• .. บริศนามาตา .. บทที่ 8 ..

.. บริศนามาตา .. บทที่ 8 .. ๐ .. ปริศนามาตา .. ๐ .. บทที่ 8 .. .. การสูญเสีย ..                “ไง ! วันนี้มาทักทายกันได้ ผอมไปนะเรา” จะรู้เรื่องมั้ยเนี่ย?..สวยนอนเฉยไม่ตอบผม                “เด่น ๆ” แม่ครัวบิ๊กเบรกฟาสท์เดินมากระซิบกระซาบ..อื้อ ! ขัดคอแฟนเค้าจะจู๋จี๋กัน “คุณเด่นอยากจะได้ไข่ดาวเบค่อนอย่างเมื่อวาน แกทำให้หน่อยดิ”                “อึ๊ นายเด่นถ้าจะบ๊อง แกอุตส่าห์เตรียมให้ซะยิ่งใหญ่..เออ ไม่ชอบอีก” ความคิดชั่วร้ายปรากฏ “ถ้าชั้นทำ แกต้องยกไก่อบมันบดให้ชั้นนะ”                “ปึ้ก !” ถ้าหลังผมเป็นมะเร็งก็เพราะกำปั้นเนยบูดนี่ละ “หนอย..กินส้มชั้นหมดตู้ยังไม่อยากจะเอาเรื่อง..เออ ๆ .. แล้วแกเหม็นอย่างนี้น่ะนะ”                “อย่างนี้แหละ วันหลังจะได้ไม่มายุ่งกะชั้นอีก”                “ใคร?” เท้าสะเอวค้ำหัวผมเฉยเลย                “ทั้งนั้นละ” ผมแกล้งยั่ว “นอกจากสวย..นอนไปก่อนนะเดี๋ยวมา จะเอาไก่มาให้กินด้วย” ลุกขึ้นตามแรงเหนี่ยวของนิ้วชี้และนิ้วโป้งที่หนีบดึงใบหูเซ็กซี่ของผม..แหวะ !                “ขอโทษครับที่เรื่องมาก ผมไม่ถนัดทานอาหารฝรั่งสักเท่าไหร่..พื้น ๆ พอได้ แต่จ๋าอย่างนี้..อย่าว่าผมเลยนะครับ” น่าน ! เนยแทบละลาย “นะครับคุณเด่น” เอ๋า ! พูดกับใครกันแน่                “นั่นฝีมือแคนดี้ ผมทำไม่เป็นครับ” ไม่ตั้งใจจะหมายความอะไรแค่พูดความจริง ทำให้ผมได้อีกหนึบตรงสีข้าง “โอ๊ย !”                “เป็นอะไรครับ?” เหมือนจะตกใจจริง ๆ กับอาการเว่อร์ของสกั๊งหล่อ                “ไม่มีอะไรค่ะ สงสัยเด่นมัน เอ้ย ! โทด สงสัยหิวข้าวหรือคิดถึงแฟนอ่ะค่ะ” ตอบทุกคำถามจิง..เอาใจขนาด..อยากให้เขาสวดร้อยคืนมั้ง?               “งั้นถ้าไม่รังเกียจ คุณเด่นรับของผมได้ไหม? ยังไม่ได้ทำอะไรเลย มองเฉย ๆ คิดค่าใช้จ่ายกับผมครับ” นี่ก็โต้ทุกประเด็น                “ไม่เป็นไรค่ะ..กันเอง” ชำเลืองค้อนผม                “___” อะนะ ! แอบยักคิ้วให้นิ้วหนีบแล้วหันไปทำอาหารจานโปรดของคู่เกือบเหมือน คุณเด่น นายเด่น อ้ายเด่น ไอ้บ้าเด่น ที่รักเด่น ( ของสวย ) .....                “นั่นแกจะหอบไก่กับมันบดไปไหน?” แคนดี้เสริฟอาหารเช้าเจ้าเสน่ห์ให้คุณเด่นเสร็จ หันมาถาม ผมกำลังยกชุดใหญ่ออกไปหน้าบ้าน                “ไปกินกับแฟนชั้นอะดิ” ผมเดินไม่รู้ไม่ชี้                “นั่งกินหน้าร้านน่ะนะ?..เฮ้อ ! กรู”                “เฮ้ย..เบา ๆ หน่อยทั้งสองคน อายคุณเด่น” แก้วหยุดความวุ่นวาย   ..... ความสงบเกิดขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ ทั้งในและนอกร้าน..เงียบ ! เสียงถ้วยกาแฟกระทบจานรองดังกริ๊ก ! ชัดเจน จู่ ๆ ความอึดอัดเคอะเขินเข้าครอบคลุม                “ผมขอเดินดูอะไรทั่ว ๆ ก่อนนะครับ” แว่วเสียงคุณเด่นและขาเก้าอี้ครูดพื้นดังน่าเกลียด   ..... .....                “คุณเด่น !” เสียงอุทานดังอยู่เหนือหัวผม คุณเด่นคุกเข่าลงข้าง ๆ                “เด่นเป็นอะไร?” ดี้และแก้วออกมาพร้อมกัน อาหารยังไม่ถูกแตะต้อง ไก่อยู่เต็มชิ้น สวยนอนในท่าเดิม หันหัวไปทางประตูร้าน มุมปากด้านแนบกับพื้นมีเลือดไหลซึม ผมได้แต่ลูบหัวแข็งทื่อนั้นไม่รู้จะทำอะไรกับร่างไร้วิญญาณและความรู้สึกช็อคของตัวเอง                “สวยตายแล้วหรือ?” แคนดี้นั่งลงอีกข้าง                “ฮื่อ..” ผมไม่อยากจะพูดกับใครเลย ความรู้สึกเหมือนสูญเสียใครสักคนที่รัก เรารู้จักกันมานานแล้ว แม้จะไม่เคยได้พบปะหรือหยอกล้อกันอย่างจริงจังแต่เราก็รู้สึกได้ด้วยใจว่าต่างมีไมตรีซึ่งกันและกัน..ดูซิ ขนมสักชิ้น ทักสักคำผมยังไม่เคยทำ..ตอนนี้มันสายเกินไปเสียแล้ว..น้ำตาลูกผู้ชายบ้อง ๆ ว้าเหว่ ไหลซึม                “เค้าไปดีแล้ว หมดทุกข์หมดโศก” คุณเด่นปลอบเสียงต่ำ                “คุณไม่เข้าใจ” ผมสะกดสะอื้นตัวสั่น                “เราเคยเห็นสวยมานานแต่ไม่ได้จุนเจืออะไรเขาเพราะเห็นอ้วนท้วนสมบูรณ์ ยังนึกว่าเขาเป็นหมามีเจ้าของด้วยซ้ำ” แก้วนั่งด้านหลังออกความเห็น                “ทำไมผมจะไม่เข้าใจ..” คุณเด่นวางมือบนไหล่ผม “การสูญเสียคนที่เราไม่เคยเหลียวแลเขาเลย..แม่ผมไง..ผม..ผม” คุณเด่นหยุดพูดเสียเฉย ๆ                “คุณเด่น..” ผมเพิ่งนึกได้ เหลียวมองหน้าแดงก่ำของคุณเด่น น้ำตาหยดแหมะจากดวงตาที่คุ้นเคย ไม่รู้ทำไมผมเอื้อมแขนโอบหลังคุณเด่น ตามด้วยแก้วและดี้ที่ลุกขึ้นเปลี่ยนไปนั่งข้างคุณเด่น ทุกคนลืมสวยที่นอนอยู่ตรงหน้า..คราบน้ำนมแห้งกรังอยู่บนพื้น.. .   Create Date : 03 มีนาคม 2569 Last Update : 3 มีนาคม 2569 10:05:03 น. 0 comments Counter : 297 Pageviews.   (โหวต blog นี้)  Share to Facebook Tweet

ผู้โหวตบล็อกนี้...

คุณnewyorknurse