บริจาคผมเพื่อผู้ป่วยมะเร็ง : การให้ที่แตะตรงจุดหวงของจิต

ในหมวดของทาน

แต่ในชีวิตจริง
 

มีทานอีกประเภทหนึ่ง ที่ไม่ต้องใช้เงินเลย

และกลับแตะ “จุดลึกของจิต” มากกว่าที่คิด

หนึ่งในนั้น คือ การบริจาคผมเพื่อผู้ป่วยมะเร็ง
 

ผู้หญิงกับผม : ความหวงที่ไม่ใช่เรื่องตื้น

ไม่มีใครต้องสอนให้ผู้หญิงหวงผม

มันเป็นความรู้สึกที่อยู่กับเรามานาน
 

ผมคือ

ความหวงผม ไม่ต่างจากธรรมชาติของสัตว์บางชนิด

มนุษย์ก็ไม่ต่างกัน เราหวงในสิ่งที่ทำให้เรารู้สึกว่า

“เรามีค่า”
 

ผม : อวัยวะที่ไม่จำเป็นต่อชีวิต แต่จำเป็นต่ออัตตา
 

ผมไม่ใช่อวัยวะที่ทำให้เรามีชีวิตอยู่ แต่เป็นอวัยวะที่ทำให้

อัตตารู้สึกปลอดภัย
 

การตัดผมเพื่อบริจาค จึงไม่ใช่แค่การให้วัตถุ

แต่คือการแตะตรงจุดที่จิตยึดอยู่จริง ๆ

ไม่ใช่ทุกคนจะพร้อม และการยังไม่พร้อม ไม่ใช่ความผิด

ผู้ป่วยมะเร็ง : คนที่ไม่ได้เลือกจะเสียผม

ต่างจากเรา

ผู้ป่วยมะเร็งไม่ได้ “เลือก” จะเสียผม

ในช่วงเวลานั้น ผมไม่ได้เป็นแค่ผม แต่มันคือ ศักดิ์ศรีของการเป็นมนุษย์

การบริจาคผม = ให้สิ่งที่เราหวง

นี่คือจุดที่การบริจาคผม ต่างจากการให้สิ่งของทั่วไป

เราไม่ได้ให้ของที่เหลือ ไม่ได้ให้ของที่ไม่ใช้

แต่ให้ ของที่เราหวง และเพราะมันเป็นของที่หวง

การให้จึงมีพลังทางจิตใจสูงมาก

ดูจิตขณะตัดผม

ถ้าเราสังเกตดี ๆ ก่อนตัดผม จิตจะทำงานทันที

ทั้งหมดนี้

การรู้ทันตรงนี้ คือ การฝึกธรรมในชีวิตจริง

โดยไม่ต้องนั่งหลับตา

ผมงอกใหม่ได้ แต่เมตตาอาจไม่งอก ถ้าไม่เริ่ม

ผมของเรางอกใหม่ แต่โอกาสที่จะช่วยเยียวยาใจใครสักคน

ไม่ได้มีตลอดเวลา
 

การบริจาคผม

แต่มันคือ

 

สรุป
 

การบริจาคผมเพื่อผู้ป่วยมะเร็ง

ไม่ใช่เรื่องเล็ก เพราะมันแตะทั้ง

ใครยังไม่พร้อม ไม่ผิด

ใครพร้อม ก็ไม่ต้องโอ้อวด

แค่รู้ว่า

เมื่อใดที่เรากล้าให้ในสิ่งที่เราเคยหวง

จิตก็ได้เรียนรู้บางอย่างที่เงินให้ไม่ได้ค่ะ


ผู้เขียนได้ตัดผมบริจาค และ ตา อวัยวะแล้ว นี่มิใช่โอ้อวด แต่เป็นการบอกบุญ ร่วมอนุโมทนาสาธุด้วยค่ะ