Friends Forever
Group Blog
 
All Blogs
 

เพื่อเธอ...jerry yan [ 2547 ] ภาค2

15 สค.2547

เมื่อคืนเรานั่งรถบัสจากเกาสงเพื่อมานอนที่เถาหยวน..มา

ถึงประมาณเกือบตี 3 แล้ว...เลยออกจากเถาหยวนกันตอน

สายๆประมาณ 9โมงครึ่ง...ช่วงเวลาที่รถแล่นจากเถาหยวน

มาไทเป..เราดูทิวทัศน์ข้างทางไปพลางก้อคิดว่า..ที่นี่หรือ

คือที่ๆเค้าเติบโตขึ้นมา....มาเป็นชายหนุ่มที่แสนดี..ที่แสน

น่ารัก..ที่แคร์พวกเรา..ที่นี่คือที่ๆหล่อหลอมเค้าให้มาเป็นคน

ที่พวกเราแคร์และอยากให้เค้ามีความสุข...คนที่พวกเรา

ยอมทำทุกอย่างเพื่อมาให้กำลังใจเค้าถึงที่นี่..เออ...นึกไป

ก้อซึ้งไปคนเดียว..คนอื่นจะอ้วกแตกไปกะความคิดของเรา

รึเปล่าว้า?.....เอาเป็นว่าเรามาถึง hsimen ding (ซีเหมิน

ติง)ในไทเปประมาณ 10โมงครึ่ง...คิวอัพอีกแล้วครับท่านผู้

ชม...ตอนนี้คิวอยู่ที่1,200กว่า..มีคนมารอตั้งกะเมื่อคืน

ด้วย ( เพิ่งมารู้ว่าเมื่อคืนที่เจอร์รี่บินกลับมาแล้วเธอเลยมาที่

นี่ด้วย..ซื้อน้ำมาฝากแฟนๆที่มาเข้าคิวตั้งแต่เมื่อคืน..เธอ

เป็นห่วงเลยแวะมาดู...เฮ้ย..เอาอีกแล้ว...คนไรวะเนี่ย....

เหนื่อยจะแย่..ยังจะแวะมาอีก....แล้วงี้จะไม่ให้พวกเรารัก

เธอได้ไงเนอะ ) ที่นี่บุ๋มได้คิว 1225 มีการฉีกหางบัตรไว้จับ

สลากกอดเธออีกแล้ว...อยากกอดมั่งอ้ะ...5555พวกเรารอ

กันไปกันมา..ทางstaffจัดงานขอแรงไปถือป้ายแบนเนอร์

แต่ละประเทศแล้วก้อไปเย้ๆๆกะทีวีหน่อย...ก้อส่งตัวแทน

ไปกัน..เค้าให้ถือป้าย 2คน ..พี่เล็กกะพี่หน่อยเสียสละถือ

ให้..แดดร้อนมากมาก...บุ๋มกะน้องแก้วก็ไปมั่วอยู่กะแฟน

เกาหลี..เบียดไปเบียดมาได้อยู่ที่พอใช้ได้..แต่เบียดมาก...

เธอมาแล้วเดินพรมแดงมาจากด้านหลังเราเดินเข้าหาเวที

จากปลายแถวคิว...ผ่านเราไปแล้ว..ขึ้นเวที..นักข่าวเยอะ

มาก..ถ่ายกันพรึ่บพรั่บ..แล้วก้อหันหน้ามาแย้ว...โอ้ว...แม่

เจ้า...หล่อมั่กมาก....เสื้อเชิ้ตเขียว..สดใสจัง...หล่อไม่

ปรึกษาใครอีกแล้วพ่อคุณ...เราสะพายเป้หนักมากในมือ

ถือถุงแฟ้มภาพของตัวเองและกระเป๋าของพี่เล็ก( เนื่องจาก

พี่เล็กต้องถือป้ายและธงด้วยจึงต้องช่วยน่ะจ้า)..มือซ้ายถือ

กล้องดิจิตอลคอยยกขึ้นมาถ่ายมือเดียว..คนเบียดมาก...

เบียดอะไรขนาดเนี๊ยะก้อไม่รู้...ขยับตัวไม่ได้เลย...น้อง

แก้วยืนถัดไปอีก2คน..จะให้ช่วยถือถุงของเราจะได้ถ่ายให้

ถนัดๆ..น้องแก้วยกมือขึ้นมาไม่ได้อ้ะ5555ขยับตัวตามแรง

โยกตัวของแฟนๆ5555แม้แต่เราเองมือขวายังต้องยกถือ

กล้องคาไว้อย่างงั้น...เหมือนโดนสต๊าฟไว้5555 เธอน่ารัก

จังวุ้ย....เสื้อเธอเปียกหมดแล้ว...นักข่าวบนเวทีแย่งกันจะ

ถ่ายรูปเธอจนทะเลาะกัน..พวกเรามองอะไรบนเวทีไม่เห็น

เลย..โดนนักข่าวบังหมด....พิธีกรที่นี่เก่งพูดจีนแล้วแปล

อังกฤษให้ด้วย...พอเธอให้นักข่าวสัมภาษณ์และถ่ายรูป

เสร็จแล้วก็ออกมาด้านหน้าของเวทีมาคุยกะแฟนๆและร้อง

เพลงone meter ด้วย..ทุกคนก้อร้องตาม..เธอคุยๆๆๆ

พิธีกรถามว่าแฟนๆอยากฟังเพลงอะไร..เสียงตอบดัง

มาก..wo shi zhen de zhen de hen ai ni ...เธอยิ้มเขินๆ

แล้วก้อร้องไปกะพวกเราท่อนนึง...เสียงเพราะขึ้นมีทักษะ

การร้องมากขึ้นจิงๆนะ..ไม่ได้เข้าข้าง..เพราะว่าฟังแล้ว

เพราะกว่าที่เคยอ้ะ...มีพิธีกรหญิงที่กะลังดังและน่ารักมาก

จากช่องตงฟงมามอบดอกไม้ให้เจอร์รี่ด้วยรู้ทีหลังว่าเธอ

ชื่อ แพตตี้ โหว ( อดีตแฟนอีตาเจย์โจว).อ้อ..ลืมเล่า...ว่า

ตะกี้มีการจับสลากผู้โชคดีขึ้นไปกอดเธอ(ตอนที่นักข่าว

มะรุมมะตุ้มเธอ ) มีการจับหลายเบอร์แต่เบอร์แรก

เนี่ย...1522...คิดดูดิ..ของบุ๋ม 1225...พระเจ้า...ถ้าเป็นหวย

นะ...ฉ้านถูกโต้ด 4 ตัวนะยะ ขอบอก 5555ฮือฮือ...เสีย

ดายอ้ะ....


และแล้วก้อเริ่มการประทับตราและจับมือ...ช่วงนี้เรากะพี่

เล็กน้องแก้วพี่หมี่พี่อุ้มถอยออกมายืนพักอยู่ห่างๆพอควร...

ห่างมากไม่ได้...ใจหาย..ต้องให้อยู่ในสายตาไว้นิดนึง5555

ว่าแล้วก้อควักกล้องส่องทางไกล ( ของเจ้าตุ้ย ) ออกมา

ลอง..อุ๊บส์...มายก๊อด...ชัดมากมาก...เห็นเหงื่อเธอหยด

ติ๋งๆๆ..เสื้อเปียกโชก...ลักยิ้ม..จมูก...ผม...ฮ่วย...ว่าจะพัก

สายตา..กลายเป็นใช้สายตามากไปอีก..5555ดูไปคุยไป

กะพี่เล็กว่าโอย...ก้มทำไมเยอะแยะเนี่ยคุณชาย...คนเค้า

เห็นไส้เห็นตับหมดแล้ว...เงยขึ้นมาเร้ว...หัวเราะกันจะ

ตาย.5555 ยืนกันสักพักตรงนั้นพี่หมูก็เดินผ่านมาถายวิดิโอ

เก็บภาพพวกเราจนพี่เล็กต้องแซวว่าถ่ายเจอร์รี่ซี่คะพี่หมู

5555


ช่วงนี้ก้อยืนดูอิริยาบถเธอไปเรื่อย..ด้านหน้าเวทีบ้าง..ข้าง

เวทีบ้าง...เลยได้ถ่ายรูปเธอจากด้านข้างเวที..โถ..พ่อคุณ

เหงื่อเปียกชุ่มไปหมด...ทั้งเสื้อทั้งกางเกง...ใส่เสื้อเปียกๆ

ไม่ดีน้า..เดี๋ยวไม่สบาย..อยากบอกให้เปลี่ยนเสื้อบนเวที

จัง..แต่กัวโดนตึ้บมากฝ่า5555เลยไม่เอาไม่พูด5555...ใกล้

คิวเราแล้วก้อเลยไปต่อแถว...ยืนไปก็คิดไปว่าจะพูดกะเธอ

ว่าไรดีน้า...พอถึงคิวของเราซึ่งมีชมพู่ยืนอยู่ข้างหน้า...ได้

ยินชมพู่พูดสวัสดีค่ะ...ยืนฟังเสียงเธอพูด..ซาหวัดดีค่า..

เสียงหวานจัง...พูดแบบลากเสียงยาวๆ...พอถึงคิว

เรา..jerryประทับตราเสร็จแล้วกะลังประทับตราให้คนต่อ

ไปอยู่...แต่เราก้อยังไม่เดินไปก้อฉันยังไม่ได้จับมือเลย

อ้ะ..ก้อยืนรอเฉยๆ..จนท.ชายก้อไม่กล้าดึงเราคงแค่จับเป้

เราไว้เพราะเรายืนเฉยๆไม่ได้พยายามจะแตะตัวเค้า..ส่วน

แฟนนี่ยืนอยู่ข้างๆเธอก็ไม่ได้ว่าไร..เพราะเราไม่พูดอะไร

ให้เธอรำคาญใจและมันเพิ่งไม่ถึง10วินาทีเลยที่เรายืนตรง

นั้น...จนเจอร์รี่เงยหน้าขึ้นมาเราจึงยื่นมือทั้งสองข้างออก

ไปจับมือขวาของเธอไว้..มองหน้าเธอแล้วก้อพูดกับเธอ

ช้าๆว่า..jerry please take care your health.(เจอร์รี่

รักษาสุขภาพนะจ๊ะ)... สารภาพว่าพูดช้าๆทีละคำจิงๆอยาก

มองหน้าเธอนานๆน่ะ...เธอจ้องตาแล้วก้อยิ้ม...ตอบมาว่า

แย๊ป..( Yabb เหมือน yesคือ ครับผม ..อะไรประมา

ณเนี้ย)..โอย...เป้นคำตอบที่น่าร้ากอะไรอย่างนี้วะเนี่ย...



พอลงมาก้อมายืนดูอิริยาบถเธอต่ออีก...เมื่อยแค่ไหน ศรี

ก้อทนด้าย..เอ๊ย..บุ๋มก้อทนด้าย55555รอจนเธอประทับ

ตราเสร็จสิ้นก้อให้ผู้โชคดีที่จับสลากไว้ขึ้นไปกอดเธออีก

หลายคน...ทีละคน..อิจฉาวุ้ย...เรายืนใกล้ด้านข้างรถตู้ที่

มารับเธอ...ปรากฎว่ารถตู้มีประตูหลังแล้วรถตู้ก็ถอยไปซะ

จนติดตีนบันไดเวทีน่ะ...เธอโค้งตัวขอบคุณแฟนๆและโบก

มือลา..วิ่งลงมาขึ้นรถตู้ไปรถตู้กำลังจะออกแล้ว...แต่...

เฮ้ย...ผ้าม่านรถตู้ด้านที่เรายืนอยู่ค่อยๆถูกดึงขึ้น...อะไร

เขียวๆอ้ะ...อ๊ากซซซซ...เสื้อเขียวของเธอ...เธอเปิดม่าน

ขึ้นมาโบกมือบั๊ยบัยให้อีกที...บ้าจิงเชียว...ตาคนนี้...ชอบ

ทำหยั่งงี้อยู่เรื่อย...แล้วอย่างนี้พวกฉานจาไปไหนรอดหล่ะ

จ๊าพ่อคู๊ณ.....หือ..วันนี้มองเธอจนตาแฉะไปเลยตั้งแต่บ่าย

สองถึงหกโมงเย็น...( อ้อ..มีเรื่องน่ารักแทรกให้ด้วย...

ตอนที่เข้าแถวรอเจอร์รี่มานั้นได้เจอน้องคนไทยที่มาเรียน

ที่ไทเป 2 คน...บอกว่าเมื่อวันก่อนเจอvannessที่โรงหนัง

เปิดใหม่ของที่นี่..น้องเค้าดีใจมากวิ่งเข้าไปหาแล้วก้อ

พูดๆๆๆๆว่าพวกแฟนๆที่เมืองไทยรักพวกเค้าแค่ไหน..มีคลับ

เยอะแยะ...พูดๆๆๆดีใจๆๆๆหนึ่งคนในนั้นร้องไห้ใหญ่....แวน

ก้อเลยกอดไว้แบบโอ๋ๆๆอ้ะนะ..น้องก็เลยร้องไห้ใหญ่เลย..

ทำเสื้อvannessเปียกหมดเลย...vannessต้องปลอบให้

หยุดแล้วก้อถามว่าจะกลับไปดูคอนเสิร์ตที่เมืองไทยมั้ย?

น้องทั้ง2บอกว่าไม่ได้กลับไปเพราะมาเรียนหนังสือที่นี่...

แวนเธอตบไหล่เบาๆ..บอกว่าไว้คราวหน้าแล้วกันนะ....น่า

รักจังเนอะ...น้องๆบอกว่าเค้ามาดูหนังกะเพื่อนเป็นกลุ่ม

เลย...แหม..อยากดูหนังขึ้นมาเลยเชียว5555ไอ้โรงที่อยู่

ใกล้ๆตรงนี้ก็กะลังฉายเรื่อง องค์บาก อยู่เนี่ย...เห็นเจอร์รี่

ว่าอยากเล่นหนังaction...เมื่อไหร่จาเล่นซ้าที...จาได้ไปตี

ตั๋วรออ้ะ..5555) จบจากงานนี้..เดินทางกลับที่พักและกิน

ข้าว...นอนพักผ่อน.....ดูทีวี...มีข่าวน้องหลินตรึม..มีข่าว

ของเธอด้วย...กรี๊ดกันสนั่น....


16สค.2547

เริ่มต้นวันใหม่ด้วยการไป พิพิธภัณฑ์ศิลปะของ

ไต้หวัน [Taiwan Art Museum] ฮี่..ฮี่..ด้านหลัง

พิพิธภัณฑ์นี้เป็นที่ถ่ายทำฉากเต้าหมิงซื่อเขวี้ยงสร้อยลงน้ำ

อ้ะ...ที่ซันไช่ลงไปเก็บแล้วเล่ยมาช่วยหาไง....กรี๊ดๆๆๆ

จากนั้นเราก็ไปกันที่ถ่ายmv เพลง one meter ...ฉากวิ่งขึ้น

บันได..และอีกหลายฉาก..อยู่ในสถานที่เดียวกันเป็นพื้นที่

ของร้านกาแฟ....ไปกินข้าวแล้วก้อตามโปรแกรมต้องไป

ร้าน mia แต่ทางร้านมาเปิดห้องจัดงานเล็กๆที่โรงแรมให้

พวกเราเลย..ขนตู้มาเลย..มีโปสเตอร์มีแบนเนอร์มาให้เรา

ถ่ายรูป..พระเจ้า...แย่งกันซื้อยังกะแจกฟรีแน่ะพี่น้อง...

อุตลุดมาก..ของแถมก็สร้างความลำบากในการแพคซะ

เหลือเกิน...พอจัดการซื้อแก้วแหวนเงินทองที่จะนำมา

ประโคมแต่งชุบตัวให้เป็นผู้ดีมีตระกูลเรียบร้อย...ก็ต้องรีบ

ไปอาบน้ำแต่งกายให้งามสมเป็นหญิงไทยผู้เรียบร้อย

เหมือนผ้า(ยับๆ)พับไว้...วันนี้คุณบุ๋มงามนะขอบอก..555


พวกเราสวมใส่ชุดที่ทำจากผ้าไทยและเครื่องประดับออก

แนวสไตล์ไทยๆ..สวยมากมากเลยทุกๆคนเลย....พวกเรา

เดินทางไปที่ Taipei city hall เพื่อร่วมงานนี้..รักความมี

วัฒนธรรมของเราจัง...ขอบคุณพี่เล็กที่ออกแนวคิดว่าเรา

ควรแต่งแบบนี้กันนะ..เพื่อนๆต่างชาติมองพวกเรากันใหญ่.

คงเหมือนกับที่มองชาวญี่ปุ่นแต่งกิโมโนมากันทุกคน...ไป

ถึงก็ต้องยืนรอบัตรคิวกันก่อน..ไม่รู้ว่าเค้าจัดด้านในเป็นยัง

ไงกัน..พวกเราได้นั่งแถว 8/9/10ช่วงล็อกกลางค่อนมาทาง

ขวา..บุ๋มได้แถว8 เลขที่นั่ง24..อยู่ติดทางเดินด้านข้างและ

มีอีก3คนนั่งล็อกต่อไปน้องปูนั่ง 25แล้วก็ด้าแล้วก้อใครอีก

คนน้าจำไม่ได้ ...ขณะรองานเริ่มก็เห็นแมสค็อต(

สัญลักษณ์)เจอร์รี่..ก้อแฟนนี่ไง555เดินออกมาจากข้าง

เวทีเพื่อตรวจความเรียบร้อยบนเวทีและด้านล่าง..มีเพื่อนๆ

ต่างชาติบางคนเอาของขวัญและดอกไม้ไปฝากให้เจอร์รี่

บุ๋มก้อเลยวิ่งไปบ้าง...มีของเจอร์รี่กับเลี่ยวมามาอยู่ใน

กล่องเดียวกันและกระเป๋าผ้าสำหรับแฟนนี่ใส่ถุงแยกไว้...

ตอนให้ก้อบอกว่าอันนี้ของเจอร์รี่อีกอันของยูนะ...แฟนนี่

ก้อพยักหน้าหงึกๆ..คือคนวิ่งมากันใหญ่แล้ว..แฟนนี่แบกไม่

ไหวแล้ว..มันเยอะมากมาก...ต้องมี จนท.จากด้านในมา

ช่วยยกไปเก็บ...พอเริ่มงานพิธีกรหญิงออกมาพูดแค่ไม่กี่

คำก็เรียกเจอร์รี่ออกมาแล้วอ้ะ..โอ๊ย...ฉ้านยังไม่ได้ตั้งตัว

เลย...พระเจ้า..เธอมาในเสื้อเชิ้ตขาวอีกแล้ว...พ่อคุณน่ารัก

จัง..พี่ๆน้าๆป้าๆน้ำหมากกระจายอีกแย้ว...555ความน่ารัก

ของเธอมีเยอะมากๆทุกอิริยาบถเลยก็ว่าได้..แต่จะขอเขียน

เล่าถึงเรื่องที่พอจะจำได้ละกันน้า....การแสดงของทุกชาติ

ต่างสร้างความประทับใจให้เธอ...สร้างรอยยิ้มเสียงหัวเราะ

ให้เธอ...สร้างความซาบซึ้งให้เธอตลอด...เพื่อนชาวญี่ปุ่น

ร้องเพลง หลิวซิงหยี่ เวอร์ชั่นญี่ปุ่น..เจอร์รี่เราร้องมั่วไป

ด้วยกะเค้า555ท่อนฮุคร้องจีนเฉยเลย555เพื่อนเกาหลีมอบ

อิเลคโทนแบบที่นักดนตรีเล่นบนเวทีคอนเสิร์ตให้เธอ..

โอย..รวยจัง....เพื่อนฮ่องกงแสดงละครเลียนแบบเจอร์รี่

และกลุ่มเอฟ4รวมทั้งแฟนนี่ด้วย..ขำมาก..เล่นเหมือน

มาก..เสื้อผ้าทรงผม..ท่าทาง...ขำจนน้ำตาไหล..เจอร์รี่

หัวเราะจนตัวโยน..แฟนนี่อายจนต้องวิ่งหลบหลังม่าน...

เจอร์รี่มีการทำเป็นดีใจได้เจอไจ่ไจ๋ตัวปลอม..แถมบอก

เจอร์รี่ตัวปลอมว่ารู้มั้ยว่าคุณน่ะดังมากนะเจอร์รี่( ตัวปลอม)

555แฟนนี่ตัวปลอมก้อจะถือกล้องเดินตามถ่าย..คอยซับ

หน้ามัน...คอยเก็บของใส่กระเป๋า...มีเลียนแบบร้องและ

เต้นเพลงที่แสดงในfantasy world tourที่hkที่เต้นกัน4คน

ในชุดทักซิโด้แล้วเจอร์รี่เต้นผิดด้วยน่ะ..น่ารักมากเหมือน

มาก....มีล้อเลี่ยวมามาด้วย...เจอร์รี่ตัวปลอมทำท่าหิวน้ำให้

แฟนนี่เอาน้ำมาให้555แต่ช้ากว่าคุณชายค่ะ..วิ่งถือขวดน้ำ

เอาไปให้เค้า555มีจะขอจับมือกะตัวปลอมด้วย..ยิ่งฮา

555...



ของแคนาดามีเด็กผู้หญิงน่ารักคนหนึ่งมาด้วย..แม่เธอ

บอกว่าเธอเรียกเจอร์รี่ว่า อาซวื่อเกอ ( ประมาณว่าเรียกพี่

ชายน่ะค่ะพี่อาซวื่อคะพี่อาซวื่อขา...เก้อเกอ..แปลว่าพี่

ชาย ) แล้วนู๋น้อยก้อเล่นเปียนโนให้ฟัง..เจอร์รี่ไปยืนดู

ใกล้ๆน่ารักมาก...( มองแล้วเหมือนคุณพ่อกะลังดูลูกสาว

ซ้อมเปียนโน...ฮิฮิ..อยากเห็นลูกเจอร์รี่จังต้องน่ารักเหมือน

คุณพ่อแน่ๆ) เจอร์รี่บอกว่าเค้าชอบเปียนโนมากแต่เมื่อเด็ก

ไม่มีเงินจึงไม่ได้เรียนแต่ตอนนี้มีเงินแล้วว่าจะเรียนแต่มือ

ไม้แข็งไม่รู้จะเรียนได้มั้ย..แล้วก้อพูดประมาณว่าจะให้นู๋คน

นี้มาสอนได้มั้ย...กรี๊ด....อยากเรียนคลาสเดียวกันอ้ะ...

สมัครที่ไหน5555


ตานี้ก้อไท่กั๋วบ้าง..เจ้เหลียนออกไปพูดบทนำเป็นภาษาจีน

ก่อน..คงตื่นเต้นมาก..มือสั่นจนกระดาษที่ถืออยู่สั่น

พรั่บๆๆๆๆๆเหมือนจะพัดให้เย็น...จนเจอร์รี่ทำท่าจะเข้าไป

ช่วยถือ..คนข้างล่างตบมือให้กำลังใจกันใหญ่..พูดไปได้

แต่ก็ยังสั่นอยู่...รู้สึกจะพูดถึงขอบคุณคุณแม่ของเค้าที่ลี้ยง

ดูเค้ามาให้เป็นแบบนี้..........แล้วน้องผึ้งก้อรำอวยพร...

สังเกตว่าเสียงในฮอลล์เงียบ...เพื่อนๆตั้งใจดูกันรวมทั้ง

เจอร์รี่ด้วย..เธอคงไม่เคยเห็น....จนตอนรำจบต้องโปรย

กลีบดอกกุหลาบไปเรื่อยๆโปรยจนถึงตัวเจอร์รี่แล้วน้องผึ้ง

ก็มอบพวงมาลัยทำจากดินหอมให้ ( พี่เล็กทะนุถนอมมาก

มาก..มาตลอดการเดินทางเลย...) พอเธอรับแล้วก็ยกขึ้น

ดมเลยค่า...กรี๊ดๆๆข้างล่างตายกันไปแย้วววว

ก้อไอ้ท่าดมพวงมาลัยเธอ..ช่างละม้ายคล้ายคลึง..ท่าดม

มือสาวใน mv เพลง อี้ กง จื้อ...เลยอ้ะ....โอยย...ฉานจะ

ตาย....

แล้วทีมงานไท่กั๋วก็ทำการมอบของที่ระลึกให้เธอเป็นตุ๊กตา

หุ่นกระบอกไทยในกรอบไม้สวยงามมาก..มีผ้าไหมให้เลี่ย

วมามา..ข้อความจากเพื่อนๆชาวไทยรวมเล่มโดยพี่ปี๊ป....

ผ้าขาวม้าให้คุณชายด้วย.....เจอร์รี่ดูมีความสุขมากๆๆและดู

เธอซาบซึ้งใจกับเพื่อนๆทุกประเทศทุกๆคน..อ้อ..มีช็อตน่า

รักของเธออีก...ตอนเธอยืนพูดๆๆๆอะไรอยู่ตรงกลางเวที..

เพื่อนๆชั้น2ก็ตะโกนเรียก...เจอร์รี่..เจอร์รี่..เจอร์รี่...เธอทำ

ไงรู้มั๊ย...เธอเงยหน้าขึ้นไปแล้วดัดเสียงเป็นผู้หญิงให้

คล้ายๆพวกที่ตะโกนมา..บอกว่า..หว่อไจ้เจ้อเปี้ยน..( แปล

ว่า..ฉันก็อยู่นี่ไง ) ...555น่าร้ากสุดๆ..คุณเธอทำเสียงเล็ก

เสียงน้อยอ้ะ5555...แล้วก็อีกตอนที่พิธีกรพูดถามอะไรเธอ

ก็ตอบ..หาว..หาว...หาว..แปลเป็นไทยก็ประมาณว่า..อืม..

อืม..อืม...ซึ่งเป็นคำตอบส่วนใหญ่ของเธอ...พวกเพื่อนๆ

ข้างล่างข้างๆเวที..( น่าจะเป็นไต้หวัน ) ก็แกล้งตะโกน ..

หาว..หาว..หาว..ก่อนเธอจะตอบบ้าง..ตอบพร้อมๆเธอ

บ้าง...5555เธอหันหน้ามาทำท่าย่นจมูกใส่..ทำเสียงดุว่า..

ฮึ่มมมม....น่าร้ากอ้ะ...จิ้นเอานะว่า..ทำหน้าคล้ายๆตอนใน

เรื่อง เมจิกคิชเช่น..ที่เธอตะโกนบอกรักแซมมี่แล้วแซมมี่

ไม่ตะโกนตอบอ้ะ..เธอทำหน้าคล้ายๆยั่งยั้นที่แบบว่า...ฮึ่ม

มมฝากไว้ก่อนน้า...อะไรประมาณเนี๊ย....น่ารักๆๆๆๆมีอีก

ตอนที่ไม่แน่ใจว่าเพื่อนประเทศไหนพูดยกย่องเธอมากๆ

บอกว่าที่ทำทุกอย่างนี้เพื่อเธออ้ะ...พูดเป็นภาษาอังกฤษนะ

คะ...คุณชายตอบทันทีเป็นภาษาอังกฤษ...It my honor.

เป็นเกียรติอย่างยิ่งครับ...พลางก้มหัวโค้งน้อยๆ...พระ

เจ้า...สำเนียงอังกฤษเธอก็ดีมากๆ....


เราดูเวลาคิดว่าคงใกล้จะจบงานเต็มทีแล้ว..เจอร์รี่มายืน

พูดๆๆอะไรกลางเวที...แล้วก็บอกว่าจะถ่ายรูปกะเพื่อนๆทุก

คน...อ้ากซซซ...เฮ้ยฟังผิดเปล่าเนี่ย....ว่าแล้วเธอก้อโดน

ลากเข้าหลังเวทีไป...ไม่แน่ใจโดนเรียกไปสวด..ว่าพูดงี้ได้

ไงรึเปล่า?..หรือโดนลากไปตบแป้งก็ไม่รู้555บุ๋มคิดเอาเอง

ว่าเธอคงซาบซึ้งใจมากๆอยากตอบแทนพวกเราเท่าที่เธอ

จะทำได้...แต่จากสถานการณ์แล้วบุ๋มไม่คิดว่ามันจะเป็นไป

ได้...เพราะคนเยอะมาก..และต้องใช้เวลามากๆ.ซึ่งเธอไม่

น่ามีเวลาให้ขนาดนั้นถึงเช้าไม่รู้จะถ่ายเสร็จมั้ย..และอาจจะ

คอนโทรลพฤติกรรมไม่ได้ทุกคน(ไอ้เราน่ะให้รอแค่ไหน

ก้อได้อยู่แล้ว.แล้วไทยกะญี่ปุ่นเนี่ยแสนจาเรียบร้อย

สุดๆ..) แล้วก้อเป็นอย่างที่คิดจิงๆ...แฟนนี่ออกมาตกลง

กับทุกคนว่าให้นั่งอยู่กะที่เธอจะพาเจอร์รี่เดินไปนั่งถ่ายตาม

จุดต่างๆเอง..ถ้ามีคนลุกขึ้นยืนและมีเสียงดังและลุกมาถ่าย

รูปรุมเค้าเมื่อไหร่จะให้หยุดกิจกรรมนี้ทันที..ทุกคนตกลงรีบ

ตระครุบข้อเสนอของแฟนนี่ทันที...เจอร์รี่จึงได้ออกมามี

ช่างภาพของเค้าเองกะพวกสต๊าฟของงานช่วยถ่ายให้ใครมี

กล้องก็ฝากถ่าย...( ของบุ๋มฟิล์มหมด..แบตหมด..หมดทั้ง2

กล้องเลย ) เธอก็เดินไปหยุดถ่ายไปเป็นจุดๆ..ไอ้เราได้แต่

มองตามเธอ...เวลามีเสียงดังก็กัวว่าแฟนนี่จะให้หยุด..ไท่

กั๋วนั่งกันตาปริบๆ...ตาเนี๊ยพอเธอเดินมาหยุดยืนตรงทาง

เดินกลางฮอลล์..แล้วก็เดินไปอีกทางนึง...เราได้แต่ถอด

ใจ...แต่..ปรากฏว่าแฟนนี่ดึงเธอมาทางด้านข้างทางเดินฝั่ง

เรา ( ไม่ทราบว่ามีใครไปบอกรึเปล่าว่ายังไม่ได้เดินมาทาง

นี้หรือแฟนนี่จำได้ว่าตรงนี้ยังไม่ได้เดินมาก็ไม่รู้นะ ) ช่าง

ภาพเค้าดีมากเดินมาก่อนบอกให้เงียบๆ..พอเจอร์รี่เดินมาก็

เอานิ้วขึ้นมาจุ๊ๆที่ปากบอกให้พวกเราเงียบๆ..เธอคงกัวแฟน

นี่ไม่ให้เธอถ่าย...แล้วเธอก็มานั่งลงแถวๆที่น้องปูนั่ง ( ปู

แถว8 เบอร์ 25 ) ..บุ๋มน่ะ เบอร์ 24 แต่มีทางเดินเป็นตัวกั้น

ที่นั่งของบุ๋มกะปูก็ห่างพอควร...เธอนั่งหันหลังให้เวที..เราก็

ไม่กล้าลุกกัวแฟนนี่จะว่าเอา..เฮ้ย..เพื่อนฮ่องกงที่นั่งแถว4

หรือ5วิ่งมานั่งข้างเธออ้ะ..บุ๋มเลยลุกขึ้นเลยดิ๊ไปนั่งหลังเธอ

เลย..แหม..ก็เราแค่ก้าวเท้าไป 2 ก้าวเองอ้ะ...พอถ่ายปั๊ป..

แฟนนี่ก้อมาดึงเธอลุกขึ้นเดินกลับไปตั้งหลักที่กลางฮอลล์

ที่เป็นทางเดินว่างๆอีกที..เรารีบกระโดด 2 ก้าวกลับไปนั่งที่

เบอร์ 24 ..เพื่อนสต๊าฟชาวฮ่องกง..ชี้หน้าเราพลางหัวเราะ..

บอกฉันเห็นนะเธอลุกขึ้นมา..เราก็ ซอรี่ๆๆเค้าก็หัวเราะใส่..

เราก็หัวเราะไปด้วย..( แบบว่าเพื่อนน่ารักมากเค้าเข้าใจไง

ว่าเราอดใจไม่ได้กระโดดไปก้าวสองก้าวเองอ้ะ...แต่ไม่น่า

เกลียดไม่เสียงดังอาศัยช่วงชุลมุน..ต่างคนต่างหัวเราะใส่

กัน555) ..คราวนี้บุ๋มนั่งอยู่กะที่ก็นั่งแบบหันหน้าไปด้านหลัง

ตรงกลางฮอลล์เพื่อดูเธอ..เห็นเธอเดินนำแฟนนี่มา..ไอ้เรา

ก็มองหน้าเธอ..เธอค่อยๆเดินลงมาตามขั้นบันไดเตี้ยๆใน

ฮอลล์..เราก้อมองตาม..เธอเดินผ่านเราแล้ว..เราเริ่มมอง

เห็นแผ่นหลังเธอแล้ว..เฮ้ย..เธอก้าวถอยหลังมาทำมาย...

เฮ้ย...ยืนอยู่ข้างเก้าอี้เรา...มือเราที่วางอยู่ตรงที่ท้าวแขน

โดนขากางเกงเธอ..เรารีบหดมือเข้ามา...เธอค่อยๆทรุดตัว

ลงมา..เฮ้ย...อะไรอ้ะ?..บุ๋มมองเธอค่อยๆย่อตัวลงมา...นั่ง

ลงกับส้นเท้าตัวเองตรงหน้าเก้าอี้ตัวที่บุ๋มนั่งอยู่นี่...

เบลอคร้าบ..รู้แค่ว่าใกล้มากๆ...ยกมือขวาขึ้นมาแบบสั่นๆ

ไปแตะที่ไหล่เธอเบาๆ...เพราะตอนนี้หลังเธอติดกับเข่าเรา

แล้ว...เฮ้ย...ใช่เรื่องจริงมั้ยเนี่ย.....ไม่ได้ฝันแน่นะ...แล้วก็

ค่อยเลื่อนมือลงมาดันหลังเค้าไว้พร้อมขยับเข่าเพื่อไม่ชน

กับหลังของเธอ...มองไปข้างหน้าแล้วยิ้มมั้ง...ไม่รู้สึกตัว

เลย..เหวอมากๆ..จนเธอลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปขึ้นเวที...พี่

บุ๋ม.ๆ..น้องเคเรียกเตือนสติ..น้องเค..เราก็ตะโกนตอบ..

กอดกันเลย..เฮ้ย...ไม่ได้ฝันไป...หันมาอีกข้าง...น้องปู

กระโดดมากอดด้วย..กอดกันใหญ่เลย..ดีจายๆๆ....เจอร์รี่

ถ่ายรูปกับเพื่อนๆที่อยู่ชั้น2 ที่ลงมายืนบนเวทีเรียบร้อย

อย่างรวดเร้ว...เธอเอ่ยคำอำลา...ฟังคร่าวๆว่าคนเยอะมาก

ทำให้เธอไม่สามารถถ่ายกับทุกคนได้..ต้องขอโทษด้วย..

แล้วก็เธอมีความสุขมากอยากให้พวกเรามีความสุขนะ..ประ

มาณเนี้ยแหล่ะ..แล้วเธอก็โบกมือ..พูดว่า..บั้ยบัย..สาบาน

ได้ว่า..เธอพูดว่า..บั้ยบัย..ไม่ใช่ บ้ายบาย...ฮือๆๆๆพอเธอ

ลับตาไปแล้ว...น้ำตาไหลเลยอ้ะ..ไม่รู้ว่าคิดอะไรนะตัวเอง

ตอนนั้น..รู้แต่มันปลื้มปิติ..กับความน่ารักของเค้า...ฉันรัก

คนไม่ผิดจริงๆ...ทุกครั้งที่ได้พบกันและเค้าจากไปเราก็จะ

คิดถึงคำๆนี้ตลอด...เค้าควรค่าแก่การรัก...ฉันรักคนไม่ผิด

จริงๆ....สำหรับเราเค้าเป็นเด็กชายที่น่ารักในอีกมุมนึงเธอ

ก้อเป็นชายหนุ่มเจ้าสเน่ห์ให้สาวๆคลั่ง...สำหรับตัวเองนั้น

แม้จะดีใจที่ได้มีโอกาสที่ดีเช่นนี้แต่ก้อเห็นใจคนอื่นๆอีก

มากที่ไม่ได้มีโอกาสเหมือนเราได้อยู่ในจุดที่เค้านั่งลงถ่าย

รูปด้วย...แต่เพื่อนๆทุกคนน่ารักมาก..ดีใจไปกับคนที่ได้มี

โอกาสนี้ทุกคน..คนไทยน้ำใจยิ่งใหญ่เสมอ...คอนเฟิร์ม

ค่ะ..ตอนแรกตามกำหนดบอกว่าเธอจะอยู่แค่1ชั่วโมงครึ่ง..

แต่ปรากฏว่าเธออยู่ตั้ง ประมาณ3 ชั่วโมง...พอออกมาจาก

ไทเป ซิตี้ ฮอลล์...เพื่อขึ้นรถบัสกลับ รร.กัน..ก้อรู้สึกคันที่

แขนข้างขวา..เปิดแขนเสื้อดู..พระเจ้า..เป็นผื่นลมพิษขึ้น

เต็มเลย..คันมากด้วย.(.เป็นข้างที่ยกไปแตะไหล่และหลัง

เธอเพื่อดันเธอไว้และเทสต์ว่าไม่ได้ฝันไป555) เลยโดน

แซวว่าไปแตะของสูงเข้าให้เลยผื่นขึ้น..ใช่ดิ..สูงมาก..180

กว่าแน่ะ555คันมากขึ้น...จนถึง รร.พี่อุ้มต้องไปเอายาแก้

แพ้มาให้กิน...ขอบคุณฮับ...นั่งนึกๆว่าใครแช่งตูรึเปล่าว้า..

เออใช่...ก่อนไปไต้หวันเคยคุยกับพี่ปี๊ปกะพี่สายว่าจะคอย

ถือไม้ตียุงไฟฟ้าไว้ตีคนที่จะทำมิดีมิร้ายเธอ..หรือคนที่คิด

จะเข้าแท็กเธอหรือลวนลามเธอ..สงสัยว่าเพราะตัวเองเอา

นิ้วไปแตะ..โห..เวรกรรมสมัยนี้ติดเทอร์โบรึไง้..สนองเร็วจิง

วุ้ย 5555 ว่าแต่ว่าคืนนี้ฉานจะนอนหลับไม๊เนี่ย555




 

Create Date : 06 มิถุนายน 2550    
Last Update : 8 มิถุนายน 2550 0:10:16 น.
Counter : 298 Pageviews.  

เพื่อเธอ...jerry yan [ 2547 ] ภาค1

13 สค. 2547
บุ๋มบิ๋มถึงแอร์พอร์ตพร้อมน้องเก๋ประมาณ 10

โมงกว่า...รอคอยสมาชิกกลุ่มเคแอลเอ็มจนครบพวกเราก็

ออกเดินทางไปไต้หวันด้วยเที่ยวบิน kl 877 .....พวกเราถึง

สนามบินเจียงไคเช็ค ไทเป ประมาณ 5โมงกว่าเกือบ6โมง

แล้วเราก็ต้องรอเหล่าแฟนๆเจอร์รี่ของประเทศอื่นในไฟ

ล้ท์ทุ่มครึ่ง...ช่วงเวลาว่างระหว่างรอบางส่วนก็นั่งคุยกันและ

ผลัดกันเฝ้ากระเป๋าแล้วก็สลับกันไปถ่ายรูปบริเวณด้านหน้า

ของแอร์พอร์ทที่เป็นฉากถ่ายสนามบินเรื่องMGแต่มืดไปนิด

นึงไว้ขากลับค่อยถ่ายตอนสว่าง555แล้วก็ไปถ่ายด้านหน้า

ทางเข้าผ่าน ตอ.มอ....หลายๆตอนเลยหล่ะ555 ออก

จากสนามบินตอน 2 ทุ่มนิดๆเพื่อไป taichung ใช้เวลา

ประมาณ2ชม.ตอนแรกคิดไว้ว่าชื่อเมือง ไท่จุง อาจจะเป็น

เมืองเล็กๆที่ไม่ค่อยเจริญนักแต่จิงๆแล้วเป็นเมืองค่อนข้าง

เจริญ...พอไปถึงรถพวกเราผ่านหน้าห้างsogoซึ่งเป็นที่จัด

งานวันพรุ่งนี้...รูปเจอร์รี่ใหญ่มากติดอยู่บนเวที..มีกลุ่ม

แฟนๆประมาณ 30คน ยืนและนั่งอยู่บริเวณนั้น...พวกเราบน

รถโบกมือกับเหล่าเพื่อนๆด้านล่างกันสนุกสนาน...รถบัสพา

เราไปโรงแรม...โทษทีเหอะอยู่ฝั่งตรงข้ามเยื้องห้างsogo ..

แค่นี้เอง..พระเจ้า...เฮ้..เฮ้...พวกเราไปเช็คอินห้องพักกับ

staff แล้วก้อต้องไปเข้าแถวเพื่อจองคิวในเวลาตีหนึ่งถึงตี

สองเป็นเวรยาม..ทำการแจกเสื้อแจกป้ายและอุปกรณ์

กัน...จากนั้นพวกเราก้อกลับมาพักผ่อนเปลี่ยนเวรให้

ประเทศอื่นบ้าง...นอนเพื่อต่อสู้กับภาระกิจในวันพรุ่งนี้.

14 สค. 2547

เช้านี้ตื่นมารีบเก็บกระเป๋าทานข้าวเช้าที่ รร.

แล้วก็ต้องรีบเอากระเป๋าไปเรียงแถวไว้เพื่อให้เจ้าหน้าที่ รร.

นำขึ้นรถบัสให้ ( มี 10 บัส ของบุ๋มบิ๋มอยู่บัส 7 พวกเรา

ชาวไทยอยู่บัส 7 กะ 8 ) ....9 โมงเช้าต้องรีบไปนั่งเข้าคิวที่

หน้าsogo ..แฟนๆพอสมควร..เราต้องนั่งรอเธอมาบ่าย

สอง...ช่วงนี้มีการส่งตัวแทนประจำรถไปจับสลากเพื่อจัด

แถวนั่ง...ไชโย...ตัวแทนบัส 7 จับได้เบอร์สองได้นั่งแถว

2 ส่วนบัส 8 ต้องอยู่ด้านหลังไปอีก...ที่จัดแถวนี้คือเพื่อ

ตามคิวขึ้นเวทีเพื่อนำแฟ้มภาพที่มีสร้อยคอและ vcd mv

ขึ้นไปให้เธอประทับตราและจะให้จับมือกะเธอด้วย...พระ

เจ้า...นี่ฉานมานั่งตากแดดจนเกรียมเหมือนไปดำนามาเพื่อ

พ่อคนนี้จิงๆหรือนี่.....เวลาผ่านไปเร็วนะ...แต่พอช่วงบ่าย

โมงถึงบ่ายสองรู้สึกว่ามันช้าจัง....ช้ามั่กมาก...ตอนนี้มี

พิธีกรมาworm up พวกเราก่อน..เริ่มมีแฟนๆชาวไต้หวันมา

เพิ่มอีกแล้ว..แต่ต้องเข้าคิวหลังพวกเราชาว oversea

fan ..เพลง one meter เปิดตลอดเวลา..ร้องกันเข้า

ไป.....มีการให้ออกไปแข่งร้องเพลงนี้คนชนะจะได้กอด

เจอร์รี่..แฟนชาวแคนาดาที่นั่งหลังเราพยายามบอกให้เรา

ขึ้นไปเพราะเห็นนั่งฝึกร้องอยู่แล้วมีแววมั้ง...แต่เราก้อไม่

กล้าอ้ะกัวร้องผิด...อายเค้า...ปรากฎว่าเค้าให้เอาเนื้อร้อง

ขึ้นไปได้..โธ่เอ๊ย...รู้งี้ขึ้นก็ดีหรอก5555คนที่ชนะเค้าร้องดี

มาก....สมควรน่ะนะ...ไอ้เรามัน ภาษาจีน

อะลิตเติ้ลบิต ภาษาอังกฤษไม่ได้เล้ย 55555มีการนับถอย

หลังกันเพื่อรอเจอร์รี่..จุดที่บุ๋มนั่งมองเห็นหลังเวที...จ้าก...

มีรถตู้สีดำมาจอดแย้ว...เย้..เห้นแล้ว...เจอร์รี่มาแล้ว....เธอ

ใส่เสื้อผ้ายืดสีดำแขนยาวกางเกงมีสายรัดแบบในเอ็มวี

เพลง one meter น่ารักจัง..



จัง....เธอดูคล้ำและผอมลง..แต่ยังคงน่ารัด..เอ๊ย...น่ารัก

และหล่อเหมือนเดิมเธอร้องเพลงและทุกคนก้อร้องตาม..

เสียงดีขึ้นจิงๆพ่อคุณ...เพราะจัง...เคลิบเคลิ้มเคลิบ

เคลิ้ม....( พิธีกรบอกไว้ว่าเธอจะร้องที่นี่เท่านั้นเพราะอีก2ที่

ไม่มีเวลา ) จากนั้นคนชนะร้องเพลงก็ได้กอดเธอ..เธอกอด

ไปยิ้มไป...น่ารักจิง...จากนั้นก็ให้แฟนๆที่เข้าคิวกันไว้ขึ้น

เวทีเพื่อให้เธอประทับตราชื่อบนของที่ระลึก...คนละ1ชุด(

มีคนละ 4 ชุด..แต่ cd ยังไม่ได้นะจ๊ะเพราะยังไม่ถึงวันวาง

แผงคือ 20 สิงหาคมต้องรอให้เพื่อนๆผู้จัดงานรับแทนไว้

ให้...) .....ตื่นเต้นจัง....ตื่นเต้นอีกแล้วอ้ะ...เดินไปสายตา

ก้อมองเวทีไป..คนอาไร้น่ารักชะมัด...เค้าจะให้เดินขึ้นไป

เรื่อยๆ จะมีเจ้าหน้าที่คอยสกรีนว่าเราสวมเสื้อของทีมที่จัด

คิวรึเปล่า..มีบัตรห้อยคอไม๊..และต้องมีแฟ้มที่จะให้ประทับ

ตราด้วยไม่งั้นอด...พอถึงคิวเรา..ก่อนจะถึงโต๊ะประทับตรา

จะมีเจ้าหน้าที่ถือถุงดำไว้ให้เราใส่จดหมายและของขวัญลง

ไป..ก็เลยใส่การ์ดให้เธอไป...(ไม่ต้องตกจาย..แค่บอกเธอ

ไปว่าผอมไปนะ..กินมากมากนอนมากมากเพื่อพวกฉันนะ

จ๊ะ...พวกเรามาเพื่อสนับสนุนคุณ..สู้สู้...อะไรประมาณนี้แห

ล่ะ..)..แล้วก็ยื่นแฟ้มให้ จนท. อีกคนคอยยื่นให้เธอ

ประทับ..พอเธอประทับเสร็จก็จะยื่นมือซ้ายมาจับกะเรา...

บุ๋มบอกเธอว่า Jerry see you in Bangkok พลางจ้องตา

เธอ...เธอก้อจ้องกลับฮ่ะ...แล้วก้อพูดว่า..แท้งคิ่ว..ยิ้มนิด

นึง....เราต้องรีบเดินออกมาแล้ว..เพราะจะมี จนท.ชายอีก

คนคอยดึงและลากคนที่จับมือแล้วยึกยักไม่ยอมออกมา

อยู่...ไม่อยากโดนลากอ้ะ...พอลงจากเวทีพวกเราต้องรีบ

ข้ามทางข้ามใต้ดินเพื่อกลับไปขึ้นรถที่ รร. เพื่อเดินทางไป

จุดที่สองของวันนี้..รถเราใหญ่วิ่งได้ช้ากว่ารถเธอจึงต้องรีบ

ไปก่อนเธอจะจบภาระกิจที่นี้...นั่งกินข้าวกล่องบนรถอย่าง

มีความสุข..เป็นข้าวกล่องที่อร่อยจัง....กินไปยิ้มไป....วิว

สวยจัง...ข้าวอร่อยจิง...
href="//www.bloggang.com/data/boom4friend
s/picture/1181233163.jpg" target=_blank>


รถติดเหลือเกิน...เลยเวลาที่กำหนดแล้วแต่พวกเราก้อยัง

ไม่ถึง..ไม่รู้ว่าเธอถึงไหนแล้ว?...เรารถติดอยู่อีกประมาณ

1 ป้ายรถเมล์ก้อเลยลงรถวิ่งกันไป...ที่นี่ Tainan ( ไท่

หนาน ) ถึงหน้าห้าง..คนเยอะมาก...ที่นี่มีแฟนมา

รอหลากหลาย..ทั้งชายหญิงเด็กคนแก่...เจอร์รี่ยังมาไม่

ถึง....พวกเรายืนอยู่สักครู่เธอก้อมา..ทักทายนิดหน่อยก็

เริ่มการประทับตรา...ที่นี่เบียดกันมากจน จนท.ต้องมาจัด

ให้ขึ้นสลับกันทีละ 20 คนระหว่างแฟนๆที่นั่นกะพวกโอเวอร์

ซีที่จัดทริปตาม ( ก้อพวกเรานี่แหล่ะ ..10 ประเทศ ) พอ

เราขึ้นไปแล้วเจอร์รี่ประทับตราให้..และเธอยื่นมือซ้ายออก

ให้จับ..เราจับเธอสองมือเลย...เขย่าเบาๆมองหน้าเธอแล้วก็

บอกเธอว่า..jerry เจียโหย่ว เจียโหย่ว ( เจอร์รี่ สู้สู้ ) ..เธอ

ยิ้มจ้องตาพลางพยักหน้าแล้วบอกว่า xiexie (ขอบคุณ

ครับ) ..น่ารักจัง...( พี่เอ๋23จ๋า..จุดเนี๊ย..บุ๋มบิ๋มเอาของขวัญ

ของพี่ใส่ถุงดำให้แย้วนะจ๊ะ )..



โอย...ต้องวิ่งอีกแล้วครับท่านพื่อไปจุดที่3 ที่ เกาสง....รถ

ติดมากๆๆๆ...เราไปถึงทีหลังเธอ..เจอร์รี่อยู่บนเวทีแล้ว...ที่

หน้าsogoที่เกาสง...เราก็รีบไปเข้าแถวเพื่อขึ้นไป...ที่นี่คน

ก้อเยอะเหมือนอีก2ที่ที่ผ่านมา...คราวนี้บุ๋มยกมือไหว้แล้ว

พูดกะเธอว่า jerry sawasdee ka ..เธอก็ยกมือไหว้พูด

sawasdee ka..แล้วเราก้อยกมือขวาขึ้นมาแบบว่าจะgive

me five กะเธอ...เธอก้อยกมือซ้ายขึ้นรอ..ไอ้เราก้อนึกว่า

เธอจะตีมือมาเลยต่างคนต่างรอ..เราเลยต้องตีเข้าไปเอง

เบาๆมากเลยเหมือนมือแปะกัน..เราก้อเลยแปะอีกที..

เหมือนตบมือเบาๆ 2 ครั้ง...เธอไม่มีแรงแล้วอ้ะ..สงสารจัง

แต่เธอก้อยังคงยิ้มอยู่ตลอดเวลาเลยอ้ะ...ขนาดเราลงมา

แล้วไปยืนมองอิริยาบถของเธอก้อยังเห็นเธอยิ้มอยู่ตลอด

เวลา..เหงื่อเธอไหลเปียกเสื้อ.จนชุ่ม...แต่ไม่มีแม้สักแว้บที่

จะแสดงสีหน้าเหนื่อยอ่อน...จนเธอประทับตราเสร็จสิ้น...ก็

ขอบคุณแฟนๆไปรอบทิศทั้งโบกมือและยกมือขึ้นไหว้..ก้ม

หัวโค้ง..ปากก้อพูด xiexieตลอด..แล้วก็วิ่งลงหลังเวทีฝ่าวง

ล้อมแฟนๆขึ้นรถตู้ที่โดนล้อมอยู่เต็มอัตราศึก555 เธอต้อง

รีบไปขึ้นเครื่องบินจากเกาสงกลับไทเป..บั๊ยบัยนะจ๊ะเจอร์

รี่...see you tomorrow...




 

Create Date : 04 มิถุนายน 2550    
Last Update : 8 มิถุนายน 2550 0:01:55 น.
Counter : 156 Pageviews.  

ทริปนี้เพื่อการกุศล

เช้าวันที่ 24 มิ.ย.
พวกเราต้องไปถึงดอนเมือง 11 โมง เพื่อเตรียมตัวเช็คอิน ตั๋วเครื่องบิน...เช้านี้เราไปกัน 8 คน อันได้แก่ พี่สาย , พี่แอนนา , น้อยหน่อย , พี่อ้วน , พี่เจ่ง, เจ้เหรียญ ,น้องเก๋และบุ๋มบิ๋ม.....บนเครื่องบินของสิงคโปร์แอร์ไลน์ช่างรู้ใจ.
มีหนังให้เลือกดูจากหน้าจอของแต่ละคน..ฮี่..ฮี่...ช่อง50 ...มีเรื่องไรก็ไม่รู้อ้ะ..พระเอก ล้อหล่อ...ในเรื่องเค้าชื่อ...อาเข่อ...เป็นพ่อครัวหล่ะ...นางเอกก็น่ารักเป็นเจ้าของร้านอาหารหล่ะ...มีเฮียหลิวเล่นด้วยอ้ะ...ไม่เคยดูมาก่อนเลย...
เป็นภาษาจีนกลางมีซับไตเติ้ลเป็นอังกฤษ...สนุ้กสนุก....ฮี่..ฮี่..ฮี่...55555555555
พวกเราไปถึงที่สนามบินCHANG I ประมาณ 4โมงเย็น....ลองเช็คข่าวดูว่าเค้าเปลี่ยนมาวันนี้เย็นรึเปล่า ( เพราะนี่เป็นเหตุผลนึงที่เราไปล่วงหน้าก่อน 1 วัน...อย่าไว้ใจทาง...อย่าวางใจฟู่หลง..555) ปรากฏว่าเราคงต้องรอเค้าอยู่ในเนี๊ย ประมาณ 18 ชั่วโมง....พ่อเจ้าแม่เจ้า...ฉานทำไรลงไปเนี่ย....ทรมานสังขารตนเองเพื่อคนที่เค้าไม่รุ้จักเรา....แต่ทำไม...มีความสุขจัง.......ที่สนามบินนี้ดีมากๆ....ปูพรมเกือบหมด ..มีเก้าอี้นั่งสบายมาก..เยอะด้วย...มีมุมเก้าอี้นอน..( สงสัยเตรียมให้เรา ) ...มีน้ำเปล่าดื่มฟรี...มีเน็ทเล่นฟรี15นาที( แต่ไม่สามารถพิมพ์ไทยได้..จึงไม่ส่งเมล์หาใครทั้งสิ้น..มีแต่เช็คข่าวและเมล์จากเพื่อนต่างชาติ และจากไทย...ขอบคุณน้องนุช ที่ส่งข่าวsmsคืบหน้าให้ตลอด ) ...ห้องน้ำเยอะ..ร้านค้าปลอดภาษีและ7-11เปิด24ชั่วโมง...มีทีวีให้ดูบอลยูโร...มีเกมเพล
สเตชั่นกะทีวีจอยักษ์ให้เล่น..มีmvให้เลือกดูทางทีวีจากจอ wild screen...มีโทรศัพท์ให้โทร.หาคนในสิงคโปร์ฟรี.........
ตะแรกพวกเราหนักใจแต่พอเห็นอย่างนี้แล้วสบายใจ...ประเทศพัฒนาแล้วนี่ช่างดีแท้หนอ..รู้สึกว่าเวลาผ่านไปรวดเร็วเพราะทำโน่นทำนี่ไม่ค่อยได้นอนเท่าไหร่
...เอ...หรือเพราะเรามีความหวังในการรอคอยใครบางคนนะเวลาถึงผ่านไปแบบไม่รู้ตัว เลย( แหว่ะ...นี่ฉานเป็นคนอ่อนหวานขนาดนี้ตั้งกะเมื่อไหร่เนี่ย! )

เช้าวันที่ 25 มิ.ย.
เช้านี้ยังไม่8โมงก็ได้ข่าวว่าเจอร์รี่ถึงแอร์พอร์ทที่ไทเปแล้ว...สวมเสื้อสีฟ้า..กางเกงก็สีฟ้า(คาดว่าเป็นยีนส์)..รองเท้าน้ำตาล..ไม่ใส่หมวกไม่ใส่แว่น....กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
คนอื่นเค้ารีบไปกินข้าวกันเพราะเดี๋ยวต้องใช้พลังงาน...แต่ทำไมบุ๋มบิ๋มถึงได้กินไรไม่ลงก็ไม่รู้...นั่งเฝ้าของให้แล้วก็จิบกาแฟไปพลางๆ.....ใกล้เวลาแล้ว...เจอเพื่อนต่างชาติหลายคนของเพื่อนๆในทริป...เราหยิบเข้าหยิบออกของที่เตรียมทำมาให้เค้า...ต้องเช็คว่าอยู่รึเปล่า..กลัวทำหล่นหาย...เขียนการ์ดครบรึยังว้า...เดี๋ยวยื่นท่าไหนดี....เฮ้อ...ตื่นเต้นอ้ะ....พวกเราไปยืนรอที่หน้าเกท....เริ่มมีเพื่อนชาวไทยและชาติอื่นๆมาแล้ว..วิ่งกระหืดหระหอบกันมาจากอีกเทอมินอลนึง...เพราะมาไฟลท์เช้าสุดของวันนี้ซึ่งจะถึงก่อนเค้าประมาณ15นาที..ซึ่งถ้าดีเลย์จะอดทันที...( เหตุผลนี้ด้วยที่เราคาดการณ์จึงต้องไปรักต้องสู้อยู่ในแอร์พอร์ท555) บุ๋มบิ๋มพยายามถอยออกมาจากจุดนั้นเพราะคนเยอะและทางแคบ..มายืนห่างหน่อยดีกว่า....คนที่อยู่ตรงประตูบอกว่า..ตอนเค้าเดินออกมา..โดดเด่นมากๆ...มีรัศมีของความเป็นซุปเปอร์สตาร์แผ่กระจายออกมา...ใครดูก็ต้องรู้ว่าไม่ใช่แค่เด็กหนุ่มหน้าตาดีธรรมดาทั่วไป...แม้จะใส่แว่นกันแดดก็ปิดไม่มิด...เค้าเดินมาแล้วอ้ะ..คนล้อมรอบตัวเค้าเยอะมากๆ....ไม่สามารถ run around him เหมือนตอนที่ฮ่องกงได้ 5555ระหว่างที่เดินไปกะเค้า.สักครู่.บุ๋มมีจังหวะมอบของให้เค้า..เป็นภาพของเค้าขนาดใหญ่5*7ที่เราถ่ายเอง..และรูปที่แต่งเองเล็กๆอีก3รูป.แปะไว้หน้าเดียวกัน..ใส่ซองแฟ้มพลาสติกใสแบบแข็งที่สามารถถือได้ไม่ยับ...ตอนส่งให้เราอยู่ด้านซ้ายล้ำหน้าเค้านิดนึงโดยมีแฟนนี่ยืนข้างๆ...
มือซ้ายเค้าหิ้วถุงของ..มือขวาถือพวกสมุดและกระดาษต่างๆที่แฟนๆให้เต็มมือเลย..เราส่งให้เค้าดูก่อนแบบว่าเอารูปเธอมาล่อไง555..เค้ามองของมองหน้าแล้วรีบยื่นมือขวามารับ..เธอมีนิ้วโป้งว่างอยู่นิ้วเดียวเองอ้ะ..เราก็ยื่นไปให้เค้าใช้นิ้วโป้งหนีบไว้..แต่ซองของเรามันทำท่าจะหลุดจากนิ้วเค้าอ้ะ..ขำมาก..เพราะเค้าพยายามขยับนิ้วโป้งกระดึ๊บกระดึ๊บเพื่อดึงเลื่อนซองนี้ให้เขยิบเข้าไปในอุ้งนิ้วระหว่างนิ้วโป้งและนิ้วชี้ของเค้า...เราก็เลยใช้ผ่ามือดันซองแบบตบขอบมันเบาๆ2ทีให้มันเข้าไปเสมอกับของชิ้นอื่นๆในมือเค้า...เค้าจึงใช้นิ้วโป้งกดไว้ได้...เค้าเงยหน้ามองเราอีกครั้งแล้วยิ้มนิดนึง...โทษทีเหอะตอนนี้เราทำหน้าอะไรออกไปก็ไม่รู้เหมือนกัน..ลางๆว่ายิ้มตอบน้าคือมันเอ๋อทุกทีที่เจอเธอจริงๆ...เป็นอันว่ายุทธการยัดเยียดของขวัญให้สำเร็จแล้ว55555555(อีกด้านนึงของรูปเจอร์รี่เป็นรูปเจอร์รี่กะรูปตัวเราเอง....แล้วก็เขียนข้อความตลกๆและซึ้งๆให้เค้าอ่านน่ะ...นั่งเกลากะน้องเก๋กะพี่เจ่งแล้วก็น้อยหน่อยเมื่อคืนนี้...อ่านกันยังขำเลย)...ตาเค้านะมองของแฟนๆทุกชิ้นที่ส่งให้เหมือนเป็นของมีค่ามากๆเลย..เราเดินมองเค้าไปถ่ายรูปไปด้วยบ้าง..เดินลงบันไดเลื่อนแล้วเค้ามัวแต่ก้มหน้าจนใกล้ถึงพื้น..พวกแฟนๆต้องบอกให้ระวังจะถึงแล้วนะ..แบบกลัวเธอจะสะดุด..( อันนี้น้อยหน่อยเล่าให้ฟังเพราะคนพูดเค้าพูดเป็นจีน...น้อยปลื้มใจมากที่มีแต่คนรักและใส่ใจเค้าทู้กเรื่อง)




พวกเค้าไปนั่งหลบมุมในโซฟาเพื่อให้เจ้าหน้าที่นำพาสปอร์ตไปสแต้ม..โดยมีการ์ดและตำรวจดูแลความเรียบร้อย...
สองคนนั่งหันหลังตลอด...เออ....ลืมกล่าวถึงน้องไจ๋...เพราะมัวแต่ดูคุณเจิ้นอยู่...น้องไจ๋ก็น่ารักใช่ย่อยแฟนๆก็ไม่ใช่น้อย...ระหว่างนี้2หนุ่มช่วยแฟนนี่กะ
เสี่ยวเจวียนนำของขวัญใส่ถุง..แบบว่าแยกว่าของเจิ้นของไจ๋..มีชี้ชวนกันดู..หัวเราะด้วย...ถ่ายภาพด้านหลังพวกเราก็ยังถ่ายกันใหญ่เลย..ไม่เข้าใจเล้ยพวกเนี๊ย..ฉานเลยต้องถ่ายด้วยเลยอ้ะ....55555เห็นแผ่นหลังเธอพลางนึกถึงช็อตที่ซันไช่ซบหลังแล้วกอดเอวไว้เลยอ้ะ.เพราะมันน่ากอดมากๆเลยอ้ะ555
“.ขอบคุณนะเต้าหมิงซื่อฉันอยากพูดคำนี้กับเธอตั้งนานแล้ว”
(.อู๊ย.ตื่นได้แล้วจ๊า.แฮะๆๆเตือนตัวเอง)
พอเจ้าหน้าที่ดำเนินการเรียบร้อยคุณเจิ้นเธอลุกขึ้นยืนก่อน..พอน้องไจ๋จาลุก..เธอแกล้งน้องค่ะ...ใช้มือกดไหล่ไว้ไม่ให้ลุกแบบเหมือนผลักเบาๆ.อารมณ์แบบจาทิ้งไว้นี่555..ไจ๋สู้ค่ะ..พยายามจาลุกอีกที..คราวนี้ใช้2มือเลยกดไม่ให้ลุก...ยิ้มด้วย..แกล้งน้องได้..ทุกคนหัวเราะกันใหญ่เลย...เหิน เข่อ อ้าย เหิน เข่อ อ้าย ( น่าร้าก.....น่าร้าก....)พวกเค้าเดินไปออกประตูพิเศษ..แค่ไม่กี่ก้าวจากตรงจุดนี้....
แต่ก็มี (ไทย,จีน,ฮ่องกง,สิงคโปร์,ฟิลิปปินส์ฯลฯ)ตามมุงต่อคร้าบ...เราและอีกหลายคนพูดว่า เจอร์รี่see you tonight ....เจอร์รี่หันมาโบกมือบั๊ยบัยให้....เฮ้อ..พ่อคุณเอ๊ย....ต่ออายุป้าๆไปอีกหลายเดือนเล้ย..ท่าตะกี้....คราวนี้พวกเราต้องออกจากสนามบินแล้ว...เจ้าหน้าที่ตอมอ..ถามว่าพวกคุณมาถึงเมื่อวานนี้ที่อาคาร2..แล้วมาออกวันนี้ที่อาคาร1 เนี่ยนะ....พวกเราก็เลยบอกเค้าไปตามตรงว่า..ว่ารอ 2 คนเมื่อกี้อ้ะ..เค้าก็เข้าใจนะแต่อาจจะปลงๆกะพวกเรา...เค้าก็เพียงแต่ถามว่าแล้วกระเป๋าที่โหลดไปเอามารึยัง...พวกเราบอกว่ามีเป้กันคนละใบไม่ได้โหลด....เค้าก้อให้ออกมา...แต่ไม่รู้โดนบัญชีดำไปรึเปล่า..เพราะเมื่อคืนตอนช่วงตี 3 ก็มีเจ้าหน้าที่มาเดินตรวจพาสปอร์ตคนที่นอนอยู่ในแอร์พอร์ท....เพื่อจดหมายเลขไป...อืม..ว่าแล้วก็สงสารเพื่อนๆคนที่รออยู่ด้านหน้าเพราะไม่ได้เจอกับเค้า2คนจังเลย.....


พวกเราตรงออกมาเดินทางไปโรงแรมที่พักด้วยรถไฟฟ้า...พร้อมๆกับสมาชิกที่ล่วงหน้ามาก่อนมารอรับพวกเรา....อันได้แก่..พี่ปี๊ป..พี่เล็ก..พี่หน่อย...พี่หมี่..พี่อุ้มและน้องแก้ว..และเพื่อนชาวสิง ของพี่เล็ก...พวกเราไปถึงที่hyatt ก้อต้องทำการเช็คอินแบบแอบกันนิดเพราะห้องนึงเราพักกันหลายคนเพราะราคาแพงมาก...แต่เพราะใครก็ไม่รู้2คน..ดันพักที่นี่...ทำให้เราต้องพักด้วย...การ์ดเยอะมาก..แสดงให้รู้ว่าพักที่นี่ชัวร์...ระหว่างที่บุ๋มรออยู่กะพี่อ้วนที่ล้อบบี้เพื่อให้คนที่มาด้วยกันไปเก็บกระเป๋า..ก้อมีเจ้าหน้าที่มาถามว่า คุณพักนี่รึเปล่า..ก็ตอบว่า เรารอเพื่อนอยู่...เธอดันพูดชื่อ เจอร์รี่ออกมาว่าเจอร์รี่เหรอ..เราก็ทำท่างงๆ ..บอกว่า ..my friend ,she go to restroom.. เธอก็เลยบอก...อ๋อ โอเค ไอซี...ปล่อยให้เรานั่งต่อ..สักพักการ์ดเริ่มเยอะ...หน้า รร. คนเยอะมาก พวกที่ขึ้นห้องไปเริ่มลงมาแล้ว...รอเพื่อนเก๋ชาวสิงจะพาไปกินข้าว....รถตู้มาแล้ว..มีคนถูกผีเข้าอยู่หน้า รร.กรีดร้องกันสนั่น..5555ล้อเล่น..พ่อคุณทั้ง2 มาแย้ววววว....คนอื่นไม่รู้วิ่งหายกันไปไหนหมด..เหลือเรากะน้องแก้วยืนอยู่ที่เดิมตรงทางเข้าลิฟท์..เราก็ทำเชิงเป็นถามเจ้าหน้าที่กะการ์ดตรงนั้นว่า..ใครมาเหรอ...เค้าก้อไม่ตอบแต่ก็ไม่ไล่เรา..เราก็เลยยืนตรงนั้นแหล่ะ...สักพักน้องไจ๋ก็เดินมาก็เห็นแบบไม่มีใครบังนะ...แฟนๆวิ่งตามเข้ามา..เค้าเข้าลิฟท์ไปกะ
เสี่ยวเจวียนแล้ว...หันไปอีกคนยังอยู่ในวงล้อมพม่า..ตีฝ่าออกมาไม่ได้55555..แป๊ปเดียวก็มีชายชุดดำจำนวนมาก ( การ์ดน่ะแหล่ะ ) นำตัวออกมาได้..วิ่งเข้าลิฟท์ไป...เห็นหน้าชะแว้บๆ...เมื่อบรรยากาศสงบลง..ทุกคนมีประสบการณ์แตกต่างกันไป.....ว่าแล้วเราก็ไปกินข้าวมันไก่กัน..อาหารขึ้นชื่อที่นี่....ตอนจะสั่งน้ำ...เรากะพี่เล็กก็ดูในตู้เย็นเห็นน้ำกระป๋องนึงเป็นเหมือนธัญพืชผสมลูกเดือย...ก็พูดกัน2คนว่า..น้ำไรวะเนี่ย?...แหวะ..แค่อึดใจเดียวน้อยก็หันมาบอกพวกเราพลางชูไอ้น้ำกระป๋องเมื่อกี้ที่ดูอยู่กะพี่เล็ก ว่า.เพื่อนชาวฮ่องกงบอกว่า..คุณชายชอบดื่มน้ำนี้อ้ะ..เรากะพี่เล็กมองหน้ากัน..หันไปหาคนขายพร้อมกันแล้วชูสองนิ้วบอกเค้าว่า ขอ2ป๋องค่ะพี่555....ก้อมีคนไม่กล้ากินนะ..ถามว่ารสชาติเป็นไง..เราก็บอกว่า..รสชาติก็ดีมากๆ..อร้อยอร่อย...อร่อยนะ...สักพักเพื่อนน้อยบอกว่า..ที่เค้าชอบน่ะ...ต้องแม่เค้าต้มให้กินเองไม่ใช่แบบกระป๋อง...แต่ไม่เป็นไรใช้จิ้นเอาว่าเค้าชอบยั่งงี้.. ( ว่าแล้วเชียว...ประหยัดจาตาย..จะซื้อน้ำกระป๋องดื่มเหรอ..พ่อคุณของฉ้าน )...กินข้าวเสร็จแล้วเราก็เดินไปช้อปปิ้งกัน...มีเวลาดูแป๊ปเดียว..เพราะต้องกลับไปอาบน้ำรีบไปงานอีก...เลยได้แวะซื้อชุดประจำชาติของเราอีกแล้ว...ร้านS&K อ้ะเด่ะจะมีที่ไหนอีก....ได้ดูได้จับก็สุขใจ...ซื้อคนละตัว2ตัวสบายใจ....แล้วก็กลับไปเตรียมตัวกัน...ตอนเตรียมตัวอาบน้ำกันก็เลยโทร.หาเพื่อนชาวฮ่องกงd & s ว่ามาถึงรึยัง?...ปรากฏว่าเราพักอยู่ชั้นเดียวกันพวกเค้าเพิ่งมาถึง....ก็เลยไปทำการมอบของที่ระลึกกัน...เพื่อนช่างรู้ใจ...มีของฝากแบบน้ำหมากกระจายมาให้....มีเพื่อนดีเป็นศรีแก่ตัวจิงจิง....พวกเราต้องรีบไปเพราะนัดกันไว้เป็นกลุ่ม..แต่พวกฮ่องกงเค้าเพิ่งมาถึงขอไปหาข้าวกินก่อน...เดี๋ยวคงได้เจอกันที่งาน....
พวกเราไปถึงสถานที่จัดงาน..เหมือนอิมแพคมาก...เหมือนอยู่บ้านเรา..เราไปที่ฮอลล์2.....ก็มีนักร้องคนอื่นๆออกมาร้องก่อน...ตามคาด..น้องไจ๋แล้วก็พี่เจิ้นรั้งท้าย...ก่อนน้องไจ๋เป็นนักร้องหญิงที่ร้องเพลงตอนจบตอนของmg1 หนี่เหย่าเตออ้าย....ไท่กั๋วร้องกันกระจายคร้าบ...เสียงดังและมีป้ายไทยแลนด์ของน้องเก๋กะพี่สาย..จนเธอต้องทักทาย..เฮลโหลๆไท่กั๋วเผิงโหย่ว...(หวัดดีค่ะเพื่อนๆชาวไทย) ...น้องไจ๋ร้องเพลงแล้วก็เดินมาอยู่ริมๆใกล้ๆนานมาก....น่ารักจัง....ตอนสัมภาษณ์ก็คุยหัวเราะตลอด..น่ารักมาก...ทำท่าขี่มอเตอร์ไซค์...เลียนแบบโฆษณาเป็ปซี่ของตัวเอง...บอกให้คนดูจิ้นว่าเค้าใส่ชุดโบราณด้วยนะ..พิธีกรถามว่าจะออกอัลบัมชุด3เมื่อไหร่..ไจ๋หัวเราะ.บอกรอให้
เหยียนเฉินซวี่ออกก่อน...ฮามาก...กุ๊กกิ๊กน่ารักตลอด....


ตานี้พี่ใหญ่มาแล้ว....คนกรูกันมาข้างหน้าหมด..เราก็อยู่ที่เดิมเพราะอยู่แถว2 แต่เฉียงนิดนึง...พ่อเทพบุตรออกมาในชุดเสื้อยืดสีขาวคอวีคาดดำ..เสื้อสูทสีขาว..กางเกงยีนส์สีฟ้าซีด...พ่อคุณเอ๊ย...รู้มั้ยว่าถ้าเป็นคนอื่นใส่ชุดนี้น่ะ...มันคงดูธรรมดา...แต่เพราะเป็นเธอนะ...ถึงดูดีขนาดนี้..( อู๊ย...เข้าข้างกันเห็นๆ555) ร้องเพลงไม่พอ..ส่งสายตาฆ่าคนออกมาอีกแล้ว...เธอร้องเพลง...หว่อซื่อเจิน .....only I ( ซื่อ โหย่ว หว่อ ) ....และเหย่เลี่ยงเปียวหว่อเตอซิน......
แบบว่าเธอแทบไม่ต้องร้อง...แฟนๆร้องตลอด....มีตอนที่ร้องผิดเนื้อนิดหน่อยเพลงหว่อซื่อเจิน..เธอบอกพิธีกรว่าตื่นเต้น...เพื่อนต่างชาติบางคนบอกว่าเจอร์รี่พูดยั่งงี้กัวจะโดนสื่อว่าอีกนะ..จะเป็นนักร้องแล้วต้องโปรกว่านี้..เพลงตัวเองร้องผิดได้ไง...เออ..เราก็ไม่รู้เนอะว่าทางสังคมของคนทางโน้นเค้าคิดกันยังไง..แต่คนไทยเรามักให้อภัยเสมอ..มองว่าน่ารักอีก..แต่ฟังแล้วก็เครียดแทนว่ะเพราะเราไม่ได้อยู่ในสังคมเค้าเราไม่รู้ว่าเรื่องนี้สำคัญแค่ไหน...แต่พอสัมภาษณ์ก็น่ารักมาก.เค้าเป็นคนเดียวที่จำเบอร์โทร.ของมูลนิธิเพื่อการกุศลนี้ได้..เอ..รึพ่อคุณมัวแต่ท่องเบอร์อยู่เลยลืมเนื้อไปคำสองคำ...แหมถ้าเค้ารู้ว่าท่องเบอร์เก่งนะ..ตะโกนบอกเบอร์มือถือให้ไปแล้ว5555555


คอนเสิร์ตการกุศลจบลงอย่างสวยงาม..มีความสุข...แต่คนที่ถ่ายvdoโดนยึดเทป..พอดีของเราเป็นแค่กล้องดิจิตอลถ่ายคลิบไว้เลยไม่โดน..ดันอยู่แถวหน้าด้วยตอนถ่ายคลิบต้องหลบไปมาถ่ายได้แป๊ปๆถ่ายยาวกัวโดนยึด...
กลับมานอนโรงแรมที่แพงโคด..แต่ไม่มีเวลาจะอยู่เชยชม....ห้องน้ำกว้างพอนอนได้อีกสองคน...เตียงก็ใหญ่ พื้นที่ว่างนอนได้อีก3-4 คน...แต่นอนกันแค่3คนพี่น้อง....พักผ่อนเพื่อเตรียมตัวสู้ชีวิตพรุ่งนี้...คุณชายเปลี่ยนกลับไฟลท์เช้า...ตรูต้องไปถึงแอร์พอร์ทก่อน6โมงครึ่ง...แม่เจ้า...เป็นการทรมานตัวเองที่มีความสุขอะไรอย่างนี้......

เช้าวันที่26มิ.ย.
เช้านี้ทุกคนพยายามที่สุด....พวกเราไปถึงแล้วก็เดินสำรวจ...พอดีเพื่อนเราโทร.บอกว่าได้ยินว่าเค้าจะเข้าทางพิเศษ..ให้ไปรอที่เกทเลยเพราะตรง
ตอ.มอ.อาจไม่เห็นนะ...เราก็ไป...แต่เพื่อนเก๋อีกสายบอกว่ากะลังผ่าน ตอ.มอ...เข้ามาแล้ว..ยังไงกันวะเนี่ย? ที่แท้พวกเค้าเข้าคนละประตู ตอ.มอ.กะเรา...พวกเราก็วิ่งๆๆๆไปดักได้ตรงครึ่งทางที่เดินเข้ามาแล้ว... เธอใส่ชุดเดิม..ไม่ใส่หมวก..ไม่ใส่แว่น....ไม่มีการ์ด...อ๊ากซซซซซซซซซไม่มีการ์ดคร้าบท่าน.....โดนมะรุ้มมะตุ้มอย่างสุภาพอ่อนโยนตามสไตล์คนตามเจอร์รี่...ชัดเจน..แจ่มมาก...ผมเธอยุ่งๆแต่ก็น่ารัก...ยิ้มตลอด..ใครพูดถามก็ตอบเกือบหมด...นึกอะไรไม่ออก...เอ้า..เจอร์รี่ไอมิสยู....เอากะเค้าหน่อย....เจ้เหรียญบอกว่าพูดจีนกลางกะเค้าว่า...เพื่อนคนไทยรักคุณมากนะเจอร์รี่...เค้าหันมามองหน้าแล้วบอกว่า...ซาหวัดดีค่า...( ส่วนพี่เจ่งก็เล่าให้ฟังว่าตอนขามาก็ทักเค้าสวัสดีค่ะเจอร์รี่..เค้าจ้องหน้าทั้งๆแว่นกันแดดน่ะนะแล้วก็พูดว่าซาหวัดดีค่า...เฮ้อ..พี่ฉ้าน2คน ...ยิ้มคนเดียวไปได้อีกหลายเดือน..) ....เดินไปด้วยกันพอควร...จนถึงจุดตรวจเอ็กเรย์...พนักงานการท่าเป็นชายชาวแขก...ถามเค้าว่า คุณคือเจอร์รี่ใช่มั้ย?...อืม..ครับ...ผมขอจับมือหน่อย..เจอร์รี่ก็ให้จับค่า..น่ารักมะ...ตอนต้องเดินผ่านเครื่องตรวจโลหะ..เจอร์รี่เขย่งเท้าพร้อมกันนิดนึงเหมือนเตรียมตัว..ก้าวเดินไป..ปี๊ดๆๆอีกแล้ว...โดนให้กางแขนตรวจ...น่าร้าก....ควักเหรียญออกมาจากกุงเกง....แล้วต้องเดินกลับมาตรวจใหม่...ถูกใจแฟนๆจิงจิง...ตอนจะเดินย้อนกลับมา..มีผู้หญิงคนนึงกะลังจะเดินผ่านเครื่องตรวจ..ต่างคนต่างชะงัก..เจอร์รี่ทำท่า..เชิญก่อนครับ...เจนเทิ้ลแมนสุดๆ...เดินอีกรอบ..เหมือนว่าจะมีเสียงอีกรึเปล่าไม่แน่ใจ..คือเสียงกรี๊ดมันดังมาก...เจอร์รี่มีเหล็กในตัวแหงๆ..เป็นแม่เหล็กไว้ดึงดูดพวกเรา.เป็นแม่เหล็กอย่างดีมากมาก..สามารถดูดข้ามประเทศได้ด้วย5555...หลังจากตรงนี้..ทุกคนก็ตะโกนบ้ายบาย...เจอร์รี่หันมาบอกว่า...see you in Taiwan.......แล้วเดินเข้าไปให้แฟนๆอึ้งเฉยเลย....เฮ้ย..เมื่อกี้ท่านพูดไรเนี่ย?เออน่า.เดี๋ยวค่อยคิด...ตามไปดูต่อก่อนเพราะเป็นทางเดินติดกระจกอีกยาวเลย...เราดูอิริยาบทเธอเดินไปเพื่อเข้าประตูงวงช้าง...ก่อนลับตาเธอหันมาโบกมือบั้ยบัยอีกที.....เป็นลมดีกว่า.....เธอเข้าเครื่องไปแล้ว..พวกเราบ้างกอดกัน..หัวเราะกัน..ร้องไห้กัน..หลากหลายความรู้สึกปะปน....แล้วก้อมาวิเคราะห์กันว่า..เธอพูดงี้หมายความว่าเธอมั่นใจและมีกำหนดการแล้วที่จะแจกลายเซ็นต์ในการออกอัลบัมเร็วๆนี้ที่ไต้หวัน...ถึงได้กล้านัดพวกเรา....บ้าจิงเชียว..คนไรก็ไม่รู้...อยู่ๆก็มานัดเค้าอ้ะ....ไม่ต้องบอกเค้าก็ไปอยู่แล้วหล่ะ55555


ไม่มีคำบรรยายไหนจะบอกได้ถึงความน่ารักของเค้าเลยจิงจิง....เราบอกกะน้องเก๋ว่า..แหม..อิ่มอาหารเช้าวันนี้ดีจิงๆไม่ต้องกินอะไรแล้ว..เก๋บอกว่าเดี๋ยวเที่ยงมีของหวานอีกนะพี่...อ๋อ....น้องไจ๋ฉ้านต้องไปมาเลต่อจะไปไฟลท์กลางวัน ( ที่กล่าวถึงน้องไจ๋เช่นนี้เพราะเธอน่ารัก..ใสๆ..หวานๆ...นะคะ..เอ็นดูน้องไจ๋ไม่แพ้อีก2คนที่ไม่ได้มาด้วย..มิได้คิดมิดีมิร้ายน้องไจ๋เลย...5555) ....เพื่อนฮ่องกงของเราโทร.เข้ามาถามว่าเป็นไงบ้างเพราะพวกเค้าอยู่เที่ยวกันต่อไม่ได้มาส่ง...เราก็บอกว่า เจอร์รี่ เหิ่นซ่วย ลา...เพื่อนๆฮ่องกงหัวเราะกันใหญ่ยังบอกว่าอย่าลืมส่งไจ่ไจ๋ด้วยนะ..เราก็บอกว่าตกลงโชคดีนะเที่ยวให้สนุก..บอกลากันทางโทรศัพท์ไป....แล้วช่วงนี้เราก็ไปหาบะหมี่กินกัน..และหาของให้น้องไจ๋...เราเอารูปที่ถ่ายเองงานที่ฮ่องกงตอนทุกคนร้องเพลงอวยพรวันเกิดไจ่ไจ๋บนเวทีให้..และน้องไจ๋ยืนกอดอกเม้มปากยิ้ม..ไม่ใกล้นัก..แต่ชัด.แล้วก็เขียนด้านหลังแฮปปี้
เบิร์ทเดย์เค้าบอกเค้าว่าพวกเรารักเอฟโฟร์...จะติดตามสนับสนุนเอฟโฟร์ตลอดไป..ขอบคุณที่รักและดูแลเจอร์รี่ด้วยนะ.....5555แบบว่ามีแต่คนขำว่าแกไปเขียนยั่งงี้น้องไจ๋มันก็รู้หมดดิว่าแกแฟนคลับเจอร์รี่...ก็เลยบอกว่าก็อยากให้ไจ๋รู้ว่าเราขอบคุณที่เค้ารักเจอร์รี่จิงๆ...ให้เค้าเป็นเพื่อนเล่นเพื่อนคุยกันจะได้ไม่เหงาไง...5555ตานี้พอน้องไจ๋มา..แฟนด้านนอกตามมาส่งเยอะนะ...ไจ๋น่ารักโบกมือลาแฟนข้างนอก..พวกเราอยู่ข้างใน...เสี่ยวเจวียนเข้ามาก่อนพูดว่าตามได้แต่อย่ารุนแรงอะไรประมาณนี้..พอเริ่มเข้ามาเจ้เหรียญพูดขึ้นมาลอยๆว่าขออนุญาตจับมือได้มั้ย?เป็นภาษาจีน...ไจ๋มองอาเจวียน...อาเจวียนมองเจ้เหรียญ
แล้วก็บอกว่าได้ค่ะ...น้องไจ๋ยื่นมือให้จับทันที...คนขอจับกันใหญ่..เอาด้วยเอาด้วย...นิดนึง....ก็เดินตามไปเรื่อยๆแฟนน้องไจ๋เด็กๆน่ารักเยอะเลยนะ...ไม่ค่อยเบียดเท่าเมื่อเช้านี้แต่ก็ไม่ใช่น้อย...น้องเก๋พูดกะไจ๋ว่าเธอดูคล้ำลงนะไจ่ไจ๋...
อาเจวียนแปลเป็นจีนให้ฟัง..ไจ๋อมยิ้ม..ขำ...เราพูดกะน้องไจ๋ว่าzaizai please take care.ดูแลสุขภาพนะไจ่ไจ๋.....พอเดินไปอีกหน่อยข้างๆเราเริ่มว่าง...ก็เลยเดินติดกะไจ่ไจ๋เลย..ตานี้กัวน้องมือว่างไง...เลยขอจับมือซะเลย
zaizai please check your hand..
น้องไจ๋หันมาสบตา( แบบไม่มีแว่นฮับ)ยิ้มนิดนึงแล้วตอบว่า.. อืม...ยื่นมือขวามาจับ..เต็มๆมือเลย...เขย่ามือ2ที...มือนิ่มใช้ได้...แต่น้องไจ๋คล้ำไปจิงจิง...หน้าตางี้น่ารัก...เดินยิ้มตลอดเหมือนกันตาคนนี้....เดินไปส่งไจ๋จนถึงเกท....แล้วก็เกาะกระจกดูต่อ...ไจ๋หาที่ว่างมุมห้องนั่ง...แฟนๆที่บินตามไปมาเลก็ไปล้อมขอลายเซ็นต์....เธอก็นั่งเซ็นต์ให้นะ...เจ้าหน้าที่ตรงนี้ดุกว่าเกทเมื่อเช้า..ซึ่งเมื่อเช้านั้นใจดีมาก...เหมือนแกล้งทำงานช้าๆให้เราดูนานๆ..เกาะกระจกถ่ายรูปก็ไม่ว่า..แต่ตรงนี้ว่าและดุมาก...ก็เลยมูฟดีกว่ามองไม่เห็นแล้ว...ไจ๋โดนแฟนๆล้อมไว้....เออ..ลืมเล่า...ตอนที่ไจ่ไจ๋เดินเข้ามาจาก ตอ.มอ.เรายื่นรูปถ่ายให้กับไจ่ไจ๋
น้องไจ๋รับด้วยมือซ้ายมองแว้บนึงแล้วส่งให้อาเจวียน..พออาเจวียนรับไปแล้วจะเก็บ..น้องไจ๋ยื่นมือดึงกลับมาดูใหม่อีกทีทำตาโตเพ่งมองใกล้ๆนานกว่าเดิม..คง งง ว่ามันรูปตอนไหนวะมั้ง...แต่ยังไม่ได้พลิกไปอ่านด้านหลังก็ส่งคืนให้
อาเจวียนไปถือ...น่ารักจิงจิ๊ง...พ่อคุณ... จบภารกิจแชริตี้..เตรียมตัว...ภาระกิจต่อไป.


มีเรื่องนึงจี้มากคือ...เรามานั่งคุยกัน..เรื่องเจอร์รี่เธอบอกว่า
see you in Taiwan ...เราก็บอกว่าลืมไปน่าจะพูดตอบว่า when….when …เมื่อไหร่...เมื่อไหร่จ๊ะ.....เราเลยว่า...เวน..หรือ..เวร..
( ของฉ้าน ) ก็ไม่รู้...เล่นมานัดกันต่อหน้าธารกำนัลอย่างงี้...จะไม่ไปก็คงไม่ได้...ต้องกลับไปพิมพ์แบงค์เตรียมไป see him in Taiwan ซะแล้วซี....ฮี่..ฮี่...ฮี่...เฮ้อ..
-----------------------------------จบ-------------------------------------------------------




 

Create Date : 04 มิถุนายน 2550    
Last Update : 6 มิถุนายน 2550 11:23:00 น.
Counter : 121 Pageviews.  

มีเพื่อนดีเป็นศรีแก่ตัว

สวัสดีคร้าบ..พ่อแม่พี่น้อง.ครอบครัวเจอร์รี่

ทั้งหลาย....อยู่ดีมีสุขกันอยู่ใช่มั้ย...ข้าพเจ้าจะมาเล่าเรื่อง..

การเดินทางหาผู้กล้าเป๊ปซี่(dare for more)ให้ฟังจ้า....

ก่อนอื่นต้องขอบอกก่อนว่า..ทริปนี้ไม่ได้อยู่ในสมองเลย

เพราะรู้ๆกันอยู่บัตรนั้นแสนหายากสุดๆราคาก็คงแพงด้วย.


เช้าวันศุกร์ที่28พค.47

เปิดเช็คเมล์ที่ออฟฟิศ..พบว่าได้รับเมล์จากเพื่อนชาว

ไต้หวันที่อยู่ฮ่องกง...ถามว่าboombimจะมางานนี้มั้ย...ไอ

มีบัตรจะให้ยู...แต่แบบว่า..ภาษาปะกิดของเราก็ไม่ค่อย

แข็งแรงเท่าไหร่...ก็ไม่แน่ใจว่าเธอมี2ใบจะให้เราใบนึงหรือ

มีให้อีก2ใบ..แล้วมันกี่ตังค์กันหล่ะ...คำถามในใจเยอะ

มาก...เลยพยายามเมล์ไปถาม..และรอคำตอบอยู่ครึ่งวัน...

ว่าบัตรเท่าไหร่...มีให้กี่ใบ...ก็ไม่ได้คำตอบ...( เพิ่งมารู้

ตอนหลังว่าเพื่อนคนนี้อยู่ระหว่างเดินทางกลับจากทำงานที่

ยุโรป..เธอส่งเมล์หาเราจากยุโรปเพราะรู้จากทางบ้าน

ว่าชิงโชคได้บัตรนี้มา..เธอชื่อ d )...^_^

ช่วงบ่ายวันศุกร์...ไม่รู้จะทำไงดี...เลยตัดสินใจชวนพี่สาว

ไปด้วยกันมั้ย..บัตรยังไม่รู้ราคา..และยังต้องอาจไปหาซื้อ

เพิ่มอีกใบพี่สาวที่แสนดีก็โอเคเร็วมากๆ...แล้วตอนเย็นก็

โทร.ไปจองตั๋วเครื่องบิน( เรื่องนี้ต้องขอบคุณน้องเก๋ เจบีซี

กับพี่แอนนาที่ช่วยเหลือด้านข้อมูล มากๆค่ะ ) ....
.......รอ............รอ............รอ.................

ช่วงบ่ายนั้นเปิดเน็ตไว้ตลอด..จนน้าวาเข้ามาทัก...ก็เลย

บอกไปว่ายังไม่รู้ว่าจะได้ไปรึเปล่า...แต่น้าวาแกว่า...

เสียงหล่อนน่ะบอกว่าไปแน่ๆแล้วย่ะ..ช่วงนั้นก็รอไปเรื่อยๆ.

จนค่ำก็ค่อยเปิดเน็ตอีกรอบ...พระเจ้า...เจอเพื่อนอีกคนนึง

ที่ d พูดถึงในเมล์ฉบับแรกว่าให้เราพยายามติดต่อ

เธอชื่อ s … เราก็เลยคุยกันทางmsn และก็โทร.ไป

คุยที่ฮ่องกงกะเธอเลย ..เลยได้รับคำตอบที่ช็อคซีนีม่า

มาก...ก็คือ..ไอมีบัตรให้ยูกะพี่สาวนะ..มาได้เลย...มาเจอ

กันนะที่ฮ่องกง..มาถึงแล้วโทร.หากันนะ..(.อู้ย...เล่าให้ป้า

อี้ฟัง..แกอยากรู้ว่าทำบุญด้วยอะไร..และห้อยพระอะไร..

สวดมนต์บทไหนฯลฯว่าเข้าไปนั่น )..ว่าแล้วก็แท้งกิ้วน้องเก๋

อีกรอบ..ที่แนะนำเรื่องการจองโรงแรมทางเน็ตให้คร๊าบ...


...เช้าวันเสาร์ที่29พค.47...วันเนี๊ยโคตรยุ่งต้อง

ไปจัดการเรื่องตั๋วเครื่องบิน..ไปซื้อของฝากเพื่อนชาวHK..

กลับมาจัดกระเป๋าไปค้างบ้านพี่สาวอีก.เพราะต้องไปไฟลท์

เช้ามากๆ....ทำให้ไม่มีเวลาที่จะบอกกล่าวเล่าเรื่องให้

ได้รับทราบกันว่า..ข้าพเจ้าจาหายหัวไปสองสามวัน5555


...เช้าวันอาทิตย์ที่30พค.47...ไปสนามบินช้าไป

ประมาณ10นาที ทุกคนมา..แล้วต้องขอโทษพี่แอนนา..

พี่หน่อย...พี่สาย...พี่กุ้ง..น้องเก๋..น้องกรีน..ด้วยนะคะ...

ปรากฏว่า...เกิดเหตุไม่คาดฝันกับพี่แอนนา..( คือพี่แก

ลืมพาสปอร์ตไว้ที่บ้าน..โอ้ว..เหมือนซันไช่มากๆนะพี่นะ..

ต้องรีบบึ่งกลับไปเอามาไปทันเครื่องเดียวกันแบบฉิว

เฉียด ) .............................................เราไปถึงที่HK

airport ประมาณเที่ยงครึ่ง....ก็เดินไปเดินมา...รอข่าวว่า

เค้าจะมาตอนไหน...ก็รู้ว่าประมาณหกโมงเย็น

ณ ที่นี้ก็มีเหล่าบรรดาแฟนๆของเอฟโฟร์จำนวนหนึ่ง

จากหลายๆประเทศ..บินมารอด้วยกัน...จวนแล้ว....ใกล้

แล้ว...ใจเต้นมากๆ....เข้าห้องน้ำไม่รู้กี่รอบ...5555 ในนี้ก็

เจอน้องนุช..พี่หลินกับพี่อีกคน ( ขอโทษนะคะที่บุ๋มจำชื่อ

ไม่ได้..) จากบ้านwe love jerry ...แล้วก็คนไทยอีก

หลายกลุ่ม..ตรงนี้ขอนอกเรื่องหน่อยน้า..พี่หลินบอกว่า

หวังลี่ ฮม นั่งกินกาแฟอยู่ในร้านสตาร์บัค แน่ะ..ตะกี้ได้จับ

มือด้วย ..ขอลายเซ็นต์ได้ด้วยนะ...ไอ้เราก็ไม่ได้คิดอะไร..

พี่สาวฉานซี่อยากเห็น...บอกว่าขอดูวอร์มอัพก่อนเจอชาย

ในฝันตัวจริง555 ...พอเดินไปก็ไม่กล้าเข้าไปเพราะเค้านั่ง

คุยกันอยู่3คนในร้าน..รู้สึกว่าอาจจะรบกวนเค้าเกรงใจ...แต่

พอดีเค้าเดินออกมาเข้าห้องน้ำเราก็เลยรออยู่ด้านหน้า...

พอ ลี่ ฮม ออกมา...เราก็แบบว่าตั้งท่าจะวิ่งเข้าไปมากๆ..ลี่

ฮมก็น่ารักมากๆ..เค้าก็แกล้งวิ่งไปมาสั้นๆวิ่งซ้าย2ก้าวขวา2

ก้าว..แบบทำท่าจะหนีเราแล้วก็หัวเราะขำตัวเองและขำเรา

ด้วยที่ทำหน้าตาแบบเอ๋อใส่ว่าวิ่งไปไหนเนี่ย? ลี่ ฮม เดิน

เข้ามาหาเรา..เราก็เลยบอกว่าขอลายเซ็นต์หน่อยค่ะ..ก็ส่ง

หนังสือmingxingปกเจอร์รี่สวัสดีให้ ด้านหลังเป็นรูปลี่

ฮมไง...เค้าก็พลิกดูและเซ็นต์ไปก็ถามด้วยว่าเป็นคนไทยรึ

ครับ..เราก็บอกว่า อืม ค่ะ...ลี่ ฮม ถามว่าจับมือด้วยมั้ย...

เราก็เลยบอกว่า.. ค่ะๆดีค่ะ...เลยได้จับกันถ้วนหน้าทุกคน

ตรงนั้นก็ประมาณ6-7 คน...ประชิดตัวมากๆแบบว่าถ้าเอียง

หัวไปทางขวานิดนึงก็ซบไหล่แล้ว( มีใครอิจฉามั่งมั้ย..ฮิ..

ฮิ...)...หน้าใสมากๆ..นิสัยดี..สุภาพ...ยิ้มให้พวกเราและก็

บ้ายบายกัน...พี่สาวฉานบอกว่า..หล่อจัง..น่ารักเนอะ...เรา

ก็เลยบอกว่า..เดี๋ยวก็รู้...ลี่ ฮม น่ะ...เด็กๆ...ชิลเด้น..ชิ

ลเด้น...( จริงๆแล้ว..ลี่ ฮม เค้าก็หล่อและน่ารักนิสัยดีมากๆ

เลยนะคะ..แต่ว่า..โดยส่วนตัวแล้ว....แบบว่า..ขนาดเห็น

ระยะใกล้มากๆ..และหล่อด้วย...ใสด้วย...แต่ใจก็ไม่เต้น

แรงเหมือน..อีกคนนึง...ที่แค่รู้ว่าจะได้เห็นตอนหกโมง...

ตื่นเต้นแทบแย่ตั้งกะบ่ายโมง...55555)...ว่าแล้วเราก็รีบ

จรลีไปแหล่งที่เหล่าแควนๆไปรออยู่....สักครู่นึง...เห็นรถ

กอล์ฟไฟกระพริบแล่นมาแย้ววววววววววววววระยะ20เมตร

...เห็นแฟนนี่..นั่งกะใครเอ่ย?.....ใส่หมวกปิดหน้าไว้.....

อ๊ากซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซ







อะไรก็ไม่สามารถปกปิดรัศมีเปล่งประกายของพ่อคุณพ่อ

ทูนหัวฉานด้าย......จังหวะนี้...พอรถจอด..คนวิ่งกรูเข้าไป

เยอะมาก..เสียงดังมาก...มองเห็นสีหน้าอาเจิ้นออกจา

ตกใจนิดหน่อย...แฟนนี่กะ..เอ.ชื่อไรหว่าจำไม่ได้..อ๋อ.

เสี่ยวเจวียนน่ะเอง.เค้าก็ห้ามแควนๆเสียงดังมาก..ว่าอย่ารุม

เจอร์รี่....บอดี้การ์ดมาแล้วครับ.....เพียบเลย.....มาล้อม

รอบ..พาน้องเจิ้นเราเดินไปเข้า ตอมอพิเศษ...ตอนเนี้ย..ข้า

เจ้าไม่เห็นแวนกะไจ๋เลย..ให้ตายเถอะ...เอาหล่ะครับ..วิ่ง

กันกระจายเลยตอนนี้..ต้องรีบวิ่งเข้าต่อแถวผ่านตอมอของ

ที่นั่นกัน..เพื่อตามออกไปบริเวณรางกระเป๋าด้านนอก...

ตอนนั้นไม่รู้จิงๆว่าจะได้เห็นอีก..เพราะเธอเดินช้ามั้ง..หรือ

เพราะพิธีการตรวจเอกสารด้านในห้องนั้น...ทำให้ออกมา

ได้มะรุมมะตุ้มรุมดูกันอีกรอบ...น่ารักมากๆ...ทั้งสามคน

เลย...เห็นลักยิ้มตาเจิ้นตลอดทาง...แม้เดินก้มหน้าบ้างเงย

บ้าง..แสดงว่าเธออมยิ้มตลอดเวลา....เสียงตะโกนดัง

ตลอดทาง...ส่วนใหญ่จะเป็นแควนเจิ้น...ช่วงเดินตามระยะ

ที่สองนี้เราก็พยายามเรียกชื่อเค้า เจอร์รี่ๆๆแล้วก็ยื่นหนังสือ

mingxingปกเค้าสวัสดี(อีกเล่มนึงนะไม่ใช่เล่มที่ ลี่ฮมเซ็น

ต์ชื่อ )แล้วก็บอกเค้าว่า...เจอร์รี่ๆ หว่อเก๋ยหนี่ ...แปลว่า ฉัน

ให้คุณ..อันนี้ก๊อปปี้เจ้าเก๋JBCมาจากเมื่อตอนงานปักกิ่ง...

เค้าก็หันหน้ามามองแล้วยื่นมือขวามารับเพราะมือซ้ายของ

เต็มและพึมพำว่า เชี่ยเชี่ย ( เราอยู่ซ้ายมือเค้าเห็นลักยิ้ม

ตลอดทาง) ..แล้วเธอก็พลิกไปพลิกมาดูปกหน้าหลังของ

หนังสือ เสียดายที่ไม่ได้เขียนอะไรไป แต่แค่เค้ารู้ว่าคน

ไทยก็โอเคแล้ว..แล้วตอนเราจะดึงมือกลับมานะเป็นจังหวะ

ที่เค้ามองหนังสือเลยก้าวเท้าช้า..เราก็เลยจับไปที่ต้นแขน

ซ้ายที่มีเสื้อของอาเจิ้น...ไม่กล้าเลื่อนมือไปข้างล่างเพราะ

จะโดนเนื้อเค้า..รู้สึกมันจะออกแนวลวนลามทางเพศไป

หน่อย..555..ก็เลยจับที่ต้นแขนที่มีเสื้ออยู่และก็จับไปที่ต้น

แขนภายใต้เสื้อยืดนั้นเบาๆแบบว่าสู้ต่อไปนะ..ฉันเป็นกำลัง

ใจให้นะ..ในใจคิดประมาณนี้จิงจิง..แล้วตานั่นก็ยิ้มจนแก้ม

บุ๋มลงไปเลย( ดูจากอาการแล้วคงออกจะขำเราเล็กๆว่า..

เออ..โอกาสจะจับจะลูบก็มีแต่คุณพี่ขอแค่บีบแขนเบาๆถ้า

เลยตรงนี้ไปแล้วอดนะพี่ผมไม่ให้แล้วน้า555)แล้วจาก ตรง

นี้ก็เดินไปเรื่อยๆจนออกประตู..แม่เจ้า..คนเป็นร้อยเป็นพัน

รออยู่ข้างนอก..เสียงดังมากๆ...พอออกมาตรงเนี้ย..ก็มีเจ้า

หน้าที่กันให้เหล่าเอฟเดินทางที่แทรกฝูงชนออกไป...ส่วน

เราไปอีกทาง...ด้วยความไม่รู้และไม่เห็นประตูทางออก

เพราะคนเยอะมากก็เลยยืนรอเพื่อนร่วมทางอยู่ตรงนั้น...

จนกลุ่มคนนั้นเริ่มซา..เห็นประตูทางออกกะผนังกระจกใส..

เลยวิ่งไปดูเห็นพ่อ 3 คนนั้นกะลังขึ้นรถตู้อยู่ด้านล่าง...และ

เห็นไอ้บันไดที่เค้าต้องเดินทุกทีเวลาดูในคลิบHKน่ะ...อู้ย..

ตู...ซื่อบื้อพลาดช้อตเนี๊ย..มองไปที่ตีนบันไดเห็นเจ้าเก๋กะ

เจ้ากรีนยืนอยู่แหม..ไม่พลาดเลยนะน้องฉ้าน..เราสองคน

เลยรีบลงบันไดประวัติศาสตร์เพื่อไปสมทบกะเพื่อนร่วมทริ

ป..โอย..เหนื่อยวุ้ย...............( ช่วงที่เดินกันอยู่ด้านในนั้น

แฟนๆส่วนใหญ่เป็นของเจิ้น...พี่กุ้งน่ารักมากไปตะโกนบอก

แวนเนสว่า..แวนเนส ไอ มิส ยู...แวนยิ้มปากกว้างดีใจ..

ไฮเปอร์และเฟรนด์ลี่มากๆสำหรับแวน...ส่วนพี่สาวฉานก็

เอ็นดูน้องไจ๋เหลือเกิน..ถามว่า ไจ่ไจ๋ ฮาว อาร์ ยู..เพราะ

เค้ามีผ้าปิดปากไว้..คาดว่าเป็นหวัด...ไจ๋ก็พยักหน้าตอบ

รับ..เหมือนพูดอะไรแต่ผ้าปิดอยู่ก็เลยไม่รู้..คงจะขอบคุณ

หรือบอกว่าเค้าไม่ไร..แต่พี่สาวบอกว่าสายตาเค้าก็ขอบคุณ

น่ะนะ....)

................................................................................................................................

เพื่อนชาวHKของเก๋จองรถตู้เล็กไว้ให้..แต่นั่งได้แค่5คน (

ตามกฎหมาย) แต่พวกเราไปกัน 8 คน..เลยต้องแบ่งไป2

กลุ่ม...พี่แอนนา..พี่สาย..พี่หน่อย..เลยเสียสละให้เราไป

กันก่อน..พี่ๆจะนั่งรถไฟตามไป....ปรากฏว่า...พวกเราน่ะ

อยากไปนอนพัก..และเดินซื้อของกัน..แต่เจ้าคนขับ..เค้า

ไม่ฟังเราเลย...เค้าโปรเฟสชั่นแนลมาก....ฟังแต่คนที่ว่า

จ้างเท่านั้นคือเพื่อนเจ้าเก๋..พวกเรานั่งไปก็ไม่รู้ว่าจะพาไป

ไหนฟะ..มารู้ตัวอีกที..รถก็มาจอดที่โรงแรมที่พักของF4ซะ

แล้ว....

จุดเนี้ยแหล่ะ..เราก็เลยรอไปเรื่อยๆตามคนอื่นเค้า..เพราะ

เค้าจะตามไปดูการซ้อมที่hall ซึ่งใกล้กะที่พักของพวก

เรา...พวกเราก็เลยรอก็ได้วะ...ทั้งง่วง..ทั้งหิว....พอรถโค้ด

ออก...รถตู้ก็วิ่งกันไม่คิดชีวิต...แต่ก็ตามไปไม่ทันได้ดู

super star ทั้ง9คน..เพราะบอดี้การ์ดโหดสุดๆ...พวกเราก็

เลยกลับไปนอนกัน....

ป.ล.ช่วงที่รออยู่หน้าโรงแรมที่พักของศิลปินนั้น..ก้อมีนัก

ข่าวท้องถิ่นมาคุยว่าอยากขอสัมภาษณ์..เพื่อออกรายการ

เคเบิลทีวี..พวกเราก็ชั่งใจอยู่ว่าเอาไงดี...แต่ก็คิดว่าคงไม่

เป็นไร..สร้างชื่อประเทศไทย..แล้วก็อยากให้อาเจิ้นรู้ว่า

พวกเราคนไทยก้อมานะ..เค้าก็ถามว่าทำไมถึงรักอาเจิ้น...

เสียค่าใช้จ่ายแพงมั้ย..อะไรประมาณเนี้ย..ส่วนใหญ่พี่กุ้ง

เป็นคนตอบแล้วก็ตอบได้ดีมากๆด้วย...แล้วก็ให้พูด

สโลแกน...พวกเราก็เลยพูดกันหลายสโลแกนมาก..เช่น....

เจอร์รี่สวัสดีค่ะ...คุณชายฉันรักคุณ....อืม...รู้สึกมีอีกนะแต่

จำไม่ได้..มันเขินอ้ะ.

.....เช้าวันจันทร์ที่31พค.....วันนี้ตื่นเช้ามาก็ไปซื้อหนังสือ

พิมพ์กัน..ไปกินโจ้ก....แล้วก็แยกย้ายกันไปเดินซื้อของ....

นัดกันว่าจะไปเจอกันที่บริเวณงานประมาณบ่ายสามโมง...

ข้าพเจ้ากะพี่สาวก็ไปเดินเรื่อยเปื่อยกัน....หาร้านS&Kไม่

เจอถามใครก็ไม่รู้จัก..อะไรวะ...งง....จนจะบ่ายสามยังหา

ร้านไม่เจอ....พอดีไปกินฟาสฟู้ดส์..คนขายเป็นคนไทย..

เค้ารู้อ้ะ...เลยเขียนภาษากวางตุ้งเป็นคำอ่านภาษาไทยให้

เราบอกแท็กซี่ให้พาไปย่านนั้น....ไกลมาก...เหมือน

ร้านอยู่บางลำพู..แล้วแกไปถามคนแถวสยามน่ะ..เค้าไม่

รู้จักหรอก....คอนเลคชั่นใหม่ยังไม่มี..โปสเตอร์ไม่มี...เลย

ถามว่ายูมีอะไรที่เป็นรูปF4บ้าง...โอ้ ไอมซอรี่.......ไอมน

อท...ฮ่วย....โมโหไม่มีไรเลย...เลยซื้อเสื้อยืดกะกางเกง

มา....ประมาณว่า..ช่วยยอดขาย..จะได้จ้างเค้าต่อ...กลัว

เค้าจะไม่มีรายได้..ตัวเองจะหมดตัวอยู่แล้ว555555แม่พระ

จิงๆเลยฉานเนี่ย..5555

ซื้อเสร็จรีบบึ่งแท็กซี่มาที่บริเวณลานด้านนอกที่จะจัดงาน

คืนนี้ถึงประมาณ 4โมงกว่า...เค้าบอกว่าทั้ง9คนจะออกมา

ประมาณ5โมง...คนแน่นมาก...นักข่าวบังหมด...แล้วก็ยืน

บนพื้นเรียบๆมองกันไม่เห็นเลย..เราก็วิ่งไปมาได้เห็น

ตอนพวกเค้าเดินกลับเข้าด้านในhall ทีละคน..เห็นหมด9

คน...จังหวะนี้ด้านได้อาย อดด่ะ...ไอ้ภาพที่ชัดๆเห็นมาโพส

กันที่อาเจิ้นคอแดง..มีเฮลิคอปเตอร์น่ะ..พวกเราไม่ได้ดู

กัน...เค้าให้แต่สื่อมวลชน..ที่เราได้ดูคือสัมภาษณ์นิด

หน่อยกะตัดริบบิ้นลูกโป่งอารมณ์ตอนนี้มันมาก...เจอร์

รี่ๆๆๆๆ...ไจ่ไจ๋ๆๆๆๆ...เจียหลุนๆๆๆ

...แซมมี่ๆๆๆ...แอรอนๆๆๆ...แวนเนสๆๆๆ...เสี้ยว

เทียนๆๆๆๆ....เอ็ดดี้ๆๆๆๆ...โจลินๆๆๆๆ..แฟนๆ.แข่งกันสุดๆ

เสียงเลย.แต่ที่ดังๆก็เป็นเจอร์รี่กะไจ่ไจ๋ .นักข่าวชอบมาก..

ถ่ายกันกระจายเลย...กลับไปอาบน้ำ เก็บ

ของ...................เพราะนัดกะ d และ s ไว้ทุ่ม

นึง........................
.............................................................................................................................


....ในที่สุดก็ได้เจอกับเพื่อนทั้งสอง...และได้เพื่อนใหม่อีก

คนนึงด้วยชื่อ c....พวกเราก็เข้าไปในhall...ได้นั่งแถวที่d

แต่อยู่ด้านริมซ้ายของคนบนเวที...เค้าจัดดีมาก..เรียงเป็น

สแตนด์ไล่ขึ้นไป...1แถวมี99ที่นั่ง...มีa-z ..ประมาณ2พัน

กว่าคน..นักข่าวอีก..ก็เกือบ3พันคน....แต่ตรงที่นั่งมีจอ

ยักษ์พอดี...ในงานนี้ถ่ายภาพได้ไม่มาก..เพราะมืด..ต้อง

รอดูฟิล์มอีกที..กล้องดิจิตอลไม่ได้เรื่อง...เพราะไกลฮับ...

แต่ก็สามารถเห็นอิริยาบทเค้าตลอด..น่ารักมากกกกกกก

กกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

ทั้ง 9 คน เลย..แต่คุณเจิ้นน่ะสุดๆ...ดูเสื้อเธอดิ( เดี๋ยวนี้แต่ง

ตัวยั่วยวนป้าๆน่าดู )...แผ่นหลังงี้..รอยยิ้มงี้...แล้วตอนทำ

ขรึมถือปืนนะก็ดูจากในจอ..เห็นมีแอบยิ้มกะไจ๋ด้วย...แล้ว

ความเป็นคนดีของเธอก็ปิดไม่มิดเลย....เช่น....

ให้เกียรติแอรอนและแซมมี่มากๆไม่ยืนล้ำหน้า...พยายาม

ไม่ทำตัวโดดเด่นกว่าใครทั้งๆที่แฟนคุณชายเยอะที่สุดป้าย

ชื่อและป้ายไฟมองไปมีแต่ชื่อเค้า...

บอกสตาฟว่าเค้าหยิบขวดน้ำรูปเคนมาผิด สงสัยหยิบของ

อาเจิ้นซ้ำมา2ขวด เคนดูเฉยๆแต่เธอเดือดร้อนค่ะ เพราะ

เค้าให้เซ็นชื่อที่ขวดทุกคน..คุยเล่นและหัวเราะบนเวทีกะf3

และเจด้วย เจก็น่ารักนะ คือทุกคนดูให้เกียรติแอรอนกะ

แซมมี่เพราะเป็นรุ่นพี่และยังไม่มีการแย่งซีนกันด้วยดี

มากๆ..อาเจิ้นไปเข็นรถเค้กวันเกิดไจ๋มาให้กะแวนเนส...อา

เจิ้นช่วยอุ้มดันหลังไจ๋จนเจ็บมือ แวนกะเคนอุ้ม2ข้าง....มี

เล่นเกม...แอรอนกะแซมมี่ยิ้งฉุบกันเลือกผู้ช่วย...

ฝ่ายแอรอนจะมี แวนเนส,เอ็ดดี้,ไจ่ไจ๋,โจลิน.....ฝ่ายแซมมี่

จะมีเจ,เจิ้น,เคน....( อู้ย...อยากอยู่ฝั่งนี้จัง ) แล้วก็เลือก

ออกมาแข่งกินน้ำเป็ปซี่ที่อยู่ในถุงผ้าแล้วทายว่าเป็นเป็ปซี่

ธรรมดา,ทวิส,หรือไดเอท...น่ารักมากๆ...อาเจิ้นกะเคนทาย

ถุกหมด..ไจ๋ตลกมากทายผิดแวนเนสเลยกระโดดถีบแบบ

ห่างๆขำสุดๆ...ได้ร้องแฮปปี้เบิร์ทเดย์ไจ๋ด้วย...พิธีกรหรือ

ใครน้าให้แซมมี่หอมเป็นของขวัญเพราะไจ๋แอบอิจฉาอา

เจิ้นที่ได้ใกล้ชิดแซมมี่ตอนถ่ายหนังด้วยกัน...แซมมี่ให้

ตุ๊กตาหมีสีฟ้าเป็นของขวัญวันเกิดไจ่ไจ๋ด้วยแล้วรู้สึกแวน

เนสจะบอกว่าให้โจลินหอมด้วยดิ...ประมาณเนี้ย..เพราะ

เห็นโจลินเขินไล่ตีแวน..แต่ก็หอมไจ๋ไปทีนึง...ไจ๋น่ารักจิงๆ

คอนเฟิร์ม...งานนี้ทุกคนทั้ง9คนน่ารักมากๆ..มีฉายโฆษณา

ตัวใหม่ให้ดูด้วย..แต่ให้ดูแค่ไตรภาคแรก..จะมี3ไตรภาค...

สนุกดี...

เบื้องหลังเจิ้นน่ารักและเก้งเก่ง....ดูมิวสิคเพลงแด ฟอ

มอร์ ....น่าร้ากจิงๆ

แม่ยกน้ำหมากกระจายเลือดกำเดากระฉูดกันเชียวแห

ล่ะ....( ไว้นึกออกเรื่องเล็กๆน้อยๆค่อยมาเพิ่มนะ)...จบงาน

เราก็กลับไปนอน.......
.............................................................................................................................

....เช้าวันอังคารที่1 มิย.......เท่าที่รู้มาพวกเค้าคงกลับ

ไฟลท์กลางวัน..พอเราขึ้นรถบัสตอน9โมงกว่า..ก็ถึงได้รู้ว่า

เค้าเปลี่ยนไฟลท์เป็น10โมงเช้า...แม่เจ้า..รถบัสนี้ต้องใช้

เวลา45นาที...ทุกคนกระวนกระวายใจมากๆ... ( พี่แอนนา

โทร.มาบอกเรื่องเปลี่ยนไฟล้ท์เมื่อเช้ามืดแต่พอดีปิดเครื่อง

เลยไม่รู้..ขอบคุณมากค่ะพี่..เพิ่งมาเปิดฟังข้อความที่เมือง

ไทยเนี่ย)ยิ่งรู้ว่าเค้าออกจากโรงแรมไปแล้ว..ใกล้จะถึงแอร์

พอร์ทแล้วเพื่อนเก๋โทร.บอกว่าอีก10นาทีพวกเค้าคงถึง..

พวกเราเพิ่งถึงครึ่งทางเองอ้ะ..ยิ่งใจไม่ดีเข้าไปใหญ่...พอ

บัสจอด..กระโจนลงวิ่งกันแบบเอาเป็นเอาตายไปเช็คอินตั๋ว

กัน..วิ่งไปเข้าแถว ตอมอ...เข้าด่านตรวจ....เหนื่อย

มากๆ....พอเข้าไปเจอพี่แอนนาพี่สายพี่หน่อยมารออยู่กับ

แฟนคนจีน ไต้หวัน ปินส์ ..ค่อยโล่งใจว่ามาทันพอสักไม่

เกิน15นาทีได้ยินเสียงลั่นมาจากข้างนอกและไฟแฟรช

กระพริบตลอด....มาแล้วอ้ะ...ใจเต้นอีกแล้วฉาน...เจ้า

หน้าที่สนามบินเค้าดีมาก..พูดจาสุภาพให้พวกเรายืนดีๆนะ

ถอยไปนิดนึง..ขอเว้นที่ให้การ์ดด้วย..พวกเราก็ทำตาม..

มองผ่านประตู ตอมอ ไป..เห็นเค้ากะลังยืนอยู่ตรงด่าน

ตรวจ....ยื่นพาสปอร์ต..ค่อยๆเดินเข้ามา..เอากระเป๋าเป้เข้า

ตรวจเอ็กซเรย์..ตอนเธอเดินผ่านมีเสียงปี๊ดๆๆเลยโดนตรวจ

ด้วยเครื่องมืออีกที ( แฟนชาวจีนบอกว่ามีเสียงทุกที..

สงสัยคุณชายเป็นคนเหล็ก555แต่เราว่าสงสัยเธอพกเศษ

ตังค์แหงเลย555)ตอนนี้พวกเราตั้งแถวกันดีมาก..เค้ารอ

เดินออกมาพร้อมๆกัน..ใกล้มากๆ..เราก็พยายามยื่น

กระต่ายที่เหน็บจดหมายให้เค้า..แต่แฟนนี้ยืนขวางอยู่..

แล้วก็มือปัดๆก็ไม่แน่ใจว่าจะช่วยรับหรือไม่รับกันแน่...เดิน

ตามไปที่ลิฟท์..พอเค้าเข้าไปพวกเราก็วิ่งไปลงอีกทาง

บันไดคิดว่าจะไม่ทันแต่ก็ทันรอหน้าลิฟท์ เพราะลงไปแค่

ชั้นเดียวและเค้ารอให้การ์ดลงไปรอก่อน..ตรงนี้เรา

พยายามถอยมาหน้าๆจะเดินถอยหลังดูเค้า..แล้วก็ดึงแต่

จดหมายออกมาให้อย่างเดียวดีกว่าเพราะให้ง่ายกว่าแล้วก็

คิดไปเดินไปด้วยว่าตุ๊กตาตัวเล็กๆให้ไปเค้าก็คงไปบริจาค

อยู่ดีเก็บไว้เองดีกว่าเรา...ช่วงนี้ที่เดินออกมาจากลิฟท์ได้

ยินเสียงพวกเราพูดสวัสดีค่ะเจอร์รี่ให้เค้ารู้ว่ามีคนไทยนะ...

แต่เราไม่ได้เห็นความน่ารักของเค้าตรงนี้..นั่นก็คือ...เค้าก้ม

หน้านิดๆแต่ปากขยับพูดคำว่า สวัสดีค่ะ เบาๆ 2-3 ครั้ง..

ตรงนี้ พี่กุ้ง น้องเก๋และพี่สาวเราได้ยินกะหูเอง ..ปลื้มจัง....

พอลงมาก็เดินไปเรื่อยๆตามไป..จังหวะนี้เราก็แทรกตัวตรง

การ์ดแล้วยื่นจดหมายให้เจอร์รี่..( แฟนนี่เดินนำไปแล้ว กะ

ไจ๋ เจอร์รี่เดินกะแวนเนสเดินคุยกันกระจุ๋งกระจิ๋งยิ้ม

หัวเราะ...และชี้ชวนกันดูรูปที่แฟนๆส่งให้) เราก้อเรียก..

เจอร์รี่ๆๆ พลีส พลีส(please ..please)ทันใดนั้นตานั่นก็

ปรายหางตาข้างขวามามองแว่บนึงแล้ว เค้าก็ยื่นมือขวามา

ดึงจดหมายจากมือเราไปเลย..โอย..ได้สัมผัสหลังมือของ

เค้าด้วยอ้ะ..แทบสลบ...แต่กลัวโดนเหยียบต้องเดินต่อ

ไป...ดีใจมากๆ..รีบวิ่งไปดักข้างหน้าเจอไจ๋..ก็เลยพูดกะ

เค้าว่า ..ไจ่ไจ๋ พลีส เทคแคร์...เพราะดูเค้าเป็นหวัด..ใส่ผ้า

ปิดปากไว้..ไจ๋ก็กระพริบตาทีนึงเหมือนบอกว่า..ครับ..ตอน

นั้นยืนอยู่กะเก๋ก็คิดกันว่าพูดอะไรกะเค้าดีวะ...เลยตัดสินใจ

ตะโกน ..หว่ออ้ายเอฟซื่อ..ไป2ครั้ง..คือดันเป็นจังหวะที่ทุก

คนเงียบไง..เสียงมันเลยดังมาก..พอตะโกนแล้วก็อาย..จูง

มือกะเจ้าเก๋วิ่งหนีไปดักรอตรงประตูงวงช้าง...อายมากๆ..(

ตอนหลังมีเพื่อนบอกว่า..ตอนที่ตะโกน เจอร์รี่กะแวนเนส

หัวเราะขำเรา2คนด้วย.ส่วนไจ๋ปิดผ้าไว้เลยไม่รู้..อายจังวุ้ย

ตรู..) พอไปถึงตรงประตูงวงช้างก็ยืนรอส่งไจ๋เข้าไปก่อน

แล้วก็เจอร์รี่..ตามด้วยแวนเนส...ก่อนเข้าไปทุกคนหันมา

โบกมือบ้ายบายกะพวกเรา..พวกเราก็บ้ายบายๆๆๆๆ...มอง

จนเค้าเดินลับตาเข้าเครื่องไป...เสร็จสิ้นภาระกิจข้ามชาติ

แล้ว..เพิ่งรู้ตัวว่าเจ็บขาจังไม่รู้ไปวิ่งชนอะไรเข้า...พวกเรา

ไปนั่งกินน้ำกันคุยกันสักพัก..รอเครื่องออกบ่าย2..ได้ข่าว

ว่าเคนบินไฟลท์3โมงเราคงไม่เห็นเค้ามั้ง....แม่เจ้า..สักพัก

เพื่อนชาวจีนของเก๋วิ่งมา..พูดอะไรก็ไม่รู้ก็พยายามฟัง

กัน...จนเค้าเห็นท่าไม่ดีเลยบอก..อาเคน..อาเคน..แล้วก็วิ่ง

ไปเลย..พวกเราก็เก็ทแล้ว..เคนมาโว้ยเฮ้ย....วิ่งครับ..ไปดู

ตรงทางเข้า ตอมอ..เคนยื่นพาสปอร์ต..เดินๆมาถอดเสื้อตัว

นอกออกเดินผ่านเครื่องเอกเรย์..แล้วก็ใส่เสื้อเข้าไปใหม่...

รูดปิดหมดดึง

ฮูทปิดหน้าหมด...แล้วก็เดินออกมา...ก็มีคนเดินตามกันไป

เป็นกลุ่มๆ..พอดีตรงนี้เราเกิดถอยไปชนเด็กตัวเล็กๆแล้วทำ

กระเป๋าเค้าล้มเลยเสียจังหวะต้องช่วยเค้า..แบบว่านังแม่มัน

จะดูเคนเลยมายืนขวางทางอยู่..แล้วแบบไม่ใช่แฟนๆเอฟ4

หรอก..เค้ามายืน จีนมุงน่ะเราในฐานะแฟนเอฟต้องช่วยเด็ก

ช่วยแม่มันเก็บกระเป๋าอีก...เลยไม่ได้วิ่งตามไป..เพราะรู้สึก

เจ็บเท้าแล้วก็ไม่ค่อยwantเท่าไหร่ก็เลยไม่ได้วิ่งตาม...ยืน

อยู่แถวนั้นสักพักคิดว่าน่าจะส่งกันเสร็จแล้ว..ก็โทร.ถามว่า

อยู่กันตรงไหนเลยเดินตามไปสมทบ..ทุกคนบอกว่าเดิน

ตามเห็นกันใกล้มากๆ..คนน้อยกว่าตอนตาม 3 หนุ่มตะกี้..

เคนไม่สนใจใครเลยฟังเพลงเดินๆๆๆแต่พูดว่าอย่าถ่ายรูป..

กลายเป็นแฟนๆคุณชายเนี่ยแหล่ะต้องคอยห้ามปราม..อย่า

ถ่าย..อย่าพูด..ดูเฉยๆ..เคนไม่ชอบให้ยุ่งกะเค้า..แต่เดิน

ตามดูเฉยๆเงียบๆเค้าไม่ว่านะ..เคนคงชัก งง เหมือนกัน555

ตอนหลังเคนเลยถือไฟฉายคอยส่องใครที่จะถ่ายรูปถ่ายวิดิ

โอเค้าด้วย..ตรงตอนตามเคน..ไม่ได้เห็นเองนะจ๊ะเพื่อนๆ

เล่าสู่กันฟังมาอีกที...เฮ้อ...จากนั้นทุกคนก็หมดแรง..นั่งนึก

ถึงความน่ารักของเจอร์รี่กัน...สายตาเหม่อลอย..พลางคิด

ว่า...เราจะได้เจอกันอีกเมื่อไหร่นะ....
-------------------------------------------จบ-----------------------------------------------




 

Create Date : 04 มิถุนายน 2550    
Last Update : 6 มิถุนายน 2550 12:03:35 น.
Counter : 257 Pageviews.  

ครั้งแรกที่พบเธอ

Jerry Yan...เป็นคนแรกที่ทำให้เราอยู่ไม่เป็นสุข..อยากพบ
อยากรู้จัก...หลังจากได้ดูละครเรื่องรักใสใส..หัวใจ4ดวง [
Meteo Garden ] เมื่อ 17 มกราคม 2546....แต่กว่าจะได้
เจอตัวเป็นๆของเจอร์รี่ก็อีกหลายเดือนหลังจากนั้น....


บทนำ

เหตุอันเนื่องมาจาก..การที่เธอมาเมืองไทย

เมื่อ 30 ก.ย. – 4 ต.ค. 2546เพื่อมาถ่ายทำโฆษณา ยามา

ฮ่า...ฉ้านไม่ทำงาน 5 วันเพื่อตามเธอ...แต่ว่า...ไม่น่าเชื่อ

ว่าแม้แต่เงาก็ยังไม่มีโอกาสได้ยล....สุดจะทนแล้ว...

ปฏิญาณกับตัวเองว่าถ้ามีโอกาสไม่ว่าต้องทำไงก็ตามขอให้

ฉันได้เห็นหน้าเธอแบบตัวเป็นๆสักครั้งในชีวิต.....สาธุ......

ปลายเดือนตุลาคม 2546

มีข่าวว่าเธออาจจะไปร่วมงานรณรงค์ต่อต้านเทปผีซีดี

เถื่อนที่เซียงไฮ้วันที่ 15 พย.นี้ ....ฉันรีบติดต่อน้องๆที่ร้าน

บนลิโด้ทันที..ว่าให้ซื้อบัตรงานนี้มาขายทีเถิด..พี่จะซื้อและ

จะหาคนมาซื้ออีกเพียบ...น้องเค้าก็ช่างดี..สั่งซื้อบัตรมา

ขายหลายสิบใบ...โป๊ะเช๊ะ...เจอร์รี่มีงานเป๊ปซี่ เฟซทูเฟซที่

ปักกิ่งในวันเดียวกัน...นั่นหมายความว่าบัตรงานที่เซียงไฮ้

ไม่ต้องคิดขายแฟนๆเจอร์รี่เลย....และบัตรที่ปักกิ่งก็เป็น

บัตรที่ส่งชิงโชคของคนปักกิ่ง...หายากมาก...หมดหวัง....

พฤหัสฯ 6 พย. 2546

เราเลยไปช่วยน้องๆเค้าขายบัตรที่ร้าน..เป็นพวกเชียร์แขก

อะไรประมาณนั้น..เพราะแวนเนสกับเคนและมีนักร้องดัง

อีกหลายคนไปงานเซียงไฮ้....จำได้ว่าวันนั้นวันพฤหัส6

พย.2546...ไปที่ลิโด้..มีคุณพี่ท่านหนึ่งมารับบัตรที่จองไว้

เพราะจะไปดูเคนกับลูกสาว...เราก็อวยพรขอให้เดินทาง

ปลอดภัยชมคอนเสิร์ทสนุกสนานนะคะ...พี่ท่านนั้นเลยถาม

ว่า..อ้าวน้องไม่ไปด้วยเหรอคะ....เอ่อ...คนของหนูไป

ปักกิ่งค่ะ...อ๋อ..เจอร์รี่ซินะ..เพื่อนพี่เค้ามีบัตรงานเจอร์รี่

ด้วยนะ...ห๊า..มีได้ไงคะหายากมากนะคะพี่...แต่เห็นเค้า

บ่นๆว่าอาจจะไปไม่ได้..เดี๋ยวพี่โทร.หาเค้าให้นะถ้าเค้าไม่

ไปให้ขายบัตรต่อให้น้องบุ๋มดีมะ...ดีมากๆค่ะคุณพี่ขา..โทร.

เลยค่ะโทร.เลยค่า.....

พอคุณพี่ท่านนั้นโทร.หาเพื่อนได้ก็ถามไถ่เรื่องบัตรและสา

ถยายความดีน่ารักของน้องบุ๋มให้เพื่อนฟังว่าควรค่าแก่การ

ขายบัตรต่อให้มากๆ( ทั้งที่เพิ่งรู้จักพี่เค้าเมื่อครึ่งชั่วโมงมานี้

เอง....อาจเพราะถูกชะตาหรือฟ้ากำหนดก็ไม่รู้.. ) ว่าแล้ว

ก็ยื่นมือถือให้เราคุยเอง...พอสวัสดีค่ะไปเท่านั้น...พี่ที่

ปลายสายพูดออกมา ..เราก็จำเสียงพี่เค้าได้ทันที....( ย้อน

ความกลับไปที่ วันที่ 30 กย.ที่ผ่านมา ...ณ. สนามบิน

ดอนเมือง ขณะกะลังชะเง้อว่าเธอยังอยู่ด้านในหรือไป

ออกทางอื่นนั่งรถไปโรงแรมแล้วตามที่ได้ยินมา..ก็มีพี่ท่าน

นึง...เดินไปมาอยู่แถวนั้น..เดินตรงเข้ามาพูดกับเรา...ไม่รู้

เหมือนกันว่าทำไมต้องเป็นเรา....น้องๆเจอร์รี่เค้าไปแล้ว

หล่ะออกอีกประตูนึง....จริงเหรอคะพี่...จริงๆเมื่อกี้พี่เจอเค้า

ข้างในยังให้ของเค้าไปเลย...ว้าวเยี่ยมเลยค่ะพี่...ผู้จัดการ

เค้าปัดมือพี่แต่ตัวเค้ายื่นมือแทรกมารับจากมือและก้มหัว

กล่าวขอบคุณด้วยเป็นเด็กมารยาทดีมากๆ...โห...น่าปลื้ม

จัง....พี่คะพี่ชื่ออะไรคะเผื่อวันหลังเจอกันจะได้เรียกถูก..พี่

ชื่อพี่อ้วนค่ะ........วันนั้นที่ถามชื่อเราแค่คิดว่าเราเป็นเด็ก

คราวหน้าถ้าเจอกันจะได้เรียกชื่อพี่เค้าไม่ได้คิดอะไรมาก

ไปกว่านี้เลยจิงๆ ) ...เอาหล่ะกลับมาได้...นั่นพี่อ้วนรึเปล่า

คะ...นั่นใครน่ะ.....ใช่พี่อ้วนแน่ๆเลยบุ๋มจำเสียงพี่ได้....หนู

เป็นใครทำไมรู้จักพี่....หนูคือคนที่คุยกับพี่ที่แอร์พอร์ทเมื่อ

เดือนก่อนค่ะ....ที่เราคุยกันว่า...(ก็พูดๆไป)...อืม..พี่จำหน้า

หนูไม่ได้แต่พี่จำเรื่องราวนี้ได้...อย่างนี้ละกันตอนนี้ก็มีคน

มาขอซื้อบัตรนี้หลายคนให้พี่ตัดสินใจก่อนว่าไปหรือไม่ไป

แล้วจะโทร.บอกหนูละกันนะ..บอกเบอร์ของบุ๋มมา...ตอน

นั้นเราไม่ได้ขอเบอร์พี่อ้วนและก็ไม่ได้ขอเบอร์เพื่อนพี่อ้วน

ด้วย..ในใจคิดว่าถ้าได้ก็คือได้...ไม่ได้ก็คือไม่ได้..ผลคือ

นอนไม่หลับไป 3วัน

จันทร์ 10 พย. 2546

สายๆวันจันทร์มีโทรศัพท์จากพี่อ้วนหาเราบอกว่า...พี่ติด

ธุระทางบ้านคงไปงานนี้ไม่ได้..พี่เลือกที่จะขายสิทธิ์ของ

บัตรใบนี้ให้บุ๋มนะ..โอ้วพระเจ้า...พี่ขาขอบคุณมาก..บุ๋ม

โทร.ติดต่อน้องเก๋นะเพราะน้องเค้าเป็นคนดิวบัตรกับคนจีน

อีกที.......

น้องเก๋....โทร.หาน้องเก๋...แล้วกลับต้องกุ้มใจเพิ่มอีก...

บัตรถูกโก่งราคามา...แต่ในที่สุดทุกคนตัดสินใจเอา..7

ใบ...7ชีวิต....เก๋แนะนำให้โทร.หาพี่ชื่อว่าพี่เล็กเรื่องจองตั๋ว

เครื่องบินเพราะอีก 5 คนจะล่วงหน้าไปก่อน...

อังคาร 11 พย. 2546

พี่เล็กใจดีและน่ารักมากแนะนำที่ซื้อตั๋วที่เดียวกันและให้ที่

ขายตั๋วไปขอวีซ่าให้ด้วยเลย....


ศุกร์ 14 พย. 2546

ได้วีซ่าและตั๋วบินที่คอนเฟิร์มไปกลับในตอนกลางวันวัน

ศุกร์ที่14พย......เพื่อบินไปปักกิ่งห้าทุ่มกว่าของคืนนี้.....

ฉันทำไปด้าย......โทร.นัดพี่เล็กตอนเย็นพี่เล็กบอกว่าจะมี

น้องอีกคนนึงไปด้วยกันจะไปเสี่ยงหาบัตรหน้างาน..พอไป

ถึงน้องที่ว่านั้นก็คือเจ้ากรีนนั่นเอง.....รู้จักกับกรีนเมื่อตอน

งานบลูเพาเวอร์เดือนมีนาที่ผ่านมา...เพราะไปสิงอยู่ที่ลิโด้

ได้เจอกับกรีนเพิ่งกลับจากไปดูบลูเพาเวอร์มา..ก็คุยกัน..

ตื่นเต้นมากๆเลยตอนนั้นที่ได้รู้จักกับคนที่เห็นเจอร์รี่ตัว

เป็นๆ.....5555 เราสามคนเดินทางราบรื่นดี



เสาร์ 15 พย. 2546

พวกเราได้พบหน้ากันหมดแล้ว ได้แก่ พี่เล็ก กรีน บุ๋ม เก๋ พี่

แอนนา แก้ว พี และน้อย ....สามคนที่มาวันนี้ได้รู้ว่าเมื่อ

วานคนที่มาก่อนได้พบเธอที่แอร์พอร์ทด้วย...อ๋อที่แท้การ

มาก่อนดีงี้นี่เอง555วันนี้น้อยเช่ารถตู้เล็กมาเพื่อพวกเราจะ

ได้ไปเที่ยวกำแพงเมืองจีนและพระราชวังกัน....น้อยพูดจีน

เก่งมาก...เป็นที่พึ่งของพวกเรา..ก่อนไปแวะหาหาซื้อของ

กินกัน..ปลื้มใจ..ซื้อแมคฯกับคนขายที่พูดแต่จีนได้ด้วย

5555 เรานั่งรถกันไกลเหมือนกันแต่ก็สนุกสนานกับการไป

เที่ยวด้วยกันมาก...มีตอนนึงที่แวะจอดรถ..พี่เล็กเดินข้าม

ถนนไปซื้อเกาลัดหรือผลไม้จำไม่ได้..คนขับพยายามบอก

กับน้อยว่าไปตามกลับมา..เดี๋ยวโดนหลอกขายของแพง

ให้...น้อยคิดว่าถ้าพี่เล็กจะซื้อไปตามก็ไม่มีประโยช์เลย

บอกคนขับว่า..ไม่เป็นไรหรอก เธอมีตังค์เยอะ ....เล่นเอา

คนขับหัวเราะและพอน้อยแปลพวกเราก็หัวเราะกันใหญ่...

เลยกลายเป็นคำล้อเลียนพี่เล็กไปเลยว่า...ทาโหย่วเฉียน..

เธอมีตังค์เยอะ


ช่วงบ่ายแก่ๆพวกเรามารวมตัวกันที่โรงแรม.ซึ่งเป็นห้องพัก

ของพี่เล็กซึ่งอยู่ตรงข้ามกับที่จัดงานเพื่อรอเวลาไปรับตั๋ว...

นั่งนึกๆไปยัง คิดอยู่ว่า..เราโอนเงินมาโดยยังไม่เห็นตั๋วแล้ว

ถ้าโดนเบี้ยวทำไงวะเนี่ย.....พอถึงเวลาพวกเรามองจาก

หน้าต่างลงไปเห็นคนมาเยอะแล้วและมีป้ายรูปเจอร์รี่เต็ม

เลย...ได้เวลาเดินทางแล้ว....มีนักข่าวท้องถิ่นมาสัมภาษณ์

พวกเราด้วย..ตอนจะเข้างานบัตรของน้อยหล่นหายไป....

เลยแก้ปัญหาด้วยการที่แก้วเข้าไปเอาบัตรของพวกเราที่

เข้าไปแล้วออกมาใบนึง..ตอนนั้นบุ๋มยังอยู่ข้างนอกกับน้อย

และกรีน....พอเราเข้าไปใกล้เริ่มงานก็มีคนจีนถือบัตรของ

น้อยเข้ามา..น้อยบอกว่าเป็นของน้อยทำหายด้านนอกคือ

เรามีพยานและบัตรของเก๋กับแก้วซึ่งที่ติดกันอยู่ด้วย...สาว

จีนคนนั้นเค้าบอกว่าซื้อที่หน้างานเมื่อกี้นี้เองราคา 100

เหรียญ....พระเจ้าพวกเราซื้อ 2000 เหรียญ...ที่ตั๋วไม่มี

ราคาเพราะเป็นตั๋วชิงโชค...เรื่องที่นั่งไม่มีปัญหาเบียดๆกัน

ได้..น้อยต่อรองขอตั๋วเป็นที่ระลึก..เค้าก็ให้นะแต่มีข้อแม้ว่า

ถ้ามีการจับหางบัตรให้ขึ้นไปเล่นเกมส์น้อยต้องให้เค้า..

น้อยตกลงพลางคิดในใจว่าอย่าจับได้เบอร์ตรูนะโว้ย55555

ที่นั่งแยกเป็น 3 ..3...และ1 ส่วนกรีนต้องแยกไปข้างหลัง

เพราะหาซื้อบัตรได้เมื่อกี้เอง....เราได้นั่งเศษ 1 ที่เหลือใน

แถวที่ 7 ....คนนั่งข้างๆพูดอังกฤษไม่เป็นเราก็พูดจีนไม่

ได้..เออ..ดี...ดูอย่างเดียวเลยไม่ต้องคุยกัน....

ตื่นเต้นมากๆระหว่างนั่งรอ.....พอเจอร์รี่ออกมา...อยากจะ

ร้องไห้..แต่ก็ร้องไม่ออก....นั่งมองเค้าด้วยความรู้สึกว่า...นี่

น่ะหรือ..คนที่เราอยากเห็นหนักหนา...ขอสักครั้งในชีวิตให้

ได้เห็นคนๆนี้....ได้ยินเสียงของเค้าแบบไม่ต้องผ่านทีวี..

เห็นหน้าเห็นตัวเค้าแบบไม่ต้องผ่านคอมพิวเตอร์.....ก่อนมา

คิดว่าช่างภาพเก่งมากที่ถ่ายภาพเค้าได้น่ารักมาก...มีแต่ท่า

ทางที่น่ารักทั้งนั้น...ทั้งจับผมจับหู..ยิ้ม..หัวเราะ..เขิน...

ฯลฯ...แต่พอมาเห็นเค้าแล้ว...ถึงรู้ว่า..ไม่ต้องเก่งหรอก...

กดๆไปเถอะชัตเตอร์น่ะ....เพราะเป็นธรรมชาติของเค้า

เลย...ทุกๆอากัปกิริยาน่ารักน่าดูไปหมด...ท่าทางที่ถูกถ่าย

ภาพมาลงในหนังสือหรือในอินเตอร์เน็ตนั้นเป็นท่าทางพื้น

ฐานของเค้าเลย555คือทำท่าน่ารักตลอดเวลา.....แบบไม่

เสแสร้งด้วย.....อีกอย่างนึงคืออยากมาจับผิดเค้าด้วยว่า

เค้าสร้างภาพรึเปล่า?..สิ่งที่เราเคยอ่านจากเพื่อนๆคนจีนที่

เจอเค้ามาเขียนไว้นั้นจริงรึเปล่า...ไม่น่าเล้ย....กะจะมาจับ

ผิดกลายเป็นติดกับดักของเค้า...ประทับใจมากที่เค้าใส่ใจ

ทุกคนจริงๆอย่างที่เคยรู้มา...สายตาเค้ามองส่งคนที่เล่น

เกมส์บนเวทีจบลงแล้วต้องเดินลงจากเวทีทุกคน...ย้ำ..ว่า

ทุกคน....และพยายามสื่อสารกับทุกคนที่อยู่ข้างล่าง....เรา

ฟังไม่รู้เรื่องเลย...รู้แต่มองหน้าเค้าอย่างเดียว...มองท่าทาง

ของเค้า...เดิน..วิ่ง....พูด...ยิ้ม...หัวเราะ...

ช่วยคนเล่นเกมส์...หรือแม้แต่ร้องไห้.....เก๋โชคดีได้ขึ้นไป

เล่นเกมส์ขณะที่เตรียมเล่น เจ้าหน้าที่อธิบายวิธีเล่นอยู่มุม

หนึ่งของเวที..เค้าซึ่งยืนอยู่อีกมุมนึงเดินข้ามไปบอกว่าไม่

ต้องอธิบายเธอฟังไม่ออก(อันนี้เก๋ลงมาเล่าให้ฟัง..ว่าเค้า

พูดประมาณนี้เหมือนจะรู้ว่าไม่ใช่คนจีน) ...เค้าใส่ใจมากๆ..

ทำไมต้องทำขนาดนี้ด้วย...ยิ่งนั่งอยู่ในนั้นนานเท่าไหร่...

ความน่ารักของเค้าก็ยิ่งส่องประกายออกมาให้เราได้

เห็น....ช่วงตอนท้ายที่เค้าร้องไห้เพราะความซาบซึ้งใจกับ

แฟนๆที่ทำเพื่อเค้าเมื่อได้ดูจากวีทีอาร์....เราตื้นตันใจจัง

น้ำตาคลอๆตามเลย...ท่าสะอื้นของเค้า...มันเหมือนใน

ละครที่เค้าเล่นนี่เค้าเล่นละคะรอยู่หรือตอนที่เล่นละครเค้า

เล่นเป็นธรรมชาติกันนะเนี่ย?....ฉันใช้เวลา 1 วินาที คิด

แล้วตอบตัวเองว่า...บ้าน่า...นี่แหล่ะตัวจริงของเค้าหล่ะ..ที่

เค้าเล่นในละครมันสะท้อนถึงตัวจริงของเค้าให้เราเห็นเลย

ต่างหาก....ทุกคนส่งเสียงร้องให้เค้าอย่าร้องไห้..สู้ๆ....แล้ว

เค้าก็ต้องไป...ฉันมองเบื้องหลังของเค้าเป็นครั้งสุดท้าย

ของคืนนี้....เมื่อไฟในโรงละครเปิดขึ้น..กรีนเดินมาหา..จำ

ได้ว่ากอดกับกรีนกลางงานและร้องไห้ด้วยความดีใจที่ได้

เจอเจอร์รี่ตัวเป็นๆแล้ว...เมื่อออกมากินข้าวกันและนัดกัน

ถึงภาระกิจพรุ่งนี้แล้วก็แยกย้ายกันไปนอน...คืนนี้ขอนอน

กับพี่เล็กพร้อมกรีนเพื่อไม่ไปเบียดกับเพื่อนอีก5คน...พี่

เล็กก็ใจดีมากให้เรา2คนนอนอยู่ด้วย....เรานอนคุยกับกรี

นว่า..พี่อยากเห็นเค้าใกล้ๆกว่าวันนี้จัง..กรีนบอกว่าถ้าเราไม่

โชคร้ายเกินไปพรุ่งนี้น่าจะได้เจอใกล้ๆนะพี่...กรีนพี่เป็นไร

ไม่รู้อ้ะ..พี่บุ๋มกรีนเข้าใจกรีนเข้าใจ.....นอนกันเถอะพี่5555

อาทิตย์16พย.2546

ตื่นมาเจอกรีน..พี่เล็กหายไปคาดว่าคงไปกินอาหารเช้า....

เรา2คนรีบอาบน้ำแต่งตัวกะว่าอยากไปดูร้าน s&k ของที่

นี่...พอพี่เล็กกลับขึ้นมาก็ออดอ้อนให้พาไป..มีเวลา 1

ชั่วโมงไปกลับเพราะเราต้องรีบไปดักรอที่แอร์พอร์ทก่อน

ไปได้กินโยเกิร์ตคนละถ้วยที่พี่เล็กแฮปมาจากห้องอาหาร

มาให้..น่ารักจริงๆพี่สาวคนนี้....เราไปถึงเดินหาร้านนาน

แล้วก็ไม่ได้ซื้ออะไรเพราะมีแต่เสื้อผ้าเมืองหนาวจัดขาย...

ซื้อมาคงไม่ได้ใช้เป็นแน่...เราถ่ายรูปกับป้ายข้างร้านที่มี

ภาพเอฟโฟร์...ทำให้ได้รู้จักกับเพื่อนชาวฮ่องกง( ที่ต่อมา

เป็นเพื่อนที่ดีต่อกันกับจนถึงบัดนี้) ...เรา3คนนั่งรถกลับ

โรงแรมเพื่อรีบไปสนามบิน..พี่เล็กขอหนังสือพิมพ์ของคน

ขับแท็กซี่ที่นั่งมาเพราะมีรูปเจอร์รี่ในนั้น...เออ..เค้าให้ด้วย

แฮะ5555พอไปถึงก็พบเพื่อนอีก5คน..พวกเราเข้าไปรอใน

ส่วนที่เช็คอินซึ่งยังเช็คอินไม่ได้มันเร็วไป...ที่สนามบินนี้

เค้าจะกั้นส่วนคนที่ไม่มีพาสปอร์ตและตั๋วบินเข้าไม่ได้...

โดยจะไปมีส่วนกั้นตรงอิมมิเกชั่นอีกด่านนึง...ระหว่างนั่งรอ

อยู่เห็นพนักงานทำความสะอาดวิ่งๆกันได้ยินอะไร..ซวี่ๆๆ...

ต้องรีบกระโดดเหยงขึ้นมาเลย..สักครู่ได้ยินเสียงกรี๊ดดัง

มาก..พวกเรารีบวิ่งไปที่ประตูทางเข้าโดยทิ้งรถเข็นกระเป๋า

ให้พี่เล็กวิ่งเข็นตาม555เจริญจริงๆฉ้าน..(.พี่เล็กจ๋าบุ๋มขอ

โต๊ด...)...เราไปยืนตั้งแต่ต้นทางเขามาเลย..เห็นไฟ

แฟรชแว่บๆๆๆเสียงร้องกรี๊ดดังมั่กมาก...เห็นเค้าแล้ว.....ผม

สวยมาก....พอเดินเข้ามาการ์ดล้อมรอบเค้าไว้..เราเดินอยู่

ข้างซ้ายของเค้าเรียกเจอร์รี่สวัสดีค่ะ...ตลอด...ได้ยินน้อย

พูดภาษาจีนกับเค้า(ตอนหลังน้อยมาบอกว่าพูดกับเค้าว่าคน

ไทยรอคอยคุณอยู่นะประมาณนี้)....เค้าเดินช้ามากและยิ้ม

ตลอด....ไม่น่าเชื่อ...ตานี่ทำดีตบตาฉ้านอีกแล้ว555เดินไป

ถึงทางโค้งด้านในเห็นพี่เล็กยกป้ายขึ้นมากลับหัวและเค้า

หัวเราะทำนิ้วหมุนให้พี่เล็กรู้ว่ากลับหัวด้วยแต่พี่เล็กไม่รู้

ตัว...เราเข้าไม่ถึงตัวเลยฝากเข็มกลัดที่ทำเองรูปเค้า 10

กว่าอันในถุงเดียวกับของๆกรีนให้กับเจ้าหน้าที่คนนึงบอกว่า

ฝากให้เจอร์รี่ด้วย..เค้าก็ยิ้มพยักหน้าบอกว่าโอเคๆ...( ตอน

หลังมารู้ว่าเธอคือ มิสลี เจ้าหน้าที่ของเป๊ปซี่น่ะเอง ) ...พอ

ใกล้ถึงจุดตรวจอิมมิเกชั่นเหล่าบรรดาแฟนก็วิ่งนำล้ำหน้า

กันไปเพื่อไปดักรอดูด้านหน้า...แฟนนี่เดินไปยื่นเอกสาร

แล้ว..เจอร์รี่ยังยืนอยู่ด้านหลังตรงกลางของเหล่าการ์ดเป็น

วงกลมเหมือนไข่แดงโดนล้อมเอาไว้...ณ. ตอนนั้นมีเรายืน

อยู่คนเดียวด้านข้างของเค้า..เรายื่นมือออกไปเรียกชื่อ

เค้า..เจอร์รี่เจอร์รี่..( คือมันคิดอะไรไม่ออก..จะพูดอะไรก็

พูดไม่ออกด้วย ) ...เห็นเค้ายืนนิ่งอยู่ตรงกลางวงล้อมของ

การ์ด...แล้วเค้าก็หันทั้งหน้าและทั้งตัวของเค้ามาทางเรา...

ยื่นมือขวาของเค้าออกมาจนสุดมือของเค้าในขณะที่มือ

ของเราก็ยื่นจนสุดมือของเราแล้วแต่มือของเราสองคนก็ยัง

ไม่ถึงกัน...เค้าทำหน้าแบบสื่อความรู้สึกว่า..ขอโทษนะมัน

ไม่ถึง..ว่าแล้วเค้าก็เขย่ามือข้างขวาที่ยื่นออกมาของเค้า

เหมือนว่าเรากำลังจับมือกันอยู่..ฉันตกตะลึงในพฤติกรรม

ของเค้า..มองหน้าเค้าแล้วมองมือเค้าแล้วฉันก็รีบเขย่ามือ

ของฉันตามไปด้วยเหมือนว่าเราได้จับมือกันแล้วนะ.....ตา

เค้ายิ้มด้วยอ้ะ...วินาทีนั้นไม่รู้ว่าตัวเองแสดงอาการเอ๋อยัง

ไงออกไป..( น้ำลายไหลเปล่าก็ไม่รู้5555)..รู้แต่ว่าเห็นแสง

ระยิบระยับอยู่ตรงหน้าเค้าตรงผมเค้า ( มีคนแซวว่าอ่าน

การ์ตูนญี่ปุ่นเยอะไป..ก็เวลาที่ใครๆเห็นพระเอกจะต้องมี

แสงระยิบระยับไง555) ...แต่มันเป็นอย่างนั้นจริงๆพี่

น้อง...คาดเดาว่าช่วงเวลาที่จ้องหน้าจ้องตาเค้าตรงนี้น่าจะ

ประมาณ 10 -15 วินาที...(ทำไมเค้าต้องทำขนาดนี้ด้วย..

เค้ายืนเฉยๆก็ได้..รึแค่หันมายิ้ม1ครั้งก็พอ...ฉันไม่เข้าใจ

จริงๆ)....แล้วเค้าก็หันกลับเดินไปเพื่อผ่านจุดตรวจ...เราก็

วิ่งไปเกาะเค้าท์เตอร์แถวๆนั้น....พอเค้าเดินผ่านไปแล้ว..

พวกเราตรงนั้นก็ตะโกนบอกว่า..เจอร์รี่บั้ยบัย....เจอร์รี่หัน

กลับมาโบกมือให้ปากพึมพำว่า..บั้ยบัย....แล้วเดินหายเข้า

ไปตรงทางเดินที่เป็นพวกร้านดิวตี้ฟรี....พอเค้าไปแล้วจรา

จลย่อยๆก็ยุติลง...ตอนที่พวกเรามานั่งกินข้าวกันแล้วน้อย

ถามเราว่าบุ๋มเมื่อกี้เจอร์รี่ใส่เสื้ออะไรสีอะไร?...อืมไม่รู้....

แล้วใส่กางเกงอะไร?...อืม...ยีนส์มั้งไม่รู้สิ...รองเท้าไม่

ต้องถามไม่รู้...รู้แต่ผมสวยมาก.55555ประสบการณ์ของ

แต่ละคนได้รับไม่เหมือนกัน....ใครจะเป็นอย่างไรบ้างฉัน

ไม่อาจรู้....ฉันรู้แค่เพียงว่าฉันคิดไม่ผิดจริงๆที่รักคนๆนี้..

เพราะเค้าควรค่า.....เพราะเค้าเป็นอย่างที่ฉันเคยรู้มา...ฉัน

ได้มาพิสูจน์ความเป็นตัวของเค้าแล้ว...

แต่ฉันก็ค่อนข้างรู้สึกไม่ค่อยดีกับตัวเองในบางเรื่อง..นั่นก็

คือ..ฉันคงต้องผิดคำพูดกับตัวเองที่ว่า....จะขอเห็นหน้าเค้า

สักครั้งเดียวในชีวิตน่ะ...ฉันคงทำไม่ได้แล้วหล่ะ...

--------------------------------------------------------จบ------------------------------------------------------------------------




 

Create Date : 31 พฤษภาคม 2550    
Last Update : 4 มิถุนายน 2550 21:35:31 น.
Counter : 95 Pageviews.  


jerry_bim
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]


ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




หวัดดีค้ะเพื่อนๆบุ๋มเองจ้า...ในบางครั้งพวกเราอาจยุ่งวุ่นวายอยู่กับเรื่องต่างๆในชีวิตจนลืมนึกถึงเพื่อนไป..แต่ในบางครั้งก็อาจต้องการกำลังใจหรือคำแนะนำจากเพื่อนบ้าง..เพื่อนก็คือเพื่อน...เราหวังที่จะเป็น friends forever
กับเพื่อนทุกคนค่ะ.
...เพราะตัวเองเป็นคนล้าสมัย ก็เลยเพิ่งมาเริ่มทำบล็อก...หวังว่าคงไม่ช้าเกินไปสำหรับเพื่อนๆนะค้า. ^_^ชีวิตนี้ไม่มีแฟนไม่เป็นไร...แต่ไม่มีเพื่อนนั้นไม่ได้จริงจริง^_^
Friends' blogs
[Add jerry_bim's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.