บทที่ 4 วางแผนหลบหนี

               
   แสงจันทร์ยามราตรีเล็ดลอดผ่านหน้าต่างกระดาษข้าว บรรยากาศในตำหนักเงียบงันจน

 

ได้ยินเสียงลมหายใจของข้าเอง แม้นภายนอกจะคล้ายสงบ หากในใจของข้าแล่นไหวดั่งพายุ

 

ข้าไม่อาจอยู่อย่างนิ่งเฉย... อีกไม่กี่วันราชทูตเผ่าจุ่นก๋าเออร์จะเดินทางกลับพร้อมตัวข้า ในฐานะ

ภรรยาของต้าหว่าฉี

 

 

 

             ยามนี้มิใช่เวลาเฝ้ารำพันถึงชะตากรรมอีกต่อไป หากเป็นยามที่ต้องตัดสินใจ...

 

ข้าลุกขึ้นจากแท่นบรรทม ดึงกล่องไม้เล็กออกมาจากใต้ฐานตั่ง เปิดฝากล่องเผยแผ่นพับกระดาษ

 

แผนที่ลับซึ่งเสด็จแม่เคยมอบให้ข้าไว้ตั้งแต่วัยเยาว์ 

 

                 พระนางเคยตรัสไว้เช่นนั้น

 

                                       “...หากเจ้าต้องการอิสรภาพ จงเรียนรู้เส้นทางหลบหนีมาก่อน” 

 

                ข้าไม่ได้ตั้งใจใช้มัน... แต่วันนี้ ข้าไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้ว

 

 

 

---

 

                  แม่นมซูเดินเข้ามาในห้อง เห็นข้ากำลังพินิจแผนที่ ใบหน้านางแปรเปลี่ยนทันที

 

                                    “องค์หญิง... พระองค์จะทำสิ่งใดเพคะ”

 

 

 

                                   “ข้าไม่อาจแต่งงานกับศัตรูผู้สังหารพระสวามี แม้ข้าจะต้องหนีไปเสียจาก

 

เมืองหลวง... ก็ยังดีกว่าต้องใช้ชีวิตอยู่เคียงข้างคนที่ข้ารังเกียจยิ่งกว่าสิ่งใด”

 

                     แม่นมซูกล่าวเสียงสั่น 

 

                                 “แต่หากเสด็จพ่อทรงรู้...” 

 

                                 “ย่อมกริ้วแน่... แต่หากข้าอยู่ ข้าอาจกลายเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งในเกมของ

 

ราชสำนัก หมากที่พร้อมสังเวยทุกเมื่อ…”

 

 

 

---

 

            ยามค่ำคืนนั้น ข้าเรียก ‘ตงหลัน’ นางกำนัลคนสนิทผู้ซื่อสัตย์มาเงียบ ๆ พร้อมกับ ‘ฟู่หรง’ 

 

ทหารหญิงปลอมตัวในคราบข้าหลวงที่คอยติดตามข้าแต่เล็ก

 

                                 “เราจะไม่ใช้เส้นทางหลัก” 

 

                   ข้าเอ่ยเบา ๆ 

 

                                “แต่จะหลบออกทางประตูทิศตะวันตกของสวนท้ายวัง แล้วเดินทางลัดไปยัง

 

วัดผู่ซานที่ตั้งอยู่ชายนอกกำแพงเมือง คืนพรุ่งนี้พวกเจ้าจงเตรียมม้า อาหารแห้ง และเสื้อผ้าปลอม

 

ตัวให้พร้อม”

 

                               “ทรงแน่พระทัยแล้วหรือเพคะ...”

 

                  ฟู่หรงถาม

 

                               “แน่ยิ่งกว่าสิ่งใด... เพราะแม้ข้าจะไร้บัลลังก์ แต่ข้าจะไม่ยอมไร้อิสรภาพ”

 

องค์หญิงทรงมีพระบุญคุณกับข้ามากมาย ข้าน้อยย่อมต้องตอบแทน นอกจากนี้หากเรื่องแต่อย่าง

 

มากข้าก็เพียงรับโทษในฐานบกพร่องต่อหน้าที่เท่านั้น ในเมื่อข้าตัดสินใจแล้ว ข้าจะไม่ลังเลอีกต่อไป