• .. วรรคตอนแห่งรัก .. บทที่ 10 ..

.. วรรคตอนแห่งรัก .. บทที่ 10 .. . .. วรรคตอนแห่งรัก .. .. บทที่ 10 .. .. นายตี๋อีกคน .. .   สติผมดับไปประเดี๋ยวหนึ่ง ไม่รู้สึกเจ็บปวดอะไร ลืมตาอีกทีนอนอยู่บนฟุตปาท ชายคนหนึ่งชะโงกออกมาจากรถมองผม คนบนถนนทั้งสองฝั่งพุ่งสายตามา บางคนเดินตรงเข้ามา                  “เป็นอะไรหรือเปล่าน้อง..” ชายคนบนรถจะพูดต่อแต่คนขับที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ดึงเขาเข้ารถเพราะรถคันหลังบีบแตรไล่ “มีอะไรโทรฯ ไปนะ” เขาร่อนนามบัตรมาขณะรถเคลื่อนจากไป                  “เป็นอะไรหรือเปล่า?” ชายที่เดินมาถามด้วยความเป็นห่วง “ผมเห็นคุณกระเด็นจากถนนหัวกระแทกขอบฟุตปาท”                  “ไม่เป็นอะไรครับ” ผมตอบไป..เริ่มมึน และรู้สึกแสบที่ต้นแขน..สุดท้ายผมลงนั่งพิงกำแพงวัดนึกอะไรไม่ออก ไม่รู้จะไปไหนทำอะไรต่อ                  “อย่างน้อยไปห้องโรงหมอของเราก่อน..” โรงหมอ โรงพยาบาลหรือ? ผมว่าผมไม่ได้เป็นอะไรนะแค่มึนหัว “โรงหมออยู่อีกด้านของที่ทำงานตี๋เดินไหวไหม?” ชาย..หนุ่มคนนั้นประคองผมขึ้นยืน                  “ตี๋ !” หนุ่มคนหนึ่งวิ่งออกมาจากสถานที่ทำงานถัดถนนเข้าไป “เพื่อนพนักงานเล่าว่าเห็นตี๋ถูกรถชน       ..” หนุ่มคนที่สองถามคนที่หนึ่ง “คุณพันเห็นเหตุการณ์ไหม”                  “เห็นครับ..ผมอยู่ฝั่งโน้นหน้าร้านข้าวมันไก่ตามมาช่วยไม่ทัน รถที่ชนหนีไปไม่รับผิดชอบอะไรทิ้งแต่นามบัตรไว้ให้ ดูสิต้นแขนเป็นแผลเลือดออกเยอะ คงไถกับพื้นถนน เสื้อยังขาดเลย”   หนุ่มสองคนช่วยกันประคองผมเดินไปที่โรงหมอให้พยาบาลทำความสะอาด ใส่ยาและเย็บแผลให้                  “คุณแม่รู้หรือยังคะ?” คุณพยาบาลถาม..ผมไม่ตอบ ไม่รู้จะตอบอะไร                  “พี่ยังไม่รู้ครับว่าลูกชายถูกรถชน..” หนุ่มคนหนึ่งตอบ “เดี๋ยวคงทราบพร้อมกับเจอเจ้าตัว” อีกคนหนึ่งเสริม   ผมถูกพาไปที่ตึกใหญ่ ขึ้นลิฟท์ไปชั้น 3                  “ตี๋เป็นอย่างไรบ้างลูก?” สาวใหญ่คนหนึ่งเข้ามากอดผม                  “โอ้ย !” สาวคนนั้นกอดโดนต้นแขนที่มีแผลอยู่ “คุณอย่ากอดผมแรงนักสิครับ”                  “ตี๋ !” สองหนุ่มและสาวใหญ่ร้องออกมาเกือบจะพร้อมกัน                  “ตี๋จำแม่ไม่ได้หรือ?”                  “จำเราสองคนได้ไหม?”                  “ผมงง ผมปวดหัว” ผมพูดไปตามความเป็นจริง                  “ผมว่า..” ชายสูงอายุคนหนึ่งเดินเข้ามาร่วมวงด้วย “ตี๋คงทำงานไม่ได้สักพักแล้วละ ผมจะทำเรื่องขอลาป่วยให้สักสองสามวันแล้วคอยดูผลว่าจะดีขึ้นไหม”                  “ผมวิ่งไปถามคุณหมอที่โรงหมอมา..” หนุ่มคนที่สามพูดขึ้น “คุณหมอว่าตี๋อาจจำอะไรไม่ได้สักพักเพราะสมองกระทบกระเทือน แต่คงไม่มากอะไร สองสามวันคงเป็นปกติ”                  “แล้วจะกลับบ้านถูกไหม จะเลี้ยงลูกหมา จะทำงานบ้านทั้งหลายได้หรือเปล่า” สาวใหญ่พูด                  “พวกเราสามคนคงต้องช่วยดูแล แนะนำ และช่วยฟื้นความทรงจำให้ตี๋” คนสามพูดขึ้นบ้าง                 “ลุงคิดว่าคนที่สนิทกับตี๋ที่สุดคือบรรจบ ลุงจะทำเรื่องลาป่วยให้อีกคนแล้วกันจะได้คอยประกบตี๋ เดี๋ยวจะทำอะไรวุ่นวายมากไปอีก สัธนะคอยช่วยพิมพ์บิลส่วนของตี๋และบรรจบ..เท่ากับช่วยตี๋ด้วยเหมือนกัน”                  “ผมจะช่วยอะไรได้บ้างล่ะ?” หนุ่มคนที่หนึ่งถาม                  “เฉพาะวันนี้ขับรถพาตี๋กลับบ้านก็พอแล้ว” ชายสูงอายุตอบ                  “ฝากทุกคนด้วยนะคะ” สาวใหญ่ยกมือไหว้   อันที่จริงไม่ใช่ผมจะไม่รู้เรื่องอะไรทั้งหมด แค่ปวดหัวหนึบ ๆ งง และคลับคล้ายคลับคลากับทุก ๆ อย่าง                  “ผมชื่อนายพัน..” หนุ่มคนขับรถหันมาบอกผม                  “ผมชื่อจบ บรรจบ..” หนุ่มหน้าตาดีอีกคนที่นั่งรถมาด้วยกล่าวเสริม “ผมเป็นเพื่อนตี๋ เพื่อนร่วมงานในห้องทำงานเมื่อกี้นี้กับแม่ของคุณ ผู้หญิงที่กอดคุณแรง ๆ นั่นไง”                  “นายพัน นายจบ” ผมทวนชื่อของหนุ่มทั้งสอง                  “เรียกจบเฉย ๆ เหอะ..นายจบนี่ไม่คุ้นเลย นะตี๋”                  “ขนหมาผมก็ไม่คุ้น..ส่งคุณสองคนเข้าบ้านแล้วผมขอตัวกลับเลยนะ”                  “ช่วยแวะเซเว่นให้หน่อยแล้วกัน ไม่รู้ที่บ้านจะมีอะไรกินหรือเปล่า เดี๋ยวต้องกินเนื้อกระป๋องของหมาหรอก ฮะ ๆ”                  “ฮะ ๆ” ผมหัวเราะบ้าง..ไม่รู้จะมีอะไรเกิดขึ้นกับผมอีก..นายตี๋คนนี้ !   .     Create Date : 31 มกราคม 2569 Last Update : 31 มกราคม 2569 7:46:01 น. 0 comments Counter : 297 Pageviews.   (โหวต blog นี้)  Share Tweet

ผู้โหวตบล็อกนี้...

คุณhaiku