เขียนไว้อ่านเรื่อยๆ ครับ

<<
กุมภาพันธ์ 2564
 
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28 
 
23 กุมภาพันธ์ 2564
 

.. คือรัก .. ( บทที่ 1 )






.. คือรัก ..

บทที่ 1







“กริ๊ก!..”

ผมสะดุ้งตกใจกับความสะเพร่าของตัวเอง..ฟันปลอมของแม่หล่นลงกล่องที่ใส่ของมัน โชคดีที่ไม่มีอะไรบุบสลาย แม่ไม่สามารถลุกจากเตียงได้แล้ว อย่าว่าแต่ไปหาหมอฟันเลย การขึ้นเก้าอี้ทำฟันยิ่งเป็นไปได้ยาก


ผมค่อยๆ แปรงฟันปลอมของแม่..ข้างบนเป็นฟันปลอมชนิดยกแผงที่มีเหงือกปลอมสวมทับเหงือกจริง (เรียกอย่างนี้หรือเปล่า..ไม่น่าใช่!) ข้างล่างปลอมแซมเป็นแห่งๆ มีส่วนเป็นโลหะยึดติดกับฟันแท้ที่เหลืออยู่..ฟันชุดนี้ทำมานานนับสิบปีแล้ว เวลาผ่านไปเหงือกของแม่หดตัว ชุดบนจึงค่อนข้างหลวมแต่ไม่ค่อยเป็นปัญหาเหมือนฟันล่างที่เกี่ยวได้ไม่สนิทเพราะสาเหตุเดียวกัน

ฟันปลอมของแม่ดูอย่างไรก็เหมือนฟันจริง ทำได้แนบเนียน ไม่สวยมากเกินไปจนดูออกว่าเป็นฟันปลอม..ที่ดูดีมากอย่างนี้เพราะทำด้วยใจ ด้วยความอาทร และความรักอย่างแท้จริง..เปล่าครับ!..ไม่ใช่เพราะลูกคนใดคนหนึ่งของแม่เป็นหมอฟัน..แต่เพราะ...




นานมาแล้ว..


งานชุมนุมศิษย์เก่าของโรงเรียน..มีนักเรียนที่จบไปแล้วหลายรุ่นมาร่วมชุมนุม ผมและเพื่อนๆ ปีสุดท้ายถูกเกณฑ์ให้ทำหน้าที่ต่างๆ ในงาน คุณครูและบรรดาเมียรับหน้าที่เป็นกุ๊กและเจ้าหน้าที่แทบทุกอย่างของงาน..ผมอยู่แผนกจัดโต๊ะ เสริฟ เก็บโต๊ะและทำความสะอาดหลังเลิกงาน

ระหว่างกินอาหารมีดนตรีโดยแบนด์ของโรงเรียน นักร้องนักเรียน การแสดงต่างๆ สลับตลอดงาน..เวทียกสูงจากพื้น ด้านหน้าเป็นฟลอร์บล๊อกไม้สี่เหลี่ยมต่อกันจนกว้างพอสำหรับเต้นรำซึ่งส่วนมากเป็นการเต้นแบบวัยรุ่นมากกว่าการเต้นแบบมาตรฐาน

ขณะรอเสริฟอาหารแต่ละชุดผมอดไม่ได้ที่จะยึกยักตามเสียงดนตรีอยู่ในเงามืด มั่วๆ ไปตามจังหวะเพลง

“น้องๆ..” เสียงหนึ่งดังขึ้น เล่นเอาผมหยุดกึกพร้อมเขินเล็กน้อย “ห้องน้ำอยู่ทางไหน?”

“เอ่อ!..” งงกับคำถามแต่ปากไวตอบไป “อยู่ที่เดิมครับ”

“ที่เดิม..” ท่าทางใช้ความคิด “ที่ไหนล่ะน้อง”

“ก็..” แน่ใจว่าพี่หนุ่มคนนี้ไม่ใช่ศิษย์เก่าของโรงเรียน


“ความจริงหาไม่ยากหรอกครับ แต่ตอนนี้โรงครัวชั่วคราวปิดทางเดิน ถ้ามาจากทางตรงจะเห็นไม่ยาก แต่พี่เล่นมาด้านหลังงานก็เลยมองไม่เห็น”

“ตกลงผมจะได้ไปปลดทุกข์ไหมนี่..” ชี้แจงต่อเพื่อไม่ให้ผมเข้าใจหนักๆ “จะฉี่น่ะน้อง..กินน้ำมากไปหน่อย”

“ถ้าอย่างนั้นผมพาไปเองครับ เดี๋ยวเดินสะดุดกองจานชาม” ผมนึกตำหนิในใจ..น้ำอะไร..ชิ!..แอลกอฮอล์หึ่งเชียว

“ความจริงพวกพี่ไม่ได้ฝ่าฝืนกฎ..” นึกรู้ได้จากกลิ่นที่วกเข้าจมูกตัวเอง “แต่เพื่อนคนหนึ่งพกมาด้วย..ไม่รู้จะขัดขืนอย่างไร..” เห็นผมเฉยจึงแก้ตัวต่อ “สนุกๆ ครับ..เพื่อนพี่เป็นศิษย์เก่าที่นี่ เพิ่งจบปีที่แล้วเอง”

“ถึงแล้วครับ..” ผมขัดขึ้นก่อนที่พี่หนุ่มรูปหล่อจะทำให้ผมเสียการงาน..สัญญาณให้เสริฟชุดต่อไปดังจากโรงครัว

“พี่กลับเข้างานเองได้นะครับ ผมต้องไปทำงานแล้ว” ไม่รอคำตอบ ปล่อยให้แขกของโรงเรียนตัดสินใจเพียงลำพัง..คงไม่เมามากจนหาทางกลับไม่เป็น



ผมลืมพี่รูปหล่อเสียสนิท ความจริงไม่ได้จำมากกว่า..ถึงจะมีนักเรียนพนักงานหลายสิบคน แต่โต๊ะอาหารและอาหารที่ต้องเสริฟมีมากจนแทบต้องวิ่งเสริฟ บางทีอาหารร้อนๆ ยกได้ทีละชามเดินแทรกไประหว่างโต๊ะและผู้คน..ไม่แทบวิ่งละ..วิ่งเลย!


จนถึงชุดสุดท้ายเป็นของหวาน..ผลไม้กระป่อง (ทำเอง) ใส่น้ำแข็ง ไม่หนัก ไม่ยุ่งยากอะไร..นึกดีใจที่งานจะจบเสียที แต่ใจหนึ่งนึกถึงงานสุดท้ายจริงๆ ที่สาหัส..เก็บโต๊ะ ล้างถ้วยชาม ทำความสะอาดสนามสถานที่จัดงาน..ดีที่ไม่ต้องรื้อถอนเวทีและพื้นฟลอร์..เป็นหน้าที่ของนักเรียนห้าวตัวโตบรรดาหัวโจกทำพรุ่งนี้..กึ่งทำงานช่วยโรงเรียนกึ่งไถ่โทษที่เคยต้องทัณฑ์บนไว้


“โครม!..” ผมว่าเดินประคองถาดมาอย่างระวัดระวังแล้ว

“โทด ที น้อง ชาย” แอลกอฮอล์หึ่งมาจากด้านหลัง..เดินอย่างไรไม่รู้เซกระแทกมาที่ผม

“ขอโทษครับ..” ศิษย์เก่าคนหนึ่งผมเคยเห็นหน้าลุกจากโต๊ะมาขอโทษแทนคนทำเรื่อง

“ผมจะไปเอามาเสริฟให้ใหม่ครับ” พูดไปแล้วไม่แน่ใจว่ายังมีของหวานเหลืออีกหรือไม่

“ไม่ต้องเอามาให้ใหม่หรอกน้อง พวกพี่เป็นฝ่ายทำเสียหายเอง..” มองหนุ่มขี้เมาที่นั่งฟุบอยู่กับโต๊ะ “เพื่อนพี่ไม่เคยกินเหล้ามาก่อน นึกอยากแมนขึ้นมา..ขอโทษแทนมันด้วยครับ”

“แมน..ฮะ..ฮะ..ผมแมนคับ..ฮะ..ฮา” หนุ่มเมาโงหัวขึ้นอ้อแอ้..ขยี้ตามองมาที่ผมทำท่าเหมือนจะพูดอะไร แต่แล้วก็ฟุบหลับ


“ไปไขก๊อกกี่เที่ยวแล้วไม่รู้..บ่อยเกินนะไอ้ป๋อง” พี่ศิษย์เก่าเบิ๊ดหัวเพื่อนที่ไม่รู่สึกตัว



ผมก็คิดเหมือนกันว่าบ่อยเกิน..นายขี้เมาเกือบเดินชนกองชามหลังครัวตั้งหลายครั้ง



 

 


Create Date : 23 กุมภาพันธ์ 2564
Last Update : 23 กุมภาพันธ์ 2564 15:57:23 น. 2 comments
Counter : 64 Pageviews.  
(โหวต blog นี้) 
 
 
 
 
ผมจำไม่ได้ว่าเรื่องนี้เคยลงหรือยัง..ช่วยบอกด้วยนะครับ

ดาเรน
 
 

โดย: ดาเรน (สมาชิกหมายเลข 2607062 ) วันที่: 23 กุมภาพันธ์ 2564 เวลา:15:56:51 น.  

 
 
 
ผมเพิ่งนึกออก..
"คือรัก" คือตอนต่อของ "นอกคอก" น่ะเอง
เขียนไว้นานจนลืม..

ดาเรน
 
 

โดย: ดาเรน (สมาชิกหมายเลข 2607062 ) วันที่: 23 กุมภาพันธ์ 2564 เวลา:16:53:15 น.  

Name
Opinion
*ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก

สมาชิกหมายเลข 2607062
 
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




[Add สมาชิกหมายเลข 2607062's blog to your web]

 
pantip.com pantipmarket.com pantown.com