“ดีนะที่ซื้อไว้ตั้งแต่ตอนนั้น เดี๋ยวนี้แพงจนซื้อไม่ไหวแล้ว”

 

นอกจากเรื่องวัฒนธรรมแล้ว ลองมองผ่านคำง่าย ๆ สองคำค่ะ

 

“เรา” และ “ของเรา”

 

เวลาซื้อประกันชีวิตกรณีเสียชีวิต โครงสร้างค่อนข้างประหลาด

 

เงินของเรา → เราจ่ายเบี้ย → เราเสียชีวิต → คนอื่นรับเงิน

 

จึงมีคำพูดว่า

“คนซื้อไม่ได้ใช้ คนได้ใช้ไม่ได้ซื้อ”

 

แม้จุดประสงค์ของประกันจะเป็นการดูแลครอบครัว แต่สำหรับคนที่ยังยึดความรู้สึกว่า “เงินของฉัน ฉันจ่าย ฉันก็ควรได้ใช้” ประกันชีวิตจึงอาจให้ความรู้สึกเหมือนเสียประโยชน์ และยิ่งต้องพูดถึงความตายของตัวเองเพื่อให้คนอื่นได้รับเงิน ความรู้สึกว่าเป็นลางไม่ดีก็เกิดขึ้นได้ง่าย

 

แต่ลองเปลี่ยนเป็นฮวงซุ้ย

 

เงินของเรา → เราซื้อ → ฮวงซุ้ยของเรา → เตรียมไว้สำหรับร่างของเรา

 

จิตจึงสามารถลากคำว่า “ของฉัน” ต่อไปหลังความตายได้

 

“นี่ที่ของฉัน”

“ตรงนี้ของสามี”

“ซื้อสองที่ติดกันไว้แล้ว”

“ดีนะซื้อไว้ก่อน เดี๋ยวนี้แพงมาก”

 

ทั้งที่มีเรื่องความตายอยู่เหมือนกัน แต่ความรู้สึกกลับต่างกัน เพราะสิ่งที่ซื้อยังถูกนับว่าเป็น “ของเราและเพื่อเรา”

 

นี่จึงทำให้เห็นว่า ความรู้สึกว่าอะไร “คุ้ม” หรือ “ไม่คุ้ม” อาจไม่ได้เกิดจากตัวเงินเพียงอย่างเดียว แต่อาจสัมพันธ์กับว่า ใจยังสามารถนับสิ่งนั้นว่าเป็น “ของฉัน” ได้หรือไม่

 

แต่เมื่อมองให้ลึกตามพระพุทธศาสนา เรื่องกลับน่าสนใจยิ่งกว่าเดิม

 

เราพูดว่า

“ร่างกายของฉัน”

“เงินของฉัน”

“ฮวงซุ้ยของฉัน”

 

แต่เมื่อชีวิตสิ้นสุดลง ร่างที่ญาตินำไปฝังก็ไม่ได้ลุกขึ้นมาเสวยความสุขว่า วันนี้ได้นอนบนที่ดินราคาหนึ่งล้านบาท

 

ฮวงซุ้ยราคาแพงไม่ได้ทำให้คติของผู้ตายดีขึ้น และกรมธรรม์ราคาแพงก็ไม่ได้ทำให้คติของผู้ตายแย่ลง

 

ในทางพระพุทธศาสนา สิ่งที่ติดตามบุคคลไปไม่ใช่โฉนด ไม่ใช่กรมธรรม์ และไม่ใช่ฮวงซุ้ย แต่เป็น กรรมที่ตนกระทำไว้

 

ตรงนี้จึงไม่ใช่การบอกว่า การซื้อประกันหรือซื้อฮวงซุ้ยเป็นเรื่องผิด

 

ประกันสามารถเป็นเครื่องมือรับผิดชอบต่อคนที่เรารัก

ฮวงซุ้ยก็สามารถเป็นการเตรียมเรื่องหลังความตายไม่ให้เป็นภาระลูกหลาน

 

เพียงแต่ทั้งสองอย่างเปิดโอกาสให้เราสังเกตจิตตัวเองว่า

 

เหตุใดเงินที่จ่ายเพื่อคนอื่นหลังเราตายจึงทำให้เรารู้สึกเสียดาย

แต่เงินที่จ่ายเพื่อสิ่งที่เรียกว่า “ของฉัน” แม้จะใช้เมื่อเราตายแล้ว กลับทำให้รู้สึกว่าได้ประโยชน์?

 

บางทีคำตอบอาจไม่ได้ซ่อนอยู่ในประกันหรือฮวงซุ้ยเลย

 

แต่อยู่ในคำสั้น ๆ ที่ใจเราคุ้นเคยมาตลอดชีวิตว่า

 

“นี่เรา — นี่ของเรา”

 

และเมื่อเห็นตรงนี้ การเตรียมตัวตายก็อาจมีคุณค่ามากกว่าการเตรียมสถานที่สำหรับร่างกาย

 

เพราะมันทำให้เราได้ย้อนถามตัวเองตั้งแต่ยังมีชีวิตว่า

 

สิ่งที่เราเรียกว่า “ของเรา” วันนี้ สุดท้ายแล้วมีอะไรที่เรานำติดตัวไปได้จริง?

ขอร่วมอนุโมทนาสาธุ สาธุ สาธุ ด้วยค่ะ

กดติดตามและกดหัวใจเป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะ