Bloggang.com : สมาชิกหมายเลข 7056003 - สวัสดีวันจันทร์

สวัสดีวันจันทร์

เสียงข้อความที่ดังทุกเช้าจากโทรศัพท์มือถือข้างเตียง

เสียงแจ้งเตือนที่มาจาก LINE ที่มีชื่อว่า พ่อ

จำไม่ได้แล้วว่าเรากอดพ่อครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่...

คำถามที่ได้ยินบ่อยที่สุด ก็คงจะเป็นคำถามที่ว่า "คิดถึงที่บ้านไหม" เอาจริง ๆ เป็นคำถามที่ง่ายมาก แต่ตอบยากมาก

ภาพจำตอนเด็ก พ่อคือคนที่คอยไปรับไปส่งเราที่โรงเรียนเหมือนเจ้าหญิงคนหนึ่ง พ่อคือคนที่ไม่ว่าเขาจะงานยุ่งแค่ไหน เขาก็ยังคงทำหน้าที่พ่ออย่างสมบูรณ์แบบ

พ่อของฉันเป็นคนที่ดีมาก ดีจนโดนคนอื่นเอาเปรียบ

หลายครั้งที่ฉันเห็นพ่อทำงานตัวแทบทรุดเพื่อส่งฉันเรียนสูง ๆ (ด้วยกลัวว่าลูกตัวเองจะต้องมาทำงานใช้แรงงานเหมือนตนเอง) คนอื่นมองพ่อฉันเป็นคนที่ใครใช้ให้ทำอะไรก็ทำไปหมด ไม่ว่าจะเป็นส่งน้ำ จ่ายค่ามือถือ ไปจนรับส่งลูกหลานเขา พอฉันมองกลับไป ฉันไม่เข้าใจเลยว่าทำไมพ่อต้องทำแบบนั้นด้วย

ตอนประถม ฉันจำได้ว่า ฉันอายมากที่พ่อมาที่โรงเรียนไม่ว่าจะเป็นวันพ่อ วันที่ฉันแข่งอะไรสักอย่างชนะ หรือว่าที่ประชุมผู้ปกครอง เพราะพ่อของฉันจะมาพร้อมกับเสื้อยืดเก่า ๆ และรถมอเตอร์ไซค์คู่ใจ

ในขณะที่พ่อแม่คนอื่นแต่งตัวด้วยชุดที่ใหม่สะอาด หน้าขาว และดูภูมิฐาน (พอโตมาแล้วรู้ว่า จริง ๆ ฉันไม่ได้อายเลย แต่ฉันไม่อยากให้คนอื่นมองพ่อของฉันด้วยสายตาที่เหมือนเหยียดหยาม) แต่ด้วยอย่างนั้นเอง พ่อของฉันก็ยังคงมียิ้มอยู่เสมอ

ในตอนที่พ่อกับแม่ฉันเลิกกัน ฉันไม่เคยเข้าใจเลยว่าทำไมคนที่รักกันถึงต้องมานั่งทะเลาะกันและตัดสินใจแยกกันอยู่ด้วย ตอนนั้นฉันได้แต่ร้องไห้และหลับไป ไม่สามารถทำอะไรได้ ฉันยังจำได้วันที่พ่อของฉันหยิบกระเป๋าพร้อมกับเดินออกจากบ้านไป ตอนนั้นฉันยังคิดว่าพ่อของฉันแค่ทิ้งฉันไปเที่ยว แต่ฉันมารู้ตอนที่แม่ของฉันร้องไห้อยู่ในห้องว่าเขาคงไม่กลับมาบ้านนี้แล้ว ฉันไม่เคยรู้เลยว่าความรู้สึกนี้มันคืออะไร (พอโตขึ้นมาฉันก็คิดได้ว่าจริงๆ แล้ว ความสัมพันธ์อาจไม่ได้ใช้แค่คำว่ารักเท่านั้นถึงจะอยู่ด้วยกันตลอดไป จริง ๆ แล้ว คนสองคนจะอยู่ด้วยกันมันมีปัจจัยอื่นๆ อีกเยอะมาก)

ฉันไม่ได้โกรธพวกเขาทั้งสองคน เพราะฉันคิดแค่ว่าเขา/เธอยังคงทำหน้าที่ของพ่อและแม่ได้ดีเสมอมา...

ทุกวันนี้พ่อของฉันก็ยังคงทำงานตัวแทบขาดเพื่อส่งเงินมาให้ฉันที่เรียนอยู่ต่างประเทศ

เอาจริงฉันก็ดีใจมากที่พ่อของฉันพูดได้เต็มปากว่า "ลูกได้ทุนเรียนอยู่ต่างประเทศ" มันอาจเป็นหนึ่งเดียวของความภูมิใจของเขาเลยก็ได้ แต่ฉันก็ทำให้เขาได้แค่นี้ บางครั้งฉันก็ไม่กล้าที่จะใช้เงินที่พ่อให้ เพราะฉันไม่รู้เลยว่าอยู่ที่ไทย พ่อของฉันเป็นอย่างไรบ้าง โดนเอาเปรียบไหม เหนื่อยหรือเปล่า เครียดอะไรตรงไหนไหม เจ็บปวดหรือประสบอุบัติเหตุแล้วไม่ติดต่อมาหรือเปล่า