ดี l เลว มีแค่เส้นกั้น

<<
ธันวาคม 2559
 
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031
 
15 ธันวาคม 2559
 

Keep walking



210 Day 33 Year

ชีวิตดราม่ายิ่งกว่าละคร!!!!!

ช่วงเวลาเกือบตีสาม ระหว่างเดินทางไปไหว้อาม่าเป็นครั้งสุดท้าย กับถนนที่แสนจะเปลี่ยว ไม่มีรถวิ่งผ่าน แต่ไม่มีความกลัวแต่อย่างใด เพราะเป็นเส้นทางที่คุ้นเคย กับรถมอเตอร์เตอร์ไซค์คันเก่าแก่ ที่ป้าให้ยืมมาเพื่อไปลาอาม่าครั้งสุดท้ายตามที่ผมต้องการ

อีกแค่ไม่เกินสองกิโลเมตร กับความเร็วของตัวรถไม่เกินสี่สิบ(เร่งกว่านี้น่าจะไม่ไหว)

ตุบ!!! โครม!!!! ครืดๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

เสียงรถที่ผมขี่กระแทกลูกระนาดลูกเล็กๆที่เกิดมาใหม่ ที่ผมจำไม่ได้ว่าเคยมีบนถนนเส้นนี้พร้อมทรายที่เกลื่อนถนน กับช่วงเวลากลางคืนที่ทำให้ผมมองไม่เห็นสิ่งเหล่านี้ทำให้รถผมกระแทกและล้มลง ทั้งตัวรถและผมไถลไปกับตัวถนน

ไม่มีคนช่วย ไม่มีไทยมุง อากาศกำลังเย็นสบายหน้านอนเหลือเกิน

ผมนอนนิ่งๆไม่ขยับร่วมหนึ่งนาที...เพื่อสงบจิตใจและสำรวจตัวเองว่าบาดเจ็บมากน้อยแค่ไหน

ผมพยายามดันตัวเองขึ้นจากพื้น อย่างแรกที่เจ็บ "มือครับ" แผลถลอกจากทรายเต็มมือทั้งสองข้าง

เมื่อดันตัวลุกขึ้นมานั่ง พยายามดูที่ตัวว่าเกิดบาดแผลที่ไหนบ้าง เดชะบุญอาม่าช่วยและเสื้อคลุมที่ใส่กันอากาศหนาวและกระเป๋าสัมภาระอีกสองใบช่วยผ่อนหนักเป็นเบาได้พอสมควร สรุปช่วงบนได้รับบาดเจ็บแค่มือและข้อศอกนิดหน่อย

แต่ช่วงล่างแย่พอสมควรเนื่องจากเป็นกางเกงสามส่วน โดยขาขวาเป็นเป็นแผลถลอกยาวจากเข่าถึงข้อเท้า แต่ไม่ลึกมากและเต็มไปด้วยทราย ตรงข้อเท้าขวาเป็นแผล ส่วนขาซ้ายเป็นแผลที่หัวเข่าและถลอกไม่มาก

ส่วนหัวเจ็บแปลบๆด้านซ้ายนิดหน่อยหน้าจะเกิดจากที่หมวกกันน็อคหลุดออกจากหัวซึ่งเกิดจากความมักง่ายของผมเองที่ใส่หมวกกันน็อคแล้วไม่คาดสายรัดที่คาง ดีที่ไม่ได้ขับมาเร็วมาก ไม่งั้นหัวผมคงแย่จากกระแทกมากกว่านี้

เมื่อดูตัวเองว่าไม่หนักเท่าไรจึงค่อยๆพยุงตัวยืนขึ้น ไปนำมอเตอร์ไซค์ที่ล้มอยู่ขึ้นจากพื้น ซึ่งน้ำมันรั่วออกมาทางฝาถังพอสมควร กระจกขวาหมุนได้จนเกือบหลุดจากตัวรถ สำรวจดูรอบๆรถแล้วลองสตาร์ท เจ็บจี๊ด..ขึ้นสมองจากอาการเจ็บที่น่องขวา

แต่รถยังสตาร์ทติด เก็บหมวกกันน็อคที่กระจกบังลมหักใส่หน้ารถ แล้วมุ่งหน้าไปยังงานอาม่าต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ถึงที่งานศพอาม่าตีสามกว่าๆ ทุกอย่างเงียบสงบไม่มีวี่แววคนใดๆ เพราะเป็นช่วงหลับพักผ่อนและเลิกราจากการพนันหลังงาน

ผมนำรถจอดไว้ไม่ไกลจากงานนัก แล้วเดินกระเผลกเข้างาน 

เมื่อเห็นหน้าอาม่าในกรอบรูป น้ำตาก็อาบเต็มสองแก้ม

ผมค่อยๆพาตัวเองไปจุดธูป 1 ดอก และทุกสิ่งทุกอย่างที่ผมได้ระบายในบล็อคนี้ ผมก็ได้ไปบอกกับอาม่าด้วยตัวเองแล้ว

ระหว่างที่ผมกำลังไหว้และร่ำลาอาม่าอยู่นั้นก็มีเสียงหนึ่งโผล่ขึ้นมา ข้างๆโลงอาม่า

"มายังไง" เสียงพ่อผมลุกขึ้นมาถามผม

ผมไม่ตอบ เนื่องจากยังไหว้และร่ำลาอาม่าอยู่

"กินข้าวยัง" พ่อผมยังถามต่อ 

แต่คราวนี้ผมตอบ เพราะเป็นคำถามที่อาม่าชอบถามประจำ ถ้าใครไปเยี่ยมหรือหาแกที่บ้าน

ผมตอบ"ไม่เป็นไร" และไหว้ต่อ

หลังจากปักธูปเสร็จ ผมก็ค่อยๆพยุงตัวเองที่อาการเจ็บเริ่มมากขึ้นเรื่อยๆ เพื่อที่จะกลับทันที

พ่อจึงถามต่อว่าเป็นอะไรมาเลือดออกเต็มขา เราจึงก้มดูจากรอยถลอกเลือดออกไม่เยอะมากตอนที่ล้ม ตอนนี้เลือดออกมากพอสมควร

แต่ก็บอกว่าไม่เป็นไร"รถล้มนิดหน่อย" แล้วจึงขี่รถออกจากงานมา

ระหว่างขี่กลับ ก็เจ็บแผลพอสมควร แล้วคิดในใจว่าจะทำเช่นไร ไปหาหมอก็ไม่มีเงิน จะล้างแผลในปั๊มน้ำมันก็ไม่มีอีกเนื่องจากเป็นอำเภอรอบนอก 

สรุปขี่กลับเข้าเมืองก่อน ค่อยว่ากันอีกที ซึ่งระหว่างทางพยายามมองหาน้ำที่จะล้างแผลได้ แต่ไม่มีที่ไหนเปิดตอนตีสี่ ถึงมีก็คิดว่าคงไม่ให้เราเข้าไปล้างแผลหรอก

สุดท้ายมาจบที่สถานีรถไฟ มีห้องน้ำให้เข้า ค่าบริการสามบาท เปิดกระเป๋าดูมีสองบาท ได้แต่ยอมรับชะตาชีวิต 

ไม่กล้าขอลด จึงนั่งหน้าสถานีรถไฟ ด้วยอาการระบมไปทั้งตัว และเอาเสื้อที่ซักแล้วในกระเป๋ามาพันขาขวาไว้ กันแมลงมาตอมแผล

แล้วเอาเสื้ออีกตัวมาคลุมหัวไว้กันคนเห็นน้ำตาที่ไหลออกมาจากหลายๆความรู้สึก

เพราะตอนนี้หนึ่งในความรู้สึกที่ตัวเองรู้สึกดี คือการได้ไปบอกลาอาม่าด้วยตัวเอง ไม่มีความรู้สึกค้างคาในใจใดๆอีก 

ส่วนความรู้สึกอื่นๆ และเรื่องทำแผลค่อยว่ากันอีกทีพรุ่งนี้เช้า

Keep walking... 





 

Create Date : 15 ธันวาคม 2559
2 comments
Last Update : 15 ธันวาคม 2559 21:20:11 น.
Counter : 255 Pageviews.

 
 
 
 
อ่านแล้ว ฉันเห็นภาพตามเลย...

ไปต่อไป ก้าวต่อไป อย่าหยุด...
 
 

โดย: pp_walker วันที่: 18 ธันวาคม 2559 เวลา:23:14:17 น.  

 
 
 
pp_walker ขอบคุณมากครับ ไม่รู้วันนี้จะเป็นเช่นไร ทำได้เพียงแค่ก้าวต่อไป จะสู้จนกว่าที่ลมหายใจจะไม่สามารถผลักดันให้ขาก้าวเดินได้อีก ถึงวันนั้นคงจะหยุดเดินครับ

 
 

โดย: bluebird (สมาชิกหมายเลข 3528394 ) วันที่: 19 ธันวาคม 2559 เวลา:7:23:02 น.  

Name
Opinion
*ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

สมาชิกหมายเลข 3528394
 
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




ดี l เลว มีแค่เส้นบางๆกั้น
[Add สมาชิกหมายเลข 3528394's blog to your web]

 
pantip.com pantipmarket.com pantown.com