#กำแพงเบอร์ลิน #พรรณีเกษกมล
เยอรมันภายหลังพ่ายแพ้สงครามโลกครั้งที่ 2 ที่นำทัพโดยฮิตเล่อร์ โดนแบ่งแยกเป็นสองประเทศ โดยสหรัฐอเมริกา อังกฤษ และฝรั่งเศส ปกครองเยอรมนีตะวันตกระบอบประชาธิปไตย ส่วนเยอรมนีตะวันออกอยู่ภายใต้การปกครองระบอบคอมมิวนิสต์ของ
สหภาพโซเวียต ช่วงแรกประชาชนเดินทางข้ามแดนไปมาหาสู่กันได้เป็นปกติ นานวันเข้า ความแตกต่างถ่างขยายจนเห็นได้ชัด ใครจะอยากอยู่ในฝั่งตะวันออกกันล่ะ จึงย้ายถิ่นฐานไปตะวันตกมากขึ้นเรื่อย ๆ
เหตุผลง่าย ๆ ตะวันตกฟื้นฟูบ้านเมืองให้เจริญ ผู้คนมีสิทธิเสรีภาพส่วนตะวันออกยึดทรัพย์สินเป็นของรัฐ การย้ายถิ่นฐานเกิดขึ้นต่อเนื่องและมากขึ้น
ค.ศ. 1961 สหภาพโซเวียตมองเห็นว่า ขืนปล่อยไปเรื่อย ๆ แย่แน่ ๆ จึงคิดทำกำแพงปิดกั้น แค่ข่าวลือผู้คนแห่แหนอพยพกว่า 3 ล้านคน ทำให้รีบก่อกำแพงมากขึ้น ว่ากันว่า แนวกำแพงที่กั้นระหว่างสองประเทศนี้ยาวเป็นอันดับสองรองจากกำแพงเมืองจีนทีเดียว
13 สิงหาคม ค.ศ. 1961 วันแรกที่การสร้างกำแพงเพื่อปิดล้อมกรุงเบอร์ลินตะวันตกสำเร็จ กลายเป็นจุดเริ่มต้นของสงครามเย็นในยุคนั้น
28 ปี ต่อจากนั้น กำแพงปรับให้แข็งแรง และสูงเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ถึง 4 ครั้ง เพื่อป้องกันการหลบหนีของชาวเยอรมันตะวันออก ถ้าเลือกได้ คงไม่มีใครทนอยู่กับความแร้นแค้น ไร้อิสรภาพ มีอีกหลายคนที่พยายามปีนป่าย บ้างหนีรอด บ้างไม่พ้นห่ากระสุน
ทำไมคนบ้านเกิดเมืองนอนเดียวกันต้องแตกแยกแตกต่างกันเช่นนี้ คงเป็นคำถามไปยังฮิตเล่อร์ ที่ทิ้งความอัปยศอดสูให้กับชาวเมือง
ตะวันตกคิดว่า กำแพงเบอร์ลินคือการปิดกั้นเสรีภาพ เป็นกำแพงที่สร้างขึ้นเพื่อปิดกั้นประชาชนจากโลกภายนอก แตกต่างจากกำแพงเมืองทั่วไปที่มีไว้เพื่อป้องกันศัตรูเข้ามารุกรานบ้านเมือง แต่สหภาพโซเวียตผู้สร้างกำแพง กลับมองว่า มันคือนวัตกรรมของชนชาติ ที่ปกป้องสมบัติของตน
เมื่อผู้คนผู้ไม่ยอมสยบให้กับความอยุติธรรม จึงลักลอบข้ามกำแพง
มีความพยายามหลบหนีข้ามเขตแดนราว 5,000 ครั้ง ช่วงแรกหลบหนีไม่ยุ่งยาก เพราะเป็นเพียงรั้วลวดหนามเตี้ย ๆ บางส่วนกระโดดออกมาทางหน้าต่างของตึกที่อยู่ติดกับกำแพง เมื่อกำแพงเปลี่ยนเป็นคอนกรีตที่แน่นหนา ส่วนหน้าต่างตึกต่าง ๆ ที่อยู่ใกล้กับกำแพงถูกก่ออิฐปิดตาย
ความยาวกำแพง 155 กิโลเมตร เริ่มต้นวันที่ 13 สิงหาคม พ.ศ. 2504 สิ้นสุดวันที่ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2532 ปิดกั้นพรมแดน 28 ปี
ราตรีนี้ยาวนานนัก โลกเปลี่ยนแปลงได้ตลอดเวลา จากมิตรอาจเกลียดชังจนเป็นศัตรูไม่มองหน้ากัน ผ่านไปอีกรุ่น อาจกลับเป็นมิตรสนิท กำแพงที่ขวางกั้นกลายเป็นสิ่งไร้สาระ
วันนี้ผู้นำขย้ำ ห้ำหั่นกัน ชาวบ้านไม่ยอมแม้แต่ก้าวเดียว ไม่น่าเชื่ออดีตผู้นำพยายามเปิดกั้นให้สนามรบเป็นสนามการค้า ทุกสิ่งไม่แน่หรอกนาย
วันนี้และวันข้างหน้า ไม่มีสิ่งใดจีรัง อย่าให้กำแพงมั่นคงถาวรวันนี้ ต้องถูกพังทลายในวันข้างหน้า
ผู้ติดตามบล็อก : 2 คน [