหันขวับ มองหน้าหล่อนตาโตค้าง ทวนคำ "รับเกี้ยว?"

"เกี้ยวนั้นอ่ะนะ ไปรับยังไงอ่ะ ใครจะไปแบกไหว?" สีหน้าระย่อยิ่งขึ้นเมื่อเหลียวกลับไปพินิจพิจารณาถึงขนาดของ "เกี้ยว" ที่ใหญ่โตมโหฬาร กะด้วยสายตาคร่าวๆ ไม่น่าจะต่ำกว่าสิบคนแบก

"ไปเถอะ เจ้ารับได้แน่ เชื่อคำเรา" ปราณจรีย์กระซิบแผ่วเบา แม้แผ่วเบา แต่แฝงน้ำเสียง กระชับสั่งการอยู่ในที

ชายหนุ่มจำต้องทำตาม เดินออกไป แต่ก็ไม่วายหันกลับมามองหน้าหล่อนอยู่เนื่องๆ

"เอ่อ.. เค้าให้ผมมารับเกี้ย..ว" รติกำลังจะชี้มือกลับไปยังปราณจรีย์ แต่ก็ต้องชะงักลงกลางคัน เมื่อขบวนทั้งหมดเบื้องหน้า ทรุดลงนั่งคุกเข่าโดยพร้อมเพียงกัน ไม่เพียงแต่ด้านบน ที่ด้านล่าง ขบวนหลักนั้นก็ทรุดตัวนั่งคุกเข่าตามไปด้วย

เห็นภาพดังนั้น เล่นเอารติยืนบื้อคิดอะไรไม่ออก จนปราณจรีย์ต้องส่งเสียงกำชับมาเบื้องหลัง "ยื่นมือออกไปสิ" ชายหนุ่มหันกลับไปสบตาผู้พูดอีกครั้ง คล้ายจะย้ำให้แน่ใจว่า จะให้รับจริงๆหรอ หญิงสาวผงกหัวรับ เป็นเชิงยืนยันมาอีกครั้ง


รติมองเหล่าคนที่ทรุดหมอบเบี้องหน้าอย่างลังเล ในที่สุดก็ตัดสินใจ เอื้อมมือออกไปตามคำสั่ง เพียงยังไม่ทันสัมผัสถึง ก็ปรากฏลมวูบขึ้นอย่างแรง กรรโชกวนอยู่รอบตัวเกี้ยวนั้น แล้วหมุนตัววูบมาใส่ฝ่ามือของเขา รติกระตุกมือกลับด้วยสัญชาติญาณ เจ้าตัวรู้สึกร้อนแปล๊บขึ้นมา...

รติยกมือขึ้นดู ปรากฏวงกลม วาดล้อมลวดลายอะไรสักอย่าง สีแดงชาดขึ้นกลางฝ่ามือ ยังไม่ทันได้ดูโดยละเอียด เงยหน้ามาก็ต้องตกใจกับอีกเรื่อง เกี้ยวตรงหน้า หายวับไปกับตา.... "เฮ้ย... !?" อีกครั้ง



Create Date : 24 กุมภาพันธ์ 2553
Last Update : 2 มีนาคม 2553 12:44:00 น.
Counter : 357 Pageviews.

1 comments
  
ตอนที่ 6 ล่ะ อยุ่ไหน มาอ่ะยัง
โดย: หมูน้อย IP: 125.24.146.145 วันที่: 3 มีนาคม 2553 เวลา:22:52:23 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

ฟาฬ
Location :
กรุงเทพฯ  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 3 คน [?]



ฝากช่องยูทูป Misterfharl ด้วยนะครับ